Δεν ξέρω να γράφω ποιήματα σαν εσάς συνοδοιπόροι, αλλά επειδή υπάρχουν ώρες που και εμένα ξεχειλίζουν τα συναισθήματά μου (πχ κάτω από τους στίχους ενός ωραίου τραγουδιού), σας έφτιαξα ένα βιντεάκι για να σας τα εκφράσω (τα συναισθήματα που για κάποιο μυστήριο λόγο με κυριεύουν καλοκαιριάτικα στους 40 βαθμούς παναθεμά τα).
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανθρωποι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανθρωποι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή, Ιουλίου 31, 2009
Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2008
The Greek Rebellion or...(nothing)
Επι τέλους, παρακολουθώντας χθές βράδυ τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων είδα ότι έγινε και κάτι σωστό. Κάτι που, όπως είχα γράψει στους Ανώνυμους σε σχόλιο, από τις πρώτες μέρες των εμπρηστικών επεισοδίων, έπρεπε να γίνει από την πρώτη στιγμή.
Τουλάχιστον ποτέ δεν είναι αργά. Και αυτή η εικόνα θα κάνει τον γύρο του κόσμου. Σιωπηρή καθιστική διαμαρτυρία. Φωνητικές διαμαρτυρίες πρόσωπο με πρόσωπο κατά των αστυνομικών και όχι πετώντας φωτιά και καδρόνια). Στερεώνοντας πάνω στις αδιαπέραστες στολές, κόκκινα τριαντάφυλλα, κατάθεση στη μνήμη του Αλέξη, και σύμβολα συναίνεσης και ειρηνικού διαλόγου. Αμήχανα τα όργανα της τάξης, νέοι άνθρωποι κι αυτοί, με κατεβασμένα τα κεφάλια, με το στόμα ανοιχτό. Αν είχαμε έξω από την όμορφη, συγκινητική αλλά και αποτελεσματική διαμαρτυρία, επεισόδια με καλυμένα πρόσωπα, ναι τότε θα ξέραμε ότι εκείνοι εκεί έξω δεν θα είχαν καμμία σχέση με το αντικείμενο των ημερών, με τον άδικο θάνατο του Αλέξη, με τα προβλήματα της κοινωνίας και των παιδιών μας.
Μόνο έτσι θα μπορούσαν να διαχωριστούν και θα έμεναν απροκάλυπτοι, γυμνοί και τα ΜΑΤ θα είχαν την εξουσιοδότηση από όλους μας να τους κυνηγήσουν μέχρις έσχατης διάλυσής τους.
Δεν πειράζει όμως όπως είπα, έστω και καθυστερημένα η αρχή έγινε.
Μιά τελευταία παρατήρηση. Γιά να πώ την αλήθεια δεν περίμενα παγκόσμια συμπαράσταση και διαμαρτυρίες από τα κινήματα των ξένων χωρών.
Αν θέλουμε να το εξηγήσουμε, ένα πράγμα σημαίνει. Οτι το τα αδιέξοδα οι ανασφάλειες και τα προβλήματα των νέων ανθρώπων κυρίως, υπάρχουν παντού στην Παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Και πιάστηκαν με αφορμή τα δικά μας γεγονότα (αν και μακριά από την Ελληνική ιδιαιτερότητα), για να φωνάξουν και να συμπαρασταθούν στην... "Greek Rebellion"
Σαν τελείωμα θα μεταφέρω προς ανάγνωση ένα όμορφο άρθρο της Μαριάννας Τζιάντζη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που είχα φυλάξει αρκετά πριν τα γεγονότα. Εχει τίτλο
Η ΓΕΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ
Ο διαχωρισμός σε γενιές έχει μιά δημοσιογραφική χρησιμότητα. Ολοι το ίδιο ,περίπου πράγμα εννοούμε όταν μιλάμε για τη γενιά του πολέμου, τη γενιά του 1-1-4, τη γενιά του Πολυτεχνείου, της μεταπολίτευσης.
Πως όμως να προσδιορίσουμε τη γενιά που θα ζήσει τη βαθιά οικονομική κρίση η οποία θα σφραγίσει τη νεότητα εκατομμυρίων ανθρώπων? Γενιά του ευρώ, του κινητού και του Ιντερνετ, της Παγκοσμιοποίησης, της Ενωμένης Ευρώπης, της ανασφάλειας, των "εκσυγχρονισμών που έχει ανάγκη ο τόπος, των σκανδάλων, του κοινωνικού πολέμου?
Η πολυσυζητημένη "γενιά των 700 ευρώ" είναι μεν αναγνωρίσιμη, όμως σε λίγο και οι εκπρόσωποί της θα θεωρούνται τυχεροί σε σχέση με εκείνους των "ΜΗΔΕΝ ευρώ". Κανείς δεν ξέρει τι όνομα θα δοθεί στο αβάφτιστο τέκνο ή μάλλον τί όνομα θα δώσει το ίδιο στον εαυτό του.
Ολοι συμφωνούν ότι η φτώχια που έρχεται δεν θα μοιάζει με εκείνη που γνώρισαν οι παπούδες μας. Αλλοι είναι οι κώδικες, τα αναγνωριστικά σημάδια της στην Ελλάδα της δεκαετίας του 30, όταν η οικονομία ήταν κυρίως αγροτική. Τότε υπήρχαν κάποιοι ατομικοί ή οικογενειακοί μηχανισμοί άμυνας, πχπολλές γυναίκες ήξεραν να ζυμώνουν, να φτιάχνουν σαπούνι από τη μούργα του λαδιού, να σφάζουν καμμιά κότα και να ράβουν, ενώ τα ίδια τα καθημερινά χρηστικά αντικείμενα ήταν πιό ανθεκτικά, λιγότερο αναλώσιμα.
Μιά ριπή ανέμου είναι ικανή για να ξεχαρβαλωθεί η καινούργια μας ομπρέλλα, που δεν θα τη στείλουμε στον μάστορα για να τη διορθώσει,αλλά στα σκουπίδια με 3-5 ευρω θα αγοράσουμε μιά καινούργια από τον υπαίθριο Πακιστανό πωλητή, όχι για να βγάλουμε πολλούς χειμώνες ή έστω τον φετινό χειμώνα αλλά τη ξαφνική μπόρα. Γιά τις επόμενες μπόρες, ..βλέπουμε. Ζούμε ανάμεσα σε αντικείμενα, σουξέ, φιλίες,δράματα και σκάνδαλα μιάς χρήσεως, μιας σεζον.
Η φτώχεια σήμερα μπορεί να συνυπάρχει με την τηλεόραση LHD, το κινητό τρίτης γενιάς, το iPod, το ακριβό Ι.Χ, αλλά και με τα χιλιάδες αναπάντητα βιογραφικά που στέλνονται στον Αγνωστο Εργοδότη, με τα λουκέτα και τα "κανόνια" της αγοράς.
Τα νέα παιδιά της θύελλας μπορεί να μη γνωρίσουν την ταπείνωση της τρύπιας σόλας, όμως η ασφυξία που γέρνει η απότομη στέρηση αυτών που μέχρι χθες θεωρούσαμε αυτονόητα θα είναι πολύ πιό αβάσταχτη. Το κρύο δε θα μπαίνει από το τρύπιο πανωφόρι αλλά από το χαλασμένο φερμουάρ του ακριβού δερμάτινου μπουφαν.
Αναρωτιέται κανείς αν η γενιά της κρίσης θα γίνει θύμα των περιστάσεων ή αν οι περιστάσεις θα την οδηγήσουν στο να γίνει υποκείμενο της ιστορίας, να αποκτήσει συλλογική αυτοπεποίθηση και περηφάνια, να δώσει νέο οικουμενικό, και ταυτόχρονα, βαθύ προσωπικό νόημα σε λέξεις παλιές, όπως "δημιουργία, γνώση, φιλία έρωτας, αγώνας, χαρά και ελευθερία" . Η κρίση από μόνη της δεν εξευγενίζει ούτε επιβάλλει τις "αλήθινές αξίες": μερικές φορές επιταχύνει την εκβαρβάρψση ή ανοίγει τον δρόμο για ΄νεες αυταπάτες.
το μόνο σίγουρο είναι οτι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς που δεν χωράνε στα τραγούδια, τα συνθήματα, τις πολιτικές συνταγές και τις βεβαιότητες του χθες.
Σήμερα δεν είναι "A good day to die" όπως έλεγε ο θυμόσοφος γέρο-Ινδιάνος στο "Μεγάλο Ανθρωπάκι", αλλά μιά καλή μέρα για να ξεκινήσουμε.
Αν ξέραμε και από πού...
Τουλάχιστον ποτέ δεν είναι αργά. Και αυτή η εικόνα θα κάνει τον γύρο του κόσμου. Σιωπηρή καθιστική διαμαρτυρία. Φωνητικές διαμαρτυρίες πρόσωπο με πρόσωπο κατά των αστυνομικών και όχι πετώντας φωτιά και καδρόνια). Στερεώνοντας πάνω στις αδιαπέραστες στολές, κόκκινα τριαντάφυλλα, κατάθεση στη μνήμη του Αλέξη, και σύμβολα συναίνεσης και ειρηνικού διαλόγου. Αμήχανα τα όργανα της τάξης, νέοι άνθρωποι κι αυτοί, με κατεβασμένα τα κεφάλια, με το στόμα ανοιχτό. Αν είχαμε έξω από την όμορφη, συγκινητική αλλά και αποτελεσματική διαμαρτυρία, επεισόδια με καλυμένα πρόσωπα, ναι τότε θα ξέραμε ότι εκείνοι εκεί έξω δεν θα είχαν καμμία σχέση με το αντικείμενο των ημερών, με τον άδικο θάνατο του Αλέξη, με τα προβλήματα της κοινωνίας και των παιδιών μας.
Μόνο έτσι θα μπορούσαν να διαχωριστούν και θα έμεναν απροκάλυπτοι, γυμνοί και τα ΜΑΤ θα είχαν την εξουσιοδότηση από όλους μας να τους κυνηγήσουν μέχρις έσχατης διάλυσής τους.
Δεν πειράζει όμως όπως είπα, έστω και καθυστερημένα η αρχή έγινε.
Μιά τελευταία παρατήρηση. Γιά να πώ την αλήθεια δεν περίμενα παγκόσμια συμπαράσταση και διαμαρτυρίες από τα κινήματα των ξένων χωρών.
Αν θέλουμε να το εξηγήσουμε, ένα πράγμα σημαίνει. Οτι το τα αδιέξοδα οι ανασφάλειες και τα προβλήματα των νέων ανθρώπων κυρίως, υπάρχουν παντού στην Παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Και πιάστηκαν με αφορμή τα δικά μας γεγονότα (αν και μακριά από την Ελληνική ιδιαιτερότητα), για να φωνάξουν και να συμπαρασταθούν στην... "Greek Rebellion"
Σαν τελείωμα θα μεταφέρω προς ανάγνωση ένα όμορφο άρθρο της Μαριάννας Τζιάντζη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που είχα φυλάξει αρκετά πριν τα γεγονότα. Εχει τίτλο
Η ΓΕΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ
Ο διαχωρισμός σε γενιές έχει μιά δημοσιογραφική χρησιμότητα. Ολοι το ίδιο ,περίπου πράγμα εννοούμε όταν μιλάμε για τη γενιά του πολέμου, τη γενιά του 1-1-4, τη γενιά του Πολυτεχνείου, της μεταπολίτευσης.
Πως όμως να προσδιορίσουμε τη γενιά που θα ζήσει τη βαθιά οικονομική κρίση η οποία θα σφραγίσει τη νεότητα εκατομμυρίων ανθρώπων? Γενιά του ευρώ, του κινητού και του Ιντερνετ, της Παγκοσμιοποίησης, της Ενωμένης Ευρώπης, της ανασφάλειας, των "εκσυγχρονισμών που έχει ανάγκη ο τόπος, των σκανδάλων, του κοινωνικού πολέμου?
Η πολυσυζητημένη "γενιά των 700 ευρώ" είναι μεν αναγνωρίσιμη, όμως σε λίγο και οι εκπρόσωποί της θα θεωρούνται τυχεροί σε σχέση με εκείνους των "ΜΗΔΕΝ ευρώ". Κανείς δεν ξέρει τι όνομα θα δοθεί στο αβάφτιστο τέκνο ή μάλλον τί όνομα θα δώσει το ίδιο στον εαυτό του.
Ολοι συμφωνούν ότι η φτώχια που έρχεται δεν θα μοιάζει με εκείνη που γνώρισαν οι παπούδες μας. Αλλοι είναι οι κώδικες, τα αναγνωριστικά σημάδια της στην Ελλάδα της δεκαετίας του 30, όταν η οικονομία ήταν κυρίως αγροτική. Τότε υπήρχαν κάποιοι ατομικοί ή οικογενειακοί μηχανισμοί άμυνας, πχπολλές γυναίκες ήξεραν να ζυμώνουν, να φτιάχνουν σαπούνι από τη μούργα του λαδιού, να σφάζουν καμμιά κότα και να ράβουν, ενώ τα ίδια τα καθημερινά χρηστικά αντικείμενα ήταν πιό ανθεκτικά, λιγότερο αναλώσιμα.
Μιά ριπή ανέμου είναι ικανή για να ξεχαρβαλωθεί η καινούργια μας ομπρέλλα, που δεν θα τη στείλουμε στον μάστορα για να τη διορθώσει,αλλά στα σκουπίδια με 3-5 ευρω θα αγοράσουμε μιά καινούργια από τον υπαίθριο Πακιστανό πωλητή, όχι για να βγάλουμε πολλούς χειμώνες ή έστω τον φετινό χειμώνα αλλά τη ξαφνική μπόρα. Γιά τις επόμενες μπόρες, ..βλέπουμε. Ζούμε ανάμεσα σε αντικείμενα, σουξέ, φιλίες,δράματα και σκάνδαλα μιάς χρήσεως, μιας σεζον.
Η φτώχεια σήμερα μπορεί να συνυπάρχει με την τηλεόραση LHD, το κινητό τρίτης γενιάς, το iPod, το ακριβό Ι.Χ, αλλά και με τα χιλιάδες αναπάντητα βιογραφικά που στέλνονται στον Αγνωστο Εργοδότη, με τα λουκέτα και τα "κανόνια" της αγοράς.
Τα νέα παιδιά της θύελλας μπορεί να μη γνωρίσουν την ταπείνωση της τρύπιας σόλας, όμως η ασφυξία που γέρνει η απότομη στέρηση αυτών που μέχρι χθες θεωρούσαμε αυτονόητα θα είναι πολύ πιό αβάσταχτη. Το κρύο δε θα μπαίνει από το τρύπιο πανωφόρι αλλά από το χαλασμένο φερμουάρ του ακριβού δερμάτινου μπουφαν.
Αναρωτιέται κανείς αν η γενιά της κρίσης θα γίνει θύμα των περιστάσεων ή αν οι περιστάσεις θα την οδηγήσουν στο να γίνει υποκείμενο της ιστορίας, να αποκτήσει συλλογική αυτοπεποίθηση και περηφάνια, να δώσει νέο οικουμενικό, και ταυτόχρονα, βαθύ προσωπικό νόημα σε λέξεις παλιές, όπως "δημιουργία, γνώση, φιλία έρωτας, αγώνας, χαρά και ελευθερία" . Η κρίση από μόνη της δεν εξευγενίζει ούτε επιβάλλει τις "αλήθινές αξίες": μερικές φορές επιταχύνει την εκβαρβάρψση ή ανοίγει τον δρόμο για ΄νεες αυταπάτες.
το μόνο σίγουρο είναι οτι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς που δεν χωράνε στα τραγούδια, τα συνθήματα, τις πολιτικές συνταγές και τις βεβαιότητες του χθες.
Σήμερα δεν είναι "A good day to die" όπως έλεγε ο θυμόσοφος γέρο-Ινδιάνος στο "Μεγάλο Ανθρωπάκι", αλλά μιά καλή μέρα για να ξεκινήσουμε.
Αν ξέραμε και από πού...
Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008
Η μοναξιά αυτού που "την πάτησε"....
Γειά σε όλους!
Χάθηκα για λίγο (κάτι λιγότερο από δύο μήνες) γιατί έλειπα στο Λίβανο. Αύριο ξαναφεύγω για 4 μήνες στην μακρινή Σομαλία.Δεν σας ξέχασα και μπορώ να πώ ότι μου λείψατε όλοι.
Πάρ΄ όλο που δεν έχω καθόλου χρόνο (σε 5 ημέρες πρέπει να χορτάσω παιδιά και γυναίκα, να ΄δω φίλους , να πλύνω σωβρακοφανέλες για επόμενο ταξίδι, να χορτάσω σουβλάκια, κλπ) κάθομαι και γράφω λόγω του έκτακτου και τρογικού γεγονότος που έλαβε χώρα με τον 15 χρονο.
Προειδοποιώ όμως για τα ακόλουθα :
α)αυτό είναι ένα μπογκ πολυφωνίας όπου σπάνια κανείς διαβάζει αυτά που περιμένει...
β)οι σκέψεις που θα παρατεθούν είναι αποστασιοποιημένες και κατά το δυνατόν ελάχιστο, συναισθηματικές....
γ)δεν εξετάζεται το συμβάν στο επίπεδο του ατόμου, αλλά στο επίπεδο του συνόλου (αίτια, συμβολισμοί, επιπτώσεις,συμπεράσματα, κλπ)
δ)αν υπάρξουν τοποθετήσεις δεν θα έχω την ευκαιρία να τις διαβάσω και να απαντήσω για 4 μήνες (οπότε,...χώστε τα ελεύθερα)
ε)δεν περιμένω να με καταλάβουν ανήλικοι
Στο θέμα τώρα :
Ένας ανήλικος σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό.
Δεν ενδιαφέρει αν προκάλεσε ή όχι.Σκοτώθηκε και αυτό δεν έπρεπε να γίνει.Τελεία.
Ο αστυνομικός φταίει.
Το αφεντικό του αστυνομικού φταίει επίσης.
Το αφεντικό του αστυνομικού περιλαμβάνει όλη την αλυσίδα της ιεραρχίας :ο διευθυντής του που δεν τον είχε αξιολογήσει σωστά και τον άφησε να εκτελεί τα καθήκοντά του, όλοι οι διευθυντές του από όταν μπήκε στο σώμα, ο διευθυντής του διευθυντή του που δεν είχε αξιολογήσει σωστά τον διευθυντή ότι δεν μπορεί να αξιολογεί σωστά, κ.ο.κ.
Η αλυσίδα (χωρίς υπερβολή κατά τη γνώμη μου ) φτάνει σε εμάς τους ίδιους, ακόμα και στους γονείς του παιδιού, που δεν αξιολογήσαμε σωστά την κυβέρνηση και τη ψηφίσαμε.Που βλέπουμε τον κατήφορο και δεν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΜΕ!
Ίσως οι γονείς του παιδιού να νομίζανε ότι ο κατήφορος έχει κάποιο σημείο, μετά το οποίο θα είναι αναγκαστικό να ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΟΥΝ οι Έλληνες. Οπότε, σίγουροι ότι θα το καταλάβουν όταν έρθει η ώρα για επανάστα, συνέχισαν να υποστηρίζουν τον κατήφορο με την ανοχή τους, με τη ψήφο τους, δεχόμενοι ή αιτούντες ρουσφέτια, απολαμβάνοντας μια νεοελληνική ζωή όπου από τη συμπεριφορά του ταρίφα το πρωί, μέχρι τη φασαρία που κάνει ο γείτονάς σου όταν πέφτεις για ύπνο το βράδυ, ανέχεσαι, ανέχεσαι, ανέχεσαι.
Και αντίστοιχα ( ακριβώς λόγω της σταδιακής αποκτήνωσης που συνεπάγεται η διαρκής ανοχή στον εγκέφαλο )σε ανέχονται, σε ανέχονται, σε ανέχονται.
Την πάτησαν όμως.
Γιατί τώρα ΑΥΤΟΙ είδαν ότι η ώρα της επανάστας έχει ήδη φτάσει εδώ και χρόνια. Το είδαν γιατί έγινε αύτό που δεν πιστεύαν ποτέ ότι θα γινόταν.Το παιδί τους χάθηκε μέρα, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, από όργανο της τάξης.ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ!
Αυτοί που μελετούσαν πως θα πετύχουν αναβολή για το παιδάκι τους σε λίγα χρόνια που θα γινόταν φαντάρος για να μην ταλαιπωρηθεί το παιδί και μην κινδυνέψει στα σύνορα, το χάσαν μέσα στους δρόμους της πρωτεύουσας που διασκέδαζε με τους φίλους του!
Αλλά τώρα τρελένονται, γιατί τώρα που αυτοί ΞΕΡΟΥΝ, εμείς εξακολουθούμε να μην ξέρουμε, γιατί το δικό μας παιδάκι συνεχίζει να διασκεδάζει με τα φιλαράκια.
Τώρα, για αυτούς τους γονείς, όλοι εμείς από συνάδερφοι στην πρεμούρα στο ρουσφέτι, στην ανοχή, στην απάτη, στην πανεθνική και σιωπηρή συνομοσία ενάντια στις σάρκες του έθνους, γίναμε ξαφνικά οι κοιμισμένοι, τα πρόβατα, οι ανεκτικοί.
Χάθηκα για λίγο (κάτι λιγότερο από δύο μήνες) γιατί έλειπα στο Λίβανο. Αύριο ξαναφεύγω για 4 μήνες στην μακρινή Σομαλία.Δεν σας ξέχασα και μπορώ να πώ ότι μου λείψατε όλοι.
Πάρ΄ όλο που δεν έχω καθόλου χρόνο (σε 5 ημέρες πρέπει να χορτάσω παιδιά και γυναίκα, να ΄δω φίλους , να πλύνω σωβρακοφανέλες για επόμενο ταξίδι, να χορτάσω σουβλάκια, κλπ) κάθομαι και γράφω λόγω του έκτακτου και τρογικού γεγονότος που έλαβε χώρα με τον 15 χρονο.
Προειδοποιώ όμως για τα ακόλουθα :
α)αυτό είναι ένα μπογκ πολυφωνίας όπου σπάνια κανείς διαβάζει αυτά που περιμένει...
β)οι σκέψεις που θα παρατεθούν είναι αποστασιοποιημένες και κατά το δυνατόν ελάχιστο, συναισθηματικές....
γ)δεν εξετάζεται το συμβάν στο επίπεδο του ατόμου, αλλά στο επίπεδο του συνόλου (αίτια, συμβολισμοί, επιπτώσεις,συμπεράσματα, κλπ)
δ)αν υπάρξουν τοποθετήσεις δεν θα έχω την ευκαιρία να τις διαβάσω και να απαντήσω για 4 μήνες (οπότε,...χώστε τα ελεύθερα)
ε)δεν περιμένω να με καταλάβουν ανήλικοι
Στο θέμα τώρα :
Ένας ανήλικος σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό.
Δεν ενδιαφέρει αν προκάλεσε ή όχι.Σκοτώθηκε και αυτό δεν έπρεπε να γίνει.Τελεία.
Ο αστυνομικός φταίει.
Το αφεντικό του αστυνομικού φταίει επίσης.
Το αφεντικό του αστυνομικού περιλαμβάνει όλη την αλυσίδα της ιεραρχίας :ο διευθυντής του που δεν τον είχε αξιολογήσει σωστά και τον άφησε να εκτελεί τα καθήκοντά του, όλοι οι διευθυντές του από όταν μπήκε στο σώμα, ο διευθυντής του διευθυντή του που δεν είχε αξιολογήσει σωστά τον διευθυντή ότι δεν μπορεί να αξιολογεί σωστά, κ.ο.κ.
Η αλυσίδα (χωρίς υπερβολή κατά τη γνώμη μου ) φτάνει σε εμάς τους ίδιους, ακόμα και στους γονείς του παιδιού, που δεν αξιολογήσαμε σωστά την κυβέρνηση και τη ψηφίσαμε.Που βλέπουμε τον κατήφορο και δεν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΜΕ!
Ίσως οι γονείς του παιδιού να νομίζανε ότι ο κατήφορος έχει κάποιο σημείο, μετά το οποίο θα είναι αναγκαστικό να ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΟΥΝ οι Έλληνες. Οπότε, σίγουροι ότι θα το καταλάβουν όταν έρθει η ώρα για επανάστα, συνέχισαν να υποστηρίζουν τον κατήφορο με την ανοχή τους, με τη ψήφο τους, δεχόμενοι ή αιτούντες ρουσφέτια, απολαμβάνοντας μια νεοελληνική ζωή όπου από τη συμπεριφορά του ταρίφα το πρωί, μέχρι τη φασαρία που κάνει ο γείτονάς σου όταν πέφτεις για ύπνο το βράδυ, ανέχεσαι, ανέχεσαι, ανέχεσαι.
Και αντίστοιχα ( ακριβώς λόγω της σταδιακής αποκτήνωσης που συνεπάγεται η διαρκής ανοχή στον εγκέφαλο )σε ανέχονται, σε ανέχονται, σε ανέχονται.
Την πάτησαν όμως.
Γιατί τώρα ΑΥΤΟΙ είδαν ότι η ώρα της επανάστας έχει ήδη φτάσει εδώ και χρόνια. Το είδαν γιατί έγινε αύτό που δεν πιστεύαν ποτέ ότι θα γινόταν.Το παιδί τους χάθηκε μέρα, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, από όργανο της τάξης.ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ!
Αυτοί που μελετούσαν πως θα πετύχουν αναβολή για το παιδάκι τους σε λίγα χρόνια που θα γινόταν φαντάρος για να μην ταλαιπωρηθεί το παιδί και μην κινδυνέψει στα σύνορα, το χάσαν μέσα στους δρόμους της πρωτεύουσας που διασκέδαζε με τους φίλους του!
Αλλά τώρα τρελένονται, γιατί τώρα που αυτοί ΞΕΡΟΥΝ, εμείς εξακολουθούμε να μην ξέρουμε, γιατί το δικό μας παιδάκι συνεχίζει να διασκεδάζει με τα φιλαράκια.
Τώρα, για αυτούς τους γονείς, όλοι εμείς από συνάδερφοι στην πρεμούρα στο ρουσφέτι, στην ανοχή, στην απάτη, στην πανεθνική και σιωπηρή συνομοσία ενάντια στις σάρκες του έθνους, γίναμε ξαφνικά οι κοιμισμένοι, τα πρόβατα, οι ανεκτικοί.
Γιατί δεν παίρνουμε τα όπλα να πάμε στη βουλή? Γιατί δεν υποβάλλουμε 10.000.000 υπογραφές για εκλογές?Γιατί δεν λιντσάρουμε 300 βουλευτές και 10 άδες δημάρχους και νομάρχες? Γιατί δεν ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ???? Ποιότητα στο σκατοτάριφο που μας ληστεύει και μας κλέβει?Ποιότητα στον μπάτσο που τον πληρώνουμε επειδή βρήκε μέσο να μπεί στο σώμα και μιλάει στη γυναίκα μας σαν να ήταν πόρνη στη Συγγρού? Ποιότητα στο δημόσιο υπάλληλο που μας κακομεταχειρίζεται? Ποιότητα στον γιατρό και τον νοσηλευτή?Ποιότητα στον Δήμαρχο και τον ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΑΣ?????
Αναρωτιούνται οι γονείς του 15 χρονου ΓΙΑΤΙΙΙΙΙ???
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ. ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΛΗΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ ΓΗΡΑΤΕΙΑ.
Αυτή δεν είναι η απάντηση ρε μαλάκες? Ειλικρινά τώρα.
Αυτό το παιδί δεν είναι ήρωας σε καμία περίπτωση. Δεν αγωνίστηκε συνειδητά για κάτι, ούτε γνώριζε τον κίνδυνο. Πήγε ανυποψίαστο!
Η περίπτωσή του, δεν περιέχει κανένα στοιχείο που αντιστοιχεί σε ΗΡΩΑ.
Αντιθέτως, περιέχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα...ΘΥΜΑ.
Ένα αθώο θύμα.
Δεν πρέπει να γράφουμε διθυράμβους για το παιδί γιατί σημαίνει ότι δεν καταλάβαμε τίποτα!
ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΑΙΘΑΝΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ.
Παρασκευή, Νοεμβρίου 07, 2008
Η λύτρωση
Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού δίπλα στο παράθυρο. Απορροφημένος από μια σκέψη που με βασάνιζε χρόνια τώρα. Κοίταζα έξω κι έβλεπα να φυσά μανιασμένος αέρας που δεν άφηνε δέντρα και λουλούδια στην ησυχία τους. Ερχόταν θύελλα. Ασυναίσθητα σηκώθηκα και προχώρησα προς το παλιό μικρό τραπεζάκι. Πάνω του βρισκόταν μια λάμπα πετρελαίου. Την άναψα και στο παιχνίδισμά της διέκρινα λίγη χαρά. Μια παράλογη σκέψη πέρασε απ΄ το μυαλό μου. Μια σκέψη που ήλπιζα ότι θα με απάλλασσε από τη μιζέρια και τη φτώχεια που με βασάνιζε. Σκέφτηκα να δώσω τέλος στη ζωή μου. Αποφασισμένος γύρισα προς το κρεβάτι και πήρα το σακάκι μου. Διέκρινα από το παράθυρο τη βροχή που χτυπούσε με μανία τα τζάμια. Κοίταξα το ρολόι μου, η ώρα ήταν έντεκα και είκοσι. Φόρεσα το σακάκι μου, σήκωσα τον γιακά και με γρήγορο βήμα προχώρησα στην πόρτα. Ανοίγοντάς την, έκανα ένα βήμα πίσω και σταγόνες βροχής έπεσαν στο πρόσωπό μου. Ο αέρας δεν με άφηνε να βγω έξω. Με μια γρήγορη κίνηση προχώρησα κλείνοντας την πόρτα πίσω μου και βγήκα στη βροχή. Με γοργά βήματα άφησα πίσω μου την αυλή του σπιτιού και πήρα το πεζοδρόμιο δεξιά. Βγήκα σε έναν μεγάλο δρόμο στολισμένο δεξιά και αριστερά με τα κακόφημα καμπαρέ των Αθηνών. Η έμμονη σκέψη της αυτοκτονίας είχε φωλιάσει μέσα μου. Προχωρούσα κοιτάζοντας δίπλα μου βιτρίνες και μέσα σ΄ αυτές φωτογραφίες ημίγυμνων, χαμογελαστών, γυναικών. Στα αυτιά μου έρχονταν ήχοι πολλών οργάνων που έβγαιναν απ’ το βάθος των μαγαζιών. Σταμάτησα σε μία απ’ τις βιτρίνες χαζεύοντας μια από τις πολλές καλλονές που μου χαμογελούσε μέσα από μία φωτογραφία. Ίσως και να ήθελε κάτι να μου πει.
Δίχως να καταλάβω τίποτα βρέθηκε δίπλα μου μια κυρία η οποία τρικλίζοντας έπεσε πάνω μου. Ξαφνιάστηκα, την συγκράτησα για να μη πέσει. Με φωνή τρεμάμενη από το κρύο και τη ζάλη του ποτού μου είπε
- «….με συγχωρείτε»
Έβγαλε από την τσάντα της ένα κλειδί αυτοκινήτου και μου έδειξε ένα μαύρο, επιβλητικής μάρκας, αυτοκίνητο που βρισκόταν παρκαρισμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κατάλαβα πως ήθελε να την πάω στο αμάξι της. Με έπιασε από το μπράτσο, αφήνοντας όλο το βάρος της να πέσει πάνω μου. Με όλες τις δυνάμεις μου την πήγα δίπλα στο αμάξι και ανοίγοντας την πόρτα του οδηγού την έβαλα να καθίσει ενώ το χέρι της κρατούσε σφιχτά το σακάκι μου για να μην φύγω. Με μερικές κινήσεις μεταφέρθηκε στο κάθισμα του συνοδηγού καθώς εγώ την κοιτούσα απορημένος. Με ένα νεύμα με κάλεσε να καθίσω στη θέση του οδηγού. Μπήκα και έκλεισα την πόρτα του αυτοκινήτου. Γύρισα το βλέμμα μου και την είδα να μου απλώνει το αριστερό της χέρι. Ανάμεσα στα δάχτυλά της διέκρινα ένα λευκό κομμάτι χαρτί. Το πήρα και γυρίζοντας προς το φως, διάβασα «Αντωνίου Στέλλα, Λόρδου Βύρωνος 10».
Πάγωσα. Η εμμονή της αυτοκτονίας με εγκατέλειψε. Για αυτήν την, έστω, μοναδική στιγμή, η ύπαρξη μου είχε ένα νόημα.
Κοίταξα μπροστά τον δρόμο και σκέφτηκα ότι, δεν γινόταν να δώσω τέλος στη ζωή μου. Αυτή η γυναίκα με χρειαζόταν.
Ένα μικρό αφήγημα του πατέρα μου, το οποίο έγραψε πριν 35 χρόνια. Τα ονόματα είναι τυχαία.
Παρασκευή, Οκτωβρίου 24, 2008
Οι φίλοι μας τα (δίποδα) ζώα
Με αφορμή το συμβάν που έλαβε χώρα στην Κρήτη και αφορά την επίθεση ενός Ροντβάιλερ σε ένα μικρό κοριτσάκι θέλω να θίξω κάποια, σχετιζόμενα με το γεγονός, ζητήματα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα, αρχικά, θεωρώ πως είναι η ανύπαρκτη παιδεία του Έλληνα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, ότι δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και δεν μπορούμε να υποτάσσουμε τα πάντα για τους προσωπικούς μας νταλγκάδες. Για αυτό επιθυμώ να προχωρήσω στις παρακάτω συστάσεις.
- Αγαπητοί μπαμπάδες, πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι η αγορά ενός κατοικίδιου δεν είναι κάτι αντίστοιχο με την αγορά ενός παιχνιδιού για το παιδί σας. Το κατοικίδιο χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα και δεν το πετάμε όταν το, κορεσμένο από παιχνίδια, παιδί μας το βαρεθεί. Η κατοχή κατοικίδιου ζώου συνεπάγεται την δέσμευσή μας για την φροντίδα του στα υπόλοιπα, τουλάχιστον, 10 με 12 χρόνια. Γι΄ αυτό προσέξτε να μην λάβετε επιπόλαιες αποφάσεις κάτω από τις επίμονες πιέσεις του παιδιού σας.
- Φίλοι κυνηγοί, συνειδητοποιείστε ότι το υποψήφιο κυνηγόσκυλό σας δεν είναι ένα ηλεκτρονικό κατασκεύασμα που μπορεί να πεταχτεί όταν δεν ικανοποιήσει τις κυνηγετικές προσδοκίες σας. Επίσης λάβετε υπόψη ότι αναλαμβάνετε την υποχρέωση να του παρέχεται αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης ΚΑΙ την περίοδο που δεν κυνηγάτε.
- Στην, κατά τα άλλα, συμπαθή συνομοταξία μικροτσούτσουνων θα ήθελα υπενθυμίσω ότι η αγορά ενός καθαρόαιμου Πιτ Μπουλ ή Ροντβάιλερ δεν συνεπάγεται αντιστάθμισμα του ανατομικού τους μειονεκτήματος. Αντιθέτως καταναλώνει ένα πολύτιμο χρηματικό ποσό το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για χειρουργική επέμβαση που θα έλυνε το πρόβλημά τους για πάντα.
Θα ήθελα επίσης να ενημερώσω και τις τρεις παραπάνω κατηγορίες ότι ένα κατοικίδιο είναι πολύ πιθανό να αναπαραχθεί. Ναι κύριοι πιστέψτε το, η πληροφορία είναι διασταυρωμένη.
- Στους απανταχού δημοτικούς φορείς θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι ο πολιτισμός δεν εκφράζεται, αποκλειστικά, με αμέτρητες και πολυδάπανες συναυλίες-αφιερώματα καλλιτεχνών. Εκφράζεται και από το πόσα αδέσποτα μαζεύονται έξω από τους δημοτικούς ψευδοπολιτιστικούς χώρους προκειμένου να βρούνε τροφή από το πλήθος των συγκεντρωμένων που καταπνίγουν την ανία των ψευδοπολιτιστικών εκδηλώσεων στις παρακείμενες καντίνες. Η εφαρμογή του νόμου 3170/2003, που περιφρονείται επιδεικτικά από τους δήμάρχους, είναι ικανή να αποδώσει περισσότερο και οικονομικότερο πολιτισμό σε έναν δήμο, από ότι οι αμέτρητες και πολυδάπανες ψευδοεκδηλώσεις αυτοπροβολής των δημάρχων.
Τρίτη, Οκτωβρίου 07, 2008
ΟΙ "ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ" ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΛΛΗ
ΕΙΧΑ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΑΡΘΡΟ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "MADAME FIGARO " ΚΥΠΡΟΥ - ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΠΑΡΑΓΩΓO TOY "LOVE RADIO" -ΤΑΣΟ ΤΡΙΦΩΝΟΣ
ΟΙ "ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ" ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΛΛΗ
ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟΓΕΙΩΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΒΡΑΔΥ,, ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟΥ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ
ΕΧΩ ΗΔΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΗΣΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ .
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ !!! ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΠΟΛΥ !!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΙΞΩ ΑΔΥΝΑΜΙΑ. ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΗΝΥΜΑ !!
ΘΕΛΩ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ .ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΥΚΟΛΟ.
ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΛΆΓΧΟΛΙΚΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΛΟΓΙΜΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ .
ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ ΛΕΝΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΕΝΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ Κ ΕΠΙΠΟΛΑΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ
ΜΕ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ , ΟΜΩΣ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ?????
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΑΝΕΙ ΣΤΕΡΗΣΗ , ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΚΑΠΝΙΣΤΗ ΣΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΣΕ ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΠΤΗΣΗ ?
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ .
ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΟΜΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΩ ΠΝΙΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΣΜΟ
ΣΕ ΩΡΑΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ ΜΕ ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ,ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ , ΞΕΠΕΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΔΡΕΝΑΛΙΝΗ ΣΤΑ ΥΨΗ ..ΑΛΛΑ...
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΕΝΟ ...........ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ .ΚΕΝΟ !!!
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ .
......ΚΑΘΟΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ.
ΞΕΦΥΛΛΙΖΩ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕ ΜΙΑ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΙΔΕΙΑΣ "ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ " ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ
ΣΤΑΜΑΤΩ ΣΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΣΕ ΜΕ ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΧΘΕΣ
" Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΛΙΓΗ Η ΠΟΛΛΗ .ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΙΔΙΑ ,ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΧΩΡΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ"
ΠΟΣΟ ΔΙΚΑΙΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ,ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ , ΟΠΩΣ
ΤΟ ΟΤΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΥΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΑΝΑΤΕΛΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙ
ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΗ
ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΟΤΙ ..ΑΝ ΕΚΑΝΕ ΧΩΡΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ , ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ Η ΙΔΙΑ
ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΗΝΗ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ¨: " ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΑΣΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ , ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΕΠΑΦΗ" ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΚΛΙΣΕ ΧΙΛΙΟΕΙΠΩΜΕΝΗ ΑΤΑΚΑ ΜΑΡΚΕΤΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ !!! ΕΚΕΙ ΜΟΥ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ !!!
ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΑ ΑΛΛΑ ΕΒΛΕΠΑ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΑΣΦΥΚΤΙΟΥΣΕ , ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΧΥΘΕΙ, ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΚΑΘΕ ΚΥΤΤΑΡΟ
ΗΤΑΝ Η ΚΡΥΑ ΑΤΑΚΑ ΠΟΥ ΠΡΟΑΝΕΓΓΕΛΕ ΕΝΑ ΠΡΟΔΙΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΧΩΡΙΣΜΟ.
ΞΕΡΩ ΕΓΩ.....ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΓΕΝΝΑΙΟΙ
ΙΣΩΣ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ , ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΕΛΙΚΑ Η ΣΧΕΣΗ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ?
ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΟ
Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣΕ
ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ !!! ΔΕΝ ΤΗΝ ΧΩΡΕΣΕ ΟΛΗ ΜΕΣΑ ΤΟΥ !!!
ΥΨΩΣΕ ΤΑ ΤΕΙΧΗ , ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΘΕΟΡΑΤΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΦΤΑΣΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ "ΚΑΤΑΛΑΒΩ"
ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΥ ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΕΠΙΝΟΗΣΩ ΕΝΑ "ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ"
ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙ
ΑΝ ΟΧΙ , ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΑΛΛΟΥ .
ΦΤΑΝΕΙ ΜΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ
ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ
Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Γ Ι Ο Ρ Τ Η
ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΕΣΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΚΑ
ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΨΥΧΟΦΘΟΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ , ΠΟΙΟΣ ΘΑ ¨ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ "ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ¨ΜΑΡΚΑΡΕΙ" ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΑΣΦΥΚΤΙΑ
ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ,ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ Κ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ Κ ΤΡΑΥΜΑΤΑ
ΑΝ ΕΧΕΙ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΣ ΤΑ ΛΥΣΕΙ
ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ ΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ.
ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΑΛΕΚΑ ΚΑΝΕΛΛΙΔΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ CD "ΜΑΘΕ ΜΑ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΞΑΝΑΛΕΜΕ"
The Melancholy of Haruhi Suzumiya - gunbladekid
ΘΕΛΩ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΛΗ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ . ΧΩΡΑΕΙ ................
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "MADAME FIGARO " ΚΥΠΡΟΥ - ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΠΑΡΑΓΩΓO TOY "LOVE RADIO" -ΤΑΣΟ ΤΡΙΦΩΝΟΣ
ΟΙ "ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ" ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΛΛΗ
ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟΓΕΙΩΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΒΡΑΔΥ,, ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟΥ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ
ΕΧΩ ΗΔΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΗΣΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ .
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ !!! ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΠΟΛΥ !!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΙΞΩ ΑΔΥΝΑΜΙΑ. ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΗΝΥΜΑ !!
ΘΕΛΩ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ .ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΥΚΟΛΟ.
ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΛΆΓΧΟΛΙΚΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΛΟΓΙΜΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ .
ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ ΛΕΝΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΕΝΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ Κ ΕΠΙΠΟΛΑΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ
ΜΕ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ , ΟΜΩΣ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ?????
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΑΝΕΙ ΣΤΕΡΗΣΗ , ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΚΑΠΝΙΣΤΗ ΣΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΣΕ ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΠΤΗΣΗ ?
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ .
ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΟΜΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΩ ΠΝΙΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΣΜΟ
ΣΕ ΩΡΑΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ ΜΕ ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ,ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ , ΞΕΠΕΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΔΡΕΝΑΛΙΝΗ ΣΤΑ ΥΨΗ ..ΑΛΛΑ...
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΕΝΟ ...........ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ .ΚΕΝΟ !!!
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ .
......ΚΑΘΟΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ.
ΞΕΦΥΛΛΙΖΩ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕ ΜΙΑ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΙΔΕΙΑΣ "ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ " ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ
ΣΤΑΜΑΤΩ ΣΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΣΕ ΜΕ ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΧΘΕΣ
" Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΛΙΓΗ Η ΠΟΛΛΗ .ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΙΔΙΑ ,ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΧΩΡΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ"
ΠΟΣΟ ΔΙΚΑΙΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ,ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ , ΟΠΩΣ
ΤΟ ΟΤΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΥΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΑΝΑΤΕΛΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙ
ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΗ
ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΟΤΙ ..ΑΝ ΕΚΑΝΕ ΧΩΡΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ , ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ Η ΙΔΙΑ
ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΗΝΗ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ¨: " ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΑΣΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ , ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΕΠΑΦΗ" ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΚΛΙΣΕ ΧΙΛΙΟΕΙΠΩΜΕΝΗ ΑΤΑΚΑ ΜΑΡΚΕΤΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ !!! ΕΚΕΙ ΜΟΥ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ !!!
ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΑ ΑΛΛΑ ΕΒΛΕΠΑ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΑΣΦΥΚΤΙΟΥΣΕ , ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΧΥΘΕΙ, ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΚΑΘΕ ΚΥΤΤΑΡΟ
ΗΤΑΝ Η ΚΡΥΑ ΑΤΑΚΑ ΠΟΥ ΠΡΟΑΝΕΓΓΕΛΕ ΕΝΑ ΠΡΟΔΙΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΧΩΡΙΣΜΟ.
ΞΕΡΩ ΕΓΩ.....ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΓΕΝΝΑΙΟΙ
ΙΣΩΣ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ , ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΕΛΙΚΑ Η ΣΧΕΣΗ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ?
ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΟ
Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣΕ
ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ !!! ΔΕΝ ΤΗΝ ΧΩΡΕΣΕ ΟΛΗ ΜΕΣΑ ΤΟΥ !!!
ΥΨΩΣΕ ΤΑ ΤΕΙΧΗ , ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΘΕΟΡΑΤΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΦΤΑΣΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ "ΚΑΤΑΛΑΒΩ"
ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΥ ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΕΠΙΝΟΗΣΩ ΕΝΑ "ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ"
ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙ
ΑΝ ΟΧΙ , ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΑΛΛΟΥ .
ΦΤΑΝΕΙ ΜΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ
ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ
Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Γ Ι Ο Ρ Τ Η
ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΕΣΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΚΑ
ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΨΥΧΟΦΘΟΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ , ΠΟΙΟΣ ΘΑ ¨ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ "ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ¨ΜΑΡΚΑΡΕΙ" ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΑΣΦΥΚΤΙΑ
ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ,ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ Κ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ Κ ΤΡΑΥΜΑΤΑ
ΑΝ ΕΧΕΙ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΣ ΤΑ ΛΥΣΕΙ
ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ ΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ.
ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΑΛΕΚΑ ΚΑΝΕΛΛΙΔΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ CD "ΜΑΘΕ ΜΑ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΞΑΝΑΛΕΜΕ"
__THISRES__60668.jpg)
The Melancholy of Haruhi Suzumiya - gunbladekid
ΘΕΛΩ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΛΗ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ . ΧΩΡΑΕΙ ................
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 07, 2008
Τελετή Εναρξης Παραολυμπιακών Πεκίνου (τελευταίες στιγμές)
Η τυφλή Κινέζα αθλήτρια με αργό και σταθερό βήμα πλησιάζει την μακρυά λοξή ράμπα που στην κορυφή της περιμένει να υποδεχθεί την (παρα) ολυμπιακή φλόγα, ο τελευταίος αθλητής, καθισμένος στητός πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι του. Διπλα της ο πιστός οδηγός της, ο σκύλος της. Και οι δύο μετράνε αργά και σταθερά τα βήματά τους. Μιά ενθουσιώδης σιγή καλύπτει την "Φωλιά του Πουλιού", διακοπτόμενη από χειροκροτήματα και κραυγές προτροπής.
Η ράμπα ξεκινάει προς τα πάνω αλλά προηγέιται ένα μικρό σκαλί. Ο σκύλος σταματάει ακριβώς πριν το σκαλί. Σύνθημα για την αθλήτρια να σταματήσει και αυτή. Ψαχουλέυει με το πόδι της και μαζί ξεκινάνε την ανάβαση προς το βάθρο. Το πλήθος ζητωκραυγάζει και χειροκροτεί! Τώρα η αθλήτρια κάνει μεγάλα βήματα και τα μετράει. Είναι φανερό ότι ξέρει ακριβώς πόσα χρειάζονται μέχρι το τέρμα.
Φθάνουν μπροστά στον τελευταίο αθλητή πάνω στο καροτσάκι και σταματούν. Οι δάδες τους ενώνονται και μεταγγίζουν την αιώνια φλόγα του "ευγενούς αγώνα και της άμιλλας".
Τα φώτα πέφτουν τώρα πάνω στον τελυταίο λαμπαδηδρόμο. Υποχρέωσή του να μεταλαμπαδιάσει την φλόγα, στο λίκνο της, που θα σημάνει και την έναρξη των Παραολυμπιακών αγώνων. Το σημείο όμως δεν είναι δίπλα του. Βρίσκεται πάνω από το κεφάλι του, πάνω από τα κεφάλια όλων, στην κυριολεξία σχεδόν έξω από τη φωλιά του πουλιού, αρκετες δεκάδες μέτρα ψηλά!
Με αργές επιβλητικές κινήσεις τοποθετεί στην ειδικά δεμένη στο καρότσι του θήκη την δάδα, και αρπάζει ένα σκοινί που κρέμεται μπροστά του. Μιά ειδική κατασκευή έχει δέσει αυτόν και το καρότσι του με ειδικές τροχαλίες.
Τραβάει προς τα κάτω δυνατά, και το καροτσάκι, ο αθλητής και η Φλόγα ανυψώνονται. Χειροκροτήματα ενθουσιασμού.
Τα βήματά του είναι κάθετα, δεν είναι βήματα με πόδια αλλά με χέρια. Κάθε χεριά του επίπονη, φορτώνει με γαλακτικό οξύ τους μύες του κορμού του αθλητού. Περνάει σχεδόν ένα λεπτό και μόλις πλησιάζει στα μισά της κάθετης διαδρομής. Οι μύες του διακρίνονται ανάγλυφοι ενώ ιδρώτας γυαλίζει στο πρόσωπό με τα μισόκλειστα σχιστά μάτια και με τα σφιγμένα χείλια. Εχει ήδη σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα λίγο πριν, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Ολοι ξέρουν ότι δεν θα τα παρατήσει. Ολοι χειροκροτούν και του φωνάζουν για να του δώσουν δύναμη. Αυτός δεν φάινεται να τους ακούει. Την δύναμη την έχει στη ψυχή του. Είναι αυτή η δύναμη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας , τους βιοχημικούς νόμους του γαλακτικού οξέως που μεταφράζονται σε κούραση.
Κοιτάζει για λίγο πάνω. Μετράει την απόσταση και πιό αργά τώρα, αλλά με την ίδια σταθερότητα συνεχίζει. Νέα σιγή στο στάδιο.
Χρειάστηκε να σταματήσει άλλες δύο φορές, πριν φθάσει στη βάση της τεράστιας δάδας νικητής, περήφανος, ιδρωμένος χαρούμενος. Για τον αθλητή, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα στα αγωνίσματά του, έχει μόλις κερδίσει το πρώτο του και πιό σημαντικό μετάλλιο. Το μετάλλιο της τιμής του τελευταίου λαμπαδηδρόμου, που με μοναδικά συμβολικό τρόπο δίαλεξαν οι διοργανωτές να ανάψει την Φλόγα της Εναρξης των Αγώνων.
Η υπερπροσπάθεια σπάει το άκαμπτο πρόσωπο του αθλητή μόλις φθάνει. Τα υγρά του μάτια γυαλίζουν. Με τρεμάμενο χέρι τοποθετεί τη μικρή του φλόγα στο κατάλληλο σημείο και αυτοστιγμεί χάνεται στο άπλετο φως που πυρπολεί την τεράστια δάδα του σταδίου.
Δάκρυα συγκίνησης στα δικά μου μάτια και σίγουρα στα μάτια εκατομμυρίων θεατών.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του 2008 μόλις είχαν ξεκινήσει!!!
Η ράμπα ξεκινάει προς τα πάνω αλλά προηγέιται ένα μικρό σκαλί. Ο σκύλος σταματάει ακριβώς πριν το σκαλί. Σύνθημα για την αθλήτρια να σταματήσει και αυτή. Ψαχουλέυει με το πόδι της και μαζί ξεκινάνε την ανάβαση προς το βάθρο. Το πλήθος ζητωκραυγάζει και χειροκροτεί! Τώρα η αθλήτρια κάνει μεγάλα βήματα και τα μετράει. Είναι φανερό ότι ξέρει ακριβώς πόσα χρειάζονται μέχρι το τέρμα.
Φθάνουν μπροστά στον τελευταίο αθλητή πάνω στο καροτσάκι και σταματούν. Οι δάδες τους ενώνονται και μεταγγίζουν την αιώνια φλόγα του "ευγενούς αγώνα και της άμιλλας".
Τα φώτα πέφτουν τώρα πάνω στον τελυταίο λαμπαδηδρόμο. Υποχρέωσή του να μεταλαμπαδιάσει την φλόγα, στο λίκνο της, που θα σημάνει και την έναρξη των Παραολυμπιακών αγώνων. Το σημείο όμως δεν είναι δίπλα του. Βρίσκεται πάνω από το κεφάλι του, πάνω από τα κεφάλια όλων, στην κυριολεξία σχεδόν έξω από τη φωλιά του πουλιού, αρκετες δεκάδες μέτρα ψηλά!
Με αργές επιβλητικές κινήσεις τοποθετεί στην ειδικά δεμένη στο καρότσι του θήκη την δάδα, και αρπάζει ένα σκοινί που κρέμεται μπροστά του. Μιά ειδική κατασκευή έχει δέσει αυτόν και το καρότσι του με ειδικές τροχαλίες.
Τραβάει προς τα κάτω δυνατά, και το καροτσάκι, ο αθλητής και η Φλόγα ανυψώνονται. Χειροκροτήματα ενθουσιασμού.
Τα βήματά του είναι κάθετα, δεν είναι βήματα με πόδια αλλά με χέρια. Κάθε χεριά του επίπονη, φορτώνει με γαλακτικό οξύ τους μύες του κορμού του αθλητού. Περνάει σχεδόν ένα λεπτό και μόλις πλησιάζει στα μισά της κάθετης διαδρομής. Οι μύες του διακρίνονται ανάγλυφοι ενώ ιδρώτας γυαλίζει στο πρόσωπό με τα μισόκλειστα σχιστά μάτια και με τα σφιγμένα χείλια. Εχει ήδη σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα λίγο πριν, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Ολοι ξέρουν ότι δεν θα τα παρατήσει. Ολοι χειροκροτούν και του φωνάζουν για να του δώσουν δύναμη. Αυτός δεν φάινεται να τους ακούει. Την δύναμη την έχει στη ψυχή του. Είναι αυτή η δύναμη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας , τους βιοχημικούς νόμους του γαλακτικού οξέως που μεταφράζονται σε κούραση.
Κοιτάζει για λίγο πάνω. Μετράει την απόσταση και πιό αργά τώρα, αλλά με την ίδια σταθερότητα συνεχίζει. Νέα σιγή στο στάδιο.
Χρειάστηκε να σταματήσει άλλες δύο φορές, πριν φθάσει στη βάση της τεράστιας δάδας νικητής, περήφανος, ιδρωμένος χαρούμενος. Για τον αθλητή, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα στα αγωνίσματά του, έχει μόλις κερδίσει το πρώτο του και πιό σημαντικό μετάλλιο. Το μετάλλιο της τιμής του τελευταίου λαμπαδηδρόμου, που με μοναδικά συμβολικό τρόπο δίαλεξαν οι διοργανωτές να ανάψει την Φλόγα της Εναρξης των Αγώνων.
Η υπερπροσπάθεια σπάει το άκαμπτο πρόσωπο του αθλητή μόλις φθάνει. Τα υγρά του μάτια γυαλίζουν. Με τρεμάμενο χέρι τοποθετεί τη μικρή του φλόγα στο κατάλληλο σημείο και αυτοστιγμεί χάνεται στο άπλετο φως που πυρπολεί την τεράστια δάδα του σταδίου.
Δάκρυα συγκίνησης στα δικά μου μάτια και σίγουρα στα μάτια εκατομμυρίων θεατών.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του 2008 μόλις είχαν ξεκινήσει!!!
Παρασκευή, Ιουλίου 18, 2008
Ένα παιδί μας χρειάζεται. Ας βοηθήσουμε να σωθεί!
Αγαπητοί φίλοι,
θα θέλαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια όσων περισσότερων συνανθρώπων μας μπορούν να προστρέξουν για να αντιμετωπίσει τη λευχαιμία η μικρή Κιούση Αικατερίνη, 6 ετών, από τη Θεσσαλονίκη, η οποία νοσηλεύεται στη Β' Παιδιατρική Κλινική του Αιματολογικού στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.
Έχει άμεση ανάγκη από αιμοπετάλια ομάδας αίματος Α θετικό για να ενδυναμωθεί ο οργανισμός της με τις μεταμοσχεύσεις αίματος που λαμβάνει για να ζήσει.
Το τηλέφωνο της μητέρας της Αικατερίνης είναι το 6984-609187 για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες για το πως μπορούν να δώσουν αίμα για το παιδί.
Σας παρακαλούμε ενημερώστε όσους περισσότερους φίλους ή γνωστούς έχετε που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την οικογένεια Κιούση στις δύσκολες ώρες που περνά.
Μαριαλένα, 18/7/2008
σ.σ. (τα στοιχεία που σας παραθέτω είναι διασταυρωμένα αληθή για την περίπτωση)
θα θέλαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια όσων περισσότερων συνανθρώπων μας μπορούν να προστρέξουν για να αντιμετωπίσει τη λευχαιμία η μικρή Κιούση Αικατερίνη, 6 ετών, από τη Θεσσαλονίκη, η οποία νοσηλεύεται στη Β' Παιδιατρική Κλινική του Αιματολογικού στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.
Έχει άμεση ανάγκη από αιμοπετάλια ομάδας αίματος Α θετικό για να ενδυναμωθεί ο οργανισμός της με τις μεταμοσχεύσεις αίματος που λαμβάνει για να ζήσει.
Το τηλέφωνο της μητέρας της Αικατερίνης είναι το 6984-609187 για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες για το πως μπορούν να δώσουν αίμα για το παιδί.
Σας παρακαλούμε ενημερώστε όσους περισσότερους φίλους ή γνωστούς έχετε που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την οικογένεια Κιούση στις δύσκολες ώρες που περνά.
Μαριαλένα, 18/7/2008
σ.σ. (τα στοιχεία που σας παραθέτω είναι διασταυρωμένα αληθή για την περίπτωση)
Τετάρτη, Ιουλίου 09, 2008
Η γενιά της παραμύθας
Ελευθεροτυπία 2 - 05/07/2008
| «Ωραίοι ως Ελληνες!» |
»Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτε μπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι' αυτό. Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ' όσο θα ήθελες, βλέπεις "Fame Story" και πηγαίνεις σινεμά. Στην ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικά ξεχασμένα τεύχη του "Κλικ" και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μάρκες και του Ουμπέρτο Εκο. Έχεις πληθώρα cd, τα οποία σπανίως ακούς. Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το DVD) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος -αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα.
»Ξυπνάς κάθε πρωί με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και πίνεις έναν καφέ. Ντύνεσαι. Βγάζεις από την πρίζα τον φορτιστή και βάζεις στην τσάντα σου το κινητό. Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και πηγαίνεις στη δουλειά (την οποία δυσκολεύθηκες να βρεις, αλλά τέτοια που είναι, εύχεσαι να μην την είχες βρει), πίνεις έναν καφέ, τσεκάρεις το e-mail σου, ανοίγεις το in.gr, διαβάζεις το Μετρόραμα και την Athens Voice, παίρνεις κάνα τηλέφωνο, κουτσομπολεύεις με τους συναδέλφους, χασμουριέσαι κι αρχίζεις να μελετάς νούμερα και να γράφεις αναφορές. Κατά τη διάρκεια της μέρας, πετάγεσαι να πληρώσεις το κινητό, τη ΔΕΗ, την Tellas, τη δόση για το αυτοκίνητο. Παίρνεις και μία τυρόπιτα. Όταν τη φας, αισθάνεσαι ενοχές για τις θερμίδες που απέκτησες, για τις κακές διατροφικές σου συνήθειες, για τα ευρώ που ξοδεύεις αλόγιστα σε σαχλαμάρες, για τα παιδάκια στο Τζιμπουτί που δεν έχουν να φάνε.
»Σχολάς (γύρω στις 4, στις 5 ή ίσως και στις 7.30). Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και γυρίζεις πίσω πτώμα. Δεν έχεις καμία όρεξη να βγεις, αλλά για να μη σε πουν αντικοινωνικό κανονίζεις να βρεθείς με την παρέα σου στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα μπαράκι πολύ κατώτερο από το κουτούκι που βρίσκεται στη γωνία,
ακριβώς δίπλα στο σπίτι σου. Όταν φθάσεις στο μπαράκι κι αφού ταλαιπωρηθείς να βρεις θέση να παρκάρεις, στριμώχνεσαι σε ένα τραπεζάκι ασφυκτικά τοποθετημένο ανάμεσα σε άλλα και νιώθεις και χαρούμενος που βρήκες να κάτσεις. Εκνευρίζεσαι με την κάπνα, τη μουσική, το γέλιο της κυρίας στο διπλανό τραπέζι, την αγένεια της σερβιτόρας και βεβαίως τον αδικαιολόγητα υπέρογκο λογαριασμό, που σου δημιουργεί και πάλι τους γνωστούς συνειρμούς για τα πεταμένα ευρώ και τα παιδάκια στο Τζιμπουτί.
»Είχες όνειρα. Ω ναι! Ήθελες να παντρευτείς, να κάνεις πολλά παιδάκια και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Τώρα καλόμαθες και ανατριχιάζεις στη σκέψη και μόνο. Κοιτάς και την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι, στην καλύτερη, με πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στον ακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο τα πτυχία που είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager / project manager / ΙΤ specialist. Συμβιβάζεσαι με την κακογουστιά, την αγένεια, την αναξιοκρατία, τη μαζικότητα. Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής και θα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το "Κλικ", το "Νίτρο", το "01", ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαι πανέξυπνος, πανέμορφος, επιτυχημένος, political correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει, φθάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό».
»Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νεο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις. μεγάλωσες! "Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager / project manager / ΙΤ specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας", σκέφτεσαι. "Πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς; Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου; Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή; Πότε θα βρω το χρόνο να διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω, να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα cd που έχω αντιγράψει και να δω όλα τα DVD που έχω συγκεντρώσει από τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;"
»Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις. Όλοι έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίσθηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς, αγαπητέ μου, είστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Η ιστορία σάς κλήρωσε κι εσάς μια κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του lifestyle και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης, ανικανοποίητος καταναλωτής».
Παρασκευή, Ιουνίου 20, 2008
Οταν η Ιατρική σηκώνει τα χέρια ψηλά (μέρος 1ο)
Λίγες μόλις μέρες μετά την εισαγωγή του σε νοσοκομείο της Μελβούρνης, ένας μεσήλικας άνδρας, βρέθηκε να πάσχει από καρκίνο του στομάχου με πολλαπλές μεταστάσεις και βαριά ηπατική ανεπάρκεια, που έκανε αδύνατη τη χημειοθεραπεία. Σε άρθρο της δημοσιευμένο σ'ενα απ'το εγκυρότερα ιατρικά περιοδικά, μιά νεαρή Ινδή γιατρός που εργάζεται ως ογκολόγος στο ίδιο νοσοκομείο αφηγείται τις συζητήσεις της με τον άρρωστο και τη γυναίκα του και τις αντιδράσεις των τελευταίων στις προσπάθειες της να τους εξηγήσει ότι καμιά θεραπεία δεν θα μπορούσε να ανακόψει την εξέλιξη της νόσου και ότι ο μόνος εφικτός στόχος ήταν η ανακούφιση του αρρώστου από τους πόνους και τα υπόλοιπα ενοχλήματά του.
"Μήπως χρειάζονται χρήματα γιατρέ? Θα κάνουμε ότι μας πείτε για να γίνει καλά. Εχουμε τρία μικρά παιδιά" σπεύδει να δηλώσει η γυναίκα του αρρώστου, λες και δεν είχε ακούσει καμιά από τις διευκρινήσεις που είχαν προηγηθεί.Σε μιά από τις επόμενες συναντήσεις τους η γιατρός προτείνει διακριτικά στον άρρωστο:
"Τι θα λέγατε να γυρίζατε λίγο σπίτι? Ισως μερικές ώρες έξω από το νοσοκομείο σας κάνουν να νιώσετε καλύτερα."
Ενα χαμόγελο προσδοκίας σχηματίζεται στα χείλη του αρρώστου.
"Εχω βαθιά πίστη στο Θεό. Θα ήταν θαυμάσιο να πάω την Κυριακή στην Εκκλησία"
Η γυναίκα του όμως, μουρμουρίζει μουδιασμένα:
"Μα, δέν θα κάνει κι άλλες εξετάσεις? Ισως αν το συκώτι του πάει καλύτερα να μπορέσει να γίνει κάποια χημειοθεραπεία..."
Η συμπεριφορά αυτή του ζευγαριού φαντάζει οικεία σε κάθε έλληνα γιατρό. Φαίνεται ότι όταν η ιατρική σηκώνει τα χέρια ψηλά, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα από το ημισφαίριο του πλανήτη στο οποίο κατοικούν.
Τον περασμένο Ιανουάριο, η είδηση ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος αποφάσισε να μην εισαχθεί σε νοσοκομείο, αλλά να παραμείνει στη ζεστασιά και τη γαλήνη του σπιτιού του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση. Για ποιό λόγο άραγε αυτού του είδους οι επιλογές είναι τόσο σπάνιες στις μέρες μας?
Κυριότερος λόγος είναι η αλλαγή της στάσης του κοινού απέναντι στην προοπτική του Θανάτου. Παλιότερα ο θάνατος γινόταν αποδεκτός ως το αναπόφευκτο τέλος της ζωής. οι άνθρωποι πέθαιναν στο κρεβάτι τους τριγυρισμένοι από προσφιλή πρόσωπα. Σήμερα, όλο και περισσότεροι πεθαίνουν στο ψυχρό περιβάλλον των μονάδων εντατικής θεραπείας.
Στην αλλαγή αυτή στάσης καίρια υπήρξε η συμβολή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Το μήνυμα που σε κάθε ευκαιρία εκπέμπουν είναι οτι δεν υπάρχουν όρια στις δυνατότητες της σύγχρονης ιατρικής και κατά συνέπεια, καμία αποτυχία δεν είναι δικαιολογημένη. Οταν κάτι πάει στραβά κάποιος άλλος φταίει και όχι η ιατρική: οι γιατροί που έδειξαν αμέλεια, το ΕΚΑΒ που καθυστέρησε να στείλει ασθενοφόρο, το γήπεδο που δεν είχε γιατρό, η μονάδα εντατικής θεραπείας που δεν διέθετε κρεβάτι, η γραφειοκρατία που εμπόδισε την έγκαιρη μεταφορά στο εξωτερικό.
αυτή η αντίληψη είναι τόσο εδραιωμένη, ώστε οι περισσότεροι γιατροί αναγκάζονται να συντάσσονται με αυτήν. Συνεχίζουν λοιπόν, τις προσπάθειές τους για τη διατήρηση των αρρώστων στη ζωή, ακόμα και όταν είναι βέβαιοι ότι θα αποβούν άκαρπες.
Οσοι δεν φροντίζουν να χαιδεύουν τ'αυτιά του κοινού, αναγνωρίζουν ευθαρσώς ότι η ιατρική έχει τα όριά της. Τι πρέπει λοιπόν, να κάνει ο γιατρός σάυτές τις περιπτώσεις?
Ο συγγραφέας Ισαάκ Ασίμωφ είχε πει:"Η ζώη είναι ευχάριστη.Ο θάνατος ειρηνικός. Είναι το πέρασμα από τη μιά κατάσταση στην άλλη που δημιουργεί την ενόχληση". Αυτή ακριβώς την ενόχληση καλείται να αμβλύνει ο γιατρός. Γιά να το επιτύχει, όμως, αυτό δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Απαιτούνται δεξιότητες και γνώσεις που μόνον η κατάλληλη εκπαίδευση μπορεί να προσφέρει.
Πριν από την άσκησή της στην ογκολογία, η Ινδή γιατρός που μας περιγράφει την ιστορία του Αυστραλού αρρώστου, είχε σπουδάσει ιατρική ηθική και επικοινωνία με τον άρρωστο.
Από τον Καθηγητή Θ.Μουντοκαλάκη, παθολογίας του Παν.Αθηνών
Τετάρτη, Ιουνίου 04, 2008
Μιά όμορφη μέρα
Σήμερα απ το πρωί κάτι μου έλειπε.
Όλα τα είχα τακτοποιημένα στο σπίτι και στη δουλειά μου όπου δεν υπήρχε καμμιά εκρεμότητα. Ξεκίνησα για τη λαική για κάποια ψώνια που έκανα γρήγορα, αλλά εξακολουθούσε κάτι να λείπει.
Ήταν σαν να άκουγα ένα παράξενο κάλεσμα απ το πουθενά. Άκουγα μια φωνή. Όχι δεν ακούω γενικά φωνές (ακόμη τουλάχιστον) αλλά ήταν σαν μια έλλειψη.
Κάπου στο βάθος της αναζήτησης μέσα στο κεφάλι μου ήρθε στη σκέψη μου ο Τ.
Έίχα καιρό να πάω να τον δώ και ομολογώ οτι το φοβόμουν κιόλας. Κάθε φορά έφευγα απ το σπίτι του ολίγον έως πολύ ...κάπως.
Άν και έπρεπε να είμαι στη δουλειά μου στις 2.30 και η ώρα είχε ήδη φτάσει 12.30,ξεκίνησα να πάω. Κάτι με εσπρωχνε σήμερα προς τα εκεί.
Στη 1 μπήκα μέσα στην αυλή του, ανέβηκα τα σκαλιά και μου άνοιξε η θεία του που με καλοσώρισε πολύ χαρούμενη μιας και καθώς είπα είχαν να με δούν καιρό.
Ο Τ. καθόταν στην κουζίνα και με υποδέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο λάμποντας από χαρά.
Σήμερα δεν είχε την εικόνα που ήξερα. Τα μακρυά σγουρά αχτένιστα μαλλιά του έλειπαν. Είχε κουρευτεί και ομολογώ πως το νέο look του πήγαινε περισσότερο.Έστριψα τσιγάρο και μου ζήτησε κι εκείνος ένα.
Του εξήγησα πως έγιναν διάφορα στη ζωή μου που δεν μου επέτρεψαν να τον επισκεφθώ νωρίτερα.Χαμογέλασε και πήραμε ο ένας τον άλλον μια μεγάλη αγκαλιά. Πήγαμε στο πιάνο και μου ζήτησε να καθίσω και να ακούσω κάτι.
Ο Τ. είναι μουσικός με ψυχή και σώμα και έχει δουλέψει σε πάμπολλες παραγωγές στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Επίσης παραγωγές του με δικές του μουσικές έχουν μπεί σε πολλά σπίτια και πολλά παιδάκια έχουν τραγουδήσει τα τραγούδια του.
Και αυτός έχει παιδιά. 2 κόρες. Δεν ζουν μαζί του. Όταν χώρισε έμειναν με τη μητέρα τους. Αυτός δεν ξέρω που θα μείνει τώρα που παλεύει η μάννα των παιδιών του να τον πετάξει και έξω από το σπίτι του.Η γερμανίδα χόρτασε δημόσιες σχέσεις χρήμα και δόξα. Όταν τα πράγματα άρχισαν ν αλλάζουν ...την έκανε με ελαφρά εγκαταλείποντας τον για κάποιον φίλο του μουσικό που είχε προσλάβει να κάνει μάθημα κιθάρας στην κόρη του...
Κουράστηκε στο πιάνο και μου ζήτησε συγνώμη. Με κάλεσε στο δωμάτιό του. Ξάπλωσε και αφού τράβηξα μια καρέκλα κάθισα δίπλα του. Δεν λέγαμε τίποτα για 15 λεπτά. Τότε ήταν που τα είπαμε όλα. Με τα μάτια με το σώμα με κάθε είδους ενέργεια που μπορεί να κάνει αγαπημένους ανθρώπους να επικοινωνούν. Δεν χρειάστηκε να πούμε λέξη.
Σηκώθηκα να φύγω. Είχα ήδη αργήσει.
- Έχεις καιρό να με ξυρίσεις ? μου είπε. Είναι καλοκαίρι τώρα...
- Την άλλη φορά του είπα. Θάρχομαι τώρα πιό συχνά. Σου πάει το μαλλί κοντό... Νάσαι καλά.
- Καλά είμαι μου φώναξε. Δεν έχω τίποτε παρά μόνο μιά μικρή σκλήρυνση και έσκασε στα γέλια.
Το ίδιο κι εγώ. Τού είπα κάτι που ...δεν το αντέχει το blog...
Γύρισα και πήγα στην πόρτα. Την άνοιξα και βγήκα. Πίσω μου ο Τ. ζητούσε απ την θεία του την πάπια...
Σήμερα νοιώθω πολύ γεμάτος και έχω μιά πολύ πολύ ευχάριστη μέρα στη δουλειά. Φίλε να είσαι καλά. Την άλλη φορά θα σε ξυρίσω πάλι μετά από καιρό...
Όλα τα είχα τακτοποιημένα στο σπίτι και στη δουλειά μου όπου δεν υπήρχε καμμιά εκρεμότητα. Ξεκίνησα για τη λαική για κάποια ψώνια που έκανα γρήγορα, αλλά εξακολουθούσε κάτι να λείπει.
Ήταν σαν να άκουγα ένα παράξενο κάλεσμα απ το πουθενά. Άκουγα μια φωνή. Όχι δεν ακούω γενικά φωνές (ακόμη τουλάχιστον) αλλά ήταν σαν μια έλλειψη.
Κάπου στο βάθος της αναζήτησης μέσα στο κεφάλι μου ήρθε στη σκέψη μου ο Τ.
Έίχα καιρό να πάω να τον δώ και ομολογώ οτι το φοβόμουν κιόλας. Κάθε φορά έφευγα απ το σπίτι του ολίγον έως πολύ ...κάπως.
Άν και έπρεπε να είμαι στη δουλειά μου στις 2.30 και η ώρα είχε ήδη φτάσει 12.30,ξεκίνησα να πάω. Κάτι με εσπρωχνε σήμερα προς τα εκεί.
Στη 1 μπήκα μέσα στην αυλή του, ανέβηκα τα σκαλιά και μου άνοιξε η θεία του που με καλοσώρισε πολύ χαρούμενη μιας και καθώς είπα είχαν να με δούν καιρό.
Ο Τ. καθόταν στην κουζίνα και με υποδέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο λάμποντας από χαρά.
Σήμερα δεν είχε την εικόνα που ήξερα. Τα μακρυά σγουρά αχτένιστα μαλλιά του έλειπαν. Είχε κουρευτεί και ομολογώ πως το νέο look του πήγαινε περισσότερο.Έστριψα τσιγάρο και μου ζήτησε κι εκείνος ένα.
Του εξήγησα πως έγιναν διάφορα στη ζωή μου που δεν μου επέτρεψαν να τον επισκεφθώ νωρίτερα.Χαμογέλασε και πήραμε ο ένας τον άλλον μια μεγάλη αγκαλιά. Πήγαμε στο πιάνο και μου ζήτησε να καθίσω και να ακούσω κάτι.
Ο Τ. είναι μουσικός με ψυχή και σώμα και έχει δουλέψει σε πάμπολλες παραγωγές στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Επίσης παραγωγές του με δικές του μουσικές έχουν μπεί σε πολλά σπίτια και πολλά παιδάκια έχουν τραγουδήσει τα τραγούδια του.
Και αυτός έχει παιδιά. 2 κόρες. Δεν ζουν μαζί του. Όταν χώρισε έμειναν με τη μητέρα τους. Αυτός δεν ξέρω που θα μείνει τώρα που παλεύει η μάννα των παιδιών του να τον πετάξει και έξω από το σπίτι του.Η γερμανίδα χόρτασε δημόσιες σχέσεις χρήμα και δόξα. Όταν τα πράγματα άρχισαν ν αλλάζουν ...την έκανε με ελαφρά εγκαταλείποντας τον για κάποιον φίλο του μουσικό που είχε προσλάβει να κάνει μάθημα κιθάρας στην κόρη του...
Κουράστηκε στο πιάνο και μου ζήτησε συγνώμη. Με κάλεσε στο δωμάτιό του. Ξάπλωσε και αφού τράβηξα μια καρέκλα κάθισα δίπλα του. Δεν λέγαμε τίποτα για 15 λεπτά. Τότε ήταν που τα είπαμε όλα. Με τα μάτια με το σώμα με κάθε είδους ενέργεια που μπορεί να κάνει αγαπημένους ανθρώπους να επικοινωνούν. Δεν χρειάστηκε να πούμε λέξη.
Σηκώθηκα να φύγω. Είχα ήδη αργήσει.
- Έχεις καιρό να με ξυρίσεις ? μου είπε. Είναι καλοκαίρι τώρα...
- Την άλλη φορά του είπα. Θάρχομαι τώρα πιό συχνά. Σου πάει το μαλλί κοντό... Νάσαι καλά.
- Καλά είμαι μου φώναξε. Δεν έχω τίποτε παρά μόνο μιά μικρή σκλήρυνση και έσκασε στα γέλια.
Το ίδιο κι εγώ. Τού είπα κάτι που ...δεν το αντέχει το blog...
Γύρισα και πήγα στην πόρτα. Την άνοιξα και βγήκα. Πίσω μου ο Τ. ζητούσε απ την θεία του την πάπια...
Σήμερα νοιώθω πολύ γεμάτος και έχω μιά πολύ πολύ ευχάριστη μέρα στη δουλειά. Φίλε να είσαι καλά. Την άλλη φορά θα σε ξυρίσω πάλι μετά από καιρό...
Παρασκευή, Μαΐου 16, 2008
Φιλε μας Σακη για τον πατερα σου
ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΣΑΚΗ
ΝΑΝΑΙ ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΘΑ
ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΣΕΙ.
ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙ.
Πέμπτη, Μαΐου 15, 2008
Η τελευταία πτήση του Γέρο Σταυραετού
Τελικά σήμερα το πρωί 6,30 ακούμπησε τη Γη. Ο χρόνος σταμάτησε για αυτόν... αλλά πέταξε προς την αιωνιότητα
Επεσε σαν κεραυνός στη γειτονιά μας το μαντάτο
κι εκλεισαν τα μαγαζιά και τα σπιτάκια πάνω ως κάτω.
Ο καλύτερος ο φίλος, εβασιλεψε σαν ήλιος
της παρέας το στολίδι, πάει σταγύριστο ταξίδι.
Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.
Δάκρυα, για τον λεβέντη μας το φίλο δεν εγκρίνω.
Πεστε του, τ'αγαπημένο το τραγούδι του εκείνο,
πούλεγε και τραγουδούσε, στη γυναίκα π'αγαπούσε,
στο μεθύσι στο κρασί του, και ξαλαφρωνέ η ψυχή του.
Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.
Θέλω να αφιερώσω ένα τραγούδι που μου έρχεται στο μυαλό από το πρωί.
Είναι του αγαπημένου του τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη σε στίχους Πυθαγόρα
Είναι του αγαπημένου του τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη σε στίχους Πυθαγόρα
ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ
Επεσε σαν κεραυνός στη γειτονιά μας το μαντάτο
κι εκλεισαν τα μαγαζιά και τα σπιτάκια πάνω ως κάτω.
Ο καλύτερος ο φίλος, εβασιλεψε σαν ήλιος
της παρέας το στολίδι, πάει σταγύριστο ταξίδι.
Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.
Δάκρυα, για τον λεβέντη μας το φίλο δεν εγκρίνω.
Πεστε του, τ'αγαπημένο το τραγούδι του εκείνο,
πούλεγε και τραγουδούσε, στη γυναίκα π'αγαπούσε,
στο μεθύσι στο κρασί του, και ξαλαφρωνέ η ψυχή του.
Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.
Δευτέρα, Μαΐου 05, 2008
Ποιός είναι ο πιο μεγάλος Έλληνας?
Στις 7 Μαϊου λήγει η διορία για να ψηφίσει το τηλεοπτικό κοινό και όχι μόνο, ποιούς θεωρεί κατά τη γνώμη του τους μεγαλύτερους Έλληνες. Έχει πέντε επιλογές και αυτές μπορούν να προέρχονται από κάθε χώρο της κοινωνικής δραστηριότητας. Οι ψήφοι μας θα χρησιμοποιηθούν στην καταμέτρηση και κατά πλειοψηφία παρουσίαση των πλέον δημοφιλών Ελλήνων όλων των εποχών σε ένα ντοκυμαντέρ που θα προβληθεί τον Ιανουάριο του 2009 στη χώρα μας από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.
Είμαι περίεργη να δω τις τελικές επιλογές των ψηφισάντων. Θα είναι άραγε ο Περικλής ο Αθηναίος ή ο Λεωνίδας ο Λακεδαιμόνιος? Ο Σωκράτης ή ο Αριστοτέλης? Ο Ιπποκράτης ή ο Γαληνός? Ο Μέγας Αλέξανδρος ή ο Ξενοφών? Ο Ρήγας Φεραίος ή ο Αθανάσιος Διάκος? Ο Κολοκοτρώνης ή ο Καραϊσκάκης? Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ή ο Μακάριος? Ο Καλομοίρης ή ο Μητρόπουλος? Ο Σολωμός ή ο Ξενόπουλος? Ο Vangelis ή ο Θεοδωράκης?
Οι επιλογές μας είναι υποκειμενικές και αντικατοπτρίζουν τη προτίμησή μας σύμφωνα με το κοινωνικό ή ιδεολογικό μας υπόβαθρο. Ραντεβού τον επόμενο χρόνο όπου θα μάθουμε ποιούς θεωρούν τους μεγαλύτερους των Ελλήνων οι σύγχρονοί μας συμπολίτες.
Μπορείτε να ψηφίσετε διαδυκτιακά στη σχετική σελίδα του ΣΚΑΪ: ΜΕΓΑΛΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ και καλή επιτυχία!
Είμαι περίεργη να δω τις τελικές επιλογές των ψηφισάντων. Θα είναι άραγε ο Περικλής ο Αθηναίος ή ο Λεωνίδας ο Λακεδαιμόνιος? Ο Σωκράτης ή ο Αριστοτέλης? Ο Ιπποκράτης ή ο Γαληνός? Ο Μέγας Αλέξανδρος ή ο Ξενοφών? Ο Ρήγας Φεραίος ή ο Αθανάσιος Διάκος? Ο Κολοκοτρώνης ή ο Καραϊσκάκης? Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ή ο Μακάριος? Ο Καλομοίρης ή ο Μητρόπουλος? Ο Σολωμός ή ο Ξενόπουλος? Ο Vangelis ή ο Θεοδωράκης?
Οι επιλογές μας είναι υποκειμενικές και αντικατοπτρίζουν τη προτίμησή μας σύμφωνα με το κοινωνικό ή ιδεολογικό μας υπόβαθρο. Ραντεβού τον επόμενο χρόνο όπου θα μάθουμε ποιούς θεωρούν τους μεγαλύτερους των Ελλήνων οι σύγχρονοί μας συμπολίτες.
Μπορείτε να ψηφίσετε διαδυκτιακά στη σχετική σελίδα του ΣΚΑΪ: ΜΕΓΑΛΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ και καλή επιτυχία!
Τρίτη, Απριλίου 29, 2008
Πόσο πουλάτε την αξιοπρέπειά σας?
"Απατάς τον άνδρα σου;" Μπράβο κέρδισες 200.000 δολάρια!
«ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΕΡΩΤΗΣΗ για τα 100.000 δολάρια! Εχεις κάνει
σεξ με το αφεντικό σου για να πάρεις προαγωγή;» - «Ναι».
- «Σωστά, μόλις κέρδισες!» Το τηλεπαιχνίδι του καναλιού
FOX «The moment of truth» (η στιγμή της αλήθειας) κάνει
πάταγο στην Αμερική. Παρακαλάει ο κοσμάκης να παίξει και
να βγάλει τ' άπλυτά του στη φόρα. Για να κερδίσεις,
πρέπει να πεις την αλήθεια σε ό,τι κι αν σε ρωτήσει ο
κουτσομπόλης παρουσιαστής. Αν κάνεις τον εξυπνάκια και
πεις ψέματα, ο ανιχνευτής ψεύδους, με τον οποίο σε έχουν
καλωδιώσει, θα το καταλάβει και τότε... τα χάνεις όλα!
ΑΥΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΙ η Lauren, που είπε όλη την αλήθεια
μπροστά στους γονείς και τον άντρα της για να κερδίσει
200.000 δολάρια. Οι ερωτήσεις στην αρχή ήταν πιο light:
«Εχεις βγάλει ποτέ τη βέρα σου για να φαίνεται ότι είσαι
ελεύθερη;» Δαγκώθηκε λίγο η Lauren, το σκέφτηκε καλά, και
απάντησε θετικά. Ο άντρας της - ένα ήσυχο αγοράκι με
γυαλιά, γύρω στα 25 - χαμογελούσε αμήχανα. Οι γονείς της,
δίπλα, του χτύπαγαν τον ώμο για να τον ενθαρρύνουν. Δεν
ήξεραν τι θα επακολουθούσε...
ΜΕ ΒΛΟΣΥΡΟ ΥΦΟΣ, ο παρουσιαστής της έκανε την επόμενη
ερώτηση για τα 50.000 δολάρια: «Ησουν ερωτευμένη με
κάποιον πρώην σου την ημέρα του γάμου σου;» Εδώ σε θέλω,
Lauren! Το ξανασκέφτεται αυτή, παίρνει βαθιές ανάσες και
με απολογητικό ύφος απαντάει θετικά. Ο πιτσιρικάς, ο
γυαλάκιας, ήθελε να τη σκοτώσει live από τα νεύρα του.
Και ενώ όλοι λέγανε ότι δεν θα γίνουμε άλλο ρόμπα, σκάει
ο πρώην γκόμενός της, ο Φρανκ, και ρωτάει: «Πιστεύεις ότι
έπρεπε να παντρευτείς εμένα;»
ΚΟΙΤΑΖΕΙ Η LAUREN μια το τεκνό, τον πρώην της, και μια
τον γυαλάκια. «Φοβάμαι πως ναι, έπρεπε να σε είχα
παντρευτεί». Ο ανιχνευτής ψεύδους επιβεβαιώνει την
απάντηση και όλη η οικογένεια μένει άφωνη. Η μάνα της
Lauren σαν να ήθελε να την αρπάξει από το μαλλί, ενώ ο
πατέρας μάλλον αναλογιζόταν όλα τα έξοδα που έκανε για το
γάμο με τον γυαλάκια. Αλλά η κορούλα τους που ήθελε
διακαώς τα 200.000 δολάρια, δεν κώλωσε σ' αυτά. Οταν ο
παρουσιαστής τη ρώτησε αν είχε σεξουαλικές επαφές με
άλλους άντρες όσο ήταν παντρεμένη, εκείνη δεν δίστασε να
πει ξανά το ηχηρό «ναι»! Ο κερατάς (και επίσημα)
γυαλάκιας φαινόταν πως το πήρε απόφαση ότι θα τη σκοτώσει
την ατιμασμένη, ενώ ο πατέρας της δεν ήξερε από πού να
φύγει...
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ, αυτή που θα της έδινε τα πολυπόθητα
200.000, ήταν η πιο ειρωνική: «Πιστεύεις ότι είσαι καλός
άνθρωπος;» - «Ναι, πιστεύω ότι είμαι καλός άνθρωπος»
δηλώνει ευθαρσώς η ξετσίπωτη Lauren. Περιμένουν όλοι με
αγωνία την απάντηση του ανιχνευτή ψεύδους. Για λίγα
δευτερόλεπτα δεν μιλάει κανείς. Παγωμάρα. Η φωνή του
ανιχνευτή έβγαλε το αποτέλεσμα: «ΑΥΤΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΗΤΑΝ ΨΕΜΑ!» Τα έχασε όλα η Lauren κι έγινε και ρόμπα σε
πανεθνικό δίκτυο. Απ' το αστυνομικό δελτίο δεν προκύπτει
-τουλάχιστον μέχρι στιγμής- ότι ο γυαλάκιας την έχει
τεμαχίσει...
Δείτε το video: ΕΔΩ και τα σχόλια δικά σας!
«ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΕΡΩΤΗΣΗ για τα 100.000 δολάρια! Εχεις κάνει
σεξ με το αφεντικό σου για να πάρεις προαγωγή;» - «Ναι».
- «Σωστά, μόλις κέρδισες!» Το τηλεπαιχνίδι του καναλιού
FOX «The moment of truth» (η στιγμή της αλήθειας) κάνει
πάταγο στην Αμερική. Παρακαλάει ο κοσμάκης να παίξει και
να βγάλει τ' άπλυτά του στη φόρα. Για να κερδίσεις,
πρέπει να πεις την αλήθεια σε ό,τι κι αν σε ρωτήσει ο
κουτσομπόλης παρουσιαστής. Αν κάνεις τον εξυπνάκια και
πεις ψέματα, ο ανιχνευτής ψεύδους, με τον οποίο σε έχουν
καλωδιώσει, θα το καταλάβει και τότε... τα χάνεις όλα!
ΑΥΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΙ η Lauren, που είπε όλη την αλήθεια
μπροστά στους γονείς και τον άντρα της για να κερδίσει
200.000 δολάρια. Οι ερωτήσεις στην αρχή ήταν πιο light:
«Εχεις βγάλει ποτέ τη βέρα σου για να φαίνεται ότι είσαι
ελεύθερη;» Δαγκώθηκε λίγο η Lauren, το σκέφτηκε καλά, και
απάντησε θετικά. Ο άντρας της - ένα ήσυχο αγοράκι με
γυαλιά, γύρω στα 25 - χαμογελούσε αμήχανα. Οι γονείς της,
δίπλα, του χτύπαγαν τον ώμο για να τον ενθαρρύνουν. Δεν
ήξεραν τι θα επακολουθούσε...
ΜΕ ΒΛΟΣΥΡΟ ΥΦΟΣ, ο παρουσιαστής της έκανε την επόμενη
ερώτηση για τα 50.000 δολάρια: «Ησουν ερωτευμένη με
κάποιον πρώην σου την ημέρα του γάμου σου;» Εδώ σε θέλω,
Lauren! Το ξανασκέφτεται αυτή, παίρνει βαθιές ανάσες και
με απολογητικό ύφος απαντάει θετικά. Ο πιτσιρικάς, ο
γυαλάκιας, ήθελε να τη σκοτώσει live από τα νεύρα του.
Και ενώ όλοι λέγανε ότι δεν θα γίνουμε άλλο ρόμπα, σκάει
ο πρώην γκόμενός της, ο Φρανκ, και ρωτάει: «Πιστεύεις ότι
έπρεπε να παντρευτείς εμένα;»
ΚΟΙΤΑΖΕΙ Η LAUREN μια το τεκνό, τον πρώην της, και μια
τον γυαλάκια. «Φοβάμαι πως ναι, έπρεπε να σε είχα
παντρευτεί». Ο ανιχνευτής ψεύδους επιβεβαιώνει την
απάντηση και όλη η οικογένεια μένει άφωνη. Η μάνα της
Lauren σαν να ήθελε να την αρπάξει από το μαλλί, ενώ ο
πατέρας μάλλον αναλογιζόταν όλα τα έξοδα που έκανε για το
γάμο με τον γυαλάκια. Αλλά η κορούλα τους που ήθελε
διακαώς τα 200.000 δολάρια, δεν κώλωσε σ' αυτά. Οταν ο
παρουσιαστής τη ρώτησε αν είχε σεξουαλικές επαφές με
άλλους άντρες όσο ήταν παντρεμένη, εκείνη δεν δίστασε να
πει ξανά το ηχηρό «ναι»! Ο κερατάς (και επίσημα)
γυαλάκιας φαινόταν πως το πήρε απόφαση ότι θα τη σκοτώσει
την ατιμασμένη, ενώ ο πατέρας της δεν ήξερε από πού να
φύγει...
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ, αυτή που θα της έδινε τα πολυπόθητα
200.000, ήταν η πιο ειρωνική: «Πιστεύεις ότι είσαι καλός
άνθρωπος;» - «Ναι, πιστεύω ότι είμαι καλός άνθρωπος»
δηλώνει ευθαρσώς η ξετσίπωτη Lauren. Περιμένουν όλοι με
αγωνία την απάντηση του ανιχνευτή ψεύδους. Για λίγα
δευτερόλεπτα δεν μιλάει κανείς. Παγωμάρα. Η φωνή του
ανιχνευτή έβγαλε το αποτέλεσμα: «ΑΥΤΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΗΤΑΝ ΨΕΜΑ!» Τα έχασε όλα η Lauren κι έγινε και ρόμπα σε
πανεθνικό δίκτυο. Απ' το αστυνομικό δελτίο δεν προκύπτει
-τουλάχιστον μέχρι στιγμής- ότι ο γυαλάκιας την έχει
τεμαχίσει...
Δείτε το video: ΕΔΩ και τα σχόλια δικά σας!
Τρίτη, Μαρτίου 25, 2008
Τα πρώτα βήματα.....με πολύ ιδρώτα!!
Οι περισσότεροι δεν θυμούνται τα πρώτα τους βήματα. Αυτό είναι απόλυτα λογικό αφού τα παιδάκια αρχίζουν να περπατούν σε ηλικία ενός δυο χρόνων. Εγώ θυμάμαι τα πρώτα μου βήματα. Όχι, αλίμονο, δεν είμαι ιδιοφυΐα ούτε παιδί θαύμα. Η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή.
Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα όταν ήμουν 9 χρόνων. Γεννήθηκα βλέπετε ανάποδα (ναι δεν κάνω πλάκα, άσχετα που με μερικούς φίλους, κάνουμε χαβαλέ ΄΄α από τότε σου έμεινε΄΄) με αποτέλεσμα να αποκτήσω κινητική αναπηρία από έλλειψη οξυγόνου στις πρώτες στιγμές της ζωής μου.
Μέχρι τα 8 μου πηγαινοερχόμουν Αθηνά για φυσικοθεραπείες αφού στο τόπο μου δεν υπήρχε ειδικευμένοι για παιδία θεραπευτές. Ένα χρόνο μετά την μετάθεση της φυσιοθεραπεύτριας μου στην πόλη που μένω , ο οποίος πέρασε με καθημερινές ασκήσεις, έκανα τα πρώτα βήματα. Θυμάμαι σαν χθες την σκηνή. Αφού τελειώσαμε το πρόγραμμα των ασκήσεων στο στρώμα, μου έβαλε η θεραπεύτρια μου τα παπούτσια (ορθοπεδικά ποτάκια) στάθηκα όρθια προσπαθώντας να βρω την ισορροπία μου. Ήδη είχα αρχίσει να ιδρώνω.
Εκείνη με κράτησε από τους ωμούς και με βοήθησε να μεταφέρω το βάρος του σώματος μου στο ένα πόδι και βγάλω το άλλο. Μετά το επόμενο... Στα μισά της διαδρομής απομάκρυνε τα χέρια της από το σώμα μου αλλά έμεινε ακριβώς πίσω μου για να νιώθω ασφαλής. Απέναντι καθόταν η μητέρα μου, δεν μιλούσε για να μην αποσπάει την προσοχή μου (αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον και να ήθελε να μιλήσει δεν θα μπορούσε από την αγωνιά της).
Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι είναι ο ιδρώτας που έτρεχε από το μέτωπο μου κόμπους κόμπους. Σαν να είχα ανέβει ένα βουνού και όχι να είχα διανύσει απλά ένα μέτρο, ίσως και λιγότερο. Όταν έφτασα στον καναπέ και έκατσα ένιωθα τα ποδιά μου να μυρμηγκιάζουν αλλά τι σημασία είχε? Γελούσα σαν χαζοχαρούμενο. Είχα κάνει τα πρώτα βήματα της ζωή μου. ΜΟΝΗ ΜΟΥ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ
Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα όταν ήμουν 9 χρόνων. Γεννήθηκα βλέπετε ανάποδα (ναι δεν κάνω πλάκα, άσχετα που με μερικούς φίλους, κάνουμε χαβαλέ ΄΄α από τότε σου έμεινε΄΄) με αποτέλεσμα να αποκτήσω κινητική αναπηρία από έλλειψη οξυγόνου στις πρώτες στιγμές της ζωής μου.
Μέχρι τα 8 μου πηγαινοερχόμουν Αθηνά για φυσικοθεραπείες αφού στο τόπο μου δεν υπήρχε ειδικευμένοι για παιδία θεραπευτές. Ένα χρόνο μετά την μετάθεση της φυσιοθεραπεύτριας μου στην πόλη που μένω , ο οποίος πέρασε με καθημερινές ασκήσεις, έκανα τα πρώτα βήματα. Θυμάμαι σαν χθες την σκηνή. Αφού τελειώσαμε το πρόγραμμα των ασκήσεων στο στρώμα, μου έβαλε η θεραπεύτρια μου τα παπούτσια (ορθοπεδικά ποτάκια) στάθηκα όρθια προσπαθώντας να βρω την ισορροπία μου. Ήδη είχα αρχίσει να ιδρώνω.
Εκείνη με κράτησε από τους ωμούς και με βοήθησε να μεταφέρω το βάρος του σώματος μου στο ένα πόδι και βγάλω το άλλο. Μετά το επόμενο... Στα μισά της διαδρομής απομάκρυνε τα χέρια της από το σώμα μου αλλά έμεινε ακριβώς πίσω μου για να νιώθω ασφαλής. Απέναντι καθόταν η μητέρα μου, δεν μιλούσε για να μην αποσπάει την προσοχή μου (αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον και να ήθελε να μιλήσει δεν θα μπορούσε από την αγωνιά της).
Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι είναι ο ιδρώτας που έτρεχε από το μέτωπο μου κόμπους κόμπους. Σαν να είχα ανέβει ένα βουνού και όχι να είχα διανύσει απλά ένα μέτρο, ίσως και λιγότερο. Όταν έφτασα στον καναπέ και έκατσα ένιωθα τα ποδιά μου να μυρμηγκιάζουν αλλά τι σημασία είχε? Γελούσα σαν χαζοχαρούμενο. Είχα κάνει τα πρώτα βήματα της ζωή μου. ΜΟΝΗ ΜΟΥ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ
Αξίζει να προσέξουμε το blog της Μαριάννας και γιατί όχι να γίνει μέλος της παρέας μας.
Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007
Οι εξαρτησεις μου.....
Νομιζω πως ανηκω και στους αλκοολικους και στους καταθληπτικους..Αλλα..
Πινω επειδη μου αρεσει και οταν θελω εγω και δεν ευθυνεται κανενας και κανενα γεγονος περι αυτου!
Καταθλιβομαι για τα κακως κειμενα ανα την υφηλιο,φταιμε ολοι-λεω-σταματησα να βλεπω Τ-Β...μετριαζω την καταθλιψη μου και εξακολουθω να λεω:φταιμε ολοι!
Θελω να μεθυσω επειδη με αγαπανε κι'οχι γιατι δεν μ'αγαπανε.Σε τετοια περιπτωση καλυτερα να μην υπηρχα.Ας πεθαινα!
Για τον ιδιο λογο θα ειμαι πιοτερο ευτυχισμενη γιατι ειμαι σιγουρη για την αγαπη που εχω για τους αλλους.Για την δικη τους προς εμέ δεν ειμαι σιγουρη.Κι αυτο γιατι,μπορω να νοιωσω το αληθινο συναισθημα που απορρεει απο την ψυχη μου και κανενας δεν ειναι ικανος να μου το καθορισει.Οπως εγω δεν ειμαι ικανη να καθορισω το δικο τους.
Προσπαθω να κανω αυτο που θα με κανει να αγαπησω"εμενα"πρωτα και οχι μια πλασματικη εικονα που ειναι ποθητη στους αλλους για να με αγαπησουν.
Στην"τριτη φαση"οταν συνειδητοποιησω οτι δινω,χωρις να παιρνω το ποθουμενο,εγκαταλειπω με τα κουρελια της αξιοπρεπειας μου αγκαλια το ανισο"δουναι και λαβειν"
Εβραζα καποτε απο θυμο και οργη για την εκπορνευση των συναισθηματικων μου εξαρτησεων και αναγκων.Τωρα λεω με σιγουρια πως μονο εγω εφταιγα.Κανενας δεν μπορει να μας εξαπατησει και να μας ισοπεδωσει αν δεν αναψουμε εμεις το πρασινο φως.
Κανενας δεν μπορει να μας διδαξει πως θα το αποφυγουμε...
...μονοι μας βημα στο βημα,καλλιεργωντας την αυτοεκτιμηση μας και την αποδοχη του ego μας μπορουμε να αποφυγουμε τις καθε ειδους εξαρτησεις.
Αγαπωντας τον εαυτο μας και ψαχνοντας το αιτιο και το αιτιτο της υπαρξης μας δεν πιεζουμε,δεν μας συνθλιβουν,καταφερνουμε να συνοδοιπορουμε με τους εκαστοτε συντροφους μας
Δεν ειναι αναγκη να κοιταχτουμε στον καθρεφτη για τον διαλογο και τον διαλογισμο με τον εαυτο μας.Ειναι λαγνο και παραπλανητικο το κατοπτρο.
Μονο ο καθρεφτης της ψυχης -αν τον ξαραχνιασουμε-θα μας πει την αληθεια.
Κι εχει δικιο η ψυχοθεραπευτρια,Με τον ορο"χεστους ολους"μαλλον εννοουσε "μην ασχολεισαι με τους αλλους,ασχολεισου με τον εαυτο σου"
Αν δεν αγαπησουμε τον εαυτο μας πως θα μας αγαπησουν οι αλλοι????και πως εμεις θ μαθουμε να αγαπαμε τους αλλους?
Δεν νομιζω πως μπηκα σε ισορροπια ολοκληρωτικα στην "χωρις αυξοντα αριθμο"επισκεψη μου σ'αυτη την ζωη.Εχω ακομα εξαρτησεις,και μετα απο 20 χρονια ηθελημενης μοναξιας,αγωνες για τον επιουσιο,διαπαιδαγωγηση ενος παιδιου(25 σημερα)τρεμω μπροστα στο αυριο,αλλα προσπαθω μεσα απο εμενα να βρω και να καταλαβω ΕΜΕΝΑ....
Και το τιμημα ηταν και ειναι πολυ ακριβο...πολλες φορες ποναει κι'ολας...
Στην ουσια κανενας δεν φταιει.Η πορεια της εξελιξης ενος οντος φερνει παντα ενα κυμα απο μεταβαλλομενα γεγονοτα στην ζωη του,που μπορουν να το ενδυναμωσουν η και να το....αφανισουν....
Αντι σχολιου στο ευαισθητο αφιερωμα της φιλτατης pote-xana
Πινω επειδη μου αρεσει και οταν θελω εγω και δεν ευθυνεται κανενας και κανενα γεγονος περι αυτου!
Καταθλιβομαι για τα κακως κειμενα ανα την υφηλιο,φταιμε ολοι-λεω-σταματησα να βλεπω Τ-Β...μετριαζω την καταθλιψη μου και εξακολουθω να λεω:φταιμε ολοι!
Θελω να μεθυσω επειδη με αγαπανε κι'οχι γιατι δεν μ'αγαπανε.Σε τετοια περιπτωση καλυτερα να μην υπηρχα.Ας πεθαινα!
Για τον ιδιο λογο θα ειμαι πιοτερο ευτυχισμενη γιατι ειμαι σιγουρη για την αγαπη που εχω για τους αλλους.Για την δικη τους προς εμέ δεν ειμαι σιγουρη.Κι αυτο γιατι,μπορω να νοιωσω το αληθινο συναισθημα που απορρεει απο την ψυχη μου και κανενας δεν ειναι ικανος να μου το καθορισει.Οπως εγω δεν ειμαι ικανη να καθορισω το δικο τους.
Προσπαθω να κανω αυτο που θα με κανει να αγαπησω"εμενα"πρωτα και οχι μια πλασματικη εικονα που ειναι ποθητη στους αλλους για να με αγαπησουν.
Στην"τριτη φαση"οταν συνειδητοποιησω οτι δινω,χωρις να παιρνω το ποθουμενο,εγκαταλειπω με τα κουρελια της αξιοπρεπειας μου αγκαλια το ανισο"δουναι και λαβειν"
Εβραζα καποτε απο θυμο και οργη για την εκπορνευση των συναισθηματικων μου εξαρτησεων και αναγκων.Τωρα λεω με σιγουρια πως μονο εγω εφταιγα.Κανενας δεν μπορει να μας εξαπατησει και να μας ισοπεδωσει αν δεν αναψουμε εμεις το πρασινο φως.
Κανενας δεν μπορει να μας διδαξει πως θα το αποφυγουμε...
...μονοι μας βημα στο βημα,καλλιεργωντας την αυτοεκτιμηση μας και την αποδοχη του ego μας μπορουμε να αποφυγουμε τις καθε ειδους εξαρτησεις.
Αγαπωντας τον εαυτο μας και ψαχνοντας το αιτιο και το αιτιτο της υπαρξης μας δεν πιεζουμε,δεν μας συνθλιβουν,καταφερνουμε να συνοδοιπορουμε με τους εκαστοτε συντροφους μας
Δεν ειναι αναγκη να κοιταχτουμε στον καθρεφτη για τον διαλογο και τον διαλογισμο με τον εαυτο μας.Ειναι λαγνο και παραπλανητικο το κατοπτρο.
Μονο ο καθρεφτης της ψυχης -αν τον ξαραχνιασουμε-θα μας πει την αληθεια.
Κι εχει δικιο η ψυχοθεραπευτρια,Με τον ορο"χεστους ολους"μαλλον εννοουσε "μην ασχολεισαι με τους αλλους,ασχολεισου με τον εαυτο σου"
Αν δεν αγαπησουμε τον εαυτο μας πως θα μας αγαπησουν οι αλλοι????και πως εμεις θ μαθουμε να αγαπαμε τους αλλους?
Δεν νομιζω πως μπηκα σε ισορροπια ολοκληρωτικα στην "χωρις αυξοντα αριθμο"επισκεψη μου σ'αυτη την ζωη.Εχω ακομα εξαρτησεις,και μετα απο 20 χρονια ηθελημενης μοναξιας,αγωνες για τον επιουσιο,διαπαιδαγωγηση ενος παιδιου(25 σημερα)τρεμω μπροστα στο αυριο,αλλα προσπαθω μεσα απο εμενα να βρω και να καταλαβω ΕΜΕΝΑ....
Και το τιμημα ηταν και ειναι πολυ ακριβο...πολλες φορες ποναει κι'ολας...
Στην ουσια κανενας δεν φταιει.Η πορεια της εξελιξης ενος οντος φερνει παντα ενα κυμα απο μεταβαλλομενα γεγονοτα στην ζωη του,που μπορουν να το ενδυναμωσουν η και να το....αφανισουν....
Αντι σχολιου στο ευαισθητο αφιερωμα της φιλτατης pote-xana
Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007
Συν-οδοιποροι.........
.. Που χαθηκατε?
Δωστε την ευχη σας στην Π.που δεν της κολλαει υπνος και πρεπει να ελαιοχρωματισει με το ξημερωμα τοιχους,ταβανια,πορτες και δεν κατεληξε ακομα. με τι χρωματα πρεπει να ζωγραφισει στις μαρκιζες για να ειναι ασσορτι με την διαθεση της.
Μη βαρατε εσεις οι ζωοφιλοι....τις γατες δεν τις εβαψα...
Ακομα....
Δωστε την ευχη σας στην Π.που δεν της κολλαει υπνος και πρεπει να ελαιοχρωματισει με το ξημερωμα τοιχους,ταβανια,πορτες και δεν κατεληξε ακομα. με τι χρωματα πρεπει να ζωγραφισει στις μαρκιζες για να ειναι ασσορτι με την διαθεση της.
Μη βαρατε εσεις οι ζωοφιλοι....τις γατες δεν τις εβαψα...
Ακομα....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
