Αλίμονο στους νέους: Πες μου μια λέξη!

H γοητεία του παλιού ελληνικού σινεμά, με πρωταγωνιστές τους πανέμορφους Δημήτρη Χορν και Μάρω Κοντού, εδώ σε μια κλασσική ταινία και τραγούδι, τόσο ρομαντικό και αγαπημένο όσα χρόνια κι αν περάσουν από τη δεκαετία του 1950 που το "Αλίμονο στους νέους" προβλήθηκε!

Πόσο διαχρονικό και ανθρώπινο είναι το μήνυμα του τραγουδιού... Πόσες φορές μια λέξη μόνο φτάνει να ζεστάνει τις καρδιές μας! Μαριαλένα

ψηλά

Όλα δείχνουν προς τα πάνω.
Το βλέμμα, ο ήχος, το βήμα, η ψυχή..
Όλα προς τα πάνω
Τα μυστικά είναι κρυμμένα ψηλά και ο τόπος είναι γεμάτος με τέτοια… είναι όλα πάνω ψηλά.

Θα πιω απόψε το φεγγάρι

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα πήγα και άκουσα το δίδυμο Μαρινέλλα - Αντώνης Ρέμος να τραγουδούν στην Αθήνα, απ΄όπου και η σχετική μου λήψη. Χθες βράδυ ανέβασα το πρώτο μου βιντεάκι στο youtube, έχοντας αποκτήσει πρόσφατα ADSL σύνδεση στο σπίτι και μεταπηδώντας στην εποχή του γρήγορου internet.

Με την αξεπέραστη ερμηνεία της Μαρινέλλας, εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και ας σκορπίζουμε στους πέντε ανέμους! Μαριαλένα

Γράμμα από μια φίλη...

Αγαπημενη μου.....
Λιγες ωρες εμειναν για να γινει παρελθον το 2006.Σ'αυτην την αλλαγη του χρονου θα ειμαι μονη.Μετα απο 25 χρονια,χωρις το Μαρουλι μου.Της εδωσα αδεια εξοδου εκτος χωρας.Καποτε επρεπε να κοψουμε τον ομφαλιο λωρο που μας δενει τοσα χρονια.(αλλα στο τηλ ειμαστε καθημερινα,ωσαν αιωνιοι εραστες)
Κοντευει 9μμ...
Γεμισα την μπανιερα,εριξα τα αλατα με αρωμα βανιλιας,αναψα κερια στο πατωμα -κοκινο για την επιθυμια,πρασινο για την ελπιδα,ασημενιο και χρυσο για τους αγγελους των ευχων,εβαλα τον Βattisti να τραγουδαει-RESPIRANDO-εκανα και μια λαμπερη δοση απο vodka....και βουλιαξα στο νερο.....
Εκλεισα τα ματια και ενοιωσα οτι γυρισα στην μητρα της μανας μου.στο εμβρυακο μου σακουλι,γεματη ευδαιμονια,προστασια και χαρα,,,προπαντων,,,
..Και τοτε ηρθαν οι εικονες...Αναμνησεις,χαμενες στον χρονο,..Περασαν σαν να αναψε ενα φλαs μπροστα μου.Εβγαλα το κεφαλι μου απο το νερο και ηπια μια γερη γουλια αλκοολ.Επιασα τον εαυτο μου να χαμογελαει.Δεν με πονουσαν οι αναμνησεις πια.Εστειλα μια νοερη ευχη σε οσους αγαπησα,ασχετα αν αυτοι με αγαπησαν η οχι και ...ξαναβουτηξα το κεφαλι μου μεσα στο νερο.
Κατι δεν πηγαινε ομως καλα τωρα.Το νερο κρυωσε,τα κερια τελειωναν,στο ποτηρι εμειναν μονο τα παγακια,και και το μυαλο μου κολησε,αγαπημενη μου φωτεινη ψυχη, στο"tu sola sai che credo in Dio"...
Βγηκα παγωμενη απο το νερο,τυλιχτηκα με το μπουρνουζι της Μ.για να παρω την ενεργεια απο τα ρευστα του κορμιου της.
Αναψα τσιγαρο και εκανα αλλη μια δοση απο βοτκα.Το σπιτι ηταν παγωμενο σαν ψυγειο,ασχετα αν το θερμομετρο εδειχνε 24 βαθμους.Τα δοντια μου ετριζαν απο το κρυο.Ντυθηκα στα γρηγορα και αναψα τα βιολε-μπλε κερια......Οι"οδηγοι των ψυχων" ακουσαν την βουβη ικεσια.....Το σπιτι αρχισε να ξαναβρισκει τους ρυθμους του.....κι εγω κοιταξα το ρολοι...ο χρονος ειχε σταματησει....εχει σταματησει....ανοιγω τα συρταρια μου....περιμενεεεεεεεεεεεε
Αγαπημενη μου,,,,,ανοιξα παλια κιταπια,παλιες φωτογραφιες,,,
Ατομα,συγγενεις,φιλοι,εραστες........
ΖΩΑ....σκυλια,γατια,γλαροι,χελιδονια,κατσικακια,αρνακια,καθε πουλι πεταμενο...γελουσα μεχρι που ανακαλυψα τον εαυτο μου σε ιλουστρασιονε φωτογραφια,με εμπριμε φορεμα,σε προχωρημενη εγκυμοσυνη(να μια κοιλαρα)με τυρκουαζ σκουλαρικια ,να ταιζω 12 νεογενητα σκυλια και 4 αναμφιβολα ζωης γατια,
...κι ειπα φτανει πια.Και οι φωκες και οι αρκουδες μπορουν να ζησουν χωρις εμενα.
Για τους συνανθρωπους μου τι εκανα?????Τιποτα μηπως?
Γερακινα μου,σε θελω για ενα πεταγμα με ελευθερη πτωση,εδω στον Βορρα...
Αν θες παρε και τον μαυρο αετο μαζι σου....
Καλη χρονια αγαπημενη μου,,,
Σε περιμενω να καψουμε τα κερια των αγγελων....μαζι θα ενωσουμε τα χερια για τις πολυχρωμες ακαθοριστες ευχες.Θα διαβασουμε το"βιβλιο που μετραει τους καυμους"και θα ευχηθουμε παρηγορια για οσους υποφερουν.
Δεν θα ζητησουμε τιποτα για μας,,,,
Ετσι μονο θα εκπληρωθουν οι ευχες..
Σε φιλω αγαπημενη μου...ο Αη -βασιλης να σου δωσει ολα οσα επιθυμησες μεσα απο τις ....οσες ζωες εζησες,εδω......μαζι μας....
Σου στελνω την αγαπη μου...
Σ'σενα που τραγουδας την αγαπη μεσα απο στιχους,λεξεις,χρωματα κι αρωματα...

__________________________________________________
Πριν από λίγο χτύπησε το τηλέφωνό μου, 3 π.μ. Πρωτοχρονιάς του 2007. Κοιμάσαι? Άνοιξε το e-mail σου, σου έστειλα κάτι που θέλω να διαβάσεις. Τι είναι? Είναι ένα γράμμα που έστειλα σε μια φίλη. Εντάξει θα το δω, σε ποιά φίλη το έστειλες. Σε σένα!

Ανέλπιστα η μπαταρία του κινητού μου παρέδωσε το πνεύμα, αφήνοντας τη συζήτηση στη μέση. Άνοιξα το μήνυμα και όπως της υποσχέθηκα, το δημοσιεύω γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο της συντροφιάς μας εδώ. Νιώθω πως είμαι ένα τίποτα, μα όλοι μαζί είμαστε κάτι. Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2007 και είμαι το λιγότερο συγκινημένη! Σ'ευχαριστώ που μου στέλνεις την αγάπη σου με αυτόν τον τρόπο. Φοβάμαι ακόμα και δεν ξέρω αν είμαι άξια να την δεκτώ, με ξεπερνούν κατά πολύ οι ανθρώπινες αλήθειες...

Για σένα που έκανες τη πρώτη μέρα του καινούργιου χρόνου ξεχωριστή και ας μην έχει ακόμα χαράξει το πρώτο φως της καινούργιας μέρας. Δεν έχω λόγια άλλα να πω. Ξέρεις!
Καλή Χρονιά, με πολλά και με λίγα, όπως τα φέρει η ζωή. Να σαι καλά, τίποτα άλλο, Μ.

παραμονή

Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς, στο σπίτι η ατμόσφαιρα ήταν παγωμένη
Μόνο οι φωνούλες του μικρού έδειχναν ότι κάτι αλλιώτικο έχει αυτή η νύχτα
Λίγα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος… ψιθυριστά… δε σε αγαπάω άλλο
Λίγα δευτερόλεπτα πριν έρθει η νέα χρονιά.. πιο σιγανά ακόμα…τελείωσε
3,2,1… καλή χρονιά
Φιλιά, δάκρυα, χαμόγελα, ευχές.. όλα ανακατεμένα..
Ήταν εκείνη η στιγμή που πέθανες εσύ και πέθανε μαζί σου η χαρά κάθε παραμονής νέου χρόνου
Στοίχειωσες τις παραμονές μου και η κατάρα σου είναι να μην με αφήσεις να χαρώ άλλη
Ας είναι… μπορώ κι έτσι.
3,2,1.. καλή, νέα χρονιά.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Σημερα, προσπαθω να βαλω ηχους και χρωματα στην"αορατη εικονα"που μου ξεφυγε χθες.
Συγχωρηστε με.Μαθητευω ακομα στην μπλογκοσφαιρα.
Επιτρεψτε μου να συγκινηθω και να δακρυσω καθως αναλογιζομαι την"δυναμη της αγαπης"
Ειναι το δωρο που ολοι μας εχουμε αναγκη.
Ας το μοιραστουμε μεταξυ μας λοιπον.....
......Ευχες απειρες και γλυκες για ολους.......

The power of love

Να τα πούμε?

We wish you a Merry Christmas, we wish you a Merry Christmas, we wish you a Merry Christmas...

... and a Happy New Year!

Χρόνια Καλά, με αγάπη στη καρδιά!

υπάρχει

Μέσα στο παράλογο που ζούμε, υπάρχει η αλήθεια που ψάχνουμε.

"Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"

Της Α. Παπαδάκη

"..Φάλτσο η πορεία φίλε τελικά.
Κι ούτε που προλάβαμε να ανοιχτούμε στους μεγάλους ωκεανούς. Τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σε αυτό το ταξίδι.Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά. Η βεβαιότητα μονάχα πως τα δελφίνια χόρευαν για μας .
Φάλτσο η πορεία!! Κανείς δεν αμφιβάλλει πια.
Ομως....Υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά , όταν ο ήλιος σκορπιέται και χαρίζεται στα κύματα , όταν ο Θεός
χωράει σε ένα μικρό ροδί συννεφάκι , που εμείς , καθισμένοι στην κουβέρτα, παίρνουμε τη κιθάρα μας και τραγουδάμε.
Οχι δεν είμαστε πικραμένοι. Ναυαγοί είμαστε σε μια απέραντη νοσταλγία .
Τραγουδάμε για τη ψυχή μας , που νομίσαμε πως τη κάναμε σημαία της γης. Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας που ξεκινησαμε να κατατροπώσουμε τον εχθρό. Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε. Για το παραμύθι που δεν είπαμε. Για τον κόσμο που δεν χώρεσε στ' όνειρό μας. Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε.
Τραγουδάμε για την αγάπη που δε γνωρίσαμε. Για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά
της γιασεμιάς ( άραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά; ) Για το χάδι που αψηφήσαμε. Για την ανθοδέσμη που δε στείλαμε στη μάνα μας. Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε , τρώγοντας
μπισκότα με γέμιση σοκολάτας. Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δε μοιράσαμε.
Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε. Για την ήττα που δεν υπογράψαμε. Για τους φίλους που μας έδωσαν.
Τραγουδάμε για μας.Για το βίτσιο μας.Για το φάλτσο μας.
Αυτό εννοούν , όταν ακούτε να λένε, "τους έμεινε μόνο η ροκιά" ... "

Αυτά...

Παραμύθι ...

Φτιάχνουμε ένα παραμύθι και ζούμε μέσα του , έναν κόσμο που μας χωράει που πετάμε από σύννεφο σε κορυφή , δεν χωράει άλλος όμως , είναι δύσκολο να σε δεχτούν έτσι όπως είσαι μερικοί από τους ανθρώπους συνηθίζουν να προσπαθούν να σε βγάλουν από εκεί που νιώθεις ασφαλής και μόλις δουν ότι δεν τα καταφέρνουν είτε γιατί εσύ χώνεσαι όλο και πιο βαθιά στην κρυφή σου γωνιά είτε γιατί βλέπουν ότι το παραμύθι που ζεις είναι πολύ όμορφο για αυτούς και δεν το αντέχουν .
Αντίο λοιπόν σε αυτούς πάω να χαθώ στην ουτοπική μου χώρα

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι

Διονύσης Τσακνής

Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Και συ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστo, ξαναπέστο
το τραγουδάκι σου

Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου χαρίσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της

Γιατί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε

Σκιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
Σαν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Γιατί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστω, ξαναπέστο
το τραγουδάκι σου

θέλεις?

Να ανοίξουμε λίγο, να μπει φως.
Να έρθει κόσμος ,να γίνει σαματάς.
Να γελάσουμε δυνατά με την ψυχή μας, να ξεχάσουμε, να προχωρήσουμε.
Να πιούμε, να μεθύσουμε, να φωνάξουμε δυνατά.
Να ζήσουμε το λένε…νομίζω.

Εκεί στο Νότο...

Νότος
Αναστασία Μουτσάτσου - Μαρίνα Σκιαδαρέση*
(*κατεβάστε το εδώ)

Εκεί στο Νότο
που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο
σαν άδειο κάθισμα ταξίδεψα για χρόνια
ψάχνοντας να βρω το κατάλληλο κορμί

Εκεί στα φώτα
εύρισκε η νύχτα τα σημάδια της τα πρώτα
είχα ξεμείνει από τσιγάρα και συμπόνια
και συ με κέρασες καπνό μ' ένα φιλί

Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα

Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας στο Λόττο
κουλουριασμένος σαν τη σαύρα στη σκιά του
σαν νόμισμα έπεφτα στο μαύρο σου βυθό

Χλωμά καντήλια
άναβε η φτώχεια σου τα τάιζε με ζήλεια
μα συλλαβίζαν σ' αγαπώ τα βογγητά σου
σαν ένα άρρωστο στην κούνια του μωρό

Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα

Μουσική Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Στίχοι Ισαάκ Σούσης

σ.σ. Μια χειμωνιάτικη Κυριακή του Δεκέμβρη, αυτή η πολυαγαπημένη εκτέλεση του Νότου, ντύνει μουσικά το σούρουπο και βάζει φωτιά σε όνειρα και επιθυμίες. Καλή ακρόαση!
Μαριαλένα, 3/12/2006

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΑΡΑΚΙ - ΡΑΦΙΝΑΤΑΚΙ

.

Η αγαπημένη μας Ραφινάτα, επίτιμη Πρόεδρος των Α.Μ., τέως κυρία παρολίγον Δημάρχου, και νυν κυρία εξαφανισθέντος παρολίγον Νομάρχου, θα απουσιάσει για δέκα μέρες.

Κατά τα φαινόμενα, κάποιος κόντεψε να την κουφάνει...

Περαστικά Μαράκι!
Με πολλή αγάπη

ΚΡΥΨΟΥ ΚΑΛΆ, ΚΑΙ ΜΗ ΜΙΛΆΣ, ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΟ ΜΑΎΡΟ ΤΟΥ ΚΑΤΆΡΤΙ

Ένα καράβι αλλοπαρμένων - στο φεγγαρόφωτο γκρίζα σκιά
θά ρθει για μένα, το περιμένω - για να με πάρει μακριά

Ένα καράβι που αρμενίζει - με φουσκωμένα τα πανιά
άπιαστο, σ΄άυλα νερά - και Καπετάνιος δεν τ' ορίζει

Και πάει πάει - ξεκινάει
για τα νησιά του ουρανού
γι' αυτούς που πήγαιναν Αλλού
στους Γαλαξίες σεργιανάει

Και πάει πάει - πάει πάει
κόντρα σε κάθε γυρισμό
με μόνο του προορισμό
ποτέ του να μη σταματάει.

Αν στη ζωή σου υπάρχει κάτι - πάρα πολύ που τ' αγαπάς
κρύψου καλά, και μή μιλάς - αν δεις το Μαύρο του κατάρτι

Κι άσε το νά΄ρθει να φορτώσει - χαροκαμένους και τρελλούς
που στους γνωστούς Ωκεανούς - έχουνε κάτι όλοι προδώσει

Να πάει να πάει - να γυρνάει
στις γειτονιές των αστεριών
στις νύχτες ήλιων μακρινών
και πουθενά να μην κολλάει

Στ' αμπάρια να - κουβαλάει
απελπισμένους ναυαγούς
που σε κρυφούς Ωκεανούς
έχουν τα όνειρά τους πνίξει.


Μαύρος Γάτος, Κως 1994
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση εκτός blogs χωρίς την άδειά μου.
miltiadis_s@yahoo.gr
.

Το μπλουζακι....

Αποσπασμα απο ενα γραμμα...
....14-2-2001
...ξερω ποσο σε πειραζει η κατασταση αυτη.Να θελεις να εισαι κοντα μου και να μην μπορεις.Αυτο ομως δεν συμβαινει μονο σ'εσενα.Κι εγω θελω να ειμαι μαζι σου και ομως τωρα ουτε να σε αγκαλιασω μπορω.Αφου να φανταστεις ,οταν πηρες το τρενο και εφευγες εκεινο το πρωι ουτε που ειχα συνειδητοποιησει κατι τετοιο.Μολις γυρισα σπιτι νομιζα οτι θα σε ευρισκα εκει και θα σε επαιρνα αγκαλιτσα.Με το που περασα την πορτα το μονο που αντικρυσα ηταν οι τεσσερεις τοιχοι.Εσυ ειχες φυγει και το μονο που εμεινε ηταν το αρωμα απο το κορμι σου.Τα σεντονια και το παπλωμα ηταν ποτισμενα απο το αρωμα σου.Ακομα και το ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ που ξεχασες μυριζε το αρωμα σου.Δεν ηξερα τι να κανω....Το πηρα αγκαλια -ηταν μικρο για να το φορεσω-και κοιμηθηκα με το αρωμα σου......
Σε λιγες μερες θα ειμαστε και παλι μαζι.........


Δεν ηταν ποιητης
Ερωτευμενος ηταν.

Να εισαι παντα καλα φιλε μου Κωνσταντινε απο τον Βολο.
Ελπιζω να ξεχασες το Κοσσοβο......και το αρωμα της.....

Φθινοπωρινή σονάτα

Από το μπαλκόνι της κουζίνας βλέπω να αλλάζουν χρώματα τα δέντρα στη πίσω αυλή. Το αναρριχώμενο φυτό φυλλοροεί. Τώρα είναι κιτρινοκόκκινο, σε μια συμφωνία χρωμάτων από το ανοιχτό πράσινο μέχρι το κόκκινο της κανέλλας και το κίτρινο των φύλλων που πέφτουν. Παίρνω στο χέρι μου ένα φύλλο που έπεσε κάτω. Το χρώμα του με προκαλεί, η υφή του, το σχήμα του, η αίσθηση του! Είναι ήδη πεπερασμένο...

Όσο είναι ζωντανό, το βλέπω να πάλλεται στον άνεμο, να κρατά τις σταγόνες της βροχής στην απαλή του επιφάνεια, να απλώνεται και να μεγαλώνει. Τώρα είναι η στιγμή να αφήσει πίσω του τη φορεσία και να προετοιμαστεί για τον χειμώνα, μόνο με τον κορμό του και τις ρίζες του να υπάρχουν σε πείσμα του καιρού!

Το φθινόπωρο πλησιάζει στο τέλος του ημερολογιακά, μα στη μικρή μου αυλή τώρα αρχίζει να βάφεται με τα ανεπανάληπτα χρώματα της φύσης, που μόνο το φθινόπωρο ξέρει να πλημμυρίζει τη ματιά μου, τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά! Σκέψου...!

Μαριαλένα, 25/11/2006

Ακροβάτης

Δεν θέλω να διαλέγω πια

θα ακροβατώ εκεί σε μια κλωστή

τεντωμένη στο βάραθρο της ψυχής

είπε κι αφέθηκε στο κενό

και κοίτα !

Αιωρείται πνεύμα αθάνατο

παλινδρομεί ανάμεσα στις συμπληγάδες

...
mat..

Παρακοή

Μείνε στο βράχο, έλεγε η φωνή,

Στο νερό θα χάσεις τα φτερά σου.

Δεν άκουσε.

Σε μια μήτρα βούτηξε για να

Ξαναγεννηθεί χωρίς φτερά.

Ετσι την γνωρισα......

.....μετα απο ενα γαμο,δυο χωρισμους και εναν θανατο.......
Αρχες του περασμενου Μαρτη ηταν.Η ανηψια μου ελαμπε μεσα στο ασπρο της νυφικο,με εκδηλη την γλυκα της προχωρημενης της εγκυμοσυνης.Περασα ενα πολυ ομορφο τριημερο(αποκρηα ηταν)με συγγενεις που λογω υποχρεωσεων βλεπομαστε μονο σε γαμους-βαφτησια και κηδειες.Δεν χορεψα ,γιατι δεν ειμαι χορευταρου,αλλα τραγουδησα παρεα με την πολυ μικροτερη μου ξαδελφη.....
Γυρνωντας στην πολη μου ,μετα απο λιγες μερες ενοιωσα την πικρα των δυο χωρισμων.Καπου μεσα μου το ηξερα πως γι αυτους τους ανθρωπους ημουν το καταφυγιο,απλα δεν ηθελα να το πιστεψω....
Ακομα και τωρα δεν θελω να το πιστεψω.Ακομα και τωρα θελω να πιστευω πως μ'αγαπανε.Αλλα με τον δικο τους τροπο.κι ισως εγω να μην καταλαβα τον τροπο αυτο.
Και περνουσαν οι μερες,κι εγω προσπαθουσα να βαλω"διοτι"στα"γιατι"μου ωσπου ανακαλυψα οτι η συντροφος μου(επι 14 συναπτα ετη....εχει καταρρακτη....
Ασχετη τοτε τελειως με το νετ(μηπως και τωρα τι ειμαι?ασχετη ακομα)αρχισα να ψαχνω ,λες και ο γιατρος δεν μου το τοποθετησε καθαρα.Η συντροφος ηταν σχεδον τυφλη......
Και μεσα σε μια αξημερωτη απο πικρα νυχτα ...επεσα στην σελιδα του Μαυρου γατου.
Κι ετσι αρχισαν ολα....
Δεν ξερω γιατι την διαλεξα απο εκει μεσα?μοιρα?κισμετ?συγκυριες?Η μηπως αυτο που λενε,πως τιποτα δεν γινεται τυχαια?....Και μεσα στην παραζαλη του μυαλου μου που ειχε παθει καθιζηση...της εγραψα.....
θυμαμαι τι...θυμαμαι γιατι....και μου απαντησε....Με μια αβροτητα,με καλωσυνη,με ευγενεια και αγαπη,απεναντι σ'εμενα ,μια αγνωστη.......
Και περασανε παλι οι μερες.....
Εφτασε ο Αυγουστος ....και η συντροφισσα μου εφυγε,ησυχα και απλα .Αποφασισε να κοιμηθει στις 4του μηνα χωρις να δει την αυγη.Τοσο πολυ ειχε κουραστει,μετα απο μεγαλη ταλαιπωρια 4μηνων....
Σκαψαμε με χερια και νυχια το χωμα......και μεσα στην καψα του αυγουστου,καταπινωντας χωμα,ιδρωτα και δακρυα ,αγκαλιασαμε την αναμνηση της....και την αφησαμε να ησυχασει πια...
Και τοτε της ξαναεγραψα...
Κι εκεινη ηταν παλι εκει.....
Γεματη απο την συμπονοια της....
Τρυφερη και ανθρωπινη....
Μια ψυχη γεματη αγαπη....
Κι οταν μετα απο μερες,μεσα στα αγρια μεσανυχτα,πηρα τους δρομους ψαχνωντας την λησμονια και τις απαντησεις στα "γιατι"Κι οταν γυρισα στους 4 τοιχους του σπιτιου μου,την ωρα που η νυχτα γινεται μερα ,της ξαναεγραψα.......
Ηταν ενα μυνημα γεματο θυμο,γεματο παραπονα,γεματο ελλειψεις,γεματο μοναξια,,,,,Γεματο απο το ΤΙΠΟΤΑ της ανθρωπινης ψυχης......

Κι εκεινη ηταν ακομα εκει...
Ενα πλασμα γεματο απο φως...
Μια ψυχη ετοιμη να δωσει ...
Μια Μαριαλενα ....
Σε ολο της το μεγαλειο...
Ειμαι ευτυχισμενη που σε γνωρισα Μαριαλενα
Ετσι γνωρισα εκεινη...
Ετσι γνωρισα την Μαριαλενα.....
Σέυχαριστω.......
Τι αλλο να πω????