Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006

νικιέται η μελαγχολία;

...κι όμως∙ μερικές φορές, ο ήλιος λάμπει τόσο πολύ μέσα από το παράθυρο μου...

...κι όμως∙ κατάφερα να κόψω νωρίς το τσιγάρο και να μην πέσω στη παγίδα του...

...κι όμως∙ παρόλο που έκλαψα μέσα στη βροχή πάνω στην υγρή άσφαλτο ανάρρωσα...

...κι όμως∙ παρόλο που παρεξηγήθηκα και μάλωσα, το ξεπέρασα με αυτοπεποίθηση...

...κι όμως∙ υπάρχουν και καλύτερες μέρες αν το πιστέψεις με όλη σου την ψυχή...

8 σχόλια:

argyrenia είπε...

κι εγώ που δεν έχω παράθυρο;
δεν καπνίζω καν;
τα δάκρυα που έριξα στην βροχή ακομη δεν στεγνώσαν;
είναι ανίατη η δική μου περίπτωση μάλλον ε?

Marialena είπε...

Καλημέρα Μαύρη Πέρλα. Πόσο χαίρομαι που διαβάζω αυτές εδώ τις σκέψεις από εσένα. Το χαμόγελό σου φτάνει ως εδώ...

Αργυρένια πάρε αγκαλίτσα τον εαυτό σου και πάμε κορίτσι μου...

mario είπε...

πόσο όμορφο bearl:)))
καλημέρα
να είσαι καλά

raffinata είπε...

δεν θεωρώ την μελαγχολία μου εχθρό για να παλέψω μαζί της και να τη νικήσω ή να με κατατροπώσει... προτιμώ να την έχω φιλαράκι!!

AnEmOdArMeNi είπε...

κι εγώ που δεν κατάλαβα τίποτα?

Theodosis Volkof είπε...

E να πάρει... εγώ ακόμα να το κόψω το κάπνισμα....

Την καλησπέρα μου.

Βολκώφ

Black Pearl είπε...

Ευχαριστώ όλους σας,

argyrenia: Μόνο ο έρωτας είναι ανίατη ασθένεια.

marialena: Είσαι πολύ καλή, ευχαριστώ.

mario: Ευχαριστώ, καλημέρα και σε 'σένα.

raffinata: Περι ορέξεως... σπακανόπιτα.

anemodarmeni: Δεν πειράζει, σημασία έχει να νιώθεις, όχι να καταλαβαίνεις.

theodosis volkof: Πάρε οδοντογλυφίδες!

Black Pearl

annamaria είπε...

Υπάρχουν και καλύτερες μέρες????
Aργουν πολυ ομως να ερθουν!!
Νικιεται ο χρονος ???