Κρυφή Χαρά

Έχω μια κρυφή χαρά, όντας μέλος των Ανωνύμων Μελαγχολικών από την αρχή που δημιουργήθηκε μέχρι και σήμερα! Ήταν Μάρτης του 2006, όταν μια παρέα από έλληνες ιστολόγους δημιουργήσαμε αυτήν εδώ τη σελίδα σαν χώρος έκφρασης των πιο ευαίσθητων καταγραφών μας και σκέψεών μας. Η Μαρία η Ραφφινάτα ήταν η εμπνευστής της ιδέας όταν σε κάποιο ποστ στη προσωπική της σελίδα, έθεσε την ιδέα και εμείς οι φίλοι και αναγνώστες της την αποδεχτήκαμε.

Παράξενο όνομα οι "Ανώνυμοι Μελαγχολικοί". Τι να σήμαινε άραγε, τι να αντιπροσώπευε? Ξεκινήσαμε πέντε άτομα, να γράφουμε, να εκφραζόμαστε, να ονειρευόμαστε, να εξομολογούμαστε. Από τη παλιά φρουρά, είμαστε ακόμα εδώ, η Μαριώ και η γράφουσα. Το κρατήσαμε ζωντανό το εγχείρημά μας, εν μέσω χειμώνα 2006 και αποχωρήσεων κάποιων αρχικών μελών, ενώ στη συντροφιά μας είχε έλθει η Παναγιώτα μας και ο Χρήστος ο Απ' Αλλού... Το κρατήσαμε με κάθε μια δημοσίευση που γράφονταν για να πει κάτι και να εκφράσει αυτό που νιώθαμε, μέσα από φωτογραφίες, μουσικές και λέξεις!

Και αυτό το εγχείρημά μας, δεν έσβησε σε πείσμα των καιρών και της επιθυμίας μας. Ήλθαν το 2007 στη παρέα μας, ο Τσότσος και η Άννυ, περιβαλλοντικά ανήσυχοι άνθρωποι, ο Σταυραετός ο Σάκης που πετάει πάνω και μέσα στη σελίδα μας από τότε, ο Χρήστος, η Φαραόνα, το Τέταρτο Κουτάβι και ο αδελφός του ο Enikolo, ο e-samurai και γίναμε από τρεις, ακόμα περισσότεροι συνοδοιπόροι που προσθέταμε στη σελίδα αυτή τη προσωπική μας πινελιά.

Χαρά μεγάλη που μια τόσο ιδιαίτερη και απροσποίητη σελίδα, που δεν έχει να αποδείξει τίποτε σε κανέναν και για τίποτα, γεμίζει με συνιστολόγους που θέλουν να καταθέσουν την άποψή τους επί παντός επιστητού, χωρίς φόβο, προκατάληψη και εμπάθεια. Εχουμε αρχές που τηρούμε ανάμεσά μας. Σεβόμαστε και δεχόμαστε τη διαφορετικότητα του καθενός μας, αγκαλιάζουμε τα νέα μέλη μας και γελάμε, κλαίμε, χαιρόμαστε, λυπόμαστε, προβληματιζόμαστε, αποδοκιμάζουμε και επιδοκιμάζουμε κάθε τι που μας απασχολεί και το μοιραζόμαστε.

Η κομματική τοποθέτηση του καθενός μας δεν μας αφορά, μιας και η αιώνια διχόνια που έκανε τους Έλληνες να χωρίζονται σε κομματικά στρατόπεδα, δεν είναι ζητούμενό μας. Ούτε και ο φανατισμός και η επιθετική έκφραση είναι αποδεκτά. Λειτουργούμε μέσα από την ανοχή και το περιθώριο να εκφράζεται ο καθένας μας ελεύθερα και δημοκρατικά.

Θίγουμε θέματα προσωπικά μα και παναθρώπινα, κάναμε γνωστές τις προκλήσεις των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα, αγγίξαμε τις ψυχικές παθήσεις, εξομολογηθήκαμε έρωτες ανεκπλήρωτους και ταξίδια μακρινά, τραγουδήσαμε σκοπούς αγαπημένους και διαβάσαμε με συγκίνηση τις εμπνεύσεις του καθενός μας. Γράψαμε ποιήματα, άρθρα, δοκίμια, εντυπώσεις, κριτική, όνειρα και εφιάλτες. Μονολόγους ή διαλόγους. Αφυπνιστήκαμε για τα παιδιά σε κίνδυνο, σε φτώχεια, τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται.

Και τώρα μια νέα γενιά ανθρώπων μας πλαισιώνει, νέοι μπλόγκερς που οι Ανώνυμοι Μελαγχολικοί, τους ώθησαν να γίνουν μέλη μας. Παλιοί και νέοι μαζί συνεχίζουμε να πορευόμαστε με την ίδια ζέση, με την ίδια αγάπη για αυτό που κάνουμε μέχρι και σήμερα.

Προσωπικά όταν η Μαριώ, η Παναγιώτα και εγώ κρατούσαμε το νεαρό τότε μπλογκ μας ζωντανό, είχα βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, να μην το αφήσω να σβήσει, ό,τι και να γίνει... Αυτό το πείσμα, αυτή η διάθεση έφτασε να έχει σήμερα 30 μέλη και κοντά 30 αναγνώστες που μέρα με τη μέρα πληθαίνουν και μας τιμούν με την παρουσία τους.

Θα χαρώ ιδιαίτερα αν έλθει η στιγμή να προταθεί ανάμεσα στα καλύτερα ομαδικά μπλογκς της Ελληνικής Μπλογκόσφαιρας. Όχι γιατί είμαστε δήθεν και ψώνια και θέλουμε να γίνουμε διάσημοι μέσα από την αυτοπροβολή μας, όχι, αλλά γιατί αυτό που κάνουμε εκφράζει εμάς πρώτα και μετά τους αναγνώστες μας, όντας μια μεγάλη συντροφιά, που γράφει και συζητά σαν να είναι μέλη μιας ωραίας παρέας. Αυτό το στοίχημα πραγματικά άξιζε τελικά... και όσοι πιστοί προσέλθετε, αν είστε άνθρωποι με ευαισθησίες και άποψη, είστε ευπρόσδεκτοι!

myspace glitters

Marialena, 15/1/2009

Ο μικρός τυμπανιστής - Celtic woman

Celtic Woman A Christmas Celebration The Little Drummer Boy

Ο μικρός τυμπανιστής

Στίχοι: Κική Καψάσκη
Μουσική: Henry Onorati-Harry Simeone

Μου'παν έλα να πάμε να δεις
Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης,
κι εγώ γυρεύω απόψε στον ουρανό
τ' αστέρι ψάχνω να'βρω το φωτεινό
ραπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
να με πάει στο μικρό βασιλιά,
πέρα μακριά....

Μες στη νύχτα παιδί μοναχό,
τι δώρο να σου φέρω, που'μαι φτωχό
φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ
τα κάλαντα να ψάλλω για το Χριστό
ράπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
το πιο ωραίο τραγούδι θα πω,
για το Χριστό...

Μες στη φάτνη τα ζώα ξυπνούν
κι απ'έξω ταπεινά βοσκοί προσκυνούν
στην Παναγιάς κρυμμένο στην αγκαλιά
χρυσό στεφάνι, φως, φορεί στα μαλλιά
ραπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
σαν με βλέπει η καρδιά μου χτυπά,
και μου γελά....

Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα σε όλες και όλους τους συνοδοιπόρους!

Marialena, 25/12/2008

Καλή Ανάσταση

Εύχομαι από καρδιάς σε όλες και όλους τους συνοδοιπόρους ανώνυμους - επώνυμους, μιά υπέροχη ανάσταση, λαμπρή όπως τους αξίζει και όπως ακριβώς την επιθυμούν.Η αγάπη για τον εαυτό σας να γίνει μαγνήτης που θα φέρει κοντά σας όποιους, όποιες, ότι και όπως επιθυμείτε.
Κουράγιο. Όλα θα πάνε καλύτερα. Τα χειρότερα πέρασαν. Χαμόγελο πάντα. Η ζωή είναι μπροστά και μας ζητάει επίμονα...

12 Απριλίου Χρονια πολλά Μαριαλένα!!

Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ

.

Την έλεγαν, νομίζω, Βερενίκη
Έλυσε τη μακριά της Κόμη
Και γέμισε τον ουρανό μου ομορφιά

Κι είπα, Φερενίκη,
γίνε δική μου παντοτινά
άστρο μου, ζωή, κι αναπνοή

έλα, να νικήσουμε μαζί
Χρόνο, Θάνατο, Ζωή!

Γέλασε όμορφα, σαν μέρα φωτεινή
μού’πε πως σε κανέναν δεν ανήκει
και πως δεν έφερε ποτέ καμμία νίκη

Μού χάρισε μετά λίγη ομορφιά,
νά ναι για πάντα λέει ολόδική μου
και κρύφτηκε πίσω από ένα σύννεφο.

Μαύρος Γάτος, 21 Δεκεμβρίου 2006

Ο Γαλαξίας NGC 4725, στον αστερισμό "Κόμη της Βερενίκης"
*κλικ* πάνω στην εικόνα για εικόνα υψηλής ανάλυσης

Μιά πανέμορφη αράδα στίχων μαζί με την πιό όμορφη εικόνα που έχει αποκαλύψει η φύση από την διαστημική παλέττα, στα ανθρώπινα μάτια, εικόνα που της αφιέρωσαν τον μύθο της γυναικείας ομορφιάς βρίσκεται εκεί να στοιχειώνει τους ουρανούς μας.

Το πιό πάνω είναι μιά επαναδημοσίευση από το μπλογκ του Μαύρου Γάτου, που είχα κάνει, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2006.
Εγώ σήμερα δε ξέρω πώς το ξαναθυμήθηκα και αφού το ανέσυρα από το σεντούκι του Σταυραετού, το αφιερώνω στην καλή φίλη και εορτάζουσα ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ

Στο κατώφλι του νέου χρόνου

Λίγες ώρες έμειναν για να αποχαιρετήσουμε το 2007 για πάντα. Η τελευταία μέρα του χρόνου είναι αφιερωμένη στους απολογισμούς του καθενός μας, στα εισερχόμενα και στα εξερχόμενά του, στα τεφτέρια με τους φανερούς και κρυφούς λογαριασμούς.

Χαίρομαι που βλέπω αυτή εδώ τη συντροφιά των Ανωνύμων Μελαγχολικών να μεγαλώνει και να ανθίζει όσο περνάει ο καιρός. Φέτος είχαμε τη χαρά να γίνουν μέλη μας οι Aγοραφοβία, Άννη, Lockheart, Σάκης, Τάκης Τσαντήλας και Τσότσος, άνθρωποι με ευαισθησίες και περιεχόμενο, που έχουν δώσει νέα πνοή με τις αναρτήσεις τους στη σελίδα μας.

Χαίρομαι που υπάρχουν αναγνώστες που εκφράζουν την άποψή τους στα σχόλια και συμμετέχουν στη δημιουργία ενός πολύ ενδιαφέροντος διαλόγου και μας αφήνουν τις εντυπώσεις τους που είναι ενθαρρυντικές για να συνεχίζουμε.

Οι Ανώνυμοι Μελαγχολικοί, μια ιδέα που πήρε σάρκα και οστά τον Μάρτη του 2006, αναπνέει και εκφράζεται μέσα από την ελευθερία στην σκέψη και την έκφραση αυτών που θέλουμε να εκφράσουμε εδώ. Η ομάδα λειτουργεί με αλληλοσεβασμό και αγάπη του ενός προς τον άλλον άνθρωπο και είναι καταπληκτικό το ότι λειτουργούμε μεταξύ μας αρμονικά.

Να ευχηθώ το 2008 να είναι μια ακόμα πιο ευνοϊκή χρονιά να εκφραζόμαστε και να μην φοβόμαστε να δείξουμε τα πραγματικά μας αισθήματα, συναισθήματα και προβληματισμούς μέσα από τις αναρτήσεις στους Ανώνυμους Μελαγχολικούς.



Καλή δημιουργική χρονιά σε όλα τα μέλη και τους αναγνώστες των Ανωνύμων Μελαγχολικών!

Με αγάπη, Μαριαλένα

Ο Μικρός Τυμπανιστής

Τα Χριστούγεννα έφτασαν και φέτος... Έξω το κρύο τσουχτερό, τα σπίτια φωτισμένα με τα λαμπιόνια που κάνουν το σκοτάδι να παίρνει άλλην όψη. Το πρωί κάποια παιδάκια είπαν τα κάλαντα στη πόρτα, για το καλό. Το ίδιο κάναμε και εμείς μαθητές του Δημοτικού, με το τριγωνάκι στα χέρια να λέμε τα κάλαντα στη γειτονιά, για ένα δεκάρικο, εικοσάρικο ή πενηντάρικο που ήταν μεγάλη υπόθεση στα παιδικά μάτια τότε.

Το δέντρο στο σπίτι ήταν στολισμένο, η ανυπομονεσία για να πάρεις τα δώρα που ζήτησες μεγάλη, μετρούσες αντίστροφα τις μέρες για να έλθει η νονά, ή να σου δώσει μια μεγάλη τσάντα με καλούδια η υπηρεσία του πατέρα σου. Παπούδες, γιαγιάδες, πάντα μακριά, οι γιορτές ήταν πάντοτε καθαρά υπόθεση του σπιτιού και μόνο. Τα σχολειά έκλειναν και εσύ περνούσες τις μέρες και τις νύχτες σου κάτω από το δεντράκι στο σαλόνι, όπου έβλεπες τα στολίδια να παίρνουν μορφή και ο φουσκωτός αγιοβασίλης με το ελαφάκι να πηγαίνει σε όλον τον κόσμο και συ να τον ακουλουθείς με την φαντασία σου.

Βόλτα στα πολυκαταστήματα με τους στολισμούς και τα χωριά του Αη Βασίλη, όπου έχεις φωτογραφία αγκαλιά με τον κυριούλη, φορώντας ένα γκρίζο μάλλινο φορεματάκι που σε τσίμπαγε και παπουτσάκια Kickers από του Μούγιερ στην Σταδίου. Εδύ δεν δείχνεις να χαίρεσαι μέσα στην τόση βαβούρα, μα για έναν παράξενο λόγο οι μεγάλοι που σε βάζουν να φωτογραφηθείς, έτσι πιστεύουν.

Βλέπεις μίκυ μάους στην τηλεόραση, τα παραμύθια του Disney και χάνεσαι στη μαγεία τους. Παραμονή Πρωτοχρονιάς σε πιάνει ένα περίεργο συναίσθημα, "πάει ο παλιός ο χρόνος", αναδρομή στα γεγονότα στην τηλεόραση, όλο σκοτωμοί και πόλεμοι και θάνατοι. Καλό να θυμούνται δεν βλέπεις. Η αλλαγή του χρόνου πλησιάζει, το καθιερωμένο φιλί και ευχές για την καινούργια χρονιά και μετά κάποτε παιχνίδια με την τράπουλα, αν υπήρχε παρέα ή εκπομπές στην τηλεόραση και ο πρώτος διαπληκτισμός του χρόνου ανάμεσα στους μεγάλους. Θλίψη, βουρκώνεις γιατί τα Χριστούγεννα τα δικά σου δεν είναι έτσι, έχουν λαμπάκια και φάτνη, στολίδια από ξύλο και τα δώρα που περιμένεις να έλθουν. Δεν έχουν κακία, μικρότητα, κομπλεξισμό, απωθημένα, μα για έναν περίεργο λόγο, έχουν πολλή μελαγχολία από ένα σημείο και έπειτα όπως μεγαλώνεις. Ο μπαμπάς δεν θέλει να στολίζουμε δέντρο πια, δεν του αρέσει, η μαμά βάζει στολίδια στο σπίτι για να φαίνεται ωραίο, εσύ πια παύεις να συμμετέχεις στη διαδικασία γιατί σε πονάει που δεν είναι τα Χριστούγεννα που θέλεις.

Και φέτος υποψιάζεσαι ότι θα είναι μια από τα ίδια, αλλά στο δωμάτιο που έχεις το γραφειάκι σου με τον υπολογιστή και γράφεις, μπήκε πάνω σε ένα έπιπλο ένα μικρό δεντράκι μέχρι 50 εκατοστά, που είναι στολισμένο με δωράκια και βρήκες και λαμπάκια να του βάλεις για να γίνει ένα κανονικό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. Και κάθε βράδυ, φωτίζεται στο δωμάτιο που κάθεσαι και το δεντράκι αυτό είναι το δικό σου Χριστουγεννιάτικο Δέντρο, δίπλα στα κεράκια και τα λούτρινα κουκλάκια. Και χαμογελάς κάθε φορά που ανάβουν τα φωτάκια του, γιατί φέτος έχεις ένα στολισμένο δέντρο να σου κάνει παρέα και να σου θυμίζει ότι τα Χριστούγεννα που λαχταράς, είναι μπροστά σου...



Αφιερωμένο: Ο Μικρός Τυμπανιστής-The Little Drummer Boy

The_Little_Drummer Boy - Boney M

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Το χριστουγεννιάτικο δώρο μου!

Στον Αη-Βασίλη πίστευα πάντα ακόμα κι όταν μεγάλωσα.Ισως ακόμα και τώρα να πιστεύω...

Η Μαρίκα φταίει γι αυτό,που μου έλεγε:μπαίνει απο τις καμινάδες και τα"αραλίκια"των πορτοπαράθυρων και ρωτάει την καρδιά του κάθε παιδιού,τι καλή και τι κακή πράξη έκανε.Και ανάλογα με την καλοσύνη και την αγάπη που έδωσε του δίνει τα δώρα του.
-Μα,γιαγιάκα-ρωτούσα-αν δεν είναι καλό το παιδάκι δεν παίρνει δώρα?(τις αταξίες που τηςς έκανα σκεφτόμουν και βούλιαζα σε απόγνωση πως δεν θα πάρω δώρο)
Χαμογελούσε και έλεγε:Παίρνει,πάντα παίρνει δώρο αρκεί να του υποσχεθεί πως θα γίνει καλύτερο του χρόνου.
Με ανακουφισμένη καρδιά την αγκάλιαζα και μετανοούσα για τα προβλήματα που της δημιουργούσα.

-Τα χρόνια πέρασαν...
Η Μαρίκα έφυγε...
Ο Αη-Βασίλης ένα παιδί μου έριξε απο την καμινάδα,κατά λάθος μάλλον...
Εναν σύζυγο-πατέρα απο τα"αραλίκια"των πορτοπαράθυρων που αυτομόλησε στην χώρα της λήθης ....οταν εγώ ανακάλυψα πως πρέπει να ανήκω στην οικογένεια των ταράνδων.
Και 20 χρόνια σκληρής δουλειάς ...μοναξιάς και αυτογνωσίας.
Καθε Δεκέμβρη του έγραφα γράμματα του Βασίλη γεμάτα με πίκρες και καθημερινούς καυμούς.Τα έκαιγα ξημερώνοντας πρωτοχρονιά και πάντα αναρωτιόμουν αν ήμουνα το κακό παιδί,και όλα αυτά τα χρόνια μου στέρησε τα δώρα που προσδοκούσα και ήθελα.

Εκανα ανακωχή μαζί του και συγχρόνως με το"κακό παιδί του εαυτού μου"τελικά,λίγα χρόνια πριν το σωτήριο έτος 2007 μετά απο πολλά ερωτηματικά και αμφιβολίες....
Το"παιδί που έπεσε απο την καμινάδα"έζεψε τους δικούς του ταράνδους,τον Prancer,Dancer,Comet και τους αποδέλοιπους και σιγά σιγά φεύγει για τους δρόμους που χαράζει η δική της αναζήτηση,στις θάλασσας των οστράκων και των ποιητών.....και στην τελική κοινή πορεία με τον Β.

Κι εγώ μέσα από τη επερχόμενη σύγχυση της προσδοκώμενης αμετάκλητης αλλαγής της ζωής μου,έστησα μια ονειρική κουβέντα με τον Βασίλη και του είπα:Ακου να δείς Αγιε,θέλω ενα ακόμα παιδί,Με αδίκησες.Μόνο ένα έρριξες απο την καμινάδα.
_Χο-Χο_χο απάντησε.Είσαι χαζή,μου είπε.
Κοίτα τριγύρω σου τυφλή και άμυαλη.Ξέρεις πόσα παιδιά ζουν στις"καμινάδες"?
-Πάμε Vixen να της δείξουμε....
Ο τάρανδος όρμησε στην κρύα χιονοσκέπαστη νύχτα σέρνοντας το έλκηθρο μαζί με τους συντρόφους του.Ο Βασίλης πετούσε χρυσή αστρόσκονη,παιγνίδια και ακατάληπτα τραγουδάκια.
Ωσπου το χιόνι σταμάτησε και μια ομιχλώδη υγρασία απλώθηκε πάνω απο τις κορφές των δέντρων μιας πράσινης υγρής χωρας.
-Κοίτα,κοίτα ανόητο πλάσμα-μου είπε- πόσα χεράκια θα βγουν ψάχνοντας για δώρα,οχι απο τις καμιναδες αλλα απο τα τσίγγινα σπίτια.
-Δεν τα καταφέρνω μόνος μου εδώ,θέλω πολλούς βοηθούς.Τα ξωτικά και οι νεράιδες μου λιγόστεψαν και πεθαίνουν απο τότε που σταματήσατε να τα πιστεύετε εσείς οι πολύξεροι άνθρωποι.Τώρα πρέπει να συνεχίσετε εσείς το έργο τους.Ισως και το δικό μου....γέρασα πια

Δυο χεράκια ξεχώρισα μέσα στην θαμπή ανατολή,δυο μάτια σαν της παγιδευμένης ελαφίνας,ενα τιτίβισμα μιας φωνούλας ιδια με των κορυδαλλών το τραγούδι καθώς καλωσορίζουν την αρχέγονη ανατολή του φωτοδότη Ηλιου.
-Το θέλω αυτό παιδάκι Αγιε μου Βασίλη,να ξαναγίνω μανούλα θέλω,είπα
-Χο-χο-χο.Θα σου πω πως θα γίνει,παμε να φύγουμε τώρα....

Μέχρι να με φέρει απο την Καμπότζη στην Ελλάδα με κάθισε σιμά του και μου ψιθύρισε όλα τα μυστικά.

Στις αρχές του Δεκέμβρη ο Αη-Βασίλης μου έστειλε το φετινό δώρο μου.Η Phary,εκει στην μακρινή Καμπότζη με τίμησε με το να με κάνει ανάδοχη μητέρα της.



Ευχαριστώ τους λίγους και εκλεκτούς φίλους μου μπλόγγερς που με προέτρεψαν να μην το κρατήσω κρυφό.
Τους το χαρίζω με την αγάπη μου,αλλά και σε όλους τους άλλους που θέλουν να γίνουν τα ξωτικά-βοηθοί του Βασιλάκη.

Ο αη-Βασίλης πάντα θα ζει...
Μέσα στις ανθρώπινες καρδιές,

Να σας πω τι μου ψιθύρισε ο Βασιλάκης στo αυτί?

ACTION AID

-Πόσο θέλει το όνειρο να γίνει πραγματικότητα για ένα παιδί?
-22Ε τον μήνα!

Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα!
Είθε η αγάπη να είναι ο οδηγός μας.

Φωτογραφία της μέρας, του χρόνου, του αιώνα

Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύτηκε σε μια ινδική εφημερίδα με την ακόλουθη λεζάντα.

«Μόνον οποίος είναι φτωχός ενεργεί με τόση γενναιοδωρία?..

Τι θλιβερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι»

Σκέπτομαι πως μόνον οποίος είναι αληθινά Πλούσιος (σ `αγάπη και
συναίσθημα) ενεργεί έτσι...




Με αυτόν τον τρόπο θα ήθελα να πω τις ευχές μου σε όλη την ομάδα των Ανωνύμων Μελαγχολικών, στους φίλους αναγνώστες, σε όλον τον κόσμο που θα σταθεί να παρατηρήσει αυτή τη φωτογραφία και θα αισθανθεί έναν κόμπο στο στομάχι του.

Αυτήν την εικόνα μπορούμε εμείς οι λαοί της αφθονίας και της αμετροέπειας να την κάνουμε να μην υπάρχει πια. Μπορούμε να γίνουμε ανάδοχοι γονείς σε ένα παιδί στις χώρες του Αναπτυσσόμενου Κόσμου και να σώσουμε όχι μόνο το ίδιο, αλλά και την οικογένειά του, προσφέροντας το συμβολικό ποσό των 22 ευρώ μηνιαίως.

Μπορούμε, αν το θέλουμε, μπορούμε, αν το κάνουμε σκοπό να μην πεθάνει άλλο παιδάκι από την πείνα και τις αρρώστιες, ενώ εμείς πετάμε φαγητά και πεθαίνουμε από τις καταχρήσεις και τις υπερβολές. Μπορούμε, αρκεί να το θέλουμε!

Χρόνια Πολλά με
Υγεία,
Αγάπη,
Γαλήνη,
Συμπόνοια και
Ανθρωπιά.

Μαριαλένα

Nick and jennys...

μαζί με την αγάπη και τις πιο θερμές ευχές μας, από τον χιονισμένο Καναδά!

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
με πολύ πολύ αγάπη

Ποτέ-ξανά!!

Ο Ύμνος της Αγάπης

Η ερμηνεία της Ανάστασης από την Άσπρη Λέξη

Δεν ξέρω αν η ψυχή μας ανίσταται, ανεβαίνει, υπερβαίνει τα όσα εδώ στη γη την γειώνουν, την προσγειώνουν και την κρατούν σε επαφή με το γήινο και το ανθρώπινο.

Η Ανάσταση του Κυρίου είναι μια μοναδική ευκαιρία, πέραν από τα θρησκευτικά μας πιστεύω, να αναλογιστούμε τι σημαίνει για τον καθένα από εμάς. Όχι μόνο συμβολικά, αλλά πέρα από αυτό και ουσιαστικά.

Η Ανάσταση δείχνει ότι η ψυχή δεν χάνεται μετά την κοίμηση του φυσικού μας σώματος, αλλά θριαμβεύτρια επί του θανάτου, ζει και συνεχίζει να υπάρχει εις τους αιώνας των αιώνων. Δεν έταξε ο Κύριος καλύτερη ζωή ως εκ θαύματος, αλλά έδειξε με τη Θυσία και το Μαρτύριό Του, τον δρόμο προς την Αιωνιότητα.

Χρόνια Πολλά και Καλό Πάσχα σε όλους, με τον Ύμνο της Αγάπης, από τον Πέτρο Γαϊτάνο, στα Θεία Πάθη (2006).


Send this eCard !

Χρόνια Πολλά Γατομαμά!

Στη Γατομαμά της συντροφιάς μας, την αγαπητή Παναγιώτα που σήμερα έχει τα γενέθλιά της, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Παναγιώτα, εκ μέρους των Ανωνύμων συν-οδοιπόρων σου στη πορεία προς το Φως, έχεις τις ευχές μας για να γεμίζει η καρδιά σου από την αγάπη που δίνεις στους άλλους τόσο ανιδιοτελώς, όπως και σε όσα πλάσματα του Ουρανού και της Γης χρειάζονται τη φροντίδα σου για να επιβιώσουν!


photo by Marialena, 2006

Happy Birthday!(Μουσικό Δωράκι)

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Σημερα, προσπαθω να βαλω ηχους και χρωματα στην"αορατη εικονα"που μου ξεφυγε χθες.
Συγχωρηστε με.Μαθητευω ακομα στην μπλογκοσφαιρα.
Επιτρεψτε μου να συγκινηθω και να δακρυσω καθως αναλογιζομαι την"δυναμη της αγαπης"
Ειναι το δωρο που ολοι μας εχουμε αναγκη.
Ας το μοιραστουμε μεταξυ μας λοιπον.....
......Ευχες απειρες και γλυκες για ολους.......

Να τα πούμε?

We wish you a Merry Christmas, we wish you a Merry Christmas, we wish you a Merry Christmas...

... and a Happy New Year!

Χρόνια Καλά, με αγάπη στη καρδιά!