Αυτό το "ΚΑΠΟΤΕ" που το έλεγαν "ΖΩΗ"

ΚΑΠΟΤΕ ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές
ΤΩΡΑ έχει μόνον δύο

ΚΑΠΟΤΕ δουλέυαμε οκτώ ώρες
ΤΩΡΑ έχουμε χάσει το μέτρημα

ΚΑΠΟΤΕ είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας
ΤΩΡΑ τα λέμε μέσω SMS, MSN και SKYPE

ΚΑΠΟΤΕ είχαμε τις πότρες των σπιτιών μας ανοικτές όπως και τις καρδιές μας
ΤΩΡΑ κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός είτε είναι κακός.

ΚΑΠΟΤΕ πίναμε νερό της βρύσης και είμασταν μιά χαρά.
ΤΩΡΑ πίνουμε εμφιαλωμένο και... αρρωσταίνουμε

ΚΑΠΟΤΕ παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες, είχαμε δύο τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον για να δούμε
ΤΩΡΑ παίζουμε ποδόσφαιρο στο play station έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

ΚΑΠΟΤΕ κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι
ΤΩΡΑ κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τσιπ....3000 κυβικών

ΚΑΠΟΤΕ είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας
ΤΩΡΑ δεν έχουμε χρόνον για κανέναν.

ΚΑΠΟΤΕ η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό
ΤΩΡΑ είναι μαλακία

ΚΑΠΟΤΕ λέγαμε καλημέρα σε έναν περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
ΤΩΡΑ μας τα λέει ο navigator

ΚΑΠΟΤΕ ζούσαμε σε σπίτι 65 τετρ και ...ήμασταν ευτυχισμένοι
ΤΩΡΑ ζούμε σε σπίτια 120 τετρ και δεν χωράμε μέσα

ΚΑΠΟΤΕ είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάηδισμα των πουκιών, να νοιώσουμε την ευωδία του βρεγμένου χρώματος
ΤΩΡΑ τα βλέπουμε στην τηλεόραση

ΚΑΠΟΤΕ ζητάγαμε συγνώμη από κοντά
ΤΩΡα το λέμε και με SMS

ΚΑΠΟΤΕ αγοράχαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια
ΤΩΡΑ το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο

ΚΑΠΟΤΕ τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από ανθρώπους σαν τον Σεφέρη
ΤΩΡΑ πάιρνουν από τον Καρβέλα

ΚΑΠΟΤΕ ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία
ΤΩΡΑδεν πάμε γιατί είναι ... μπανάλ και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες

ΚΑΠΟΤΕ οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με την φωνή
ΤΩΡΑ τραγουδούν με κάτι άλλο

ΚΑΠΟΤΕ ντοκουμέντο ήταν μιά επιστημονική ανακάλυψη
ΤΩΡΑ ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει οπαδούς δύο ομάδων να ανοίγουν το κεφάλι ο ένας του άλλου

ΚΑΠΟΤΕ είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε "Εκανα λάθος"
ΤΩΡΑ λέμε "Αυτός φταίει"

ΚΑΠΟΤΕ τα παιδιά έβλεπαν στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μικυ Μαους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα
ΤΩΡΑ βλέπουν τους Power Rangers, και τους Monsters με όπλα και χεοροβομβίδες να σκοτώνουν, να ξεκοιλιάζουν....τους κακούς

ΚΑΠΟΤΕ νοιαζόμασταν για τον γείτονα
ΤΩΡΑ τσαντιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς

ΚΑΠΟΤΕ ζούσαμε με έναν μισθό
ΤΩΡΑ ζούμε με τους μισθούς που θα πάρουμε

ΚΑΠΟΤΕ περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιά
ΤΩΡΑ μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια

ΚΑΠΟΤΕ τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός
ΤΩΡα μας δανείζουν οι τράπεζες

ΚΑΠΟΤΕ δουλεύαμε για να ζήσουμε
ΤΩΡΑ ζούμε για να δουλέυουμε

ΚΑΠΟΤΕ δεν είχαμε φράγκο στη τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη και ευτυχισμένοι!
ΤΩΡΑ έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.....

Φαρμακευτικός Κόσμος
Γιώργος Πετράκης

Τι παιχνίδια παίζουν οι άνθρωποι

Δεν ξέρω να γράφω ποιήματα σαν εσάς συνοδοιπόροι, αλλά επειδή υπάρχουν ώρες που και εμένα ξεχειλίζουν τα συναισθήματά μου (πχ κάτω από τους στίχους ενός ωραίου τραγουδιού), σας έφτιαξα ένα βιντεάκι για να σας τα εκφράσω (τα συναισθήματα που για κάποιο μυστήριο λόγο με κυριεύουν καλοκαιριάτικα στους 40 βαθμούς παναθεμά τα).

Μια ιστορία πατρικής αγάπης

Μια μικρού μήκους ταινία η οποία έχει ως κύριο θέμα την πατρική αγάπη, ένα πανέμορφο δείγμα του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου.
Με αφορμή αυτό το φιλμ θα ήθελα να ζητήσω από όλους μας να δείχνουμε τον σεβασμό και την αγάπη που αρμόζει στους ανθρώπους αυτούς που έδωσαν ό,τι είχαν και κυρίως ό,τι δεν είχαν από την ψυχή τους για να γίνουμε εμείς σήμερα αυτό που είμαστε.
Και τέλος να θυμόμαστε πάντα πως επειδή η ζωή μας είναι πολύ μικρή γι'αυτό και πρέπει να δίνουμε την αγάπη μας σήμερα, άσχετα με τα προβλήματα που μπορεί να έχουμε, παρά να το αναβάλλουμε για το αύριο, μιας και το αύριο είναι μια υπόσχεση που μπορεί να μην έρθει ποτέ.

ΤΑΚΤΙΚΗ / ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η τακτική είναι να ξέρεις τί να κάνεις όταν υπάρχει κάτι να κάνεις...
Η στρατηγική είναι να ξέρεις τί να κάνεις όταν δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις!!!

ΣΑΒΙΕΛΛΙ ΓΚΡΙΓΚΟΡΙΕΒΙΤΣ ΤΑΡΤΑΚΟΒΕΡ (GM σκακιστής)

ΠΟΙΟΣ ΘΕΟΣ? ΠΟΙΟΣ ΑΠ'ΟΛΟΥΣ?

Τρελλάθηκα!!
Τι ήταν πάλι αυτό που είδα στις ειδήσεις τα μεσάνυχτα!!
Η φωτιά ήλθε πάλι από τον ουρανό και χτύπησε με την ακρίβεια που δίνουν τα σύγχρονα συστήματα.
Απολογισμός? κοντά 300 νεκροί και σχεδόν 800 τραυματίες στην πολυπαθή λωρίδα της Γάζας.
συντρίμια αίμα παντού!!
Τραυματίες να γεμίζουν (ποσοι από αυτούς θα γλυτώσουν?)τα πρόχειρα δωμάτια και χώρους που υποκαθιστούν τα νοσοκομεία.
Κοσμος να τρέχει και να δείχνει τον ουρανό και με φανατισμό και απόγνωση στη φωνή να φωνάζει :"Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ"

Ακόμα λοιπόν μιά επίκληση στην Ανώτατη δύναμη, από τους αδύναμους που δεν έχουν πού αλλού να ακουμπήσουν. Η συμφορά που τους πλήττει έρχεται από αλλοθρησκους που ποτέ δεν θα γίνουν φίλοι.
Ετσι καλλιεργείται το μίσος ανα τους αιώνες και απο γενιά σε γενιά, και έτσι καλλιεργούνται οι ομάδες αυτοκτονίας που μόνο σκοπό έχουν απλά να πλήξουν τον αλλόθρησκο με οποιοδήποτε τίμημα.
Το ζήτημα όμως είναι απλό και δεν έχει να κάνει με καμμιά θρησκεία. Η μάλλον έχει να κάνει με την μοναδική θρησκεία, αυτή του Χρήματος και των συμφερόντων του.
Γιατί πόλεμοι και διπλωματία γύρω από αυτό περιστρέφονταν και περιστρέφονται. Απλά η Θρησκεία και οι πολλοί "Θεοί" είναι ένα προκάλυμμα και το κατάλληλο "θερμοκήπιο¨για να καλλιεργείται ο φανατισμός ανάμεσα στις τάξεις των ημιμαθών πολιτών που θα ζητήσουν εκδίκηση (τότε) εδώ και τώρα, αλλά ουσιαστικά κατά βάθος θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των γερακιών, που διψούν για αίμα δύναμη και ...χρήμα!!

Παρ'όλα αυτά ας ευχηθούμε ΕΙΡΗΝΗ στον ΚΟΣΜΟ ΤΟ 2009!

The Greek Rebellion or...(nothing)

Επι τέλους, παρακολουθώντας χθές βράδυ τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων είδα ότι έγινε και κάτι σωστό. Κάτι που, όπως είχα γράψει στους Ανώνυμους σε σχόλιο, από τις πρώτες μέρες των εμπρηστικών επεισοδίων, έπρεπε να γίνει από την πρώτη στιγμή.
Τουλάχιστον ποτέ δεν είναι αργά. Και αυτή η εικόνα θα κάνει τον γύρο του κόσμου. Σιωπηρή καθιστική διαμαρτυρία. Φωνητικές διαμαρτυρίες πρόσωπο με πρόσωπο κατά των αστυνομικών και όχι πετώντας φωτιά και καδρόνια). Στερεώνοντας πάνω στις αδιαπέραστες στολές, κόκκινα τριαντάφυλλα, κατάθεση στη μνήμη του Αλέξη, και σύμβολα συναίνεσης και ειρηνικού διαλόγου. Αμήχανα τα όργανα της τάξης, νέοι άνθρωποι κι αυτοί, με κατεβασμένα τα κεφάλια, με το στόμα ανοιχτό. Αν είχαμε έξω από την όμορφη, συγκινητική αλλά και αποτελεσματική διαμαρτυρία, επεισόδια με καλυμένα πρόσωπα, ναι τότε θα ξέραμε ότι εκείνοι εκεί έξω δεν θα είχαν καμμία σχέση με το αντικείμενο των ημερών, με τον άδικο θάνατο του Αλέξη, με τα προβλήματα της κοινωνίας και των παιδιών μας.
Μόνο έτσι θα μπορούσαν να διαχωριστούν και θα έμεναν απροκάλυπτοι, γυμνοί και τα ΜΑΤ θα είχαν την εξουσιοδότηση από όλους μας να τους κυνηγήσουν μέχρις έσχατης διάλυσής τους.
Δεν πειράζει όμως όπως είπα, έστω και καθυστερημένα η αρχή έγινε.

Μιά τελευταία παρατήρηση. Γιά να πώ την αλήθεια δεν περίμενα παγκόσμια συμπαράσταση και διαμαρτυρίες από τα κινήματα των ξένων χωρών.
Αν θέλουμε να το εξηγήσουμε, ένα πράγμα σημαίνει. Οτι το τα αδιέξοδα οι ανασφάλειες και τα προβλήματα των νέων ανθρώπων κυρίως, υπάρχουν παντού στην Παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Και πιάστηκαν με αφορμή τα δικά μας γεγονότα (αν και μακριά από την Ελληνική ιδιαιτερότητα), για να φωνάξουν και να συμπαρασταθούν στην... "Greek Rebellion"

Σαν τελείωμα θα μεταφέρω προς ανάγνωση ένα όμορφο άρθρο της Μαριάννας Τζιάντζη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που είχα φυλάξει αρκετά πριν τα γεγονότα. Εχει τίτλο

Η ΓΕΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ



Ο διαχωρισμός σε γενιές έχει μιά δημοσιογραφική χρησιμότητα. Ολοι το ίδιο ,περίπου πράγμα εννοούμε όταν μιλάμε για τη γενιά του πολέμου, τη γενιά του 1-1-4, τη γενιά του Πολυτεχνείου, της μεταπολίτευσης.
Πως όμως να προσδιορίσουμε τη γενιά που θα ζήσει τη βαθιά οικονομική κρίση η οποία θα σφραγίσει τη νεότητα εκατομμυρίων ανθρώπων? Γενιά του ευρώ, του κινητού και του Ιντερνετ, της Παγκοσμιοποίησης, της Ενωμένης Ευρώπης, της ανασφάλειας, των "εκσυγχρονισμών που έχει ανάγκη ο τόπος, των σκανδάλων, του κοινωνικού πολέμου?
Η πολυσυζητημένη "γενιά των 700 ευρώ" είναι μεν αναγνωρίσιμη, όμως σε λίγο και οι εκπρόσωποί της θα θεωρούνται τυχεροί σε σχέση με εκείνους των "ΜΗΔΕΝ ευρώ". Κανείς δεν ξέρει τι όνομα θα δοθεί στο αβάφτιστο τέκνο ή μάλλον τί όνομα θα δώσει το ίδιο στον εαυτό του.
Ολοι συμφωνούν ότι η φτώχια που έρχεται δεν θα μοιάζει με εκείνη που γνώρισαν οι παπούδες μας. Αλλοι είναι οι κώδικες, τα αναγνωριστικά σημάδια της στην Ελλάδα της δεκαετίας του 30, όταν η οικονομία ήταν κυρίως αγροτική. Τότε υπήρχαν κάποιοι ατομικοί ή οικογενειακοί μηχανισμοί άμυνας, πχπολλές γυναίκες ήξεραν να ζυμώνουν, να φτιάχνουν σαπούνι από τη μούργα του λαδιού, να σφάζουν καμμιά κότα και να ράβουν, ενώ τα ίδια τα καθημερινά χρηστικά αντικείμενα ήταν πιό ανθεκτικά, λιγότερο αναλώσιμα.
Μιά ριπή ανέμου είναι ικανή για να ξεχαρβαλωθεί η καινούργια μας ομπρέλλα, που δεν θα τη στείλουμε στον μάστορα για να τη διορθώσει,αλλά στα σκουπίδια με 3-5 ευρω θα αγοράσουμε μιά καινούργια από τον υπαίθριο Πακιστανό πωλητή, όχι για να βγάλουμε πολλούς χειμώνες ή έστω τον φετινό χειμώνα αλλά τη ξαφνική μπόρα. Γιά τις επόμενες μπόρες, ..βλέπουμε. Ζούμε ανάμεσα σε αντικείμενα, σουξέ, φιλίες,δράματα και σκάνδαλα μιάς χρήσεως, μιας σεζον.
Η φτώχεια σήμερα μπορεί να συνυπάρχει με την τηλεόραση LHD, το κινητό τρίτης γενιάς, το iPod, το ακριβό Ι.Χ, αλλά και με τα χιλιάδες αναπάντητα βιογραφικά που στέλνονται στον Αγνωστο Εργοδότη, με τα λουκέτα και τα "κανόνια" της αγοράς.
Τα νέα παιδιά της θύελλας μπορεί να μη γνωρίσουν την ταπείνωση της τρύπιας σόλας, όμως η ασφυξία που γέρνει η απότομη στέρηση αυτών που μέχρι χθες θεωρούσαμε αυτονόητα θα είναι πολύ πιό αβάσταχτη. Το κρύο δε θα μπαίνει από το τρύπιο πανωφόρι αλλά από το χαλασμένο φερμουάρ του ακριβού δερμάτινου μπουφαν.
Αναρωτιέται κανείς αν η γενιά της κρίσης θα γίνει θύμα των περιστάσεων ή αν οι περιστάσεις θα την οδηγήσουν στο να γίνει υποκείμενο της ιστορίας, να αποκτήσει συλλογική αυτοπεποίθηση και περηφάνια, να δώσει νέο οικουμενικό, και ταυτόχρονα, βαθύ προσωπικό νόημα σε λέξεις παλιές, όπως "δημιουργία, γνώση, φιλία έρωτας, αγώνας, χαρά και ελευθερία" . Η κρίση από μόνη της δεν εξευγενίζει ούτε επιβάλλει τις "αλήθινές αξίες": μερικές φορές επιταχύνει την εκβαρβάρψση ή ανοίγει τον δρόμο για ΄νεες αυταπάτες.
το μόνο σίγουρο είναι οτι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς που δεν χωράνε στα τραγούδια, τα συνθήματα, τις πολιτικές συνταγές και τις βεβαιότητες του χθες.

Σήμερα δεν είναι "A good day to die" όπως έλεγε ο θυμόσοφος γέρο-Ινδιάνος στο "Μεγάλο Ανθρωπάκι", αλλά μιά καλή μέρα για να ξεκινήσουμε.
Αν ξέραμε και από πού...

Η μοναξιά αυτού που "την πάτησε"....

Γειά σε όλους!
Χάθηκα για λίγο (κάτι λιγότερο από δύο μήνες) γιατί έλειπα στο Λίβανο. Αύριο ξαναφεύγω για 4 μήνες στην μακρινή Σομαλία.Δεν σας ξέχασα και μπορώ να πώ ότι μου λείψατε όλοι.

Πάρ΄ όλο που δεν έχω καθόλου χρόνο (σε 5 ημέρες πρέπει να χορτάσω παιδιά και γυναίκα, να ΄δω φίλους , να πλύνω σωβρακοφανέλες για επόμενο ταξίδι, να χορτάσω σουβλάκια, κλπ) κάθομαι και γράφω λόγω του έκτακτου και τρογικού γεγονότος που έλαβε χώρα με τον 15 χρονο.

Προειδοποιώ όμως για τα ακόλουθα :
α)αυτό είναι ένα μπογκ πολυφωνίας όπου σπάνια κανείς διαβάζει αυτά που περιμένει...
β)οι σκέψεις που θα παρατεθούν είναι αποστασιοποιημένες και κατά το δυνατόν ελάχιστο, συναισθηματικές....
γ)δεν εξετάζεται το συμβάν στο επίπεδο του ατόμου, αλλά στο επίπεδο του συνόλου (αίτια, συμβολισμοί, επιπτώσεις,συμπεράσματα, κλπ)
δ)αν υπάρξουν τοποθετήσεις δεν θα έχω την ευκαιρία να τις διαβάσω και να απαντήσω για 4 μήνες (οπότε,...χώστε τα ελεύθερα)
ε)δεν περιμένω να με καταλάβουν ανήλικοι

Στο θέμα τώρα :
Ένας ανήλικος σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό.
Δεν ενδιαφέρει αν προκάλεσε ή όχι.Σκοτώθηκε και αυτό δεν έπρεπε να γίνει.Τελεία.
Ο αστυνομικός φταίει.
Το αφεντικό του αστυνομικού φταίει επίσης.
Το αφεντικό του αστυνομικού περιλαμβάνει όλη την αλυσίδα της ιεραρχίας :ο διευθυντής του που δεν τον είχε αξιολογήσει σωστά και τον άφησε να εκτελεί τα καθήκοντά του, όλοι οι διευθυντές του από όταν μπήκε στο σώμα, ο διευθυντής του διευθυντή του που δεν είχε αξιολογήσει σωστά τον διευθυντή ότι δεν μπορεί να αξιολογεί σωστά, κ.ο.κ.

Η αλυσίδα (χωρίς υπερβολή κατά τη γνώμη μου ) φτάνει σε εμάς τους ίδιους, ακόμα και στους γονείς του παιδιού, που δεν αξιολογήσαμε σωστά την κυβέρνηση και τη ψηφίσαμε.Που βλέπουμε τον κατήφορο και δεν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΜΕ!
Ίσως οι γονείς του παιδιού να νομίζανε ότι ο κατήφορος έχει κάποιο σημείο, μετά το οποίο θα είναι αναγκαστικό να ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΟΥΝ οι Έλληνες. Οπότε, σίγουροι ότι θα το καταλάβουν όταν έρθει η ώρα για επανάστα, συνέχισαν να υποστηρίζουν τον κατήφορο με την ανοχή τους, με τη ψήφο τους, δεχόμενοι ή αιτούντες ρουσφέτια, απολαμβάνοντας μια νεοελληνική ζωή όπου από τη συμπεριφορά του ταρίφα το πρωί, μέχρι τη φασαρία που κάνει ο γείτονάς σου όταν πέφτεις για ύπνο το βράδυ, ανέχεσαι, ανέχεσαι, ανέχεσαι.
Και αντίστοιχα ( ακριβώς λόγω της σταδιακής αποκτήνωσης που συνεπάγεται η διαρκής ανοχή στον εγκέφαλο )σε ανέχονται, σε ανέχονται, σε ανέχονται.

Την πάτησαν όμως.
Γιατί τώρα ΑΥΤΟΙ είδαν ότι η ώρα της επανάστας έχει ήδη φτάσει εδώ και χρόνια. Το είδαν γιατί έγινε αύτό που δεν πιστεύαν ποτέ ότι θα γινόταν.Το παιδί τους χάθηκε μέρα, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, από όργανο της τάξης.ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ!
Αυτοί που μελετούσαν πως θα πετύχουν αναβολή για το παιδάκι τους σε λίγα χρόνια που θα γινόταν φαντάρος για να μην ταλαιπωρηθεί το παιδί και μην κινδυνέψει στα σύνορα, το χάσαν μέσα στους δρόμους της πρωτεύουσας που διασκέδαζε με τους φίλους του!

Αλλά τώρα τρελένονται, γιατί τώρα που αυτοί ΞΕΡΟΥΝ, εμείς εξακολουθούμε να μην ξέρουμε, γιατί το δικό μας παιδάκι συνεχίζει να διασκεδάζει με τα φιλαράκια.
Τώρα, για αυτούς τους γονείς, όλοι εμείς από συνάδερφοι στην πρεμούρα στο ρουσφέτι, στην ανοχή, στην απάτη, στην πανεθνική και σιωπηρή συνομοσία ενάντια στις σάρκες του έθνους, γίναμε ξαφνικά οι κοιμισμένοι, τα πρόβατα, οι ανεκτικοί.

Γιατί δεν παίρνουμε τα όπλα να πάμε στη βουλή? Γιατί δεν υποβάλλουμε 10.000.000 υπογραφές για εκλογές?Γιατί δεν λιντσάρουμε 300 βουλευτές και 10 άδες δημάρχους και νομάρχες? Γιατί δεν ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ???? Ποιότητα στο σκατοτάριφο που μας ληστεύει και μας κλέβει?Ποιότητα στον μπάτσο που τον πληρώνουμε επειδή βρήκε μέσο να μπεί στο σώμα και μιλάει στη γυναίκα μας σαν να ήταν πόρνη στη Συγγρού? Ποιότητα στο δημόσιο υπάλληλο που μας κακομεταχειρίζεται? Ποιότητα στον γιατρό και τον νοσηλευτή?Ποιότητα στον Δήμαρχο και τον ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΑΣ?????

Αναρωτιούνται οι γονείς του 15 χρονου ΓΙΑΤΙΙΙΙΙ???

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ. ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΛΗΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ ΓΗΡΑΤΕΙΑ.

Αυτή δεν είναι η απάντηση ρε μαλάκες? Ειλικρινά τώρα.

Αυτό το παιδί δεν είναι ήρωας σε καμία περίπτωση. Δεν αγωνίστηκε συνειδητά για κάτι, ούτε γνώριζε τον κίνδυνο. Πήγε ανυποψίαστο!

Η περίπτωσή του, δεν περιέχει κανένα στοιχείο που αντιστοιχεί σε ΗΡΩΑ.

Αντιθέτως, περιέχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα...ΘΥΜΑ.

Ένα αθώο θύμα.

Δεν πρέπει να γράφουμε διθυράμβους για το παιδί γιατί σημαίνει ότι δεν καταλάβαμε τίποτα!

ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΑΙΘΑΝΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ.

Φούσκες και ... Μαιμούδες

Μιά φορά κι έναν καιρό σ'ένα χωριό, ο Χάρης ανακοίνωσε στους χωρικούς, ότι θα αγόραζε μαιμούδες προς 10 δολ τη μιά. Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαιμούδες γύρω στο δάσος, πήγαν και τις έπιασαν. Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 δολ τη μία όπως είπε. Το εμπόρευμα όμως λιγόστευε και οι χωρικοί σταμάτησαν να κυνηγάνε μαιμούδες.
Ο Χάρης ξαναανακοίνωσε ότι θα αγόραζε μαιμούδες για 20 δολ τη μία. Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν κι άλλες μαιμούδες. Σύντομα όμως οι μαιμούδες λιγόστεψαν κι άλλο, οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.
Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαιμούδες θα αγόραζε τη μία προς 25 δολ. Οι χωρικοί πιάνουν και τις τελευταίες λίγες που απέμειναν..
Ο Χάρης τους λέει, καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαιμούδες, γι'αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολ τη μία. Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για τη πόλη για δουλειές, θα αναλάβει την αγοραπωλησία ο βοηθός μου.
Ο Βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει. Κοιτάξτε τί έκανε ο Χάρης. Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο μαιμούδες, ...θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολ τη μία και όταν γυρίσει ο Χάρης του τις πουλάτε εσείς για 50 δολ τη μία. Οι χωρικοί στριμώχτηκαν, μάζεψαν τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαιμούδες.

....δεν ξαναείδαν ούτε τον Βοηθό ούτε τον Χάρη....!

Παπαδόπουλος Τετράδης
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Η λύτρωση

Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού δίπλα στο παράθυρο. Απορροφημένος από μια σκέψη που με βασάνιζε χρόνια τώρα. Κοίταζα έξω κι έβλεπα να φυσά μανιασμένος αέρας που δεν άφηνε δέντρα και λουλούδια στην ησυχία τους. Ερχόταν θύελλα. Ασυναίσθητα σηκώθηκα και προχώρησα προς το παλιό μικρό τραπεζάκι. Πάνω του βρισκόταν μια λάμπα πετρελαίου. Την άναψα και στο παιχνίδισμά της διέκρινα λίγη χαρά. Μια παράλογη σκέψη πέρασε απ΄ το μυαλό μου. Μια σκέψη που ήλπιζα ότι θα με απάλλασσε από τη μιζέρια και τη φτώχεια που με βασάνιζε. Σκέφτηκα να δώσω τέλος στη ζωή μου. Αποφασισμένος γύρισα προς το κρεβάτι και πήρα το σακάκι μου. Διέκρινα από το παράθυρο τη βροχή που χτυπούσε με μανία τα τζάμια. Κοίταξα το ρολόι μου, η ώρα ήταν έντεκα και είκοσι. Φόρεσα το σακάκι μου, σήκωσα τον γιακά και με γρήγορο βήμα προχώρησα στην πόρτα. Ανοίγοντάς την, έκανα ένα βήμα πίσω και σταγόνες βροχής έπεσαν στο πρόσωπό μου. Ο αέρας δεν με άφηνε να βγω έξω. Με μια γρήγορη κίνηση προχώρησα κλείνοντας την πόρτα πίσω μου και βγήκα στη βροχή. Με γοργά βήματα άφησα πίσω μου την αυλή του σπιτιού και πήρα το πεζοδρόμιο δεξιά. Βγήκα σε έναν μεγάλο δρόμο στολισμένο δεξιά και αριστερά με τα κακόφημα καμπαρέ των Αθηνών. Η έμμονη σκέψη της αυτοκτονίας είχε φωλιάσει μέσα μου. Προχωρούσα κοιτάζοντας δίπλα μου βιτρίνες και μέσα σ΄ αυτές φωτογραφίες ημίγυμνων, χαμογελαστών, γυναικών. Στα αυτιά μου έρχονταν ήχοι πολλών οργάνων που έβγαιναν απ’ το βάθος των μαγαζιών. Σταμάτησα σε μία απ’ τις βιτρίνες χαζεύοντας μια από τις πολλές καλλονές που μου χαμογελούσε μέσα από μία φωτογραφία. Ίσως και να ήθελε κάτι να μου πει.

Δίχως να καταλάβω τίποτα βρέθηκε δίπλα μου μια κυρία η οποία τρικλίζοντας έπεσε πάνω μου. Ξαφνιάστηκα, την συγκράτησα για να μη πέσει. Με φωνή τρεμάμενη από το κρύο και τη ζάλη του ποτού μου είπε

- «….με συγχωρείτε»

Έβγαλε από την τσάντα της ένα κλειδί αυτοκινήτου και μου έδειξε ένα μαύρο, επιβλητικής μάρκας, αυτοκίνητο που βρισκόταν παρκαρισμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κατάλαβα πως ήθελε να την πάω στο αμάξι της. Με έπιασε από το μπράτσο, αφήνοντας όλο το βάρος της να πέσει πάνω μου. Με όλες τις δυνάμεις μου την πήγα δίπλα στο αμάξι και ανοίγοντας την πόρτα του οδηγού την έβαλα να καθίσει ενώ το χέρι της κρατούσε σφιχτά το σακάκι μου για να μην φύγω. Με μερικές κινήσεις μεταφέρθηκε στο κάθισμα του συνοδηγού καθώς εγώ την κοιτούσα απορημένος. Με ένα νεύμα με κάλεσε να καθίσω στη θέση του οδηγού. Μπήκα και έκλεισα την πόρτα του αυτοκινήτου. Γύρισα το βλέμμα μου και την είδα να μου απλώνει το αριστερό της χέρι. Ανάμεσα στα δάχτυλά της διέκρινα ένα λευκό κομμάτι χαρτί. Το πήρα και γυρίζοντας προς το φως, διάβασα «Αντωνίου Στέλλα, Λόρδου Βύρωνος 10».

Πάγωσα. Η εμμονή της αυτοκτονίας με εγκατέλειψε. Για αυτήν την, έστω, μοναδική στιγμή, η ύπαρξη μου είχε ένα νόημα.

Κοίταξα μπροστά τον δρόμο και σκέφτηκα ότι, δεν γινόταν να δώσω τέλος στη ζωή μου. Αυτή η γυναίκα με χρειαζόταν.

Ένα μικρό αφήγημα του πατέρα μου, το οποίο έγραψε πριν 35 χρόνια. Τα ονόματα είναι τυχαία.

Η Ευρωπαική μας "οδική" πόρτα

Λένε η βιτρίνα μιάς χώρας είναι οι δρόμοι της.
Δεν έχουν πολύ άδικο. Εκτός από την οικονομική ευρωστία που σίγουρα δείχνουν, το σημαντικότερο είναι ότι η κατάσταση των δρόμων δέιχνει τον βαθμό σεβασμού μιάς πολιτείας προς τους πολίτες της. Και για να το πάω και πάρα πέρα, δείχνει και τον βαθμό σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή.
Και όταν αναφέρομαι σε δρόμους δεν αναφέρομαι κατ'ανάγκην στο Εθνικό δίκτυο, αναφέρομαι και στο εσωτερικό δίκτυο των πόλεων, των συνοικιών κ.ο.κ
Η δικία μας βιτρίνα από την Ευρώπη που λέμε ότι ανήκουμε είναι φυσικά η είσοδος από Πάτρα, η κατέυθυνση προς Αθήνα και λιγότερο ο δρόμος προς Πύργο, η οδός με το τρανταχτό όνομα "ΙΟΝΙΑ ΟΔΟΣ" που καταληγει στην άλλη είσοδο, το λιμάνι της Ηγουμενίτσας.
Λοιπόν, δεν θέλω να κουράσω με το να αναμασήσω τα σχόλια για τους δρόμους αυτούς. Είναι κατάπτυστοι!!, απαράδεκτοι,!! κλπ κλπ ....
Κουράστηκα πιά, και με πιάνει αγανάκτηση, και θλίψη όταν οδηγώντας στην Ευρώπη επιστρέφω στην Ελλάδα. Ακόμα και οι Ιταλοί που έχουν πολλά δικά μας ελαττώματα και ακόμα χειρότερα όσον αφορά την πολιτική τους ζωή, έχουν την περίφημη super auto strada τους , εθνικό τους καμάρι!! Μην τους πεις κάτι κακό για αυτήν. Σημαία στο κεφάλι τους την έχουν. Και όχι τώρα αλλά 30, 40 χρόνια πίσω. Τότε που εμείς είχαμε Εθνικό δίκτυο με την μορφή που έχει σήμερα ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών. Αυτός ο δρόμος έχει μείνει ακριβώς ο ίδιος, ενώ οι Ιταλοί συνεχώς βελτιώνουν και επεκτείνουν τον δικό τους. Τι τουνελ,! τι γέφυρες!! ,τι μπάρες με φυτά στη μέση! τί ηχομονωτικές μπάρες στις άκρες στις κατοικημένες περιοχές!!

Εμείς τρομάξαμε να φτιάξουμε μιά Αττική και μιά Εγνατία οδό (και αυτή ακόμη δεν έχει τελειώσει), και οι πολιτικοί κομπάζουν ότι κάτι κάνανε, λες και μας έγινε και καμμιά χάρη δηλ!! που μας επέτρεψαν να οδηγούμε με ασφάλεια!!!

Η δεύτερη αγανάκτηση έρχεται όταν σκέφτομαι ότι για τόσες και τόσες δεκαετίας πλήρωνα όλα αυτά τα διόδια για να πληρώνω την καρμανιόλα της οποίας αιμοσταγής τροφή θα μπορούσα κάποια μέρα να αποτελώ και εγώ, και όχι κατ'ανάγκην από λάθος δικό μου.
Και σήμερα που ανακοινώθηκε η περάτωση του έργου (έτσι λένε) μέχρι το 2011-2013, με βάζουν να πληρώνω νέα αυξημένα διόδια, του ύψους της Αττικής οδού(για την ανακοίνωση) πριν καλά καλά ξεκινήσουν τα έργα!!! Ημαρτον!!
Τουλάχιστον στην Αττική οδό το καταλαβαίνω. Τελείωσε το έργο, και καθορίστηκαν τα διόδια, όσο ψηλά κι αν είναι (δεν θα το συζητήσω εδώ) αλλά κάπου λες, "εντάξει βρε παιδί μου!! κάτι έγινε. Οδηγάω ασφαλής, φχαριστιέμαι!!. "
Εδώ? τι μπορείς να πεις και τι να κάνεις.
Σου μένει μόνο μιά βρισιά και μιά μούντζα .

Υ.Γ
για το άλλο χαράτσι του Κτηματολογίου, νομίζω δεν χρειάζονται σχόλια!! Ολοι το νοιώθουμε ήδη στις τσέπες μας.
Είναι κάτι που μπορούσε και έπρεπε να είχε γίνει χρόνια τώρα και μάλιστα δώρο και δωρεάν στους κακόμοιρους Ελληνες πολίτες.
Αλλά!!... είπαμε....

ΚΑΛΩ΅ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΩ ΜΕ ΚΑΤΙ ΦΩΤΕΙΝΟ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΕΙΣ ΩΠΗΝ 324 Π.Χ

(Σε συμπόσιο ενώπιον 9000 αξιωματούχων και προυχόντων κάθε φυλής, Ελλήνων, Περσών, Μηδών....)

"ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΝΑ ΕΥΤΥΧΗΣΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ, ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ, ΜΟΝΟΙΑΣΜΕΝΟΙ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΠΡΟΚΟΠΗ. ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΑΣ, ΜΕ ΚΟΙΝΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ, ΟΠΟΥ ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΙΣΤΟΙ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΦΥΛΗΣ.
ΔΕΝ ΧΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΣΤΕΝΟΜΥΑΛΟΙ, ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ.
ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΟΥΤΕ Η ΡΑΤΣΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ. ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΜΕΡΙΖΩ ΜΕ ΕΝΑ ΚΡΙΤΗΡΙΟ, ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ.
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΣ ΞΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΒΑΡΒΑΡΟ.
ΑΝ ΠΟΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΥΓΕΤΕ ΣΤΑ ΟΠΛΑ, ΠΑΡΑ ΘΑ ΤΙΣ ΛΥΣΕΤΕ ΕΙΡΗΝΙΚΑ. ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΕΓΩ ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ ΣΑΣ.
ΤΟΝ ΘΕΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΩΣ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΚΟΙΝΟ ΠΑΤΕΡΑ ΟΛΩΝ... ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΜΟΥ ΘΕΩΡΩ ΟΛΟΥΣ ΙΣΟΥΣ, ΛΕΥΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΛΑΨΟΥΣ. ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΘΕ ΜΟΝΟΝ ΥΠΗΚΟΟΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΜΕΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ.
ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ, ΝΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ.

ΤΟΝ ΟΡΚΟ ΤΟΥΤΟ ΠΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΣΠΟΝΔΗ, ΑΠΟΨΕ ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΓΑΠΗΣ".

Τον όρκο του Αλέξανδρου αναφέρει ο Αλεξανδρινός φιλόσοφος Ερατοσθένης (257-194 π.χ), τρίτος διευθυντής της βιβλιοθήκης τηςΑλεξάνδρειας.
Το άκουσε από πολλούς γέροντες αυτήκοους ακροατές και ο Ψευδοκαλλισθένης (βιβλ. Γ'γ)

Είναι κήρυγμα αγάπης και ειρήνης. Με τον όρκο αυτό, ο Μ.Αλέξανδρος αναδεικνύεται σε πρόδρομο του Χριστιανισμού. Κανένας πολιτικός ή στρατιωτικός πριν απ'αυτόν δεν έκανε τέτοιες επισημάνσεις.
Και έχει δίκιο ο Φ. Κόντογλου που τον αποκαλεί "Πρόδρομο του Χριστού"

πηγή. Φαρμακευτικό Δελτίο 8/2008

Φύλακες

Παίδες, σκεφτηκα να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση , ιδίως μετά το σχόλιο του φίλου Σάκη στην ανάρτηση Θαλάσσιοι Φύλακες, παρ' ότι κινδυνεύω να μετατρέψω τον χώρο σε ιστοσελίδα του ΥΠΕΘΑ παραβιάζοντας τα δικαιώματα άλλων αναγνωστών του μπλόγκ από τους οποίους και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη.
Παρ'όλα αυτά, θέλω να εκφράσω κάνα δυό πράγματα :
α)δεν νοείται εθνικό συμφέρον χωρίς εγγύηση του φυσικού χώρου.
β)δεν υφίσταται εννοιολογικά κράτος ή κοινωνία χωρίς σύνορα.Η φύση του ανθρώπου είναι αυτή που κάνει αναπόφευκτη την συγκέντρωση σε τοπικές κοινωνίες και δημιουργεί την αιώνια τάση της διαρκούς επιδίωξης αυτών των κοινωνιών να μεγαλώνουν τον φυσικό τους χώρο (αναγκαστικά εις βάρος των άλλων).
γ)δεν νοούνται (ποτέ μα ποτέ) σύνορα χωρίς νοητή απειλή βίας εις βάρος όποιου ήθελε τα παραβιάσει.
δ)τα ανωτέρω τα έχουν εκφράσει πάρα πολλοί άνθρωποι (Ηρόδοτος,Θουκιδίδης,Σουν Τζου,κοινωνιολόγοι όπως -αν θυμάμαι καλά το όνομα ενός κορυφαίου - Σμιθ, σύγχρονοι και παλαιοί πολιτικοί κλπ) ενώ έχουν γραφτεί αμέτρητες σελίδες .
ε)λόγω ακριβώς του έργου που αναλαμβάνουν , αυτοί που φυλάνε τα σύνορα (στρατός) ήταν πάντα αγαπητοί στην κοινωνία ενώ σε παλαιότερες κοινωνίες ήταν η ίδια η κοινωνία(Σπάρτη).
δ)Η μεγάλη ισχύς που διαχειρίζεται ο στρατός (ακόμα και ο λόγος ύπαρξής του)ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ από την κοινωνία ώστε να είναι σε θέση να την προστατέψει αποτελεσματικά.
ε)Η συνταγή αρχίζει και χαλάει όταν αυτή η ισχύς γίνει αντικείμενο κακοδιαχείρισης και στραφεί εναντίον του ΠΑΡΟΧΟΥ της, την κοινωνία.
στ)Ο στρατός λόγω της φύσης του ( κάποιος πρέπει να κινηθεί εναντίον ακοντίων, βελών, σφαιρών , ναρκών κλπ , επειδή κάποιος απλά τον διατάζει ή κάποιος ΄κινείται ενάντια στο ένστικτο της επιβίωσης προς μια μάχη ξέροντας ότι ανεξάρτητα από την έκβαση κάποιοι θα πεθάνουν χωρίς τίποτα να εξαιρεί τον ίδιο) στηρίζει την λειτουργία του στην πειθαρχία=εξουσία/ισχύς αυτού που την επιβάλει.
ζ)Αν έχουν γράψει πολλοί για τη σχέση του στρατού και της κοινωνίας, είναι άπειροι αυτοί που έχουν γράψει για το πόσο διαφθείρει η εξουσία.
η)Ποτέ ο Τούρκος (μπορείτε να το τσεκάρετε) δεν σταμάτησε να είναι επιθετικός.ΠΟΤΕ.
Θ)Αν νομίζετε ότι είναι υπερβολή να λέμε ότι με ανίσχυρο στρατό δεν υπάρχει πρόοδος αναλογιστείτε τα εξής :
- Υπάρχουν συγκεκριμένοι δείκτες (ποσοτικοί και ποιοτικοί) που περιγράφουν ποσοτικά με απίστευτη ακρίβεια την ισχύ ενός στρατού.
- Αυτοί οι δείκτες χρησιμοποιούνται από οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να μάθει συσχετισμούς μεταξύ στρατών.
- Εσείς αν θέλατε να επενδύσετε δισεκατομύρια ευρώ στην Ελλάδα με ορίζοντα απόσβεσης 10-20 χρόνια, και πλαισιονόσασταν από ολόκληρα επιτελεία τεχνοκρατών, δεν θα ενδιαφερόσασταν να μάθετε την γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή? Και αν ενημερωνόσασταν, δεν θα σας ενδιέφερε να αγοράσετε (ακριβώς, να αγοράσετε) μία μελέτη περί συσχετισμό δυνάμεων στρατών?Και μήπως και η ίδια η γεωπολιτική κατάσταση δεν εξαρτάται άμεσα από τον συσχετισμό δυνάμεων?
- Ρωτήστε τους Κούρδους και τους Ιρακινούς (μετά τον πόλεμο στον Κόλπο), που δεν έχουν ισχυρούς στρατούς ,πως τους αντιμετωπίζει ο Μεμέτης. Εμάς πιστεύετε ότι απλά μας συμπαθεί περισσότερο ή ότι θα τον κάνει νταντά ο Γιάνκης (μήπως τον έκανε όταν μπήκε στην Κύπρο)?
ι)Πάντα άκουγα ότι "να κόψουμε λεφτά από την άμυνα για να τα δώσουμε σε σχολεία και νοσοκομεία" και όλοι το δεχόντουσαν σαν λογικό.
Κόψαμε λοιπόν λεφτά από την άμυνα, τόσα που αν σας πώ τι μας λείπει , θα χάσετε τον ύπνο σας (όπως τον έχω χάσει εγώ).
Είδατε εσείς ρε παιδιά κανα σχολειό ή κανα νοσοκομείο της προκοπής?
Είδατε από το 70 έως τώρα να έχει βελτιωθεί η υγεία και η παιδεία?Γιατί η άμυνα , σίγουρα περικόπηκε.
ια)Τέλος, θέλω να πώ ότι όταν ένας πολιτικός κόβει τον προυπολογισμό του ΓΕΝ για παράδειγμα, αυτό σημαίνει πως μετά το ΓΕΝ δεν θα εγκρίνει την αγορά καινούργιας φουσκωτής λέμβου σε κάποιο πλοίο.Αυτό σημαίνει πως όταν το πλοίο κάνει νηοψία , μπροστά σε όλα τα ΝΑΤΟΙΚΑ πλοία, θα του "μείνει" η λέμβος ξυλάρμενη και πρώτος από όλους θα προσφερθεί ο Τούρκος να κατεβάσει το δικό του δεκαπεντάμετρο φουσκωτό να κάνει την νηοψία.Και αυτό σημαίνει ότι, για να μην γίνει πραγματικότητα, ο κελευστής των χιλίων ευρώ θα πληρώσει από την τσέπη του για να πάρει ανταλλακτικά για το παλιό φουσκωτό. Αυτόν τον κελευστή δεν τον ενδιαφέρει αν η νηοψία είναι σωστή ή όχι, αν οι πολιτικοί που την αποφασίσαν είναι φαύλοι ή όχι, κλπ.
Αυτόν τον άνθρωπο μην τον λέτε φασίστα, κολλημένο,παραμυθιασμένο, θύμα, πιλάφι κλπ γιατί δεν έχει σχέση με τους βλάχους που βαράγανε κοσμάκη στα υπόγεια της ΕΣΑ.
Σε αυτόν τον άνθρωπο (και συγκεκριμένα στον Αντώνη που τον "χάσαμε" πέρυσι από καρκίνο σε ηλικία 32 χρονών και στην χήρα του με δύο παιδάκια) να μην του λέει κανένας παρακαλώ για make love not war, make piece κλπ, γιατί ακούγεται λίγο αφελής και συνάμμα τραγικός.

Θαλάσσιοι Φύλακες

Συγχωρήστε μου αγαπητοί φίλοι μια ανάρτηση λίγο ξένη προς το ύφος και το αντικείμενο του μπλόγκ, όμως έφτιαξα ένα βιντεάκι προς τιμή κάποιων από τους συνανθρώπους μας που ΄"ζορίζονται" όσο και οι υπόλοιποι από εμάς μέσα στην ζοφερή νεοελληνική πραγματικότητα και με το δικό τους τρόπο συνεισφέρουν και αυτοί στη φύλαξη των κοινών (και της δημοκρατίας μας) και παραμένουν ΑΝΩΝΥΜΟΙ και, τελευταίως, αρκετά ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΙ.
Παρακάλω, μην με χαρακτηρίσετε αδίκως, πιλάφι, στρατόκαυλο, φασίστα,κλπ γιατί δεν γνωρίζετε λεπτομέρειες των στοιχείων της ζωής μου που με αντιδιαστέλλουν εντελώς με τέτοια στερεότυπα.
Φτιάχνοντας αυτό το βίντεο δεν είχα στο μυαλό, ναυάρχους και υπουργούς αλλά τα ναυτάκια και το κόσμο που τον "πίνει" μακρυά από την οικογέννειά του καλοκαιριάτικα για να είναι αυτό που υποννοεί αυτό το βίντεο (θαλάσσια ισχύς της Ελλάδας) πραγματικότητα.
Περιμένω σχόλια (οποιαδήποτε).

Τα στερεότυπα δημιουργούν περιθωριοποιήσεις και κοινωνικό ρατσισμό.
ΑΠΟΤΙΝΑΞΤΕ ΤΑ!!!

Η γενιά της παραμύθας

Ελευθεροτυπία 2 - 05/07/2008

«Ωραίοι ως Ελληνες!»

«Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νεο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις, μεγάλωσες! "Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager / project manager / ΙΤ specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας", σκέφτεσαι. Είσαι γύρω στα 30 (πάνω / κάτω μία πενταετία). Εχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες. Όταν ήσουν 10 ετών ήθελες να γίνεις πιλότος / αστυνομικός / δάσκαλος. Στα 15 σου, γιατρός / δικηγόρος / αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager / project manager / ΙΤ specialist. Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan.

»Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτε μπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι' αυτό. Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ' όσο θα ήθελες, βλέπεις "Fame Story" και πηγαίνεις σινεμά. Στην ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικά ξεχασμένα τεύχη του "Κλικ" και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μάρκες και του Ουμπέρτο Εκο. Έχεις πληθώρα cd, τα οποία σπανίως ακούς. Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το DVD) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος -αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα.

»Ξυπνάς κάθε πρωί με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και πίνεις έναν καφέ. Ντύνεσαι. Βγάζεις από την πρίζα τον φορτιστή και βάζεις στην τσάντα σου το κινητό. Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και πηγαίνεις στη δουλειά (την οποία δυσκολεύθηκες να βρεις, αλλά τέτοια που είναι, εύχεσαι να μην την είχες βρει), πίνεις έναν καφέ, τσεκάρεις το e-mail σου, ανοίγεις το in.gr, διαβάζεις το Μετρόραμα και την Athens Voice, παίρνεις κάνα τηλέφωνο, κουτσομπολεύεις με τους συναδέλφους, χασμουριέσαι κι αρχίζεις να μελετάς νούμερα και να γράφεις αναφορές. Κατά τη διάρκεια της μέρας, πετάγεσαι να πληρώσεις το κινητό, τη ΔΕΗ, την Tellas, τη δόση για το αυτοκίνητο. Παίρνεις και μία τυρόπιτα. Όταν τη φας, αισθάνεσαι ενοχές για τις θερμίδες που απέκτησες, για τις κακές διατροφικές σου συνήθειες, για τα ευρώ που ξοδεύεις αλόγιστα σε σαχλαμάρες, για τα παιδάκια στο Τζιμπουτί που δεν έχουν να φάνε.

»Σχολάς (γύρω στις 4, στις 5 ή ίσως και στις 7.30). Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και γυρίζεις πίσω πτώμα. Δεν έχεις καμία όρεξη να βγεις, αλλά για να μη σε πουν αντικοινωνικό κανονίζεις να βρεθείς με την παρέα σου στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα μπαράκι πολύ κατώτερο από το κουτούκι που βρίσκεται στη γωνία,
ακριβώς δίπλα στο σπίτι σου. Όταν φθάσεις στο μπαράκι κι αφού ταλαιπωρηθείς να βρεις θέση να παρκάρεις, στριμώχνεσαι σε ένα τραπεζάκι ασφυκτικά τοποθετημένο ανάμεσα σε άλλα και νιώθεις και χαρούμενος που βρήκες να κάτσεις. Εκνευρίζεσαι με την κάπνα, τη μουσική, το γέλιο της κυρίας στο διπλανό τραπέζι, την αγένεια της σερβιτόρας και βεβαίως τον αδικαιολόγητα υπέρογκο λογαριασμό, που σου δημιουργεί και πάλι τους γνωστούς συνειρμούς για τα πεταμένα ευρώ και τα παιδάκια στο Τζιμπουτί.

»Είχες όνειρα. Ω ναι! Ήθελες να παντρευτείς, να κάνεις πολλά παιδάκια και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Τώρα καλόμαθες και ανατριχιάζεις στη σκέψη και μόνο. Κοιτάς και την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι, στην καλύτερη, με πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στον ακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο τα πτυχία που είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager / project manager / ΙΤ specialist. Συμβιβάζεσαι με την κακογουστιά, την αγένεια, την αναξιοκρατία, τη μαζικότητα. Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής και θα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το "Κλικ", το "Νίτρο", το "01", ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαι πανέξυπνος, πανέμορφος, επιτυχημένος, political correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει, φθάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό».

»Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νεο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις. μεγάλωσες! "Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager / project manager / ΙΤ specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας", σκέφτεσαι. "Πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς; Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου; Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή; Πότε θα βρω το χρόνο να διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω, να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα cd που έχω αντιγράψει και να δω όλα τα DVD που έχω συγκεντρώσει από τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;"

»Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις. Όλοι έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίσθηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς, αγαπητέ μου, είστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Η ιστορία σάς κλήρωσε κι εσάς μια κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του lifestyle και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης, ανικανοποίητος καταναλωτής».

Οταν η Ιατρική σηκώνει τα χέρια ψηλά (μέρος 1ο)

Λίγες μόλις μέρες μετά την εισαγωγή του σε νοσοκομείο της Μελβούρνης, ένας μεσήλικας άνδρας, βρέθηκε να πάσχει από καρκίνο του στομάχου με πολλαπλές μεταστάσεις και βαριά ηπατική ανεπάρκεια, που έκανε αδύνατη τη χημειοθεραπεία. Σε άρθρο της δημοσιευμένο σ'ενα απ'το εγκυρότερα ιατρικά περιοδικά, μιά νεαρή Ινδή γιατρός που εργάζεται ως ογκολόγος στο ίδιο νοσοκομείο αφηγείται τις συζητήσεις της με τον άρρωστο και τη γυναίκα του και τις αντιδράσεις των τελευταίων στις προσπάθειες της να τους εξηγήσει ότι καμιά θεραπεία δεν θα μπορούσε να ανακόψει την εξέλιξη της νόσου και ότι ο μόνος εφικτός στόχος ήταν η ανακούφιση του αρρώστου από τους πόνους και τα υπόλοιπα ενοχλήματά του.

"Μήπως χρειάζονται χρήματα γιατρέ? Θα κάνουμε ότι μας πείτε για να γίνει καλά. Εχουμε τρία μικρά παιδιά" σπεύδει να δηλώσει η γυναίκα του αρρώστου, λες και δεν είχε ακούσει καμιά από τις διευκρινήσεις που είχαν προηγηθεί.
Σε μιά από τις επόμενες συναντήσεις τους η γιατρός προτείνει διακριτικά στον άρρωστο:
"Τι θα λέγατε να γυρίζατε λίγο σπίτι? Ισως μερικές ώρες έξω από το νοσοκομείο σας κάνουν να νιώσετε καλύτερα."
Ενα χαμόγελο προσδοκίας σχηματίζεται στα χείλη του αρρώστου.
"Εχω βαθιά πίστη στο Θεό. Θα ήταν θαυμάσιο να πάω την Κυριακή στην Εκκλησία"
Η γυναίκα του όμως, μουρμουρίζει μουδιασμένα:
"Μα, δέν θα κάνει κι άλλες εξετάσεις? Ισως αν το συκώτι του πάει καλύτερα να μπορέσει να γίνει κάποια χημειοθεραπεία..."

Η συμπεριφορά αυτή του ζευγαριού φαντάζει οικεία σε κάθε έλληνα γιατρό. Φαίνεται ότι όταν η ιατρική σηκώνει τα χέρια ψηλά, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα από το ημισφαίριο του πλανήτη στο οποίο κατοικούν.
Τον περασμένο Ιανουάριο, η είδηση ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος αποφάσισε να μην εισαχθεί σε νοσοκομείο, αλλά να παραμείνει στη ζεστασιά και τη γαλήνη του σπιτιού του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση. Για ποιό λόγο άραγε αυτού του είδους οι επιλογές είναι τόσο σπάνιες στις μέρες μας?
Κυριότερος λόγος είναι η αλλαγή της στάσης του κοινού απέναντι στην προοπτική του Θανάτου. Παλιότερα ο θάνατος γινόταν αποδεκτός ως το αναπόφευκτο τέλος της ζωής. οι άνθρωποι πέθαιναν στο κρεβάτι τους τριγυρισμένοι από προσφιλή πρόσωπα. Σήμερα, όλο και περισσότεροι πεθαίνουν στο ψυχρό περιβάλλον των μονάδων εντατικής θεραπείας.
Στην αλλαγή αυτή στάσης καίρια υπήρξε η συμβολή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Το μήνυμα που σε κάθε ευκαιρία εκπέμπουν είναι οτι δεν υπάρχουν όρια στις δυνατότητες της σύγχρονης ιατρικής και κατά συνέπεια, καμία αποτυχία δεν είναι δικαιολογημένη. Οταν κάτι πάει στραβά κάποιος άλλος φταίει και όχι η ιατρική: οι γιατροί που έδειξαν αμέλεια, το ΕΚΑΒ που καθυστέρησε να στείλει ασθενοφόρο, το γήπεδο που δεν είχε γιατρό, η μονάδα εντατικής θεραπείας που δεν διέθετε κρεβάτι, η γραφειοκρατία που εμπόδισε την έγκαιρη μεταφορά στο εξωτερικό.
αυτή η αντίληψη είναι τόσο εδραιωμένη, ώστε οι περισσότεροι γιατροί αναγκάζονται να συντάσσονται με αυτήν. Συνεχίζουν λοιπόν, τις προσπάθειές τους για τη διατήρηση των αρρώστων στη ζωή, ακόμα και όταν είναι βέβαιοι ότι θα αποβούν άκαρπες.
Οσοι δεν φροντίζουν να χαιδεύουν τ'αυτιά του κοινού, αναγνωρίζουν ευθαρσώς ότι η ιατρική έχει τα όριά της. Τι πρέπει λοιπόν, να κάνει ο γιατρός σάυτές τις περιπτώσεις?
Ο συγγραφέας Ισαάκ Ασίμωφ είχε πει:"Η ζώη είναι ευχάριστη.Ο θάνατος ειρηνικός. Είναι το πέρασμα από τη μιά κατάσταση στην άλλη που δημιουργεί την ενόχληση". Αυτή ακριβώς την ενόχληση καλείται να αμβλύνει ο γιατρός. Γιά να το επιτύχει, όμως, αυτό δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Απαιτούνται δεξιότητες και γνώσεις που μόνον η κατάλληλη εκπαίδευση μπορεί να προσφέρει.
Πριν από την άσκησή της στην ογκολογία, η Ινδή γιατρός που μας περιγράφει την ιστορία του Αυστραλού αρρώστου, είχε σπουδάσει ιατρική ηθική και επικοινωνία με τον άρρωστο.

Από τον Καθηγητή Θ.Μουντοκαλάκη, παθολογίας του Παν.Αθηνών

Ούτε μια παραχώρηση...

Όλα στη ζωή έχουν ένα κόστος.
Κατάβαλέ το όπως και όσο μπορείς και ζήσε.

Kαθένας ανάλογα με το τι και πόσο:

-επενδύει
-καταθέτει
-αντέχει
-σέβεται
-βοηθάει
-χαρίζει
-χαρίζεται
-αφήνει
-αφήνεται
-βιώνει
-αγαπάει
-αγαπιέται
-χαιδεύει
-χαιδεύεται
-ακουμπάει
-ακουμπιέται
-αγγίζει
-αγγίζεται
-αγκαλιάζει
-αγκαλιάζεται
-φιλάει
-φιλιέται
-αισθάνεται

ΖΕΙ

Η τελευταία πτήση του Γέρο Σταυραετού

Τελικά σήμερα το πρωί 6,30 ακούμπησε τη Γη. Ο χρόνος σταμάτησε για αυτόν... αλλά πέταξε προς την αιωνιότητα

Θέλω να αφιερώσω ένα τραγούδι που μου έρχεται στο μυαλό από το πρωί.
Είναι του αγαπημένου του τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη σε στίχους Πυθαγόρα

ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ

Επεσε σαν κεραυνός στη γειτονιά μας το μαντάτο
κι εκλεισαν τα μαγαζιά και τα σπιτάκια πάνω ως κάτω.
Ο καλύτερος ο φίλος, εβασιλεψε σαν ήλιος
της παρέας το στολίδι, πάει σταγύριστο ταξίδι.

Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.

Δάκρυα, για τον λεβέντη μας το φίλο δεν εγκρίνω.
Πεστε του, τ'αγαπημένο το τραγούδι του εκείνο,
πούλεγε και τραγουδούσε, στη γυναίκα π'αγαπούσε,
στο μεθύσι στο κρασί του, και ξαλαφρωνέ η ψυχή του.

Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.

ΣΑΧΑΡΑ

Νότια της Ελλάδας, και από τα Βόρεια παράλια της Αφρικής ξεκινάει προς την ενδοχώρα ένας τόπος μαγικός. Ενας τόπος μύθων , ηρεμίας, και μοναδικών χρωμάτων. Είναι ο τόπος των Χίλιων και μιάς Νυχτών.
Εδώ όλα κυλούσαν ήσυχα, για τις παραδοσιακές φυλές της απέραντης άμμου. Βεδουίνοι και Φελλάχοι αντάλλασαν τα προιόντα τους ταξιδέυοντας πάνω σε προκαθορισμένες γραμμές από την μία όαση στην άλλη, έχοντας οδηγό τον καθαρό έναστρο γαλαξία πάνω από τα καλυμένα κεφάλια τους. Στίς ενδιάμεσες στάσεις κι αν κάποια αμμοθύελα τους εμπόδιζε, στήναν πρόχειρους καταυλισμούς, και πολύ σύντομα μέσα στη Αραβική νύχτα, μελωδικές φωνές με την βοήθεια του ανέμου έφευγαν μακρυά πρώτες, πέρα στο μαύρο κενό, προς τις οάσεις!
Τυχερός όποιος θα βρεθεί κάπου εκεί γύρω για ν'ακούσει.
Οι καμήλες απ'έξω στην σειρά γονατισμένες, με υψωμένους τους λαιμούς τους, και με μισόκλειστα τα μάτια τους ακίνητες μέσα στην αμμοθύελα, περιμένουν καρτερικά το πρωί, για να ξεκινήσουν.

Υπάρχουν εποχές του χρόνου που, αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς οι συνεχείς βροχές δίνουν άλλη όψι στην άμμο, και περισσή ζωή στα πηγάδια και την βλάστηση των Οάσεων.
Το μεγαλύτερο όμως διάστημα του χρόνου η ξηρασία είναι η φυσιολογική εικόνα του τόπου.
Τότε στην επιφάνεια κάτω από ένα φυσικό κανόνα έλξης οι μικροί κόκκοι άμμου, ενώνονται μαζί τους πολλοί φτιάχνοντας μιά συνεκτική "κρούστα", και πάλι σοφά, για να συγκρατείται στη θέση του όλη αυτή η τεράστια θάλασσα άμμου και να μη καταπιεί τα διπλανά οικοσυστήματα το Νότου και του Ευρωπαικού Βορρά.
Μόνο καποιοι αέρηδες από το Νοτιά που τσουρουφλίζουν την Μεσόγειο, μία ή δυό φορές το χρόνο καταφέρνουν να σηκώσουν μόρια από τη βαριά κρούστα και να τη φέρουν πάνω από τα κεφάλια των παραξενεμένων "Ευρωπαίων", της Μάλτας, της Σικελίας, της Καλαβρίας, της Κρήτης, της Κύπρου, της... Αθήνας.

Σήμερα στις πιο πολλές οάσεις οι καμήλες αποτελούν τουριστικό αξιοθέατο και attraction, για τους εκατομμύρια τουρίστες που κατακλύζουν τις Βόρειες Αφρικανικές χώρες, αποζητώντας να ζήσουν Αραβικές μαγικές Νύχτες και ονειρεμένες.
Θηριώδη τετρακίνητα Hammer και άλλα ενεργοβόρα θορυβώδη οχήματα, οργώνουν χωρίς λόγο τις περισσότερες φορές και σε ανεξέλεγκτες πορείες, την επιφανειακή συνεχή αμμώδη κρούστα της ερήμου. Οδηγοί ξαμολημένοι από τις φυλακές της δυτικότροπης ζωής, ζουν την ψευδαίσθηση ενός ράλι Paris-Dakkar, σηκώνοντας στο πέρασμά τους σύννεφα άμμου .

Το έργο των Νοτιάδων είναι πολύ πιο εύκολο τώρα, και το φαινόμενο του κίτρινου ουρανού πολύ πιό συχνό πάνω από τη Μεσόγειο, ενώ η τεράστια αμμοθάλασσα της Σαχάρας μας καταπίνει σιγά σιγά.

Έλληνας ο Σωστός

Με βάση κάποιες πρόσφατες εμπειρίες μου, θα ήθελα να σκιαγραφήσω το χαρακτήρα ενός πολύ κοινού τύπου συμπολίτη μας. Έλληνας ο Σωστός.Είναι αυτό που κοινώς αποκαλείται "ξερόλας". Αλλά είναι και πολλά άλλα.
Ο Έλληνας ο Σωστός είναι αυτός που έχει διαμορφώσει άποψη για όλα, ακόμα και γι'αυτά με τα οποία δεν έχει καμία σχέση. Αν είσαι καλός και δε φέρνεις πολλές αντιρρήσεις, μπορεί και να κάνει την καλοσύνη να μοιραστεί την άποψή του μαζί σου.
Όταν συζητάς μαζί του, αυτός θα μιλάει για μία ώρα κι εσύ μισό λεπτό. Και όσο πιό σωστό θα είναι το επιχείρημα που θα προλάβεις να θέσεις σε μισό λεπτό, τόσο περισσότερο θα χρειαστεί να μιλήσει,ώστε να σου αποδείξει πως έχεις άδικο.
Επίσης, δεν τον ξεγελάς με ψευτο-επιχειρήματα του τύπου "κανείς δεν έχει άδικο- είναι υποκειμενικό το θέμα". Έχει δίκιο και έχεις άδικο-τέλος. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις.
Ξεκινάει την επιχειρηματολογία του με φράσεις όπως "Ας σου εξηγήσω, λοιπόν, γιατί είσαι ηλίθιος...". Αν τυχόν προσβληθείς και τον χαρακτηρίσεις κι εσύ ηλίθιο, θα χάσει την υπομονή του, επειδή ρίχνεις το επίπεδο. Αν,δε, του θυμίσεις ότι πρώτος αυτός χρησιμοποίησε τη λέξη αυτή, θα σου πεί είτε ότι τη χρησιμοποίησε με την καλή έννοια, είτε ότι "αφού είσαι, ψέματα να πω;"
Λέξεις- ταμπού για τον Έλληνα το Σωστό: Συγνώμη και Έχεις δίκιο. Αν τυχόν οι καταστάσεις έρθουν έτσι ώστε είναι πασιφανές, πλέον, ότι έχει άδικο ή ότι έχει φταίξει, το γεγονός αντισταθμίζεται από ένα μεγαλύτερο (κατά την άποψή του) λάθος του άλλου. Και εκεί τη θέση της συγνώμης παίρνει η λέξη "μπορεί".
Για παράδειγμα, υπέθεσε ότι ο άντρας σου είναι ένας Έλληνας Σωστός. Και τον πιάνεις με την καλύτερή σου φίλη στο κρεβάτι. Θα σου πει "Εντάξει, ΜΠΟΡΕΙ να ήταν λάθος μου που πήγα με την κολλητή σου, αλλά κι εσύ ,ρε παιδί μου, το παράκανες όταν μου πέταξες το βάζο στο κεφάλι!" . Αργότερα μπορεί να σου πει κι όλας "Ότι έγινε έγινε, δεν έχει νόημα να σου ζητήσω συγνώμη".
Μη ξεσυνερίζεσαι τον Έλληνα το Σωστό. Σηκώνει το βαρύ φορτίο, του να ξέρει τα πάντα και να προσπαθεί να τα εξηγήσει σε ανάξια μυαλά. Και σα να μη φτάνει αυτό, πολλοί τολμάνε και τον αμφισβητούν κι όλας! Οι αχάριστοι!
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Ε.Σ. , είναι ότι όλα όσα κατάφερε στη ζωή του, τα κατάφερε χάρη στην εξυπνάδα του και στις σωστές του επιλογές. Όσα κατάφεραν οι άλλοι τα κατάφεραν λόγω τύχης. Οι αποτυχίες του Ε.Σ. οφείλονται σε καθαρή ατυχία. Οι αποτυχίες των άλλων οφείλονται στη βλακεία τους, και θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, αν όλοι ακούγαν τον Ε.Σ.
Βλέπεις, για τον Έλληνα το Σωστό υπάρχουν 2 κατηγορίες ανθρώπων: 1. Ο ίδιος , και 2.Όλοι οι άλλοι . Όσοι ανήκουν στην 2η κατηγορία είναι σαφώς κατώτεροι απ' αυτούς που ανήκουν στην πρώτη. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να το δεχτούν, και να τον ακολουθήσουν.
Το χειρότερο με τον Έλληνα το Σωστό , είναι ότι αν και βρίσκει ιδανικές ενσαρκώσεις σε ορισμένα άτομα, παρ' όλα αυτά ελλοχεύει στην περηφάνεια και την ξεροκεφαλιά του καθενός μας. Όταν διαπιστώσετε ότι έχετε αρχίσει και φέρεστε σαν Έλληνας Σωστός, σταματήστε, κοροιδέψτε τον εαυτό σας και γελάστε μαζί του- μακριά από μας!