Οι άγνωστες ομορφιάς της Αθήνας

Μια ομάδα νέων που δραστηριοποιoύνται μέσα απ' το site τους προσπαθούν να κάνουν την πόλη καλύτερη. Οι δράσεις τους ποικίλες: Προτείνουν, καταγράφουν και φωτογραφίζουν μυστικά σημεία και χαμένες ομορφιές σε περιοχές που δύσκολα πιστεύεις ότι βρίσκονται στην Αθήνα.

Πριν από τρία χρόνια ξεκίνησαν να τρέχουν το project 'Η Αθήνα θα σε εκπλήξει', μια καταγραφή των μυστικών και άγνωστων σημείων μέσα και γύρω απ' την πόλη: κτίρια, κήποι, αγροί με αγριολούλουδα, εκκλησίες σκαρφαλωμένες σε βράχους, μέχρι καταρράκτες και λίμνες που προσπερνάς καθημερινά χωρίς να τους δίνεις σημασία, τα περισσότερα με γοητευτικές ιστορίες που περιμένουν να ανακαλύψεις.

Έντεκα σημεία από όσα έχουν καταγράψει θυμίζουν Άλπεις ή εικόνες που ορκίζεσαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρίσκονται στα περίχωρα της Αθήνας. Τα περισσότερα είναι μέσα στην πόλη ή σε πολύ μικρή απόσταση από το κέντρο. Επίσης είναι τόσο εύκολα προσβάσιμα που απορείς πώς δεν τα έχεις ποτέ προσέξει..

Γέφυρα Δουκίσσης Πλακεντίας

Βριλήσσια

Είναι η γέφυρα που χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα για να μπορεί η δούκισσα της Πλακεντίας Σοφία Λεμπρέν να μεταβαίνει στην Πεντέλη και να επιβλέπει την ανέγερση του μεγάρου της. Ανηφορίζοντας τη Λ. Πεντέλης, κάνετε αριστερά στη οδό Δουκίσσης Πλακεντίας.

Πύργος Βασιλίσσης

Ίλιον, πάρκο Αντώνη Τρίτση

Πυργοειδής έπαυλη, ημιγοτθικού ρυθμού που ανακατασκευάστηκε από την Αμαλία και προσφέρθηκε γενέθλιο δώρο στον Όθωνα. Είσοδος από τη Λ. Δημοκρατίας ή τη Λ. Φυλής.

Λίμνη Μπελέτσι

Ιπποκράτειος Πολιτεία

Είναι μια μικρή λίμνη που προσφέρει ταπεινά όσα και οι μεγάλες. Μετά τη Βαρυμπόμπη και το Κατσιμίδι, φτάνετε στην Ιπποκράτειο Πολιτεία. Στρίβετε αριστερά στην οδό Κίρκης και η μικρή αυτή λίμνη θα απλωθεί μπροστά σας και θα σας αιφνιδιάσει.

Αγία Μαρίνα

Πάρνηθα

Νομίζεις πως είσαι στο Άγιο Όρος. Στη βόρεια πλευρά της Πάρνηθας, πίσω από το χωριό της Αυλώνας. Μέχρι την Αγία Τριάδα πηγαίνει αυτοκίνητο, μέχρι τον Προφήτη Ηλία αγροτικό σε χωματόδρομο και ως την Αγία Μαρίνα μόνο άνθρωπος. Όλα αυτά, αφού θα έχετε διασχίσει μια «μικρή Ιρλανδία», ένα πανέμορφο οροπέδιο στην αυλή της πόλης.

Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή

Οδός Διδότου, Κολωνάκι

Σπουδαία προσφορά στον τόπο και στην ιστορία με τον ομορφότερο και μεγαλύτερο ιδιωτικό κήπο των Αθηνών. Επιτρέπεται η είσοδος ορισμένες μέρες και ώρες.

Καταρράκτης

Πεντέλη

Εδώ τα λόγια είναι περιττά. Μπάνιο σε ποτάμι της Αττικής εν έτει 2008. Το ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι εκεί πηγαίνει αστικό λεωφορείο!

Χάος

Σούνιο (από Ανάβυσσο)

Υπάρχει και επισήμως στην Αθήνα! Ένα σπάνιο μνημείο της φύσης, η δολίνη Χάος. Ένα τεράστιο βύθισμα από κατάπτωση οροφής μεγάλου σπηλαίου που μοιάζει με των Διδύμων Αργολίδας. Χρησιμοποιείται για σεμινάρια από τους σπηλαιολόγους, με το ενδιαφέρον κάθετο κατέβασμα των 70 μ.

Θολωτός μυκηναϊκός τάφος

Μενίδι, 5η στάση Κόκκινου Μύλου

Επιβλητικός σαν αυτών των Μυκηνών, χρονολογείται από το 15ο-14ο αιώνα π.Χ. και βρίσκεται στην πλαγιά ενός τεχνητού λόφου που ανακάλυψαν οι Γερμανοί το 1879.

Κηφισός

Μενίδι

Ο πιο σημαντικός εν δυνάμει διάδρομος αέρα και δροσιάς για την Αθήνα, αν προστατευτεί και αναδειχθεί. Γεφύρι με το μονόγραμμα του Γεωργίου του Α', κάτω από την πολύβουη Λ. Καραμανλή!

Βοτανικός Κήπος Αλεξάνδρου Διομήδους

Ιερά Οδός 401, Χαϊδάρι

Και όμως διαθέτουμε το μεγαλύτερο βοτανικό κήπο της ανατολικής Μεσογείου!

Αυτήν διάλεξα εγώ

H παρα πάνω εντυπωσιακή φωτογραφία του super surfer είναι μία από τις super φωτογραφίες που αποθανατίστηκαν κατά την διάρκεια διάφορων μικρών ή μεγάλων γεγονότων κατά το 2008.
Δυστυχώς οι περισσότερες ήταν καταστροφών . Εγώ όμως σαν παιδί της θάλασσας διάλεξα αυτή που φάινεται πιό πάνω.
Δεν είναι βέβαια και οι μόνες. Αυτές έπεσαν μέσα στο ηλεκτρονικό mailbox μου και τις μοιράζομαι μαζί σας.

http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/the_year_2008_in_photographs_p.html
Αντε και του χρόνου πιό εντυπωσιακές και με λιγότερη καταστροφολογική θεματολογία.

Πάμε Μουσείο Μπενάκη?

Το περασμένο Σάββατο, ένα από τα Σάββατα που μετά από πολύ καιρό είχε ελεύθερο το πρωινό του, και αφού επι τέλους ξυπνήσαμε χωρίς ξυπνητήρι,κατηφορήσαμε με την αετίνα μου προς το πανέμορφο Μουσείο Μπενάκη στη Πειραιώς, όχι τυχαία αλλά με σκοπό. σκοπό που είχαμε κατά νου αρκετό καιρό αλλά όλο και κάτι συνέβαινε...
Τέλος πάντων ο σκοπός ήταν η έκθεση των φωτογραφικών έργων του Josef Koudelka, του περίφημου φωτογράφου από την Μορόβια της Τσεχίας. Αποκλειστικά σε άσπρο μαύρο οι φωτογραφίες του Μεγάλου φωτογράφου, είναι μιά αυτοβιογραφική κατάθεση γιατί ο ίδιος όντας εξόριστος από τη χώρα του για πολλά χρόνια και πολιτογραφημένος Γάλλος, περιπλανήθηκε σε πολλές χώρες(και στην Ελλάδα) και αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο στο φίλμ ότι ήθελε να δείξει στους ανθρώπους όλου του κόσμου, αλλά με την άποψη και την ενόραση που μόνο ένας βιρτουόζος φωτογράφος σαν κι αυτόν μπορούσε να κάνει.



Η πολύ μεγάλη αυτή έκθεση (περίπου 300 φωτογραφίες) σε μαγνητίζουν από την πρώτη είσοδο σου σε αυτήν. Είναι θεματολογικά χωρισμένη και καλύπτουν περιόδους κυρίως της ζωής του Κουντέλκα. Από το "ξεκίνημα" σαν ερασιτέχνης έδειξε το τεράστιο ταλέντο και το "μάτι" του. Ο σκοπός του δεν ήταν τόσο η φωτογραφία και το κάδρο όσο το μήνυμα που ήθελε να περάσει μέσα από αυτή.
Τα θέματά του είναι ανθρωποκεντρικά, η γέννηση ο Θάνατος ή χαρά η λύπη, η φτώχεια, η αθωότητα. Σαφώς περιβαλλοντικά θέλοντας να τονίσει την φθορά που προκαλεί ο άνθρωπος της βιομηχανικής εποχής κυρίως στην ενότητα "χάος".
Ιδιαίτερα κεφάλαια μέσα στην έκθεση που αξίζουν να δώσετε σημασία κατέχουν "Οι τσιγγάνοι" και οι στιγμές της εισόδου των Ρώσικων τανκ μέσα στη χώρα του. Οι τελευταίες σε συνεπαίρνουν και πραγματικά είναι σαν να ζεις και σει εκείνες τις ιστορικές στιγμές. (προβάλλεται και φιλμάκι που εναλάσσεται με τις φωτογραφίες κάπου στο κέντρο της έκθεσης) .

Στο τέλος σου δίνεται η εντύπωση ότι ο άνθρωπος αυτός πραγματικά πρέπει να βρισκόταν, να ξύπναγε και να κοιμόταν με την κάμερά του στο χέρι.



Γιά αυτούς που ασχολούνται με την τέχνη της φωτογραφίας και μή, η έκθεση Κουντέλκα στο Μουσείο Μπενάκη, αποτελεί μία μοναδική εμπειρία.
Οπως κάναμε και εμείς, μπορείτε να συνδυάσετε την επίσκεψή σας και με καφέ, τσάι ή σνακ στο ισόγειο, ή ακόμη ρίχνοντας ματιές στα πολύ ωραία εκθέματα καλλιτεχνών του ισογείου. Εγώ δεν αντεξα στον πειρασμό να αγοράσω και ένα βιβλίο από την πολύ διαλεχτή έκθεση βιβλίου που διατηρείται μόνιμα.

διάρκεια έκθεσης μέχρι 21-Νοεμβρίου

Δάφνη-Ορέσκεια

Η Κραυγή που δεν ακούστηκε ποτέ!!

από διαγωνισμό-και πρώτο βραβείο φωτογραφίας της WWF

Αφορμή για συνάντηση

Το δαιμόνιο μυαλό της Τρελλοκριαρίνας έβγαλε μια σπίθα το πρωί της Δευτέρας και πήρε τηλέφωνο τον Σάκη τον Σταυραετό για να του πει την ιδέα της! Ο Σάκης δε, μένει κόκκαλο όταν την ακούει στο τηλέφωνο μετά από τόσο καιρό και όταν του λέει να μαζευτεί η παρέα των εν Αθήναις ανωνύμων για να βγουν το Σάββατο, ως αετός που είναι, πετάει από την χαρά του!


Μια φορά και έναν καιρό...

...ήταν ο Κουτάβης, η Μαριαλένα και η Αλκυόνη

Ενημερώθηκαν οι συνοδοιπόροι για τα τεκταινόμενα και το Σάββατο το βράδυ, μαζεύτηκαν φίλοι και γνωστοί, ιστολόγοι και αναγνώστες, στον Χορό των Γεύσεων στην Αργυρούπολη! Μαζί μας ήταν το Τέταρτο Κουτάβι (το οποίο κουνάει και την ουρά και είναι πανέξυπνο!), ο Σάκης ο Σταυραετός, η Μαριαλένα, η Αν-λου και ο Βίκτωρ, καθώς και οι φίλοι Αλκυόνη και Χρήστος!


...που είχαν φίλους τον Σάκη, τον Βίκτωρα και την Ανλού

...και όχι μόνο γιατί ήταν και ο Χρήστος στη συντροφιά τους!

Το γεγονός ότι ως γνωστόν συνέπεσε να έχει τα γενέθλιά της η Μαριαλένα, έδωσε έναν ακόμη πιο εορταστικό τόνο στην συνάντηση καθώς υπήρχε ένας λόγος να ανταλλάξουμε ευχές και στη συνέχεια να γευθούμε το εκπληκτικό εν είδει τούρτας γενεθλίων από το Κοσμικόν, με το οποίο γιορτάσαμε τα γενέθλια και έκλεισε η βραδυά μας!


...ο Σάκης απορεί, "φλαμπέ" γαλακτομπούρεκο, πρώτη φορά βλέπω!

...ουγκ! αυτό το κομμάτι είναι δικό μου!

Πως τα περάσαμε? Τέλεια!!! Πειραχτήκαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε, φάγαμε, ήπιαμε και όλα καλά αδέλφια. Ο Σάκης με τον Χρήστο έγιναν κολλητάρια, η Ανλούκα με τον Βίκτωρα γλύκες όπως πάντα, ο Κουτάβης μας απίθανος, η Αλκυόνη μια χαρά και η γράφουσα πανευτυχής που βρισκόταν ανάμεσα σε τόσο ωραία παρέα και περνούσε τόσο όμορφα στα γενέθλιά της!


Χρήστος και Σάκης - τα κολλητάρια!

Ανλού και Βίκτωρ - smile! ;-D

Ραντεβού σε έναν μήνα από τώρα που θα έλθουν στην Αθήνα η Φαραόνα και η Παναγιώτα και για χάρη τους θα κανονίσουμε μιαν ακόμα τέτοια μάζωξη και ελπίζουμε να συμμετέχουν όλα όσα μέλη των Α.Μ. και φίλοι θα μπορέσουν!

Να είμαστε όλοι καλά φίλοι και φίλες και να χαιρόμαστε τις στιγμές που περνάμε μαζί! Αναμένω τις εντυπώσεις σας...

Marialena, 13/4/2008

12 Απριλίου Χρονια πολλά Μαριαλένα!!

Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ

.

Την έλεγαν, νομίζω, Βερενίκη
Έλυσε τη μακριά της Κόμη
Και γέμισε τον ουρανό μου ομορφιά

Κι είπα, Φερενίκη,
γίνε δική μου παντοτινά
άστρο μου, ζωή, κι αναπνοή

έλα, να νικήσουμε μαζί
Χρόνο, Θάνατο, Ζωή!

Γέλασε όμορφα, σαν μέρα φωτεινή
μού’πε πως σε κανέναν δεν ανήκει
και πως δεν έφερε ποτέ καμμία νίκη

Μού χάρισε μετά λίγη ομορφιά,
νά ναι για πάντα λέει ολόδική μου
και κρύφτηκε πίσω από ένα σύννεφο.

Μαύρος Γάτος, 21 Δεκεμβρίου 2006

Ο Γαλαξίας NGC 4725, στον αστερισμό "Κόμη της Βερενίκης"
*κλικ* πάνω στην εικόνα για εικόνα υψηλής ανάλυσης

Μιά πανέμορφη αράδα στίχων μαζί με την πιό όμορφη εικόνα που έχει αποκαλύψει η φύση από την διαστημική παλέττα, στα ανθρώπινα μάτια, εικόνα που της αφιέρωσαν τον μύθο της γυναικείας ομορφιάς βρίσκεται εκεί να στοιχειώνει τους ουρανούς μας.

Το πιό πάνω είναι μιά επαναδημοσίευση από το μπλογκ του Μαύρου Γάτου, που είχα κάνει, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2006.
Εγώ σήμερα δε ξέρω πώς το ξαναθυμήθηκα και αφού το ανέσυρα από το σεντούκι του Σταυραετού, το αφιερώνω στην καλή φίλη και εορτάζουσα ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ

Χαμένες στο Wiesbaden

Θαυμάστε ξάπλες,χαμόγελα...και ομορφιές κάτω απο τον ήλιο του Φεβρουαρίου στην Γερμανία!
Δεν είμασταν μελαγχολικές εκεί,το ξεφαντώσαμε!!!
Μάρλεν και Παναγιώτα σε χειμωνιάτικη ηλιοθεραπεία.
Ελπίζω να προλάβετε να μας απολαύσετε και να χαμογελάσετε μαζί μας...

WWF

Η μητρότητα είναι η ίδια παντού σε όλα τα θηλαστικά !!

My time

Η Θάλασσα και Εγώ

6-Δεκ-2006 (παλιό ποστ του Σταυραετού)

Λίγο η μέρα του Αη Νικόλα σήμερα, λίγο οι όμορφες αναφορές στα blog τους της Θαλασσομπερδεμένης και της Καπετάνισσας, νομίζω ότι πρέπει να πω και εγώ κάτι για τον τόπο μου και τη σχέση μου με τη θάλασσα.

Νότια Εύβοια.Σχεδόν απέναντι από την Νέα Μάκρη και την Πεντέλη. Το χωριό μου έχει το παράξενο όνομα Ζάρκα ή Ζάρακες ή αρχαιστί Ζάρητρα. Βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην Κάρυστο κατα μη΄κος μιάς λοφογραμμής που βλέπει και τις δύο θάλασσες, Β.Α το Αιγαίο και Ν.Δ τον Νότιο Ευβοικό και την νύχτα πίσω από τον ορεινό όγκο της Πεντέλης τα φώτα της Αθήνας να αντανακλούν στον ουρανό. Υψόμετρο 150-170 μέτρα. Οπως όμως έχει αναλύσει κατα καιρούς το Αετόπουλο, ο τόπος αυτός βρίσκεται ακριβώς πάνω στον δίαυλο Β.Α ρεύματος ψυχρής καθόδου, από το Βορρά και την Μαύρη Θάλασσα, που ενώνει την γραμμή Κωνσταντινόυπολη, Δαρδανέλια, Σκύρο και ...Ζάρκα. Είναι ένας αεροδιάδρομος που αν δεν υπήρχε η Πεντέλη θα χτύπαγε και την πρωτέυουσα σε περιόδους ψυχρής καθόδου με χιόνια. Αυτή ακριβώς η εισβολή είναι που χτυπάει και τον κεντρικό ορεινό όγκο της Διρφεως λίγο βορειότερα και που τον ασπρίζει πολύ νωρίτερα από το Πήλιο, που βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος αρκετά υψηλότερα .
Γιατί αναφέρω όλα αυτά? Μα γιατί ο καιρός είναι άμεσα συνυφασμένος με την θάλασσα και ειδικότερα με το Αιγαίο, με αυτή την παραλία, την παραλία του χωριού μου.

Από εδώ θυμάμαι ξεκινούσε ο πατέρας μου με φίλους βράδυα να ρίξουν τα δίχτυα ή τα παραγάδια και τα ψάρια δεν προλαβαίνανε να φτάσουν στο σπίτι. Γινόταν το σχετικό ψαροτσιμπούσι στο μοναδικό ψαροταβερνάκι τότε του Καπετάν Δημήτρη (που τώρα το έχουν ο γυιός του Νίκος και τα παιδιά του-χρόνια του πολλά μέρα που'ναι).
Ο μόνος ίσως καπετάνιος που ανοιγόταν για καθετή χρόνια ολόκληρα με την ξύλινη βαρκόυλα του χωρίς να ξέρει να κολυμπάει. Ας τον έχει ο Θεός καλά έκει κοντά του που βρίσκεται.

Από εδώ μπορείς να δείς σχετικά εύκολα την Σκύρο (όπως στην φωτογραφία), όταν ο καιρός έχει φρεσκάρει (μετά από επίμονους Νοτιάδες και βροχές, αλλά και την αναζωογόνηση του Βοριά).
Σ'αυτή την παραλία πρωτοέμαθα μικρός να επιπλέω, και αργότερα έγινα κολυμβητής παντός καιρού κολυμπώντας με τις ώρες, εξερευνώντας τον πλούσιο βυθό από την επιφάνεια, ώσπου τα χέρια μου κατσιάζανε και άρχισαν να μουδίαζουν. Θυμάμαι που οι άλλοι έλεγαν στον πατέρα μου:
-Που αφήνεις το παιδί τόσες ώρες μόνο του μέσα στο νέρο?! ή
-Καλά δεν φοβάσαι? Εχει τόσο κύμα!
(είμαι σίγουρος οτο φοβόταν εκεί παίζοντας τάβλι ή κολτσίνα στο ταβερνάκι, το ένα του μάτι παρακολουθούσε διαρκώς το μικρό κεφαλάκι πάνω στους αφρούς, απο την μιά να χάνεται και την άλλη να εμφανίζεται στην κορφή της αντάρας λίγο πριν ξεσπασει πάνω στα βότσαλα).
Τους φαινόταν βλέπετε τόσο παράξενο, ένα παιδί ΑμεΑ, να παλέυει τόσες ώρες με το υγρό στοιχείο χωρίς να κουράζεται!
Εκεί ακριβώς ήταν το μυστικό! Γιατί δεν επρόκειτο περι πάλης αλλά περί ολικής απελευθέρωσης. Απόλυτη συμφιλίωση με το νερό και η μοναδική άισθηση του να αφήνεσαι να επιπλευσεις χωρίς φόβο , να αφήνεσαι στο πηγαινέλα των κυμάτων, να αφήνεσαι από την κορυφή του αφρισμένου βουνού και την άλλη στιγμή σχεδόν να ακουμπάς τα βότσαλα του βυθού.
(ακριβώς όπως η φώκια που δυσκολέυεται τόσο στην ξηρά αλλά γλιστράει με τόση χάρη στο νερό).

Πέρασαν τα χρόνια, και εγώ εκεί στο ίδιο ανακαινισμένο πιά ταβερνάκι, πιστός προσκυνητής της θάλασσας, να με ηρεμεί, να πάιζω εγώ το ταβλάκι μου πιά με την αετίνα μου και με φίλους, να αναπολούμε τα ωραία χρόνια της νιότης.
Ο πατέρας δεν είναι πια δυνατός να με σηκώσει για να πέσω στο νερό, και η άγρια θάλασσα έχει κάνει την παραλία δύσκολη να την πλησιάσει το καροτσάκι. Εμένα όμως μου αρκεί να βλέπω την παραλία της ζωής μου, να την ακούω και να τη μυρίζω αχόρταγα. Μου έδωσε τόσα πολλά στα μικράτα μου! θα ήταν απληστία να ζητάω κι άλλα. Μου αρκεί να μου ψιθυρίζει στα σκοτάδια που καθόμαστε, κάπου εκεί στο βάθος να την ακούω να μου λέει:

....Θυμάσαι τα παιχνίδια μας?

Γιά τον Σάκη...

Φίλτατε συνοδοιπόρε Σάκη,
Από σκάκι έχω μεσάνυχτα,αλλά βλέποντας αυτά τα αριστουργήματα,ευχήθηκα να ήμουν ο....Κασπάρωφ΄.Μόνο και μόνο για την αίσθηση της αφής και της οπτικής τέρψης!....




Φτιαγμένη σκακέρα, στο ανά τον κόσμο φημισμένο εργοστάσιο πορσελάνης Kaiser,φανταχτερή παγίδα στην βιτρίνα της έκθεσης του εν λόγω εργοστασίου στην πόλη Έρφούρτη της Ομοσπονδίας Θουριγγίας (πρώην Ανατολική Γερμανία).
Καλούνται οι συλλέκτες εραστές προς απόκτηση της:αρχική τιμή 2.500 ευρώ!!!

Φωτογραφία της μέρας, του χρόνου, του αιώνα

Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύτηκε σε μια ινδική εφημερίδα με την ακόλουθη λεζάντα.

«Μόνον οποίος είναι φτωχός ενεργεί με τόση γενναιοδωρία?..

Τι θλιβερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι»

Σκέπτομαι πως μόνον οποίος είναι αληθινά Πλούσιος (σ `αγάπη και
συναίσθημα) ενεργεί έτσι...




Με αυτόν τον τρόπο θα ήθελα να πω τις ευχές μου σε όλη την ομάδα των Ανωνύμων Μελαγχολικών, στους φίλους αναγνώστες, σε όλον τον κόσμο που θα σταθεί να παρατηρήσει αυτή τη φωτογραφία και θα αισθανθεί έναν κόμπο στο στομάχι του.

Αυτήν την εικόνα μπορούμε εμείς οι λαοί της αφθονίας και της αμετροέπειας να την κάνουμε να μην υπάρχει πια. Μπορούμε να γίνουμε ανάδοχοι γονείς σε ένα παιδί στις χώρες του Αναπτυσσόμενου Κόσμου και να σώσουμε όχι μόνο το ίδιο, αλλά και την οικογένειά του, προσφέροντας το συμβολικό ποσό των 22 ευρώ μηνιαίως.

Μπορούμε, αν το θέλουμε, μπορούμε, αν το κάνουμε σκοπό να μην πεθάνει άλλο παιδάκι από την πείνα και τις αρρώστιες, ενώ εμείς πετάμε φαγητά και πεθαίνουμε από τις καταχρήσεις και τις υπερβολές. Μπορούμε, αρκεί να το θέλουμε!

Χρόνια Πολλά με
Υγεία,
Αγάπη,
Γαλήνη,
Συμπόνοια και
Ανθρωπιά.

Μαριαλένα

Έκθεση φωτογραφίας στη Κρήτη

Γνωρίζοντας τους ανθρώπους: Έκθεση φωτογραφίας

all photos courtesy of Yiannis Tzortzis, RPS

Έκθεση φωτογραφίας
"Παναμάς 2005: Η ανθρωπολογία της φωτογραφίας"
Γιάννης Τζώρτζης RPS

Την ευκαιρία να «ταξιδέψουν» μέχρι τον μακρινό Παναμά και να «γνωρίσουν»
τους ανθρώπους αυτής της πολυπολιτισμικής χώρας δίνει η Fnac στους
επισκέπτες του Forum, με αφορμή την παρουσίαση της έκθεσης του βραβευμένου
φωτογράφου Γιάννη Τζώρτζη RPS «Παναμάς 2005: Η ανθρωπολογία της
φωτογραφίας».

Μέσα από 26 ασπρόμαυρες πανοραμικές φωτογραφίες ο Γιάννης Τζώρτζης
παρουσιάζει το ανθρώπινο μωσαϊκό που συνθέτει τον Παναμά του σήμερα. Η
φωτογραφική αυτή καταγραφή έγινε το καλοκαίρι του 2005 στο πλαίσιο
ανθρωπολογικής αποστολής του Πανεπιστημίου του Bristol της Αγγλίας στη
ζούγκλα του Darien, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των κυβερνήσεων
του Παναμά και της Μεγάλης Βρετανίας. Οι Ινδιάνοι Kuna, Embera, Wounaan, και
Ngobe-Bugle, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας Panama City και των κοραλλιογενών
νησιών Bocas del Toro, περνάνε μπροστά από το φακό του Γιάννη Τζώρτζη, με
ένα βλέμμα που σαγηνεύει.

Η έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Τζώρτζη «Παναμάς 2005:Η ανθρωπολογία της
φωτογραφίας» θα φιλοξενηθεί στο Forum της Fnac από τις 24 Φεβρουαρίου έως
τις 13 Απριλίου.

Ο Γιάννης Τζώρζης είναι μέλος της Royal Photographic Society of Great
Britain (RPS) και του Φωτογραφικού Κύκλου - του έχουν απονεμηθεί τα
βραβεία: RPS Travelling Photographer of the Year 1993, Jessop Group/Solihull
Centre 1996 και 1997, της εφημερίδας 'Το Βήμα' και του Ελληνικού Οργανισμού
Τουρισμού 1998- διακρίθηκε στο 18o Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας
'Photosynkyria 2006' του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης - έχει εκδώσει
μεταξύ άλλων, τις μονογραφίες: 'One thousand miles from home' (Λονδίνο
1997), 'Ιράν: Πέρα από τα τείχη της σιωπής' (Άγιος Νικόλαος 1998), Έσοπτρα'
(Άγιος Νικόλαος 2002), 'Μαύρο φως του Κονγκό' (Αθήνα 2004) και'Στους δρόμους
της Μογγολίας' (Αθήνα 2006).


σ.σ. Ο αγαπητός μου φίλος και συνάδελφος Γιάννης Τζώρτζης, εκθέτει στο κοινό δείγματα της εξαιρετικής του δουλειάς μέσα από την ανθρωποκεντρική του ματιά στους πολιτισμούς του κόσμου. Καλημέρα, καλό μήνα και καλή Άνοιξη σε όλους και όλες μας! Μαριαλένα