Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007

Οι εξαρτησεις μου.....

Νομιζω πως ανηκω και στους αλκοολικους και στους καταθληπτικους..Αλλα..
Πινω επειδη μου αρεσει και οταν θελω εγω και δεν ευθυνεται κανενας και κανενα γεγονος περι αυτου!
Καταθλιβομαι για τα κακως κειμενα ανα την υφηλιο,φταιμε ολοι-λεω-σταματησα να βλεπω Τ-Β...μετριαζω την καταθλιψη μου και εξακολουθω να λεω:φταιμε ολοι!
Θελω να μεθυσω επειδη με αγαπανε κι'οχι γιατι δεν μ'αγαπανε.Σε τετοια περιπτωση καλυτερα να μην υπηρχα.Ας πεθαινα!
Για τον ιδιο λογο θα ειμαι πιοτερο ευτυχισμενη γιατι ειμαι σιγουρη για την αγαπη που εχω για τους αλλους.Για την δικη τους προς εμέ δεν ειμαι σιγουρη.Κι αυτο γιατι,μπορω να νοιωσω το αληθινο συναισθημα που απορρεει απο την ψυχη μου και κανενας δεν ειναι ικανος να μου το καθορισει.Οπως εγω δεν ειμαι ικανη να καθορισω το δικο τους.
Προσπαθω να κανω αυτο που θα με κανει να αγαπησω"εμενα"πρωτα και οχι μια πλασματικη εικονα που ειναι ποθητη στους αλλους για να με αγαπησουν.
Στην"τριτη φαση"οταν συνειδητοποιησω οτι δινω,χωρις να παιρνω το ποθουμενο,εγκαταλειπω με τα κουρελια της αξιοπρεπειας μου αγκαλια το ανισο"δουναι και λαβειν"
Εβραζα καποτε απο θυμο και οργη για την εκπορνευση των συναισθηματικων μου εξαρτησεων και αναγκων.Τωρα λεω με σιγουρια πως μονο εγω εφταιγα.Κανενας δεν μπορει να μας εξαπατησει και να μας ισοπεδωσει αν δεν αναψουμε εμεις το πρασινο φως.
Κανενας δεν μπορει να μας διδαξει πως θα το αποφυγουμε...
...μονοι μας βημα στο βημα,καλλιεργωντας την αυτοεκτιμηση μας και την αποδοχη του ego μας μπορουμε να αποφυγουμε τις καθε ειδους εξαρτησεις.
Αγαπωντας τον εαυτο μας και ψαχνοντας το αιτιο και το αιτιτο της υπαρξης μας δεν πιεζουμε,δεν μας συνθλιβουν,καταφερνουμε να συνοδοιπορουμε με τους εκαστοτε συντροφους μας
Δεν ειναι αναγκη να κοιταχτουμε στον καθρεφτη για τον διαλογο και τον διαλογισμο με τον εαυτο μας.Ειναι λαγνο και παραπλανητικο το κατοπτρο.
Μονο ο καθρεφτης της ψυχης -αν τον ξαραχνιασουμε-θα μας πει την αληθεια.
Κι εχει δικιο η ψυχοθεραπευτρια,Με τον ορο"χεστους ολους"μαλλον εννοουσε "μην ασχολεισαι με τους αλλους,ασχολεισου με τον εαυτο σου"
Αν δεν αγαπησουμε τον εαυτο μας πως θα μας αγαπησουν οι αλλοι????και πως εμεις θ μαθουμε να αγαπαμε τους αλλους?

Δεν νομιζω πως μπηκα σε ισορροπια ολοκληρωτικα στην "χωρις αυξοντα αριθμο"επισκεψη μου σ'αυτη την ζωη.Εχω ακομα εξαρτησεις,και μετα απο 20 χρονια ηθελημενης μοναξιας,αγωνες για τον επιουσιο,διαπαιδαγωγηση ενος παιδιου(25 σημερα)τρεμω μπροστα στο αυριο,αλλα προσπαθω μεσα απο εμενα να βρω και να καταλαβω ΕΜΕΝΑ....
Και το τιμημα ηταν και ειναι πολυ ακριβο...πολλες φορες ποναει κι'ολας...
Στην ουσια κανενας δεν φταιει.Η πορεια της εξελιξης ενος οντος φερνει παντα ενα κυμα απο μεταβαλλομενα γεγονοτα στην ζωη του,που μπορουν να το ενδυναμωσουν η και να το....αφανισουν....

Αντι σχολιου στο ευαισθητο αφιερωμα της φιλτατης pote-xana

14 σχόλια:

Isis Veiled είπε...

χμ.. κι επειδή αγαπάς τον εαυτό σου πίνεις?

και μ'αυτό το σκεπτικό προτρέπεις προς αυτογνωσία?

μούμπλε μούμπλε.. όλο η κακιά γίνομαι.. φαίνεται δεν αγαπάω τον εαυτό μου ε?

pote-xana είπε...

Ο καθένας απο μας έχει τον δικό του τρόπο να αντιδράει και να πολεμάει.Σημαντικό είναι να το κάνει.Αν δεν έκανα λάθη, θα ήμουν ΘΕΟΣ. Αλλά δεν είμαι!Αν δεν ειχα ευαισθησίες, δεν θα ήμουν άνθρωπος. Αλλά είμαι.Αν δεν μάθαινα θα ήμουν ντουβάρι. Αλλά δεν είμαι.Αν τα ήξερα όλα καλύτερα, δεν θα πάθαινα. Αλλά έπαθα.Και αν δεν είχα καρδιά δεν θα σ΄αγαπούσα μέσα απο λέξεις.Μα σ΄ΑΓΑΠΩ!
Σου αφιερώνω τους στίχους ενός παλιού τραγουδιου:
Σ΄όποιους αρέσουμε,
για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!

Marialena είπε...

Τελικά το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις. Στη λέξη "εξαρτήσεις" μου έρχεται κάτι πολύ αρνητικό, ρέπει προς αδυναμίες που μας ελέγχουν αντί να τις ελέγχουμε και δεν μ'αρέσει αυτό καθόλου προσωπικά.

Άποψή μου είναι πως μπορούμε και χωρίς αυτές, είναι κοινωνικά "χαπακώματα" οι προσφυγές σε εξαρτημένες συμπεριφορές για να "αντέξουμε"! Τι να αντέξουμε, τη μοναξιά μας, την έλλειψη επικοινωνίας, τα αδιέξοδά μας? Το ποτό και το τσιγάρο ή τα ναρκωτικά, ή η βουλιμία/ανορεξία, έχουν το μαγικό ραβδί να αμβλύνουν τις καταστάσεις με τις οποίες κάνουμε σύμβαση στη ζωή μας και τις τρώμε στο κεφάλι?

Θέλουμε και κάνουμε ό,τι κάνουμε και καλύτερα να αφήνουμε στην άκρη τις δικαιολογίες ό,τι τέτοιου τύπου "εξαρτήσεις" μας βοηθάνε.

Ναρκώνουμε τη συνείδηση, τοξίνεται το σώμα για να μη βρει τη διέξοδο προς την ελευθερία, που την τρέμουμε στη τελική. Γι' αυτό εφευρίσκουμε τρόπους να αλυσοδενόμαστε με ουσίες που πολύ βολικά μας παρέχουν τη ψευδαίσθηση του καθυσυχασμού και της ανακοπής της πορείας μας της εξέλιξης.

Αυτή είναι η δική μου θεώρηση των πραγμάτων όντας εξαρτημένη ή μη.

Καλημέρα!

Isis Veiled είπε...

είναι λάθος να ωραιοποιούμε τις εξαρτήσεις λέγοντας είμαι ευαίσθητος γιατί είμαι άνθρωπος .. ή γιατί είμαι αδύναμος κλπ...

το λιγότερο που μας συμβαίνει εκείνη την στιγμή είναι η εξάρτηση από κάποια ουσία και το χειρότερο η εξάρτηση από την δικαιολόγηση όλων όσων κάνουμε και νιώθουμε...

Marialena είπε...

Ίσιδα αν το σχόλιό σου έχει να κάνει με το δικό μου για κάποιο λόγο, δεν έχω παρά να συμφωνήσω σε αυτά που λες.

Στο μυαλό μας είναι όλα, δυστυχώς και τα καλά και τα κακά και τα ανάποδα! Αυτό είναι η πηγή όλων των εξαρτήσεών μας, καταπνίγοντας την απελευθέρωση της ψυχής μας.

panagiota είπε...

Την καλημερα μου σε ολες,με σεβασμο για τις αποψεις σας!!!
Το μονο που θα ηθελα να προσθεσω ειναι:Δεν ωραιοποιω τις εξαρτησεις.Ουτε τις υλικες μα ουτε και τις συναισθηματικες.Απλα προσπαθω να τις"καταλαβω".Το μονο που σιγουρα νοιωθω ειναι πως ,"εμεις"ειμαστε οι δημιουργοι τους και Κανενας Αλλος!!!!

Αναστασία είπε...

Όταν "κάτι", με κάνει να νιώθω καλά
και για όσο το καταφέρνει, είναι μέσα
στην ζωή μου ... Όταν αρχίζει να μου
βαραίνει την ψυχή, τότε το "τελειώνω". Όσο δύσκολο κι αν είναι,
όσο κι αν πονάει ... Το θέμα είναι, πως και ο πόνος γίνεται εθισμός ...
Μήπως τελικά ο συναισθηματισμός
γεννάει εξαρτήσεις?

Marialena είπε...

Να και κάτι άλλο κοινό που έχουμε Αναστασία και χαίρομαι γι'αυτό. Το ότι τελειώνεις κάτι, όταν δεν πάει άλλο, με όποιο κόστος!

Οι ανασφάλειες γεννούν εξαρτήσεις, η συνειδητοποίηση γεννά ελευθερία!

panagiota είπε...

Μεσα απο τις δικες μου εξαρτησεις φιλες μου,ενα στιχο θα σας τραγουδησω"κι'ο καθενας το παλευει οπως ξερει και μπορει..."
Εχετε την αγαπη μου!!!!!

Αναστασία είπε...

Παναγιώτα ψυχούλα μου, ο καθένας
το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί ...
κι ας μην περισσεύει η δύναμη ...
να σου δώσω κι εγώ λίγους στίχους
"Πήγαινα
κι εξηγούσα στον άνθρωπο
πως να διαλέγει βουνά...

Να σε δω
να πηγαίνεις αντίθετα πια.
Να σε δω
ν' ανεβαίνεις δικά σου βουνά."

Την αγάπη μου!

panagiota είπε...

Aναστασια,γλυκεια ποιητρια...Ας ανεβω κι αλλο ενα βουνο!!!Τα βουνα εγιναν φιλοι μου πια.Μου σιγοψιθυριζουν να αποφευγω"τις χαραδρες"καθως ακροβατω πανω στον"σφυγμο"της Μανας-Γης που με οριζει....
Ανταποδιδω την αγαπη!!!!!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου. Μόνο ο καθρέφτης ξέρεις την αλήθεια, αλλά χρειάζεται να του επιτρέπουμε να αντανακλάσει μία εικόνα και να μην κρύβουμε τα πάθη και τον πόνο μας από τον ίδιο τον εαυτό μας.

panagiota είπε...

Κι'αυτο ποναει περισσοτερο Δειμο,επειδη βαζουμε τον εαυτο μας να τα αναγνωρισει,να τα καταλαβει,να τα αποδεχτει,να τα διορθωσει......

Agorafoviagr είπε...

Δε βοηθάει φίλη μου το ποτό. Εντάξει είναι λίγο δύσκολο να έχεις κατάθλιψη, όμως το ποτό δεν ωφελεί. Όσο για την αγάπη και το σεβασμό απέναντι πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους άλλους, είναι για μερικούς δύσκολο. Είναι και για εμένα δύσκολο να μάθω να αγαπώ τον εαυτό μου, ειδικά όταν πέφτω σε κατάθλιψη. Όμως προσπαθώ να είμαι κοντά στον εαυτό μου, να μάθω να τον εκτιμώ και να τον αγαπώ όπως είναι προσπαθώντας να τον βελτιώσω. Στο χέρι μας είναι φίλη μου.
Να είμαστε φίλοι μου όλοι καλά
Agorafoviagr