Κυριακή, Ιανουαρίου 20, 2008

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: Μην την εξευτελίζεις, μες την πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ'εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησίαν.
Ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική!

Κωνσταντίνος Καβάφης

Προσέξτε πόσο επίκαιρο είναι!! και θα είναι

4 σχόλια:

Marialena είπε...

Εκπληκτικό ποίημα Σάκη μου! Όταν το διάβασα εδώ στη γωνιά μας, με διαπέρασαν ρίγη όχι λόγω της πολιτικής πραγματικότητας, αλλά γιατί ο Αλεξανδρινός μου θύμησε κάτ που έτεινα να ξεχνάω βολικά...

Sakis είπε...

Γι'αυτό είναι εκεί να μας το θυμίζει. Και εγλω κάπου ξεχασμένο το είχα μέσα μου από τα Νέα Ελληνικά που κάναμε τότε στο σχολειό, και το βρήκα μπροστά μου σε ένα παιδικό περιοδικό που ξεφύλιζα.
Χάρηκα που γράφονται ακόμα τα παλιά στα σημερινά έντυπα

Φιλία
μούλειψες τελευταία ελπίζω να διάγεις ησύχως¨-)

τσότσος είπε...

Και ειδικά σήμερα, Σάκη, το ανακάτεμα με τα πίτουρα ξέρεις πού οδηγεί...
Η μόνωση/μοναξιά είναι συχνά βάλσαμο για τον χαρακτήρα μας, να ενδοσκοπήσουμε απερίσπαστοι χωρίς τα παράσιτα που δημιουργούν οι "κότες" , οι "επιφανειακοί" συμπολίτες δίπλα μας. Αυτός είναι και ο απώτερος στόχος των καλόγερων πάσης θρησκείας.
Καλό βράδυ!

Sakis είπε...

Συμφωνώ απολύτως Τσότσο φίλε
η ενδοσκόπιση της ψυχής μας και η ενδοσυνομιλία άπαιτεί θυσία και απομόνωση
Τώρα αν θα είναι προσωρινή άν θα είναι ισόβια αυτό είναι προσωπική επιλογή του καθενός
Πάντως ο ιδιος ο Χριστός (αλλά και ο Μωάμεθ) προτίμησαν όταν ήταν έτοιμοι να γυρίσουν και να δώσουν ότι έδωσαν.