Έκθεση φωτογραφίας στη Κρήτη

Κάποιες νηφάλιες σκέψεις για την Πάρνηθα

Του Νίκου Μάργαρη, καθηγητή στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντή της ελληνικής έκδοσης του «Νational Geographic»

1.Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα
Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.



2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές
Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.




3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές
Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.




4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι
Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.
Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.




5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας
Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.




6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων
Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;
Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.




7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα, ούτε αναδασώσεις
Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.

Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμύρων κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.
Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.


Ρέκβιεμ για την Πάρνηθα!

Μην μείνεις αμέτοχος!

Κυριακή 8 Ιουλίου και ώρα 7 το απόγευμα όλοι έξω από την Βουλή.

Απαίτησε την αναδάσωση όλων των καμένων εκτάσεων.

Μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες απαίτησε δράση τώρα .

Μην μείνεις άπραγος αυτή τη φορά .Πρόωθησε αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους μπορείς και κατέβα στους δρόμους στην πιο μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον.

Ψηφίστε εδώ για να μην μείνετε αμέτοχοι στη δράση! Μας αφορά όλους η πρωτοβουλία:
Actclik.com

Links: Πάρνηθα: η επόμενη μέρα! στο Χαμομηλάκι
Σώσαμε το Καζίνο, χάσαμε το Δάσος: ANIMA.GR

Μια νυχτα με πανσεληνο ο Ιουλης μυρισε θανατο...

Ξαπλωσα διπλα στο μισοσβησμενο αποτσιγαρο και μυρισα το αρωμα απο το κραγιον.
Μμμμμμ!!!!σαν γιασεμί μυριζε..

Δεν ειχα ορεξη για παιγνιδια σημερα.
Η μανα μου κοιμοταν μεσα στα κοκκινα πεπλα της μετα την χθεσινη της κοπιαστικη δουλεια.
Με κοιταξε με το επιτιμητικο της υφος οταν επεστρεψε και ειπε:Την επομενη φορα ετοιμασου να ερθεις μαζι μου.Μεγαλωσες πια....θελω την βοηθεια σου
Εστρεψα το βλεμμα μου στον ουρανο γεματη απογνωση.
Μια απαντηση ηθελα .Που θα πηγαινα?Τι επρεπε να κανω?

Μπαμπάκααααα....φωναξα.
Ο πατερας μου ο Κεραυνος εκρυψε τα ηλεκτρικα του φορτία,αγκαλιασε τις αδελφες-θείτσες -μου,την Αστραπη και την Βροντη και ηρθε να με παρει στα γονατα του και να ρωτησει
-Τι σε αποσχολει σπλαχγνο μου και με κραζεις να κατεβω απο τα ουρανια δωματα μου?
-Η μητερα,η μητερα θελει να με παρει μαζι της στα ταξειδια...
--Ακου καρδια μου και μη χολοσκας,οι νομοι τεθηκαν πριν απο αιωνες.Πρεπει να τους μαθεις και να τους ακολουθησεις πριν πας μαζι της στα ταξειδια.

>Οταν οι Θεοι εθεσαν σε περιορισμο την Μανα σου την Φωτια,βρεθηκε καποιος που προτιμησε να αιμορραγει μεχρι θανατου δεμενος σε αλυσιδες,και ενω του ετρωγε τα σπλαχνα ενα αρπακτικο πτηνο,εκεινος επλαθε ονειρα για αυτο το τόσο διαφορετικο είδος που λεγεται"ΑΝΘΡΩΠΟΣ"<

-Μπαμπάκα αυτη η μυρωδια στις πευκοβελονες που με κανουν να θελω να παιξω με τα χρωματα και την σταχτη ανθρωπινη ειναι?
-Ναι καρδουλα μου,ανθρωπινη και μοναδικη....Υπεροχη και απανθρωπη..
-Δεν θελω ομως να καψω τα αποτσιγαρα με το κραγιον που μυριζουν τοσο ομορφα...
Ουτε ολα αυτα που αφηνουν οταν φευγουν τα ανθρωπινα οντα.Σερνομαι πισω τους και τους αναζητω..Περιμενω να σκεπασω με σταχτη τα αποκαιδια τους για να μην τα βρει η Μητερα.
Τ'αγαπαω αυτα τα οντα με τα ομορφα ματια και τα λαμπερα μαλλια...
-Μαθε να ξεχωριζεις γλυκεια μου Σπιθα.
Αυτα τα οντα που εσυ βρισκεις υπεροχα εχασαν τον προσανατολισμο και την θεικη καταγωγη τους.Ουτε εκεινον που τους εδωσε την μανα σου την Φωτια,σαν δωρο θυμουνται πια...Την καταντησαν μια φονισσα,μισητή και αποκρουστικη.Την σερνουν με μια πυρινη αλυσιδα και την εκαναν ενα αδηφαγο τερας που υπαρχει πια μονο μεσα απο την καταστροφη.Ετσι την καταντησαν να εχει υποσταση και ζωη.Κι αυτη αποξεχαστηκε μεσα στην καταστροφη που της επεβαλαν σαν σκοπο υπαρξης.
Θα καταλαβεις σιγα σιγα....
Αυτα τα οντα μας ορίζουν πλεον!
Γιναμε το παιγνιδι τους,αδυναμοι να αντιδρασουμε,αλοιμονο...

.....Μπαμπακα,μπαμπακαααααααααααααα
Δεν θελω να ξαναπαω στα ταξειδια με την Μητερα...
-Γιατι καρδουλα μου ?τι σε πικραινει?
-Ειναι κι αλλα οντα μπαμπούλη μου.Τα αγκαλιαζω και ξετυλιγω το κοκκινο φουστανι που μου χαρισε η Μητερα για το πρωτο ταξειδι μαζι της,κι ενω εγω χορευω μπροστα τους για να με θαυμασουν μεσα απο την ομορφια μου εκεινα κλαινε και κλεινουν τα ομορφα ματια τους και σωπαινουν...σωπαινουν..
Καμμια λεξη,,,μονο μια ταραχη και μια αγωνια μεσα απο εκεινο το μονοπατι που εμαθα πια που οδηγει.Η ανυπαρξεια,ο θανατος και η αδικη απωλεια της υπαρξης τους ειναι μπαμπακα μου...Και φταιω εγω.....
Με ποναει,ποναει μπαμπούλι μου....
Η Σπιθα θελει να αναπαυθει πια πατερα μου.
Θελω να κοιμηθω κατω απο τα πλατανια στις νεροσυρμες.
Θελω να ξεντυθω τα πορφυρα μου ρουχα.
Θελω να ξεπλυνω τον πονο της υπερτατης αγωνιας που ειδα στα υγρα ματια εκεινων των όντων που εσβησε το βλεμμα τους μεσα στην φλεγομενη αγκαλια μου.
Θελω να φυγω πια......
Με κουρασε η αγωνια και η καταστροφη που δινω....
Κανενας δεν με αγαπαει μπαμπακα μου...
Αλλάουτε εγω αγαπαω πια εμενα...

Ο Κεραυνος σκουπισε ενα κρυφο δακρυ.
Εδιωξε τις αδελφες του απο τα δωματα και καλεσε την Μητερα-Φωτια.
Δεν ειπωθηκε λεξη.....
Οταν η Σπιθα αντικρυσε την φλεγομενη Μητερα ενα "γιατι"ζωγραφιστηκε στα πυρινα μάρμαρα της θεεικης κατοικιας ....
Εκεινη,η Υπεροχη χρυσοκοκκινη θεα δεν απαντησε με λογια..
Σηκωσε το πορφυρο δαχτυλο της και σημαδεψε το γρανιτενιο πατωμα με ανεξιτηλα γραμματα που γραφτηκαν μεσα απο την αγωνια και την αναζητηση της υπαρξης τους
Αιμα και φωτια χαραξε τις λεξεις της Μητερας.

"Ειμαστε δεσμιοι αυτων των υπεροχων και συναμα ελεεινων υπαρξεων."
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

Η Μητερα σηκωθηκε να φυγει.Απλωσε το χερι της για να σβησει τα γραφομενα αλλά η Σπιθα δεν την αφησε να το κανει.Κοιταξε τον Κεραυνο και μιλησαν με την γλωσσα της καρδιας.Εκεινος κατεβασε το κεφαλι και εδωσε την συγκαταθεση του.
Και τοτε η Σπιθα που η μοιρα πια της ειχε ορισει να γινει το υποχειριο των οντων που τοσο αγαπουσε,ξεντυθηκε το φλεγομενο πορφυρο της ρουχο,αγκαλιασε την Μητερα και ορκο της εθεσε,γυμνη και ανυπερασπιστη,μεσα στην αγκαλια της Φονισας Μανας της.
"Οταν θα βρω ενα απο αυτα τα οντα να μας αντισταθει θα σε παρω να φυγουμε μαζι στην χωρα του"ποτέ"Εκει απο οπου ηρθαμε.Εκει οπου ανηκουμε.

Η Μητερα την αγκαλιασε και κοιταξε τον Κεραυνο.
-Μαζι θα ειμαστε παντα,αγαπημενες μου....
-Μαζι Μητερα
-Μαζι καλη μου και φιλοπονη Σπιθα.
Πρεπει να βρουμε τους ανθρωπους που θα μας διωξουν πια στην χωρα του"ποτέ ποτέ"

ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ?

Όλα σ' αγαπάνε...

Ο συνδιασμός αυτών των δύο, η μπαλάντα του Γονίδη με anime ιαπωνικό, είναι απλά κάτι το μαγευτικό. Απολαύστε το, Μαριαλένα

Φοβάμαι...

Φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

αυτή η ψευδαίσθηση που ζω πως είναι αλήθεια...

αυτή η μοναξιά είναι το πιο σκοτεινό κελί...

αυτή η έλλειψη αγάπης είναι η καταδίκη μου...

φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

πως κουβαλάω όλα τα βάρη του σύμπαντος κόσμου...

πως δεν υπάρχει σωτηρία κι είναι κρίμα...

πως θα περάσει η ζωή μου έτσι κι όχι αλλιώς...

φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

και ότι δεν είναι ζωή αυτή που ζω...
και ό,τι και να κάνω είμαι ακόμα εδώ...
και ότι είμαι εγώ αυτή που θα με σώσω...

αν μπορέσω και δεν παραδώσω τα όπλα...
αν τολμήσω να σκεφτώ αλλιώς...
αν πάψω να φοβάμαι...

και αυτό είναι που φοβάμαι πιότερο απ' όλα, σου λέω...

Get this widget | Share | Track details

Αφιερωμένο από τους Μπλέ: Φοβάμαι - Καλή Ακρόαση!

Marialena, 11/06/2007

Τί άλλο πιά να πω...

.
Τί άλλο πιά να πω
σε ποιές λέξεις να κρυφτώ
ήσουν ό,τι αγαπώ
κι είσαι αλλού

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ



ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ



ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ



ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.



ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ



• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ



• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


ΕΛΛΗΝΕΣ BLOGGERS

Το blog μετακόμισε

Μάζεψε τα κείμενα, τις εικόνες, τα σχόλια και τις ωραίες αναμνήσεις και τα πήγε σ' άλλο περιβάλλον. Aρκετά μελαγχολήσαμε σ' αυτό το στέκι.
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε εδώ

Απατηλά φαινόμενα...

Τα “ΔΕΝ” μιας 51χρονης ζωής

Αναψε τσιγάρο και μπες εδώ...

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
με πολύ πολύ αγάπη

Ποτέ-ξανά!!

Ο Ύμνος της Αγάπης

Η ερμηνεία της Ανάστασης από την Άσπρη Λέξη

Δεν ξέρω αν η ψυχή μας ανίσταται, ανεβαίνει, υπερβαίνει τα όσα εδώ στη γη την γειώνουν, την προσγειώνουν και την κρατούν σε επαφή με το γήινο και το ανθρώπινο.

Η Ανάσταση του Κυρίου είναι μια μοναδική ευκαιρία, πέραν από τα θρησκευτικά μας πιστεύω, να αναλογιστούμε τι σημαίνει για τον καθένα από εμάς. Όχι μόνο συμβολικά, αλλά πέρα από αυτό και ουσιαστικά.

Η Ανάσταση δείχνει ότι η ψυχή δεν χάνεται μετά την κοίμηση του φυσικού μας σώματος, αλλά θριαμβεύτρια επί του θανάτου, ζει και συνεχίζει να υπάρχει εις τους αιώνας των αιώνων. Δεν έταξε ο Κύριος καλύτερη ζωή ως εκ θαύματος, αλλά έδειξε με τη Θυσία και το Μαρτύριό Του, τον δρόμο προς την Αιωνιότητα.

Χρόνια Πολλά και Καλό Πάσχα σε όλους, με τον Ύμνο της Αγάπης, από τον Πέτρο Γαϊτάνο, στα Θεία Πάθη (2006).


Send this eCard !

μικρός κόσμος

Πώς είναι να διαβάζεις κάτι και να ξέρεις ότι γράφτηκε για σένα?
Πώς είναι άραγε να κοιτάς μια εικόνα και να είσαι σίγουρος πως χαμογελά σε σένα και μόνο?
Όταν βλέπεις ψυχούλα να ανοίγει σαν τριαντάφυλλο μπροστά σου και ξέρεις πως εσύ είσαι η αιτία?
Χαμογελάς?
Κι όταν η πίκρα κάποιου ξεχειλίζει από κάθε γράμμα, ορμάει πάνω σου και σε τυλίγει… πώς νιώθεις τότε?
Έχουν τόση δύναμη οι λέξεις…
παίζουμε μαζί τους κι εκείνες με τη σειρά τους παίζουν με τα μέσα μας
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος...

Σαν σε όνειρο...

Η νύστα την έκανε να θέλει να πάει να ξεκουραστεί στο κρεββάτι της. Όλη την ημέρα στο πόδι, αργά το βράδυ ένιωθε την κούραση να την κατακλίζει. Ανόρεκτα κατευθύνθηκε προς τη κρεββατοκάμαρή της, έβγαλε τα ρούχα της, έβαλε ένα ζευγάρι ζεστές πυτζάμες και ξάπλωσε στα κρύα σκεπάσματα. Τεντώθηκε, ένιωσε τα πόδια της βαριά από την ορθοστασία. Ένας αναστεναγμός βγήκε από το στόμα της ξέπνοα και σκεπάστηκε ως επάνω το κεφάλι της με το σεντόνι. Έκλεισε τα μάτια κι αποκοιμήθηκε στο σκοτάδι χωρίς να το καταλάβει πως.

Μέχρι να αποκοιμηθεί είχε τη συνήθεια να στριφογυρνά δεξιά κι αριστερά, μέσα στον ύπνο της άλλωτε το καταλάβαινε πότε το έκανε και άλλωτε όχι. Τα πρωϊνά γελούσε με τα ανακατεμένα στρωσίδια του κρεββατιού της, "σαν αρνί στη σούβλα" γυρνάω, έλεγε μόνη της.

Έχασε την επαφή με τον κόσμο γύρω της και βυθίστηκε στα μονοπάτια του ύπνου όπως κάθε νύχτα. Τα όνειρα δεν της έμεναν πάντα χαραγμένα στη μνήμη της καθώς ξυπνούσε. Σαν σύννεφα έρχονταν και έφευγαν και κάποια ξανάρχονταν σαν τα προσεχώς στο σινεμά. Απόψε, όσο η λογική της κείτονταν παραδωμένη στο υποσυνείδητο, οι αντιστάσεις της χαλάρωσαν. Γλυστρούσε σταδιακά σε ένα όνειρο όπου η πραγματικότητα δεν είχε καμμία σημασία. Είδε ξανά εκείνον στο όνειρό της και ξάφνου ζωντάνεψε εμπρός της σαν σε εικονική πραγματικότητα. Ένιωσε τη λαχτάρα να τον αγγίξει να την πλημμυρίζει, τον φαντάστηκε να βρίσκεται δίπλα της και εκείνη να απλώνει το χέρι και να τον αγγίζει. Ναι, να τον αγγίζει ξανά, τι θεσπέσιο συναίσθημα! Να χαρτογραφεί κάθε ίντσα του κορμιού του με τη παλάμη της, όπως της άρεσε να κάνει κάποτε και τα δάκτυλά της να αναγνωρίζουν σημάδια γνώριμα πάνω του.

Αναστέναξε με ευχαρίστηση, ήταν και πάλι δικός της. Έγειρε στο πλάι του και τον φίλησε, ξανά και ξανά, αργά και ηδονικά, παντού στο πρόσωπό του. "Αγάπη μου, γύρισες!" του αποκρίθηκε, έστω και αν εκείνος στο όνειρο έστεκε βουβός, μα ζωντανός στη φαντασία της.

"Αγάπη μου..." του είπε ξανά ψιθυριστά, ελπίζοντας πως ο έρωτάς του να την συγκλονίσει για μια ακόμα φορά. "Μίλησέ μου, μ' ακούς?" του έλεγε τώρα πια με αγωνία καθώς το όνειρο μεταβαλόταν σε εφιάλτη. "Αγάπη μου" είπε για μια ακόμη φορά απελπισμένα προσπαθώντας να τον κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της και να μην τον χάσει μέσα από τη γλυκιά αίσθηση του πόθου που την είχε κυριεύσει.



Καιγόταν από την επιθυμία να τον κάνει να ζωντανέψει, να τον γευτεί, να μυρίσει τη μυρωδιά των μαλλιών του, τη γλύκα του φιλιού του, να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό του όταν κατάκοπος έγερνε στο στήθος της μετά την κορύφωση στον έρωτα. Θεέ μου, άνθρωπος ήταν κι αυτή, πόσο μπορούσε να αντέξει χωρίς τη παρουσία του στη ζωή της? Έκανε να τον κρατήσει ακόμα πιο σφιχτά και ένιωθε τα χέρια της να γίνονται φράχτες για να τον κρατήσει δίπλα της, εκεί στο κρεββάτι μέσα στο όνειρο.

Και τότε, εκείνος χάθηκε σαν το φύσημα του ανέμου από κοντά της, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή. Έμειναν τα χέρια της να σφιχταγγαλιάζουν το κορμί της αυτή τη φορά, ενώ το όνειρο έδωσε τη θέση του στο άγουρο φως καθώς ξημέρωνε πια. Κρύωνε, καθώς τα σκεπάσματα είχαν φύγει από το μέρος της. Ανασηκώθηκε και σκεπάστηκε, προσπαθώντας να την πάρει ξανά ο ύπνος. Δεν είπε τίποτα, μα ήλπιζε πως και στο επόμενο όνειρο, θα ήταν εκείνος παρών και πως επιτέλους θα ζωντάνευε για να την κάνει, όπως κάποτε, ευτυχισμένη. Όχι όπως τώρα σε όνειρο, μα στη πραγματικότητα...

(c) Marialena, 24/03/2007

Αχανής νύχτα

Κωπηλατώ σ'ένα μολυβένιο ουρανό
Στα μάτια μου κοιτάζεται η βροχή
Έρχεται καταπάνω μου η θάλασσα
Ξυράφια κύματα σκορπούν το εύθραυστο φως
Αρχίζει η αχανής νύχτα
Η νύχτα των ωκεανών
Οι ώρες που έρχονται
θα καρτερούν την αυταπάτη
της ολόγιομης Σελήνης
Μα εγώ απόψε θέλω έναν άδειο,
στης μοναξιάς ντυμένο
το χρώμα ουρανό....
Να σπείρω το φορτίο μου
στην ράχη των κυμάτων...

*Anastasia*

ΕΥΓΕΝΙΚΙΑ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

Ευγενικιά περήφανη μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη

Pierre Jean Jouve
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
"Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980

Ανώνυμες εμπνεύσεις!

5 λεξεις δικες μας...

Μ'αφησε κι εφυγε μαζι με τις ηλιαχτιδες ενα χειμωνιατικο απομεσημερο, μια ηλιαχτιδα κι αυτη...
Κουνησε το χερι της σ'ενα στερνο αντιο κι εκρυψε με τα ακροδαχτυλα της τα λαμπερα της γαλαζια ματια για ν'αποφυγει την αντηλια,ή ισως και καποια δακρυα...Δακρυα χαρας η λυπης?ακομα αναρωτιεμαι...
Η ΜΟΡΦΗ της με κυνηγαει ακομα....
Εγινε η μουσα μου,η ριμα στις λεξεις που με στοιχειωνουν,γραφω γι'αυτην γραφω για μενα,γινεται το ποιητικο αιτιο,το αντικειμενο το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ κι εγω το ρημα που της δινει υποσταση και εικονα!
Βραδυα αξημερωτα χωρις σταματημο της γραφω με το τρεμαμενο χερι μου...λογια που επρεπε να της πω,λεξεις ανειπωτες που εχασαν τον προορισμο τουςΓιατι?γιατι την αφησα να φυγει?σφιγγω τα δοντια και προσπαθω να χαλαρωσω την ΑΛΥΣΙΔΑ που δενει τον ποθο και το παθος της ψυχης μου.
Κλαιω με τις λεξεις που απευθυνονται σ'αυτην!Κλαιω τωρα πια γιατι την αφησα να φυγει!!Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ του εγωισμου μου ηταν?η η επικρατηση του ανωριμου μυαλου μου?η εγω φταιω που ακομα ζω και υπαρχω ως κυμβαλον αλλαλαζων...
Πρεπει να την βρω ξανα....πρεπει να την ψαξω ..Πρεπει να ειμαι μαζι της..θελω να να ειναι διπλα μου,θελω να αναπνεω το γελιο της,θελω ν'ακουμπαω το τρυφερο της χερι...Την θελω,την εχω αναγκη ,ειναι το αλλο μου μισο......
ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ,τους ατσαλους χτυπους της καρδιας μου και θυμαμαι,θυμαμαι και την θυμαμαι!!!!!!
Θεε μου ποσο την αγαπαω..........


σ.σ. Αυτό το κείμενο έλαβα χθες Παρασκευή από ανώνυμο, που με αυτόν τον τρόπο πήρε από εμένα τις λέξεις που βλέπετε με κεφαλαία και έφτιαξε τη δική του ιστορία.

τι λες κι εσύ?

Πρέπει να είναι ολόλευκο το φόντο για να ζωγραφίσουμε πάλι?


Ο τρυφερός πίνακας είναι του Jim Warren