ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ....

Αν ήσουν εδώ....
Θα σε κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά μου....
Και θα χάιδευα τα μαλλιά σου
Με τα χέρια τα απαλά μου...
Θα απολάμβανα το άρωμά σου
Και θα μεθούσα με την ευωδιά σου...
Θα αφουγκραζόμουν κάθε χτύπο
Από την ερωτική καρδιά σου...
Θα απολάμβανα την δροσερή φωνή σου,
Και το χαμόγελο σου το φωτεινό...
Θα ευχαριστούσα τον Θεό μας,
Για κάθε μέρα κοντά σου που θα ζώ...
Θα σε κοιτούσα μες στα μάτια,
Και θα μιλούσα στην ψυχή σου...
Θα σε φιλούσα μες στο στόμα...
Και θα γευόμουν το φιλί σου....
Θα σου έδινα ένα τριαντάφυλλο
Από του σπιτιού μου τον κήπο...
Θα σου χάριζα το φυλαχτό μου
Για τις μέρες που θα λείπω.
Θα ακούγαμε αγκαλιά
Τραγούδια που μας αρέσουν...
Θα κοιμόμασταν μαζί...
Όλη νύχτα αγκαλιασμένοι,
Και θα ξυπνούσαμε τα πρωινά,
Ακόμα πιο ερωτευμένοι...
Θα σου φερνα πρωινό ...
Στο κρεβάτι για να φάμε,
Θα σου λεγα πως σε αγαπώ...
Και πως πάντα κοντά σου θα'μαι...
Θα σε σκέπαζα τα βράδια,
Όταν θα μου ξεσκεπαζόσουν...
Και θα σου έκανα δωράκια...
Την αγάπη μου να δηλώσουν...
Θα σε φρόντιζα σαν μάνα,
Όταν θασουν γριπωμένος...
Θα σου κράταγα σφιχτά το χέρι...
Να μην νιώθεις λυπημένος...
Θα πηγαίναμε μαζί ταξίδια,
Να θαυμάσουμε τοπία και νέα μέρη...
Θα περπατούσαμε κάθε φορά,
Πιασμένοι από το χέρι...
Θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος Άνθρωπος στην γη...
Γιατί είσαι ότι ονειρευόμουν...
Είσαι η ίδια μου η ζωή...............

ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ

ΠΡΩΤΗ ΣΤΡΟΦΗ

Κοίτα πως τρέχει ένα δάκρυ

Δεν είναι δύσκολο λοιπόν

Να φυλακίζει η αγάπη

Και στο κελί να ΄σαι παρόν

Άκου πως παίζει η κιθάρα

Τις μελωδίες των καημών

Και της καρδιάς σου η λαχτάρα

Να ΄ναι ερωμένη των λυγμών

ΕΠΩΔΟΣ

Νοιώσε την κάθε σου στιγμή και μην λυπάσαι

Που θα ΄ρθει κρύο δειλινό και μόνη θα ΄σαι

Το τελευταίο σ΄ αγαπώ μην το ξεχάσεις

Πολλά σου έδωσε μα τώρα θα τα χάσεις

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΤΡΟΦΉ

Γεύσου το τέλος της αγάπης

Και άκουσε προς το παρόν

Πικραίνεσαι για να τη μάθεις

Κουράζεσαι απ΄ το παρελθόν

Μύρισε άνοιξης αέρα

Βάλτον στα στήθη σου βαθιά

Κι αν σ΄ έχει κάνει αγάπη πέρα

Κάνε συντρόφους σου πουλιά

Τριάντα αργύρια

ΠΡΩΤΗ ΣΤΡΟΦΗ

Κι εκεί που όλοι περιμένουνε γιορτές

Σ΄ εμένα ήρθανε επίσκεψη οι σιωπές

Σαν τυραννία

Σαν τα πουλιά μου κελαηδούνε στο μπαλκόνι

Για μια αγάπη που ‘χει μείνει πλέον μόνη

Βουβή ταινία

ΕΠΩΔΟΣ

Μου είχες πει με αγαπάς και με θυμήθηκες

Μα πριν την έκτη πρωινή, τρις με αρνήθηκες

Σε ένα δείπνο είχες πει, με αγαπούσες

Μα στην καρδιά, τριάντα αργύρια κρατούσες

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΤΡΟΦΗ

Εγώ θα νοιώσω το σταυρό κι εσύ αγχόνη

Εμένα σκέπασες με κόκκινο σεντόνι

Την απληστία

Για τις συνέπειες μετά αν είχες γνώση

Ποτέ δεν θα ‘χες σε αργύρια ενδώσει

Ψυχής πενία

Δημήτρια

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ Στον δημήτρη

και Στον κάθε δημητρη,

που δεν είπε όχι την στιγμη που επρεπε

ΠΡΩΤΗ ΣΤΡΟΦΗ

Μια σταγόνα αίμα στο ταβάνι

Κι όλες οι σκέψεις σου μονογενείς

Οι ετερόφωτες χαρές σου στο σεργιάνι

Ψάχνεις τα χνάρια στο σκοτάδι της στιγμής

Σκόνη και πέπλο αμβροσίας σκοτοδίνη

Κι ένας απώτερος σκοπός χωρίς σκοπό

Ήθελες γνώση για το τέλος τι θα γίνει

Το πεπρωμένο σου αν έχει πηγαιμό

ΕΠΩΔΟΣ

Μια βελόνα μες το αίμα

Κι εσύ να νοιώθεις σαν θεριό

Είσαι αυτοκράτορας στο ψέμα

Σύντομα στο καμπαναριό

Σαν ανταμώσεις το βαρκάρη

Μην τον αφήσεις να χαρεί

Θα σε θυμάμαι παλικάρι

Το καλοκάγαθο παιδί

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΤΡΟΦΗ

Σακούλα νάιλον καθολική οδύνη

Και μια Ειλείθυια(1) χωρίς το τοκετό

Πώς να πιστέψεις για χαρές ότι σου δίνει

Όταν δεν έχει η χασμωδία γυρισμό

Γλυκόπικρα μες το γιαπί τα όνειρά σου

Ζητάς παρήχηση στη λέξη λυτρωμό

Και η παρήχηση στα αδιέξοδά σου

Σου δίνει θήτα και το θάνατο θολό

ΕΠΩΔΟΣ

Μια βελόνα μες το αίμα

Κι εσύ να νοιώθεις σαν θεριό

Είσαι αυτοκράτορας στο ψέμα

Σύντομα στο καμπαναριό

Σαν ανταμώσεις το βαρκάρη

Μην τον αφήσεις να χαρεί

Θα σε θυμάμαι παλικάρι

Το καλοκάγαθο παιδί

(1)Ειλείθυια : Κατά τη μυθολογία θεά των οδυνών του τοκετού

Βασισμένο, κατά μέρος, σε πραγματικά γεγονότα

Ταξιδιάρικα Πουλιά

Flying Birds On Orange, image by www.exterpassive.com/naturewallpaper/

Ταξιδιάρικα πουλιά,
ανάσες και πέλαγα,
ηχώ του αέρα που αντηχεί σιωπηλά,
φως και φωτιά, αέρας και πάγος,
πετάξτε στα απέραντα του ουρανού,
πετάξτε και μην αφήσετε στιγμή
των οριζόντων τη γραμμή
να φύγει από τα μάτια σας.

Ταξιδιάρικα πουλιά,
κουκκίδα στο χάρτη του άπειρου,
πυξίδα του νου και υπόσχεση,
ανάσχεση των όσων δεδομένων
υπήρξαν κάποτε στο θυμικό σας
σαν ανάμνηση,
πουλιά μυθικά, όντα ανύπαρκτα,
πετάξτε ξανά στην κοιτίδα του λίκνου.

Ταξιδιάρικα πουλιά,
βλέμμα επίμονο, σώμα στημένο,
πετάξτε πάνω απ' την έρημο
και από τις θάλασσες που έχετε οδηγό σας,
χαράξτε πορείες απροσδιόριστες
ακολουθήστε το ένστικτό σας,
για μια ακόμη φορά να κινήσετε
και ας στεφθείτε νικητές στο τέλος της πορείας.

Marialena, 3/9/2008

σ.σ. Το ποίημα αυτό το έγραψα πριν από λίγο καθώς με συγκίνησε ιδιαίτερα το ποίημα του Φοίβου που μοιράστηκε μαζί μας. Γι' αυτόν και για την αναχώρησή του από την Αθήνα, του αφιερώνω αυτό το ποίημα που γεννήθηκε μέσα από τα ερεθίσματα που μου έδωσε και με αγάπη το αφιερώνω στο Τέταρτο Κουτάβι, τον συνοδοιπόρο μας.

Φοίβο, αυτό το ποίημα είναι για σένα, Μαριαλένα

Τα παιδιά απ' τα Ιλίσια

Καλησπέρα συνταξιδιώτες. Περνούσα με ένα φίλο μου με το αμάξι απ' τα Ιλίσια, όπου μεγάλωσε. Εκείνη την ώρα μιλούσαμε για τις σχέσεις και την αγάπη. Εκείνος μου μιλούσε με απόλυτη κυνικότητα. Όταν περάσαμε, όμως, κοντά από το σπίτι όπου μεγάλωσε, είδε σε μια αυλή κάτι παιδιά να παίζουν, και το βλέμμα του γέμισε νοσταλγία, και κόντεψε να δακρύσει. Εκείνη τη στιγμή, μου φάνηκε ότι κατάφερα να δω, κάτω από τον κυνικό ενήλικα, ένα αδικημένο παιδί.

Αυτό το περιστατικό μου έδωσε αφορμή και έγραψα αυτό το ποίημα, έχοντας στο μυαλό μου το φίλο μου, αλλά βάζοντας ονόματα και πρόσωπα από τη δική μου παιδική ηλικία. Ελπιζω να σας αρέσει, και συγνώμη που αλλάζω το κλίμα του blog.

Ο Φίλος σας, το Τέταρτο Κουτάβι



Τα παιδιά απ' τα Ιλίσια

Είκοσι πέντε- λίγα- χρόνια έψαξα τη γνώση,
είκοσι πέντε- τόσα λίγα να βαραίνουν μια ψυχή
σαν ένα ατσάλινο φορτίο, που ακάνθινοι δεσμοί
το συγκρατούν σ' ένα κορμί που 'χει ματώσει.

Παιδί να ακούς τις μουσικές, να βλέπεις τα άστρα,
χίλιες φωνές στα κύματα να σε καλούν εκεί
σε χώρες που έχει ο άνθρωπος στο νου πριν γεννηθεί,
να ανεβαίνεις σε καράβια από χρυσό στη γαστρα.

Και στις πουτάνες πατεράδες- να πηδάς συζύγους-
αυτά να βλέπεις και να κάνεις στην ενήλικη ζωή
κι από την άλλη σαν ταφόπλακα τη στείρα ηθική
πάνω σ' αυτούς που θέλουν να 'ναι απ' τους λίγους.

Δημήτρη είμαι ακόμα ως τώρα κολλητός σου-
μαζεύαμε πυγολαμπίδες και ουλές σε κάποια αυλή.
Έλσα σε φίλησα όταν ένιωθα ακόμα το φιλί-
χιλιάδες πρόσωπα ξεχνώ-θυμάμαι το δικό σου.

Μα τώρα άκουσε θλιμμένα "Σ' αγαπώ" από συνήθεια,
πλάσε στο νου σου για τεκμήρια ιστορίες ρομαντικές,
πως δεν το κάνατε εξ αρχής, μα μόλις χτες,
κι όταν χωρίζετε να λες "Μια απ' τα ίδια".

Παιδί σα γίγαντες να βλέπεις τους ανθρώπους,
στο σοβαρό τους ύφος να φαντάζεσαι εμπειρίες μυθικές,
από τυχαία λόγια τους να βρίσκεις γνώσεις κι ηθικές,
να βιάζεσαι να μπεις στον κόσμο τους , με κόπους.

Τώρα άκουσέ τους να μιλούν συνέχεια για γαμήσια,
με internet, τηλεόραση και μπάλα να μεθούν.
Άλλη γνώση γυρεύουν κι άλλη πρόκειται να βρουν-
κοιτώ με λύπη τα παιδιά απ' τα Ιλίσια

Modus Vivendi

Σαν κομήτης γυρνώ γύρω απ' αυτά που αγαπάω,
σαν πέτρα που κυλά προτού χορταριάσει.
Αυτοί που με αγαπάνε δε ρωτάνε που πάω-
Ιθάκη μου είναι η γη και κάθε μου στάση.

Η ζωή μου ένα πλοίο που φεύγει στη δύση-
τη δύναμη ακολουθώ μιας μεγάλης πνοής.

Η φυγή δεν είναι λύση- είναι τρόπος ζωής

Το πάθημα του Πωλ

Καλησπέρα αδέρφια,Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικούς στίχους μου. Ένας αγαθός γίγαντας ο λαός, που δε συνειδητοποιεί τη δύναμή του. Μικροί και πονηροί έμποροι εκμεταλλεύονται την αφέλειά του, και τον πουλάνε και τον αγοράζουν.
Θα ήθελα τη γνώμη σας και τα σχόλιά σας.

Το πάθημα του Πωλ

Ο Πωλ ο παλαιοπώλης, μέσα στα στενά της πόλης
είχε ένα πολύ-πολύ παλιό κι αστείο μαγαζί.
Ήτανε κοντός κι αγχώδης- ήταν ένα μέτρο, μόλις,
μα σε δούλευε, αν ήθελε, ο Πωλ, ψιλό γαζί.

Είχε στοκ πολύ σε μάζα- θυσαυρούς αλλά και μπάζα
κι έλεγε, όταν πουλούσε, πως πονούσε το χαμό.
Σου πουλούσε άδεια βάζα, τη Λωρίδα απ' τη Γάζα-
το Σταυρό του Νότου σου πουλούσε φυλαχτό.

Ο Πώλ ο παλαιοπώλης- πονηρός και κουτσομπόλης
σ' ήξερε προτού καλά-καλά σε δει.
Μα ήρθε κάποτε ένας Μόγλης, γίγαντας και χοντροκώλης
που σκεφτόταν και μιλούσε σαν παιδί.

Και ο Πωλ του 'πε “Πελάτη, έχω μια καρέκλα- να τη,
καναπές ήταν, μα εσύ ίσα που χωράς...”
Δε συνήθιζε τα λάθη, κι όμως, να, συνέβη κάτι
που δειξε θνητός πως είναι, σαν κι εμάς.

Κι έτσι αυτός που λέγαν Μόγλη, γίγαντα και χοντροκώλη
πάτησε στη γη, σαν έντομο, τον Πωλ.
Οι δαιμόνιοι κι αγχώδεις μαγαζάτορες στην πόλη
ας προσέχουν κι ας θυμούνται κάποιον Πωλ.

Θέλω αυτό που είμαι να δηλώσω

Θέλω να κλάψω, έτσι νιώθω
όπως κλαίνε τα παιδιά
στο τελευταίο το θρανίο
γιατί δεν είμαι ποιητής,
ούτε άντρας, ούτε φύλλο,
μα σφυγμός πληγωμένος
που τα πράγματα σκαλίζει
απ' την άλλη τους μεριά.

Θέλω να κλάψω,
τ' όνομά μου να φωνάξω
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα,
στην όχθη τούτης της λίμνης
αυτό που είμαι να δηλώσω,
άνθρωπος με αίμα
που αρνιέται τη χλεύη
και τους υπαινιγμούς των λέξεων.

Εδώ, πλάι στο γυμνό νερό
την ελευθερία μου ζητώ,
την ανθρώπινη αγάπη μου
όχι για το πέταγμα
που ίσως μου δώσει,
το φως ή τον καυτό ασβέστη
μα για τον ενεστώτα χρόνο μου
που περιμένει
στη σφαίρα της τρελής αύρας.

Στο όμορφο κι ευγενικό κάλεσμα της καλής μου φίλης
και συν-ταξιδεύτρας στο όμορφο ταξίδι των αισθήσεων
και των συν-αισθημάτων Μαριαλένας, καταθέτω ένα υπέροχο,
κατά την άποψη μου, ποίημα του αγαπημένου Ισπανού ποιητή
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα με την αγάπη μου και τις ευχές μου
για έναν όμορφο και δημιουργικό μήνα στους φίλους
και συν-ταξιδευτές Ανώνυμους κι Επώνυμους μελαγχολικούς..

_ Τάκης Τσαντήλας _

http://aiolos.pblogs.gr

Με τα μάτια της ψυχής

Κλείσε τα μάτια στο σκοτάδι

δες με τα μάτια της ψυχής

τον άνεμο και το φεγγάρι

που ΄ναι ολόγιομο απόψε

Δες με..

από μακριά σου γνέφω,

απ΄ τα κατάβαθα της θύμησης,

από το μέλλον

Δες με

κι αναπόλησε

εκείνες τις στιγμές

τις μακρινές, τις άφαντες

που προκαλούσαμε τα κύματα

με τα παράτολμα βυθίσματα

Ποιήματα υφαντά σχεδίασε

στον αργαλειό της ψυχής σου

κι ανίχνευσε με προσοχή

την ποθεινή προσέγγιση στον ήλιο

μην και καεί από το πάθος σου,

από τη λάμψη που πυροδοτεί

το φωτισμένο πρόσωπο σου

Την ανάσα μου άκουσε,

της βροχής τους χτύπους,

τον ξέφρενο χορό

μέσα στα σπλάγχνα μου,

την υγρασία των ματιών μου

(c) Τάκης Τσαντήλας

Η Ψυχή του Σαμουράι

Καθώς ο ήλιος εκρυβόταν στον ορίζοντα
καλπάζων ήλθε στην αυλή ο Σαμουράι.
Πέρασαν μήνες που χε φύγει για τον πόλεμο,
και τώρα γύριζε στου Άρχοντα το σπίτι.

Επάνω στ' άλογο εβάδιζε αμίλητος,
σκέψεις πολλές δεν είχε πια μες το μυαλό του,
μόνο το χρώμα των μαλλιών της τον πλημμύριζε
κι αυτό το είχε πάντοτε σαν φυλακτό του.



Νύχτα εσκέπαζε του ουρανού το πάπλωμα
κι εκείνος βρέθηκε στου Άρχοντα το χώρο.
Νίκη τρανή να προμηνύσει ήθελε
και το πρωί θα έφευγε για το πεδίο της μάχης.

Όταν τελείωσε και σήμανε η έξοδος,
πήγε στα δώματα ο ύπνος να τον πάρει.
Μα ξύπνιος ήτανε σαν πήδηξε στα πόδια του,
τη πόρτα άνοιξε και εχάθη στο σκοτάδι.



Σε λίγο έφτασε στης γκέισας το μέγαρο
το ρόπτρο έκρουσε στη πόρτα της εισόδου,
κι η πόρτα άνοιξε για να δεχθεί στα εσώτερα
αυτόν που τόσο λαχταρούσε να εισέλθει.

Εκείνη κείτονταν στο πάτωμα κοιμόμενη
δεν είχε ακούσει ούτε χτύπο, ούτε ανάσα,
μα με μιας τον ένιωσε να σκύβει στο προσκέφαλο
και χάδι απλώχερο να ρέει στα μαλλιά της.



"Καλή μου γύρισα και ήλθα να ανταμώσουμε"
είπε εκείνος μοναχά πριν τη φιλήσει,
κι εκείνη έκπληκτη τα μάτια της μισόκλεισε
και αφέθη στο άγγιγμα του ποθητού αφέντη.

Εκεί λοιπόν στο μισοσκότεινο δωμάτιο
εκεί, εκείνος έκανε έρωτα σαν πρώτα,
τη σάρκα αγγίζοντας τη τρυφερή της γκέισας
και πόθο εγείροντας στο φλογερό κορμί του.



Ρυθμός αστείρευτος κυρίευε το είναι τους,
πάθος ασύλληπτο στα μάτια διαφαινόταν
καθώς η θάλασσα της ένωσης τους έμοιαζε
με κάτι ατέλειωτα υγρό και ιδρωμένο.

Έρωτας ήταν το λοιπόν αυτό που ένιωθε,
έρωτας πέρα από κάθε αμφιβολία,
όταν με ρίγος μια πνοή μέσα της άφηνε
κι εκείνη έγειρε με μιας στην αγκαλιά του.



"Θα φύγω τώρα κι ας μην θέλω να χωρίσουμε",
είπε σε κείνη όταν κίνησε να φύγει,
Φεύγω, μα μονάχα εσένανε θα σκέφτομαι
σαν τη πηγή που το νερό της αναβλύζει.

Έξω εχάραζε στου ορίζοντα τα όρια,
νύχτα και μέρα δισδιάκριτα ακόμα
κι εκείνος φίλησε τα χείλη που τον δρόσισαν
και μια ψυχή άφησε τότε, εκεί στο δώμα.



(c) Μαριαλένα, 04/05/2006, (γιατί μπορεί κάποτε να ήμουν κι εγώ Σαμουράι...)

Σκιρτήματα

Μαίνεται ο άνεμος
στο ακρογιάλι

με τα σεπτά ανομήματα

αιρετικών φιλιών

και χτύπων άστεγων

που κρύβονται στις σκιές

και στα φυλλώματα

των απολιθωμένων δέντρων

και των οιμωγών

π΄ ακούγονται στη διαπασών

και διαπερνούν τη σκοτοδίνη μου

Ακροβατεί το όνειρο

κι αργοσαλεύει μέσα μου,

κενό ατέρμονο και δάκρυ

νόθα φιλέματα της θύελλας,

αχνά σκιρτήματα της πλάνης

που ασελγεί

πάνω στις λέξεις μου

πριν γίνουν ποιήματα κι ανάσες

κι απογυμνώσουν τη σιωπή,

πριν πορευτούν

πάνω στο σώμα σου

και το λεηλατήσουν

(c) Τάκης Τσαντήλας

Αχανής νύχτα

Κωπηλατώ σ'ένα μολυβένιο ουρανό
Στα μάτια μου κοιτάζεται η βροχή
Έρχεται καταπάνω μου η θάλασσα
Ξυράφια κύματα σκορπούν το εύθραυστο φως
Αρχίζει η αχανής νύχτα
Η νύχτα των ωκεανών
Οι ώρες που έρχονται
θα καρτερούν την αυταπάτη
της ολόγιομης Σελήνης
Μα εγώ απόψε θέλω έναν άδειο,
στης μοναξιάς ντυμένο
το χρώμα ουρανό....
Να σπείρω το φορτίο μου
στην ράχη των κυμάτων...

*Anastasia*

Ονειροπαγίδα ο Χρόνος

Μια τεράστια ονειροπαγίδα ο χρόνος.

Φιλτράρει στο κόκκινο τον πόνο και τον αντικατοπτρίζει

σε κάθε γραμμή του προσώπου.

Κατά προτίμηση στην γωνία που σχηματίζουν τα χείλη.

Εκεί που αγαπάει να φωλιάζει η πίκρα, να σταλάζει

τα δάκρυα της. Και στην απέραντη μοναξιά της μνήμης ,

που λιώνει η αίσθηση μιας ζωής καταργημένης.

Έξω από τον συμβατικό χρόνο, δίχως όρια ύλης.

Σ' ένα σκοτάδι προκλητικό γεμάτο αλλοτινά αγγίγματα

και σιωπή από λόγια που χάθηκαν. Κυλάει ανάμεσα στις

ρωγμές της λυγισμένης ψυχής , σε σκέψεις που αιωρούνται

και στροβιλίζονται σκάβοντας σκαλοπάτια καθόδου στη νύχτα.

Μνήμη από πανσέληνη νύχτα, σπασμένη σε κομμάτια...

Πως να κολλήσω το ράγισμα εκείνο, πως να το κουβαλήσω

σ' όλους τους δρόμους της επιβίωσης...

Χωρίς "φεγγάρι" , με μόνη πραγματικότητα την απουσία

που μυρίζει σκόνη και σιωπή σα να την άγγιξε ο θάνατος...

Σ' αγαπάω πέρα από τον χρόνο, πέρα από εσένα τον ίδιο

Μα δεν είμαι δυνατή,λυγίζω ψυχή μου, πονάω...

Νιώθω μια κούραση ως μέσα στο αίμα, θέλω να βουλιάξω,

να αφανιστώ μέσα στην επιθυμία του χαμένου, να κλάψω,

να κοιμηθεί η έρημος μέσα μου, να ξεχάσει το σώμα...

*Αναστασία*