Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007

Φοβάμαι...

Φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

αυτή η ψευδαίσθηση που ζω πως είναι αλήθεια...

αυτή η μοναξιά είναι το πιο σκοτεινό κελί...

αυτή η έλλειψη αγάπης είναι η καταδίκη μου...

φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

πως κουβαλάω όλα τα βάρη του σύμπαντος κόσμου...

πως δεν υπάρχει σωτηρία κι είναι κρίμα...

πως θα περάσει η ζωή μου έτσι κι όχι αλλιώς...

φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

και ότι δεν είναι ζωή αυτή που ζω...
και ό,τι και να κάνω είμαι ακόμα εδώ...
και ότι είμαι εγώ αυτή που θα με σώσω...

αν μπορέσω και δεν παραδώσω τα όπλα...
αν τολμήσω να σκεφτώ αλλιώς...
αν πάψω να φοβάμαι...

και αυτό είναι που φοβάμαι πιότερο απ' όλα, σου λέω...

Get this widget | Share | Track details

Αφιερωμένο από τους Μπλέ: Φοβάμαι - Καλή Ακρόαση!

Marialena, 11/06/2007

6 σχόλια:

panagiota είπε...

...Να μην φοβασαι!
...Να μην φοβασαι!
Παντα υπαρχει μια καινουρια μερα για να γινουν οι αλλαγες.....

Marialena είπε...

Άσε με να φοβάμαι Παναγιώτα μου, μπας και τον ξορκίσω αυτόν τον φόβο και μετά το ένα θα φέρει το άλλο και το επόμενο σαν φυσική συνέχεια... Άσε με να το ζήσω, να το μπουχτισω, για να θελήσω να το αποδιώξω από τη ζωή μου, όταν το θελήσω...

Η ζωή είναι γεμάτη από την ανατολή του ήλιου κάθε καινούργια μέρα, όλα εν σοφία έχει ποιήσει ο Κύριος!

ο δείμος του πολίτη είπε...

πανέμορφο κείμενο. Μόνο αυτό.

Marialena είπε...

Να σαι καλά Δήμο! Αυτό είναι πολύ σημαντικό και εκεί βρίσκεται η ουσία. Η ομορφιά αναβλύζει από τα πιο βαθιά κομμάτια της ψυχής μας!

miskin27 είπε...

Φοβάμαι...Γιατί δεν έχει ακόμα σβήσει ο μαύρος ήλιος της μοναξιάς μου. Αλλά ελπίζω ακόμα!

Φαντασιόπληκτος είπε...

ευχαριστω για τα λιγα λεπτα "ταξιδιου¨...