Πέμπτη, Φεβρουαρίου 21, 2008

Από τα πρώτα μου πεζά - 1990

Η ΡΟΖ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΙΝΔΙΑΝΙΚΑ ΑΝΤΙΣΚΗΝΑ

I

Το χιόνι έπεφτε μπλε μπροστά από τους αφυδατωμένους κάκτους. Ο γιος του ανέμου μάζευε φίδια για τη συλλογή του. Ο πράσινος καβαλάρης κυνηγούσε βουβάλια στην πεδιάδα μαζί με τη φτερωτή γοργόνα.
Όλα ήταν καθαρά. Όλα ήταν αληθινά. Ελεύθερα. Χίπικα. Ινδιάνικα…

II

Ο αδερφός του δάσους είχε πάλι χαθεί απ’ τον καταυλισμό. Είχε ανακαλύψει ένα δέντρο που έβγαζε ένα παράξενο χυμό· ‘’ζωμός που πετάει’’, όπως τον ονόμαζε. Πέρασαν χρόνια από τότε. Ο αδερφός του δάσους κόντευε να ξεχαστεί.

III

Κάποτε έφθασαν νέα στο χωριό. Ο αδερφός του δάσους γύριζε τους γειτονικούς καταυλισμούς διδάσκοντας για το ‘’πέταγμα’’ που μπορούσε να προσφέρει ο ‘’ζωμός που πετάει’’. Είχε καταντήσει ένα ράκος, ένα σκουπίδι, που τον περιφρονούσαν όλοι. Ακόμη κι αυτοί· οι χυδαίοι…

IV

H ινδιάνικη ζωή κυλούσε ωραία. Οι γυναίκες έκαναν κοτσίδες τα μαλλιά τους, γεννούσαν ινδιανάκια, έτοιμες να τα παραδώσουν στην ελευθερία. Τραγουδούσαν ανέμελα καρτερώντας τους άνδρες τους να γυρίσουν απ’ το κυνήγι με το κρέας. Το λάθος ήταν στο δάσος· ένα λάθος που είχε αρχίσει να τελειώνει.

V

Μια μέρα οι ουρανοί βρυχήθηκαν και γκρίζεψαν ολοκληρωτικά. Η θυγατέρα των ουρανών είχε θυμώσει. Πήρε το τσεκούρι με τα γενναία, ελεύθερα, ινδιάνικά της χέρια και με μια κίνηση έκοψε όλα τα δέντρα με το ‘’ζωμό που πετάει’’. Το λάθος έπαψε να’ ναι λάθος· τόσο απλά…

ΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η απλή ιστορία ετελείωσε. Άχαρη, χωρίς λέξεις, σα γυναίκα αχτένιστη, άβαφτη, αστόλιστη. Σαν μια εικόνα ροζ πίσω από ινδιάνικα αντίσκηνα.

5 σχόλια:

panagiota είπε...

Ολοι μας κρυβόμαστε μέσα στα Ινδιάνικα ροζ αντίσκηνα!

Αχαρες γυναίκες,και κυνηγοί άντρες,με φτιασίδια ή χωρίς!Απλή η ιστορία,αστόλιστη!
Το λάθος δεν ήταν στο δάσος....
Το λάθος δεν έπαψε να είναι λάθος.
Το λάθος απλά άλλαξε μορφή.
Παρφουμαρίστηκε,και ντύθηκε τα ροζ ρούχα του.Κι όλοι το θαυμάσαμε κι εξακολουθούμε να ζούμε κίτρινοι απο ζήλια και μίσος γι αυτούς που γεύτηκαν "τον ζωμό που πετάει".Κρυβόμαστε στα ροζ αντίσκηνα για να ροζίσουν τα μαγουλα μας απο μια ξεχασμένη του εαυτού μας ντροπή...
Μάταια........

Faraona είπε...

Παναγιωτα
Τα λογια σου για την ινδιανικη ιστορια που παραθετει ο φιλος μας Ωσηε ,με καλυπτουν πληρως.
Ετσι ειναι ο ανθρωπος .Η φυση του τον κανει να θελει να ξεχναει αυτα που θεωρει ''ντροπη''
Ωσηε μου σε φιλω.

ΩΣΗΕ είπε...

Παναγιώτα, Φαραώνα έτσι ακριβώς. Και θυμάμαι -δυστυχώς- γιατί είχα γράψει αυτό το κείμενο...

panagiota είπε...

Μόνο ο δημιουργός ξέρει από που πηγάζει το δημιούργημα του.
Ολοι εμείς οι απο "εξω"
αντιλαμβανόμαστε με τις δικές μας κεραίες,εικόνες και συναισθήματα που εκπίπτουν στις αισθήσεις μας μπαίνοντας στις καταθέσεις ψυχικής ευφορίας ή διάλυσης μέσα από τα γραφόμενα κάποιου.
Να θυμάσαι μόνο πως το έγραψες αγαπητέ μου συνοδοιπόρε.Να διαγράψεις το"δυστυχώς"και να προχωρήσεις ψάχνοντας την επόμενη πόρτα,κι ασε το "λάθος"να σε ακολουθεί...

Sakis είπε...

Είθε τα λάθη να μας συντροφεύουν παντα!

απλά πανέμορφο.
σευχαριστούμε και συγχαρητήρια.

Δεν ξέρω πως και γιατί μου θύμισε τον Οδυσσέα στο νησί των Λωτοφάγων (συνειρμός? )