ΤΑΚΤΙΚΗ / ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η τακτική είναι να ξέρεις τί να κάνεις όταν υπάρχει κάτι να κάνεις...
Η στρατηγική είναι να ξέρεις τί να κάνεις όταν δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις!!!

ΣΑΒΙΕΛΛΙ ΓΚΡΙΓΚΟΡΙΕΒΙΤΣ ΤΑΡΤΑΚΟΒΕΡ (GM σκακιστής)

Υπάρχει Θεός?

Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωµένο κούρεµα και ξύρισµα.
>
> Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε µια καλή συζήτηση.
> Μίλησαν για τόσα πολλά πράγµατα και πάρα πολλά θέµατα...
> Όταν τελικά άγγιξαν το θέµα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
>
> 'Δε πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.'
>
> 'Γιατί το λες αυτό;' ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: 'Λοιπόν, απλά
> ßγες έξω στο δρόµο για να καταλάßεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες µου γιατί
> αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραµµένοι; Γιατί τόσα εγκαταλελειµµένα
> παιδιά; Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
> Δε µπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συµπονεί να επιτρέπει όλα αυτά
> που γίνονται.'
>
> Ο πελάτης το σκέφτηκε για µια στιγµή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να
> χαλάσει τη συζήτηση.
> Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.
>
> Όµως µόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόµο µε µακρυά κατσαρά
> ßρώµικα µαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ ßρώµικος και απεριποίητος. Εκείνη τη
> στιγµή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναµπήκε στο κουρείο.
> Τότε είπε στον κουρέα:
> 'Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!'
> 'Πως µπορείς να το λες αυτό;' ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
> 'Είµαι εδώ και είµαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;'
> 'Όχι!' απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: 'Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν
> υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και µε µακρυά ßρώµικα µαλλιά,
> όπως ο τύπος απ' έξω.'
>
> 'Μα... οι κουρείς ΌΝΤΩΣ υπάρχουν! Αυτό συµßαίνει όταν οι άνθρωποι δεν
> έρχονται σε µένα.'
> 'Ακριßώς!' απάντησε ο πελάτης. 'Αυτό είναι το θέµα! Ο Θεός, επίσης ΥΠΆΡΧΕΙ!
> Και αυτό συµßαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν
> σε αυτόν ßοήθεια.
> Γι' αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσµο.'

Η λύτρωση

Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού δίπλα στο παράθυρο. Απορροφημένος από μια σκέψη που με βασάνιζε χρόνια τώρα. Κοίταζα έξω κι έβλεπα να φυσά μανιασμένος αέρας που δεν άφηνε δέντρα και λουλούδια στην ησυχία τους. Ερχόταν θύελλα. Ασυναίσθητα σηκώθηκα και προχώρησα προς το παλιό μικρό τραπεζάκι. Πάνω του βρισκόταν μια λάμπα πετρελαίου. Την άναψα και στο παιχνίδισμά της διέκρινα λίγη χαρά. Μια παράλογη σκέψη πέρασε απ΄ το μυαλό μου. Μια σκέψη που ήλπιζα ότι θα με απάλλασσε από τη μιζέρια και τη φτώχεια που με βασάνιζε. Σκέφτηκα να δώσω τέλος στη ζωή μου. Αποφασισμένος γύρισα προς το κρεβάτι και πήρα το σακάκι μου. Διέκρινα από το παράθυρο τη βροχή που χτυπούσε με μανία τα τζάμια. Κοίταξα το ρολόι μου, η ώρα ήταν έντεκα και είκοσι. Φόρεσα το σακάκι μου, σήκωσα τον γιακά και με γρήγορο βήμα προχώρησα στην πόρτα. Ανοίγοντάς την, έκανα ένα βήμα πίσω και σταγόνες βροχής έπεσαν στο πρόσωπό μου. Ο αέρας δεν με άφηνε να βγω έξω. Με μια γρήγορη κίνηση προχώρησα κλείνοντας την πόρτα πίσω μου και βγήκα στη βροχή. Με γοργά βήματα άφησα πίσω μου την αυλή του σπιτιού και πήρα το πεζοδρόμιο δεξιά. Βγήκα σε έναν μεγάλο δρόμο στολισμένο δεξιά και αριστερά με τα κακόφημα καμπαρέ των Αθηνών. Η έμμονη σκέψη της αυτοκτονίας είχε φωλιάσει μέσα μου. Προχωρούσα κοιτάζοντας δίπλα μου βιτρίνες και μέσα σ΄ αυτές φωτογραφίες ημίγυμνων, χαμογελαστών, γυναικών. Στα αυτιά μου έρχονταν ήχοι πολλών οργάνων που έβγαιναν απ’ το βάθος των μαγαζιών. Σταμάτησα σε μία απ’ τις βιτρίνες χαζεύοντας μια από τις πολλές καλλονές που μου χαμογελούσε μέσα από μία φωτογραφία. Ίσως και να ήθελε κάτι να μου πει.

Δίχως να καταλάβω τίποτα βρέθηκε δίπλα μου μια κυρία η οποία τρικλίζοντας έπεσε πάνω μου. Ξαφνιάστηκα, την συγκράτησα για να μη πέσει. Με φωνή τρεμάμενη από το κρύο και τη ζάλη του ποτού μου είπε

- «….με συγχωρείτε»

Έβγαλε από την τσάντα της ένα κλειδί αυτοκινήτου και μου έδειξε ένα μαύρο, επιβλητικής μάρκας, αυτοκίνητο που βρισκόταν παρκαρισμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κατάλαβα πως ήθελε να την πάω στο αμάξι της. Με έπιασε από το μπράτσο, αφήνοντας όλο το βάρος της να πέσει πάνω μου. Με όλες τις δυνάμεις μου την πήγα δίπλα στο αμάξι και ανοίγοντας την πόρτα του οδηγού την έβαλα να καθίσει ενώ το χέρι της κρατούσε σφιχτά το σακάκι μου για να μην φύγω. Με μερικές κινήσεις μεταφέρθηκε στο κάθισμα του συνοδηγού καθώς εγώ την κοιτούσα απορημένος. Με ένα νεύμα με κάλεσε να καθίσω στη θέση του οδηγού. Μπήκα και έκλεισα την πόρτα του αυτοκινήτου. Γύρισα το βλέμμα μου και την είδα να μου απλώνει το αριστερό της χέρι. Ανάμεσα στα δάχτυλά της διέκρινα ένα λευκό κομμάτι χαρτί. Το πήρα και γυρίζοντας προς το φως, διάβασα «Αντωνίου Στέλλα, Λόρδου Βύρωνος 10».

Πάγωσα. Η εμμονή της αυτοκτονίας με εγκατέλειψε. Για αυτήν την, έστω, μοναδική στιγμή, η ύπαρξη μου είχε ένα νόημα.

Κοίταξα μπροστά τον δρόμο και σκέφτηκα ότι, δεν γινόταν να δώσω τέλος στη ζωή μου. Αυτή η γυναίκα με χρειαζόταν.

Ένα μικρό αφήγημα του πατέρα μου, το οποίο έγραψε πριν 35 χρόνια. Τα ονόματα είναι τυχαία.

Φύλακες

Παίδες, σκεφτηκα να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση , ιδίως μετά το σχόλιο του φίλου Σάκη στην ανάρτηση Θαλάσσιοι Φύλακες, παρ' ότι κινδυνεύω να μετατρέψω τον χώρο σε ιστοσελίδα του ΥΠΕΘΑ παραβιάζοντας τα δικαιώματα άλλων αναγνωστών του μπλόγκ από τους οποίους και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη.
Παρ'όλα αυτά, θέλω να εκφράσω κάνα δυό πράγματα :
α)δεν νοείται εθνικό συμφέρον χωρίς εγγύηση του φυσικού χώρου.
β)δεν υφίσταται εννοιολογικά κράτος ή κοινωνία χωρίς σύνορα.Η φύση του ανθρώπου είναι αυτή που κάνει αναπόφευκτη την συγκέντρωση σε τοπικές κοινωνίες και δημιουργεί την αιώνια τάση της διαρκούς επιδίωξης αυτών των κοινωνιών να μεγαλώνουν τον φυσικό τους χώρο (αναγκαστικά εις βάρος των άλλων).
γ)δεν νοούνται (ποτέ μα ποτέ) σύνορα χωρίς νοητή απειλή βίας εις βάρος όποιου ήθελε τα παραβιάσει.
δ)τα ανωτέρω τα έχουν εκφράσει πάρα πολλοί άνθρωποι (Ηρόδοτος,Θουκιδίδης,Σουν Τζου,κοινωνιολόγοι όπως -αν θυμάμαι καλά το όνομα ενός κορυφαίου - Σμιθ, σύγχρονοι και παλαιοί πολιτικοί κλπ) ενώ έχουν γραφτεί αμέτρητες σελίδες .
ε)λόγω ακριβώς του έργου που αναλαμβάνουν , αυτοί που φυλάνε τα σύνορα (στρατός) ήταν πάντα αγαπητοί στην κοινωνία ενώ σε παλαιότερες κοινωνίες ήταν η ίδια η κοινωνία(Σπάρτη).
δ)Η μεγάλη ισχύς που διαχειρίζεται ο στρατός (ακόμα και ο λόγος ύπαρξής του)ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ από την κοινωνία ώστε να είναι σε θέση να την προστατέψει αποτελεσματικά.
ε)Η συνταγή αρχίζει και χαλάει όταν αυτή η ισχύς γίνει αντικείμενο κακοδιαχείρισης και στραφεί εναντίον του ΠΑΡΟΧΟΥ της, την κοινωνία.
στ)Ο στρατός λόγω της φύσης του ( κάποιος πρέπει να κινηθεί εναντίον ακοντίων, βελών, σφαιρών , ναρκών κλπ , επειδή κάποιος απλά τον διατάζει ή κάποιος ΄κινείται ενάντια στο ένστικτο της επιβίωσης προς μια μάχη ξέροντας ότι ανεξάρτητα από την έκβαση κάποιοι θα πεθάνουν χωρίς τίποτα να εξαιρεί τον ίδιο) στηρίζει την λειτουργία του στην πειθαρχία=εξουσία/ισχύς αυτού που την επιβάλει.
ζ)Αν έχουν γράψει πολλοί για τη σχέση του στρατού και της κοινωνίας, είναι άπειροι αυτοί που έχουν γράψει για το πόσο διαφθείρει η εξουσία.
η)Ποτέ ο Τούρκος (μπορείτε να το τσεκάρετε) δεν σταμάτησε να είναι επιθετικός.ΠΟΤΕ.
Θ)Αν νομίζετε ότι είναι υπερβολή να λέμε ότι με ανίσχυρο στρατό δεν υπάρχει πρόοδος αναλογιστείτε τα εξής :
- Υπάρχουν συγκεκριμένοι δείκτες (ποσοτικοί και ποιοτικοί) που περιγράφουν ποσοτικά με απίστευτη ακρίβεια την ισχύ ενός στρατού.
- Αυτοί οι δείκτες χρησιμοποιούνται από οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να μάθει συσχετισμούς μεταξύ στρατών.
- Εσείς αν θέλατε να επενδύσετε δισεκατομύρια ευρώ στην Ελλάδα με ορίζοντα απόσβεσης 10-20 χρόνια, και πλαισιονόσασταν από ολόκληρα επιτελεία τεχνοκρατών, δεν θα ενδιαφερόσασταν να μάθετε την γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή? Και αν ενημερωνόσασταν, δεν θα σας ενδιέφερε να αγοράσετε (ακριβώς, να αγοράσετε) μία μελέτη περί συσχετισμό δυνάμεων στρατών?Και μήπως και η ίδια η γεωπολιτική κατάσταση δεν εξαρτάται άμεσα από τον συσχετισμό δυνάμεων?
- Ρωτήστε τους Κούρδους και τους Ιρακινούς (μετά τον πόλεμο στον Κόλπο), που δεν έχουν ισχυρούς στρατούς ,πως τους αντιμετωπίζει ο Μεμέτης. Εμάς πιστεύετε ότι απλά μας συμπαθεί περισσότερο ή ότι θα τον κάνει νταντά ο Γιάνκης (μήπως τον έκανε όταν μπήκε στην Κύπρο)?
ι)Πάντα άκουγα ότι "να κόψουμε λεφτά από την άμυνα για να τα δώσουμε σε σχολεία και νοσοκομεία" και όλοι το δεχόντουσαν σαν λογικό.
Κόψαμε λοιπόν λεφτά από την άμυνα, τόσα που αν σας πώ τι μας λείπει , θα χάσετε τον ύπνο σας (όπως τον έχω χάσει εγώ).
Είδατε εσείς ρε παιδιά κανα σχολειό ή κανα νοσοκομείο της προκοπής?
Είδατε από το 70 έως τώρα να έχει βελτιωθεί η υγεία και η παιδεία?Γιατί η άμυνα , σίγουρα περικόπηκε.
ια)Τέλος, θέλω να πώ ότι όταν ένας πολιτικός κόβει τον προυπολογισμό του ΓΕΝ για παράδειγμα, αυτό σημαίνει πως μετά το ΓΕΝ δεν θα εγκρίνει την αγορά καινούργιας φουσκωτής λέμβου σε κάποιο πλοίο.Αυτό σημαίνει πως όταν το πλοίο κάνει νηοψία , μπροστά σε όλα τα ΝΑΤΟΙΚΑ πλοία, θα του "μείνει" η λέμβος ξυλάρμενη και πρώτος από όλους θα προσφερθεί ο Τούρκος να κατεβάσει το δικό του δεκαπεντάμετρο φουσκωτό να κάνει την νηοψία.Και αυτό σημαίνει ότι, για να μην γίνει πραγματικότητα, ο κελευστής των χιλίων ευρώ θα πληρώσει από την τσέπη του για να πάρει ανταλλακτικά για το παλιό φουσκωτό. Αυτόν τον κελευστή δεν τον ενδιαφέρει αν η νηοψία είναι σωστή ή όχι, αν οι πολιτικοί που την αποφασίσαν είναι φαύλοι ή όχι, κλπ.
Αυτόν τον άνθρωπο μην τον λέτε φασίστα, κολλημένο,παραμυθιασμένο, θύμα, πιλάφι κλπ γιατί δεν έχει σχέση με τους βλάχους που βαράγανε κοσμάκη στα υπόγεια της ΕΣΑ.
Σε αυτόν τον άνθρωπο (και συγκεκριμένα στον Αντώνη που τον "χάσαμε" πέρυσι από καρκίνο σε ηλικία 32 χρονών και στην χήρα του με δύο παιδάκια) να μην του λέει κανένας παρακαλώ για make love not war, make piece κλπ, γιατί ακούγεται λίγο αφελής και συνάμμα τραγικός.

Mη λησμονάτε τη΄χώρα μου...

Πως μπορεί να καταντήσει ένας υπερήφανος λαός μέσα σε μόλις λίγες δεκαετίες. Τέρμα οι δικαιολογίες περί Τουρκοκρατίας ( θυμίζουν 40 χρονο που κατηγορεί τη μαμά του που τον μάλωνε όταν ήταν παιδάκι).Έχουμε καταντήσει και ακόμα περιμένουμε τον ιππότη να έρθει να μας σώσει σαν τις 50χρονες γεροντοκόρες....

Ασκητικη Καζαντζακη---προλογος

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο' καταλήγουμε σε μιασκοτεινή άβυσσο' το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή' ταυτόχρονα τοξεκίνημα κι ο γυρισμός' κάθε στιγμή πεθαίνουμε.

Γι αυτόπολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια ναδημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή'κάθε στιγμή γεννιούμαστε.

Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν:Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματαπαλεύουν:

α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς τηναθανασία

β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη,προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονηςουσίας.

Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει σαν παράνομη φαίνεται,σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινέςαιώνιες πηγές μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτήάναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει φυτά, ζώα,ανθρώπους' στον αγώνα;

Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ' όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτεςΟρμές' και με τ' όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.