85ο σκακιστικό open Αμπελοκήπων (round 6)

μπορεί να κουράσω λίγο τους συνοδοιπόρους και φίλους αλλά επειδή γνωρίζετε οτι πήρα μέρος πρόσφατα στο πιό πάνω τουρνουα (η Παναγιώτα νομίζω πρώτη) ,σκέφτηκα με αφορμή μιά συναρπαστική μου παρτίδα να εκθέσω τον τρόπο που μπορεί να σκέφεται πάνω στο παιχνίδι ένας σκακιστής και το πως νοιώθει.
ελπίζω να μην κουράσουν οι μακροσκελείς περιγραφές αλλά θεωρώ ότι είναι απαραίτητες ωστε να προσδώσουν το κλίμα. Οπως και τα διαγράμματα της σκακιέρας ωστε να μπορέσετε να παρακολουθήσετε καλύτερα τη σκακιστική μάχη. Οσοι έχουν δική τους σκακιέρα μπορούν να την αναπαραστήσουν ζωντανά στο σπίτι.
Οσοι έχουν απορίες με τους συμβολισμούς και τους κανονισμούς μη διστάσουν να με ρωτήσουν:-)
Ιδού λοιπόν!

καιρός να μιλήσουμε λίγο για σκάκι.

Τελευταία συμμετείχα στο 85ο Τουρνουά Αμπελοκήπων, ένα από τα δυνατά τουρνουά που διοργανώνει συχνά πυκνά ο Σύλλογός μου. Δεν έχω τύχη αλλά τίποτα δεν αντικαθιστά την ικανοποίηση και την ένταση μιάς δυνατής πολύωρης παρτίδας με ζωντανό αντίπαλο, σε αντιπαραβολή με τις παρτίδες που παίζω real time στο ιντερνετ αλλά και με το πρόγραμμα ¨-(
Χαμηλό το ranking μου (ELO το λενε στη σκακιστική γλώσσα) αλλά δεν πουλάω σε κανέναν φτηνά το τομάρι μου, και τελικά πάντα καταφέρνω να μαζέψω γύρω στους δύο πόντους σε επτά παιχνίδια (γύρους) που διαρκούν οι αγώνες.

Σε αυτό το τουρνουά ήμουνα λίγο άτυχος.
Είχαν περάσει τρείς γύροι χωρίς να κάνω νίκη. Πολύ δύσκολο έτσι ή αλλιώς αφού κατά τεκμήριο κληρώνεσαι με δυνατότερους από σένα αντιπάλους στο ξεκίνημα. Τέταρτος γύρος, Τετάρτη και αναγκάζομαι να μεταφέρω τον Πατερα την ίδια μέρα εσπευσμένα με λοίμωξη αναπνευστικού, στο Νοσοκομείο, γεγονός που επιβαρύνθηκε από την ήδη επιβαρυμένη κατάστασή του. Ειδοποιώ και χάνω το παιχνίδι στα χαρτιά.
Σάββατο 5ος γύρος και κάνω μιά εύκολη ισοπαλία, την οποία μου την πρότεινε μάλιστα ο αντίπαλός μου ο οποίος όπως αποδέιχτηκε βιαζόταν να φύγει, και εγώ δεν του χάλασα το χατήρι.
Επόμενη Τετάρτη και αυτή τη φορά είμαι παρών, ψυχικα έτοιμος, αφού ο Πατέρας είχε ήδη πάρει εξητίριο, αλλά και αποφασισμένος να παίξω πλέον το σκάκι που ξέρω αφού από εδώ και μπρος οι αντίπαλοι θα ήταν στα μέτρα μου, και...ότι βγεί.

Ο αντίπαλος αργεί γύρω στα δέκα λέπτα και εγώ έχω ήδη ξεκινήσει το χρονόμετρο (Δύο ώρες ανα πάιχτη και 30 δευτ. κέρδος χρόνου ανα κίνηση. αυτό σημαίνει απλά ότι, αν απαντήσεις σε λιγότερο από 30 δευτ/πτα κερδίζεις χρόνο, καινοτομία που είχα εισαγάγει ο αείμνηστος Φισερ).
Ερχεται, δίνουμε τα χέρια και ξεκινάμε. Δεν αργώ να δοκιμάσω μιά έκπληξη. !! Ο αντίπαλος μου παίζει σαν...αυτόματο. Εννοώ ότι απαντάει στιγμιαία, όχι μόνο στις πρώτες 8-10 κινήσεις αλλά σε όλη την παρτίδα, και δεν παίζει άσχημα!! Απλά έχει εξοικειωθεί στο γρήγορο παιχνίδι (rapid game ή blitz, όπως λέγεται στη σκακιστική γλώσσα), και δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί περισσότερο. Θα του αρκούσε παρτίδα 15 λεπτών το πολύ!!. Αξιοσημείωτο είναι δε, ότι το περισσότερο που σκέφτηκε σε κάποιες κινήσεις (εκεί που ζόρισαν τα πράγματα, για αυτόν), ήταν το πολύ 45 δευ/πτα έως ένα λεπτό!!
Το γεγονός αυτό αποτελεί παγίδα πολλές φορές γιατί μπορεί να σε συμπαρασύρει και σένα σε γρήγορες ανταπαντήσεις και να υποπέσεις σε λάθη και ανακρίβειες. Κλέινω το μυαλό μου, θεωρώ ότι παίζω με computer και αφοσιώνομαι στις δικές μου απαντήσεις και στη δική μου διαχέιρηση χρόνου. Οπως καταλαβαίνει κάποιος πολύ σύντομα, ο αντίπαλος μου υπερκάλυψε την διαφορά χρόνου και στο τέλος μετα βίας έπεσε κάτω από τις δύο ώρες :-)))
Φυσικά περιτό να πούμε ότι δεν έκανε καν το κόπο να γράφει τις κινήσεις στο δικό του παρτιδόφυλλο.
Ανοίγουμε λοιπόν σκακιέρες και όσο μπορώ καλύτερα περιγράφω.

ΛΕΥΚΑ Μίτζαλης Νικόλαος- ΜΑΥΡΑ Σάκης
(Αμυνα Caro Can-Advanced Variation)

1.e4 c6 2.d4 d5 3.e5

συνήθως στο e4 απαντάω με c6 που είναι η τυπική αρχή για την άμυνα Caro Can. Ανοιγμα που δίνει πολλες δυνατότητες για διαφορετικόυ τύπου παιχνίδια κλειστα ή ανοικτά αλλά το κυριότερο πολλές καλές δυνατότητες για αυτόν που παίζει με τα μαύρα. Με το e5 ο αντίπαλος προσπαθεί να κλείσει από νωρίς το κέντρο και όποτε γίνεται αυτό συνήθως απαντάω με Bf5 δηλαδή άμεσα βγάλσιμο του αξιωματικόυ πίσω από τις σκληρές πιονοδομές.

3....Bf5 4.Bd3

αυτόματη απάντηση που δέιχνει χαρακτηριστκό του παίχτη όπως προείπα που παίζει rapid games και αρέσκεται στις γρήγορες αλλαγές. Αυτό πρέπει να το κρατήσω στο νου μου από εδώ και μπρος ώστε όποιες αλλαγές παρουσιάζονται να μου δίνουν πλεονέκτημα μέλλουσας θέσης. Εδώ λοιπόν αν αλλάξω πάνω στη θέση του Αξιωματικού του, βγάζει άμεσα την Βασίλισσά του στο κέντρο και δεν το θέλω τόσο νωρίς.

4....g6 5.Bxf5 gxf5 6.f4 e6

Εκτη κίνηση και οι αλλαγές έγιναν όπως τις ήθελα. Εχει δημιουργηθεί μιά σκληρή πιονοδομή στο κέντρο εκατέρωθεν, και τι έχω? Εχω μία ανοικτή g στήλη και δύο μαυροτετράγωνες διαγώνιες ανοικτές επίσης για την Βασίλισσά μου και τον Αξιωματικό για άμεση ανάπτυξη. Αυτή η θέση ουσιαστικό είναι ένα πρώιμο μοτίβο πάνω στο οποίο παίχτηκε όλο το παιχνίδι (λίγο πολύ έτσι γίνεται σε κάθε παρτίδα, με εξαίρεση παρτίδες σπάνιας ομορφιάς όπου κάποιος από τους αντιπάλους αποφασίζει να βάλει φωτιά στη σκακιέρα ανοίγοντας με αλλαγές ή καινοτομίες, υπερβολικά τη θέση)

7.Nf3 Nd7 8.Be3...

κλασσικές κινήσεις ανάπτυξης. Μετά από την κεντροποίηση του Ιππου μου στο d7 είχα δύο επιλογές για τις οποίες σκέφτηκα αρκετά. Η Να παίξω f6, ή να επιχειρήσω διάσπαση πλαγίως στην πιονοδομή με c6. Αποφάσισα το δέυτερο γιατί το πρώτο θα επέτρεπε την έξοδο διαγωνίως της αντίπαλης Βασίλισσας με σαχ (Qh5+)

8...c6 9.c3 Qb6 10.Qe2 Be7

εδώ απλά ανάπτυξα τον Αξιωματικό μου ουσιαστικά περιμένοτας τον αντίπαλο. Επαιξε ροκέ

11.Ο-Ο...

ενώ θα μπορούσε να συνεχίσει με αλλαγές πάνω στο c5, δίνοντας άλλους δρόμους στην παρτίδα. Και εδώ όμως φάνηκε πού τον οδήγησε ο γρήγορος τρόπος σκέψης. Το ροκέ δεν είναι λάθος αλλά πολύ αναμενόμενο στην παρούσα φάση, παραχωρώντας και σημαντικό tempo στο άλλον.

11...f6 12.Rc1...

Ολα συνεχίζονται όπως έχουν προκαθοριστεί. Eπαιξα τελικά και το f6, αλλά τώρα πρέπει και εγώ να κάνω το μεγάλο μου ροκέ, μεταφέροντας το βάρος της επίθεσής μου στη στήλη g, ενώ είναι φανερό ότι ο λευκός θα πιέσει στην άλλη πλευρά με αντιπαιχνίδι στην στήλη c που θα τοποθετηθεί ο βασιλιάς μου μετά το μεγάλο ροκέ. Ετσι γίνεται Πάντα όταν γίνονται αντίθετα ροκέ. Το παιχνίδι αποκτάει άγρια ομορφιά ανοικτό ή κλειστό και οι δύο αντίπαλες παρατάξεις είναι καταδικασμένες να επιτεθούν ο ένας εναντιόν του άλλου βασιλιά (και όποιος έχει το tempo-ρυθμό του παιχνιδιού κερδίζει)

12...c4 13.Na3 Nh6

Προσπάθησα να κλείσω τη θέση στη c κάθετο ενώ ο αντίπαλος τοποθετώντας τον Ιππο του στην άσχημη θέση a3 θέλει να ενεργοποιήσει γρήγορα και τον δεύτερο Πύργο του. (εδώ που τα λέμε δεν έχει και κατι καλύτερο να κάνει στην παρούσα φάση. Αντιθέτως εγώ με το Nh6 ελευθερώνω την g κάθετο κατά το αρχικό σχέδιο που κοιτάει πλέον στον αντίπαλο Βασιλιά.

14.h3 Nf7 15.Rcb1

Πολύ σωστά ο αντίπαλός μου φέρνει και τον δέυτερο πύργο του μπροστά από την Βασίλισσά μου η οποία θα αναγκαστεί να κρυφτεί αν απελευθερωθεί κάποια κάθετος μπροστά της. Πράγμα το οποίο πρέπει πάσει θυσία να καθυστερήσω. Στην πραγματικότητά όμως το μυαλό μου και Βασίλισσά μου κοιτάνε από την άλλη πλευρά προς αντίπαλο Βασιλιά, γεγονός που μου έδωσε την νίκη, αλλά απο την άλλη μεριά παρ'ολίγον να χάσω.κρίνω ότι η ώρα έφτασε και επιχειρώ να αποσυμφορήσω το κέντρο. Στίς σκακιστικές παρτίδες πάντα φτα΄νει η ώρα της κρίσεως που αρχίζουν οι απανωτές αλλαγές και χτυπήματα και τότε φαίνεται ποιός έχει στήσει καλύτερα τα πλάνα του και έχει μετρήσει καλύτερα.

15...fxe5 16.fxe5 Rg8 (ο πύργος μου στη θέση επίθεσής του) 17.Nc2 O-O-O

οσο περνούσε ο χρόνος άρχιζα και αμφέβαλα για την χρησιμότητα του να κάνω ροκέ ή όχι. Εξ 'άλλου δεν είναι και υποχρεωτική κίνηση στο σκάκι. Στην ουσία πρόκειται διπλή κίνηση που φέρνει τον βασιλιά σε ασφαλή γωνία και τον πύργο από την γωνία κατ'ευθείαν μέσα στο παιχνίδι.ίσως η απλή και πιό συντηρητική κίνηση μου Rc8 να υποστήριζε άμεσα την c κάθετο άφηνε όμως το βασιλιά μου στο κέντρο και εγώ ήθελα να φέρω και τους δύο πύργους απέναντι από τον αντίπαλο βασιλιά στον οποίον στοχέυω από την αρχή της παρτίδας και από την στιγμή που ανοίχτηκε η g κάθετος. Το τελευταίο έγειρε την πλαστιγγα υπέρ του πιό ακραίου μεγάλου ροκέ!

18.b3!!

ουσιαστικά ο αντίπαλος ξεκινάει πρώτος τις εχθροπραξίες επικεντρωμένος και αυτός στο δικό του σχέδιο, και εκμεταλλευόμενος άμεσα την αδύναμη θέση του βασιλιά και της βασίλισσάς μου.

18...Qc6 19.bxc4 dxc4 20.Nce1 Bg5

με την κίνηση αυτή προκαλώ τον αντίπαλο εγώ τώρα για αλλαγές ώστε να εξασθενήσω τις αμυντικές γραμμές του. Εξακολουθώ όμως να μην μετράω όσο σοβαρά πρέπει τον κίνδυνο .

21.Bxg5 Nxg5 22.Nxg5 Rxg5 23.Rb2

το σημείο που έφτασε η μάχη είναι εξαιρετικά κρίσιμο.
τι έχουμε λοιπόν. Εναντιόν μου μία επαπειλούμενη επίθεση του αντιπάλου πάνω στην χαλαρή μου άμυνα του Βασιλιά μου με την Βασίλισσα μπροστά του, από το ζευγάρι των Πύργων. (στήλες b και c) . Εγώ από την μεριά μου μέσω της καθέτου και μετά από τις τελευταίες αλλαγές έχω εδραιώσει την κυριαρχία επί της g καθέτου, όπως αυτή άνοιξε από την αρχή, και σε συνδυασμό με την λευκή μεγάλη διαγώνιο που κυριαρχεί η Βασίλισσά μου απειλώ με μάτ πάνω στο αντίπλο πιονάκι στο g2 (αν με κάποιο τρόπο μπορούσε να απομακρυνθεί η αντίπαλη Βασίλισσα από την δεύτερη οριζόντιο αλλά και το Αλογο από την πρώτη). Φαίνονται πολλά? Οχι για την σκακιστική στρατηγική!! Γιατί μένοντας συγκεντρωμένος στο σχέδιο αυτό, μπορεί, ακόμα και κατόπιν θυσίας να υποχρεώσεις τον αντίπαλο να μην μπορεί πλέον να υποστηρίξει το συγκεκριμένο τετράγωνο (g2). Και τότε απλά κερδίζεις το παιχνίδι.
Υπάρχει και ένα άλλο αδύνατο σημείο στα μετόπισθεν των αντίπαλων γραμμών. Το πιόνι c3, που μπορώ άμεσα να απειλήσω με Rg3, οπότε υπερφορτώνεται η αντίπαλη Βασίλισσα σε καθαρά αμυντικές υποστηρίξεις στο g2 και στο c3 (πλησίασμα του στόχου).
Ας δούμε πώς μπορούσε να εξελιχθεί το παιχνίδι αν έπαιζα Rg3

23...Rg3 24.Rab1 Nb6 25.Qd2 Qe4 (άμεση επίθεση με tempo) 26.Rb5 Rdg8

και με την πιο κάτω θέση ουσιαστικά η νίκη μου, ήταν θέμα χρόνου.εγώ όμως αντί να παίξω έτσι, απλά παρατείνω την ευαίσθητη θέση , την παρτίδα αλλά και την αγωνία μου.

23...Rdg8 24.Rab1 διπλώνει φυσικά τους πύργους του

24...b6

παίζω την κίνηση εντελώς αυτόματα και για πρώτη φορά στο παιχνίδι δεν σκέφτηκα πολύ και σε βάθος. το σκάκι σε αγώνες δεν σε συγχωρεί και αμέσως μπαίνω σε περιπέτειες. Τι πιό φυσικό να παίξω Nb6 που υποστηρίζει και το c4 και ουσιαστικά κλείνει και την b κάθετο. Ο αντίπαλος απαντάει

25.Rb4!! ...

και αυτόματα συνειδητοποιώ το άμεσο πρόβλημά μου που απαιτεί λύση αλλιώς χάνομαι (και είναι κρίμα)

Ο αντίπαλος αποκτά δικαίωμα στην άμεση απειλή Rxc4 που σουβλίζει θανατηφόρα την βασίλισσά μου. !!Αυτό σημαίνει δύο πράγματα που πρέπει να γίνουν άμεσα. Η να βγάλω από την ευθυγράμμιση Βασιλιά και Βασίλισσα ή να υποστηρίξω έστω και καθυστερημένα το πιόνι στο c4. Σε κάθε περίπτωση χάνω πιόνι, γιατί υπάρχει και η οπισθοφυλακή υποστήριξης της αντιπαλης βασίλισσας στο e2. (από εκεί που ήταν υπερφορτωμένη, μεταμορφώθηκε με επιθετικές βλέψεις) .
Σκέφτομαι πολύ! Βασικά ποιό στρατιώτη να δώσω, αυτόν στο c4, ή τον άλλον στο b5 μετά από κίνηση εικονικής υποστήριξης b7-b5.? Ο αντίπαλος έχει φοβερό tempo επιθεσης και εγώ σκέφτομαι οτι η μόνη μου ελπίδα είναι με κάποιο τρόπο να τον καθυστερήσω ώστε να εξαπολύσω κατ'ευθέιαν αυτή την επίθεση πάνω στο g2 τετράγωνο και στον αντίπαλο βασιλιά πριν πάμε σε finale με πιόνι λιγότερο (συνήθως χαμένο). Η ώρα περνάει. Κοιτάζω το ρολόι. Το αυτόματο (αντίπαλος μου) δεν έχει ξοδέψει σχεδόν καθόλου χρόνο. Εμένα μου μένουν κάτω από 40 λεπτά. Ξαφνικά κρίνω ότι το πιόνι στο c4 είναι περισσότερο σημαντικό αφού εμποδίζει κατά κάποιο τρόπο έστω και προσωρινά την επιθετική εισβολή προς την μεριά του βασιλιά μου της αντίπαλης βασίλισσας.

25...b5 26.Rxb5 Rg3 (αυτό που έπρεπε να κάνω από την αρχή)
27.Qb2!!

το περίμενα !! Θανατηφόρο τρίπλωμα πάνω στην κάθετο με δύο πύργους και την Βασίλισσα εναντίον του Βασιλιά μου.ο αντίπαλος πρέπει να άρχισε να αισθάνεται σιγουριά για το παιχνίδι. Ψαχνω και ψάχνω την θέση! Ο λευκός έχει μεταφέρει όλο το βάρος της επίθεσής του προς το βασιλιά μου πάνω σε μιά κάθετο και ετοιμάζεται να με ρίξει στο καναβάτσο. Γιά μένα στην άκρη του τούνελ υπάρχει ακόμα το ματ και η απειλή στο g2 , αρκεί να βρώ το χρόνο και την παρά πάνω κίνηση να το κάνω, γιατί η άμυνα του αντιπάλου σε αυτή την πλευρά μοιάζει ακόμα πιό ευάλωτη!
Υπάρχει μιά έσχατη αρχή στη στρατηγική του σκακιού. " Προστατεύουμε βέβαια πάντα το βασιλιά μας από τις αντίπαλες βολές, αλλά.... παίζει και ο βασιλιάς!!"

27...Kd8

αδιαφορώ και απλά φεύγω!! Αν θέλει να κυνηγήσει τον βασιλιά μου ας το κάνει αλλά θα του κοστίσει χρόνο και αυτό ακριβώς είναι αυτό που θέλω!!
Γιά πρώτη φορά το "αυτόματο" καθυστερέι και σκέφτεται αρκετά. Σιγουρεύομαι ότι δεν περίμενε αυτή την απλή κίνηση (πράγμα που μου επιβεβαίωσε μετά το τέλος της παρτίδας). Στην πραγματικότητα δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει από αυτό που έκανε δηλαδή να επανέλθει στην απειλή του c4 αλλά ο χρόνος πλέον είναι δικός μου.

28.Rb4 Ke7

γιά ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια

29.Kh2?

κίνηση που ομολογουμένως δεν κατάλαβα, τότε αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι ο αντίπαλος περίμενε τη μοίρα του.

29....f4

επι τέλους δράση και με tempo δικό μου!!

30.Qe2

σπασμωδικά προσπαθεί να φέρει την βασιλισσά του από την άλλη πλευρά αλλά δεν έχει τώρα τον κατάλληλο χρόνο για να το κάνει

30...Rxc3

ισοφαρίζω και το χαμένο πιόνι μου

31.Qf2 Qe4

μαζική αμείλικτη επίθεση προς τον αντίπαλο βασιλιά και με ταυτοχρονη απειλή του d4

32.Qh4+ (σαχ) σπασμωδική απειλή!

32...Kf7 33.Nf3??...

το μοιραίο λάθος!! Δείγμα του πανικού προσπάθησε σαν έσχατο όπλο να ενεργοποιήσει το παθητικό του άλογο που βρισκόταν σαν να κοιμόταν σε ολόκληρη την πορεία της μάχης. Αμέσως όμως το χτύπημα είναι τελειωτικό και οριστικό.

μόλις έπαιξε την κίνηση πιάνω ένα αδιόρατο κόυνημα του κεφαλιού του δεξιά και αριστερά, δέιγμα της απογοήτευσης. Δεν χάνω την ευκαιρία και δίνω το όμορφο knock out!!

33...Rxf3 (τι κρίμα που πέθανε τόσο νωρίς!!)

η κίνηση αυτή λέγεται ψευδοθυσία διαφοράς

34.gxf3 Qe2+

και ο αντίπαλος μου δίνει το χέρι εγκαταλείποντας γιατί επί τέλους το πολυπόθητο ματ στο g2 είναι αναπόφευκτο:-)

Βγαίνοντας μου είπε πόσο ευχαριστήθηκε το παιχνίδι και ότι έκανε λάθος που δεν το έγραψε ώστε να την κοιτάξει ήσυχα στο σπίτι. Του είπα δεν πειράζει και του υποσχέθηκα να του τη φέρω φωτοτυπημένη στον επόμενο τελευταίο γύρο.
Με ευχαρίστησε και χωρίσαμε.

Για την ιστορία να πω ότι κέρδισα με μία πειστική νίκη και στον τελευταίο γύρο, μαζεύοντας συνολικά 2,5 βαθμούς.

Το "αυτόματο" Μιτζάλης επαιξε στην διπλανή σκακιέρα με τον παίχτη που δύο γύρους πριν μου είχε ζητήσει ισοπαλία, παίζοντας το ίδιο γρήγορα χωρίς να γράφει σε περτιδόφυλλο, και κέρδισε σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά... μικρή σημασία νομίζω ότι έχει το γεγονός, πέραν του ότι άφησε ένα γλυκόπικρο μειδίαμα στο πρόσωπό μου:-)

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ

ΤΑ ΡΟΔΑΚΙΑ

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που είχε ένα σκυλάκι. Ήταν πολύ δεμένοι και πήγαιναν παντού μαζί. Το πρωί την συνόδευε στο σχολείο και το μεσημέρι γύριζαν από το πιο μακρινό δρόμο για να πλατσουρίσουν στην όχθη του ποταμού ή να τρέξουν στα χωράφια.
Μια μέρα καθώς το σκυλάκι διέσχιζε το δρόμο το κτύπησε ένα αυτοκίνητο.Όταν το σκυλάκι ξύπνησε ήταν ξαπλωμένο στο καναπέ του σπιτιού και από πανω του ήταν ο κτηνίατρος της περιοχής. Στα δυο πισινά του ποδιά είχαν βάλει γύψους και τα ένιωθε πολύ βαριά. Μάταια προσπαθούσε να σηκωθεί όταν άκουσε το κορίτσι να έρχεται. Το κορίτσι έτρεξε κοντά του όταν το αγκάλιασε, ο πόνος που αισθανόταν το σκυλάκι μειώθηκε αμέσως. Το κορίτσι ρώτησε τον πατέρα του τι είχε συμβεί. Ο πατέρας της διηγήθηκε το ατύχημα και στο τέλος της είπε πως το σκυλί δεν θα μπορούσε να ξαναπερπατήσει. Η κοπέλα τρομοκρατήθηκε, κοίταξε το σκυλάκι και μετά έτρεξε στο δωμάτιο της.
Την επόμενη το κορίτσι έφυγε για το σχολείο χωρίς να πάει να δει το σκυλάκι της. Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο το κορίτσι απομακρυνόταν. Ο πατέρας που δεν μπορούσε να βλέπει το σκυλάκι καθηλωμένο στο καναπέ χωρίς την παλιά του ζωντάνια, προσπάθησε να βρει ένα τρόπο για να φτιάξει την διάθεση του. Σκέφτηκε λοιπόν να κατασκευάσει δυο ροδάκια για να διευκολύνει την μετακίνηση του. Στην αρχή το σκυλάκι έπεφτε και γλιστρούσε αλλά λαχταρούσε τόσο πολύ να πάει να βρει το κορίτσι, που τα κατάφερε. Έμαθε να κινείται με τα ροδάκια. Πήγε στο δωμάτιο του κοριτσιού όλο χαρά για να της δείξει πως τώρα πια μπορούσαν να παίξουν όπως παλιά, γύριζε γύρω γύρω στη καρεκλά της και την προκαλούσε να σηκωθεί, για να πάνε έξω να τρέξουν. Η κοπέλα όμως έβλεπε μόνο τα ροδάκια. Δεν αναγνώριζε το αγαπημένο σκυλάκι της. Τότε το σκυλάκι απογοητευμένο βγήκε από το δωμάτιο με το κεφάλι του σκυμμένο. Αργά την νύχτα όταν όλοι κοιμήθηκαν το σκυλάκι έφυγε από το σπίτι. Περιπλανιόταν στους έρημους δρόμους της πόλης χωρίς προορισμό, το μόνο που σκεφτόταν ήταν γιατί το κορίτσι δεν το αγαπούσε πια. Το μόνο που είχε αλλάξει ήταν πως μετακινιόταν με ένα διαφορετικό τρόπο, αλλά δεν είχε αλλάξει το ίδιο το σκυλάκι ούτε τα αισθήματα του.
Όταν ξημέρωσε το σκυλάκι πήγε στο προαύλιο του σχολείο και κάθισε σε μια απόμερη μεριά. Στο διάλειμμα τα παιδία το κοίταζαν περίεργα και γελούσαν με αυτό το αλλιώτικο σκυλί που είχε ροδάκια αντί για ποδιά. Η κοπέλα άκουσε τα γέλια των υπόλοιπων και πλησίασε να δει τι συμβαίνει. Τότε είδε το σκυλάκι της κουρελιασμένο να την κοιτά με παράπονο. Έτρεξε κοντά του πικραμένη, από τον τρόπο που είχε φερθεί στο σκυλάκι όλες αυτές τις μέρες. Το πήρε στην αγκαλιά της και του ψιθύρισε πως δεν θα άφηνε κανένα να του κάνει κακό και πως το αγαπάει με την διαφορετικότητα του η οποία το κάνει μοναδικό.

Μια πραγματική ιστορία

Σ' ένα χωριό στη Σκοτία, αρχές του 1890.

Μια βροχερή και χειμωνιάτικη μέρα, όπως σχεδόν όλες.

Ένας γεροδεμένος άντρας καταγινόταν στο χωράφι του, προσπαθώντας έτσι να κερδίσει τον επιούσιο για την οικογένειά του.
Ξαφνικά άκουσε μια φωνή να καλεί σε βοήθεια από το γειτονικό βάλτο. Αμέσως ο φτωχός αγρότης παράτησε τα εργαλεία του και έτρεξε προς τα εκεί, όπου βρήκε ένα νέο αγόρι χωμένο ως τη μέση στη λάσπη να κραυγάζει απελπισμένα προσπαθώντας να ελευθερωθεί.
Ο αγρότης καθησύχασε το αγόρι και σε λίγο κατάφερε να το τραβήξει απ' τη λάσπη, σώζοντάς το από βέβαιο θάνατο.

Την επόμενη μέρα μια πολυτελής άμαξα έφτασε στο σπίτι του. Ένας πλούσιος και όπως φαινόταν από αριστοκρατική γενιά άντρας κατέβηκε και συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει ο αγρότης.
"Θέλω να σας ανταμείψω. Σώσατε τη ζωή του γιου μου" είπε ο καλοντυμένος άντρας στον αγρότη. "Δεν μπορώ να δεχτώ πληρωμή γι' αυτό που έκανα", του απάντησε εκείνος. Την ίδια στιγμή ο μικρός γιος του αγρότη βγήκε στην πόρτα του φτωχικού τους.
"Είναι γιος σας;" Ρώτησε ο επισκέπτης. "Μάλιστα" απάντησε με υπερηφάνεια ο αγρότης. "Τότε σας προτείνω κάτι: Να μου επιτρέψετε να προσφέρω στο γιο σας την ίδια εκπαίδευση με το δικό μου, που χωρίς τη δική σας παρέμβαση δε θα ζούσε".
Ο αγρότης δέχτηκε με μεγάλη χαρά κι έτσι ο γιος του φοίτησε στα καλύτερα σχολεία και στο τέλος πήρε το δίπλωμά του από την Ιατρική Σχολή του Νοσοκομείου St. Marie του Λονδίνου. Μέσα σε λίγα χρόνια ήταν ένας από τους πιο ξακουστούς γιατρούς του κόσμου.
Πολύ αργότερα ο γιος του αριστοκράτη άντρα που είχε σωθεί μικρός στο βάλτο, προσβλήθηκε από πνευμονία. Κόντεψε να πεθάνει, όμως σώθηκε χάρη στην πενικιλίνη που είχε εφεύρει ο διάσημος πλέον γιατρός, ο γιος του φτωχού αγρότη.

Το όνομά του; Αλέξανδρος Φλέμινγκ.
Το όνομα του γιου του αριστοκράτη Άγγλου που σωζόταν για δεύτερη φορά από την ίδια οικογένεια; Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Αγαπη δε μη έχω ειμαι ουδεν...

...αυτό θέλησα να αποκριθώ στην όμορφη ποίηση με τις πικρές διαπιστώσεις του αγαπητού συνοδοιπόρου μας Γ.Ρ.Συμπαθάτε με αλλά πικραίνομαι με τις άδικες πράξεις των ανθρώπων.
...αγάπη δε,μη έχω είμαι χαλκός ηχών η κύμβαλο αλαλάζων...

Κάποιος φίλος ζήτησε ένα πολύ όμορφο κομάτι, τον ΠΥΡΙΧΕΙΟ από Νάνα Μούσχουρη.
Λοιπόν αυτό το τραγούδι βρίσκεται στον πολύ όμορφο έργο του Γιώργου Χατζηνάσιου, Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ, αλλά ο Μουσικοθεραπευτής προσφερει μπόνους ακόμα έναν παλιό δίσκο της Μούσχουρη σε συνθέσεις Δήμου Μούτση,
πραγματικά πολύ όμορφες μουσικές συνευρέσεις εκτελεσμένες από μιά γυναικεία φωνή αηδονιού αρκετά παρεξηγημένη θα έλεγα.

29 Μαρτίου 2008 - 8 μ.μ. Η ώρα της Γης έφτασε!

Στις 29 Μαρτίου 2008 στις 8... διαδώστε το μήνυμα παντού!


Η Ώρα της Γης, Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008, 8 - 9 το βράδυ
Δες την αλλαγή που μπορείς να κάνεις
Από την Ελένη Σκρέκου

Όλα ξεκίνησαν στο μακρινό Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όταν στις 31 Μαρτίου 2007, στις 7:30 το βράδυ, 2,2 εκατομμύρια κάτοικοι έβγαλαν τις συσκευές του σπιτιού τους από την πρίζα και έκλεισαν τα φώτα τους, απολαμβάνοντας μία ώρα ησυχίας στο σκοτάδι. Τα μεγαλύτερα μνημεία της πόλης σκοτείνιασαν και ακόμη και γάμοι έγιναν υπό το φως των κεριών. Αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί η κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 10,2%, μέγεθος που ισοδυναμεί με την απομάκρυνση 48.000 αυτοκινήτων από το δρόμο για μία ώρα.

"Και τι μ' αυτό;" θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος.
Ο σκοπός της εκστρατείας ήταν διπλός· αφενός να κινητοποιήσει τον κόσμο να δείξει την ευαισθητοποίηση του για το καυτό θέμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη, και αφετέρου να καλλιεργήσει ανάλογη στάση ζωής στην καθημερινότητα των συμμετεχόντων. Η ατομική δράση, σε μαζική κλίμακα, έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά και να φέρει την αλλαγή.

Φέτος, η Ώρα της Γης (Earth Hour) πήρε παγκόσμιες διαστάσεις, καλώντας άτομα και επιχειρήσεις από όλο τον κόσμο να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα το Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008, μεταξύ 8 και 9 το βράδυ.

Την παγκόσμια προώθηση της εκστρατείας έχει αναλάβει η περιβαλλοντική οργάνωση WWF. Στην Ελλάδα λόγω έλλειψης επίσημου οργανωτικού φορέα, το θέμα αφήνεται στα χέρια μας. Στην Αίγινα έχει ήδη δημιουργηθεί ένας μικρός ανεξάρτητος οργανωτικός πυρήνας, ενώ η Αθήνα παραμένει προκλητικά αμέτοχη. Όχι για πολύ.



Για τρόπους που μπορείτε να βοηθήσετε και περισσότερες πληροφορίες γράψτε μας στο earthhour@mail.gr, και επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες www.earthhourhellas.wordpress.com και www.earthhour.org
http://earthhourhellas.wordpress.com/

Τα πρώτα βήματα.....με πολύ ιδρώτα!!

Οι περισσότεροι δεν θυμούνται τα πρώτα τους βήματα. Αυτό είναι απόλυτα λογικό αφού τα παιδάκια αρχίζουν να περπατούν σε ηλικία ενός δυο χρόνων. Εγώ θυμάμαι τα πρώτα μου βήματα. Όχι, αλίμονο, δεν είμαι ιδιοφυΐα ούτε παιδί θαύμα. Η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή.

Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα όταν ήμουν 9 χρόνων. Γεννήθηκα βλέπετε ανάποδα (ναι δεν κάνω πλάκα, άσχετα που με μερικούς φίλους, κάνουμε χαβαλέ ΄΄α από τότε σου έμεινε΄΄) με αποτέλεσμα να αποκτήσω κινητική αναπηρία από έλλειψη οξυγόνου στις πρώτες στιγμές της ζωής μου.

Μέχρι τα 8 μου πηγαινοερχόμουν Αθηνά για φυσικοθεραπείες αφού στο τόπο μου δεν υπήρχε ειδικευμένοι για παιδία θεραπευτές. Ένα χρόνο μετά την μετάθεση της φυσιοθεραπεύτριας μου στην πόλη που μένω , ο οποίος πέρασε με καθημερινές ασκήσεις, έκανα τα πρώτα βήματα. Θυμάμαι σαν χθες την σκηνή. Αφού τελειώσαμε το πρόγραμμα των ασκήσεων στο στρώμα, μου έβαλε η θεραπεύτρια μου τα παπούτσια (ορθοπεδικά ποτάκια) στάθηκα όρθια προσπαθώντας να βρω την ισορροπία μου. Ήδη είχα αρχίσει να ιδρώνω.

Εκείνη με κράτησε από τους ωμούς και με βοήθησε να μεταφέρω το βάρος του σώματος μου στο ένα πόδι και βγάλω το άλλο. Μετά το επόμενο... Στα μισά της διαδρομής απομάκρυνε τα χέρια της από το σώμα μου αλλά έμεινε ακριβώς πίσω μου για να νιώθω ασφαλής. Απέναντι καθόταν η μητέρα μου, δεν μιλούσε για να μην αποσπάει την προσοχή μου (αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον και να ήθελε να μιλήσει δεν θα μπορούσε από την αγωνιά της).

Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι είναι ο ιδρώτας που έτρεχε από το μέτωπο μου κόμπους κόμπους. Σαν να είχα ανέβει ένα βουνού και όχι να είχα διανύσει απλά ένα μέτρο, ίσως και λιγότερο. Όταν έφτασα στον καναπέ και έκατσα ένιωθα τα ποδιά μου να μυρμηγκιάζουν αλλά τι σημασία είχε? Γελούσα σαν χαζοχαρούμενο. Είχα κάνει τα πρώτα βήματα της ζωή μου. ΜΟΝΗ ΜΟΥ

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

Αξίζει να προσέξουμε το blog της Μαριάννας και γιατί όχι να γίνει μέλος της παρέας μας.

Γιά τους κατοικούντες στο Λεκανοπέδιο

Ζούμε σε 'ενα στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρίς συρματοπλέγματα... αλλά με περιφερειακούς δρόμους αδιάβατους.
Αδιάβατο και το ποτάμι που...ήταν....
Απαγορευμένη και η έξοδος από το Στρατόπεδο.
Η τιμωρία, ....ατελείωτες ουρές για την επιστροφή που σκοτώνουν κάθε ωραία ανάμνηση και διάθεση, του χρόνου έξω από το στρατόπεδο.

Ετσι ζουν οι φυλακισμένοι του Στρατοπέδου του Λεκανοπεδίου Αττικής

monahikoslikos: Απανωτούς οργασμούς προκαλεί η εξέγερση στο Θιβέτ

Δηλαδή πρέπει να περιμένουμε να μην "συμφέρει" τους Αμερικάνους για να μιλήσουμε για το εγκληματικό καθεστώς της Κίνας...
...μήπως είναι σαν να λες ότι δεν έπρεπε να στηρίζει κανείς την Ελληνική Επανάσταση "του 21" γιατί συνέφερε τους Ρώσους και τους Αγγλους και την στήριζαν...

Μην απλουστεύεις κι εσύ...

Μια πόλη σαν παραμύθι!

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες.
Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής
αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε 'υπερπολίτης' και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε.
Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ
οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε.. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι.

Το καλύτερο;

Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή.
Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη.
Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα.

Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα.
Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ.

Εμεις οι τρεις οι φιλοι που τρωμε το σταφυλι

Χαμένες στο Wiesbaden

Θαυμάστε ξάπλες,χαμόγελα...και ομορφιές κάτω απο τον ήλιο του Φεβρουαρίου στην Γερμανία!
Δεν είμασταν μελαγχολικές εκεί,το ξεφαντώσαμε!!!
Μάρλεν και Παναγιώτα σε χειμωνιάτικη ηλιοθεραπεία.
Ελπίζω να προλάβετε να μας απολαύσετε και να χαμογελάσετε μαζί μας...

Ανάπλαση και προστασία του χόνδρου των αρθρώσεων με την χορήγηση Υδρολυμένου Κολλαγόνου

Το κολλαγόνο και το Υδρολυμένο κολλαγόνο
Το Υδρολυμένο κολλαγόνο παράγεται με την ενζυμική υδρόλυση πρώτων υλών από ιστούς κολλαγόνου.Ε'ιναι το μοναδικό προιόν που έχει προστασίας ευρεσυτεχνίας στις ΗΠΑ για την αναγέννηση του χόνδρου.Το Κολλαγόνο δεν βρίσκεται μόνον στις αρθρώσεις-χόνδρους- τένοντες, συνδετικούς ιστούς και οστά αλλά στηρίζει επίσης και δυναμώνει το δέρμα στο ανθρώπινο σώμα.Το κολλαγόνο συνθέτει το 1)4 περίπου από τις πρωτείνες του σώματός μας. Δυστυχώς χάνουμε το 1,5% από το κολλαγόνο του σώματός μας κάθε χρόνο μετά την ηλικία των 30 και αυτό δεν αντικαθίσταται εύκολα από τις τροφές.Το Υδρολυμένο Κολλαγόνο είναι το μοναδικό προιόν που αποδεδειγμένα ενεργοποιεί ειδικά κύτταρα που λέγονται χονδροκύτταρα, τα οποία είναι υπεύθυνα για τη μεταβολική συντήρηση της εξωκυττάριας ουσιάς. Τα χονδροκύτταρα ελέγχουν το ρυθμό αναγέννησης χόνδρου στις αρθρώσεις και ανιχνεύουν τις αλλαγές στη σύνθεσή του.Μελέτες έχουν δείξει ότι το Υδρολυμένο Κολλαγόνο αυξάνει τη συγκέντρωση του Κολλαγόνου τύπου ΙΙ και των Πρωτεογλυκανών μέσω αυτής της ενεργοποίησης των χονδροκυττάρων.Το Υδρολυμένο Κολλαγόνο περιέχει 3 φορές περισσότερη προλίνη και γλυκίνη. Αυτά τα αμινοξέα είναι απαραίτητα για τη σύνθεση του κολλαγόνου και επηρρεάζουν τη σταθερότητα της δομής του κολλαγόνου στο χόνδρο.Μπορεί να συστηθεί σε ασθενείς που καταπονούν τις αρθρώσεις στην εργασία τους ή σε αθλητικές δραστηριότητες, σε αυτούς με ατυχήματα στις αρθρώσεις, σε αυτούς που είναι ηλικιωμένοι, παχύσαρκοι ή σε αυτούς που ο ιατρός τους το κρίνει απαραίτητο.Αποτελεί μιά νεωτερίστικη και χωρίς παρενέργειες θεραπεία, πρόληψη κατά της καταστροφής του αρθρικού χόνδρου, αφού η λήψη του μπορεί να γίνει με ένα φιαλίδιο, σε υγρή πόσιμη μορφή, Μία φορά την ημέρα σύμφωνα πάντα με την καθοδήγηση του θεράποντος γιατρού.Σημείωση.Ο χόνδρος δεν περιέχει αιμοφόρα αγγεία ή νέυρα και αυτό καθιστά αργή την θεραπεία ή την ανάπτυξή του!Το 1999 η Διέυθυνση Τρφίμων και Φαρμάκων (FDA) στις ΗΠΑ, δήλωσε ότι το κολλαγόνο και τα προιόντα με Υδρολυμένο Κολλαγόνο δεν είναι επιβλαβή για την υγεία και τα βαθμολόγησε, βάζοντάς τα στη θέση των ασφαλών GRAS (Generally Recognized as Safe). Το 2003 η θέση αυτή επιβεβαιώθηκε.Το Υδρολυμένο Κολλαγόνο μπορεί να ωφελήσει οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να βελτιώσει την κινητικότητά του και ετσί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του!

άρθρο του Δημήτρη Τσιτσιρόπουλου Master Φυσικοθεραπείας, Ν. Υόρκης ΗΠΑ, Ενεργό μέλος του Αμερικάνικου Κολλεγιόυ Αθλητιατρικής για το περιοδικό ΑΘΛΗΤΙΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑdtsitsir@ath.forthnet.gr

Να θυμίσω ότι αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει το προιόν μπορεί να το βρεί στα Φαρμακεία ή να το παραγγέιλει και να του αποσταλεί με αντικαταβολή από εδώ. Με δύο συσκευασίας αποστέλλεται χωρίς επιβάρυνση

αναρτηση του
www.farmakopoios.blogspot.com

Το γέλιο του .....ΑΡΚΑ

Wonderful life

Ξυπνάς πρωί Σαββάτου και ο ήλιος λάμπει! Βγαίνεις στο μπαλκόνι και το σώμα σου νιώθει το απαλό αεράκι να το τυλίγει. Μια στιγμή και αρκεί να σε ποτίσει με το καλύτερο αναβολικό, την αισιοδοξία. Άνοιξη!

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα και είναι πανέμορφη. Καλό Σαββατοκύριακο!

Ας απολαύσουμε μαζί το Wonderful life από τον Zucchero, συνοδοιπόροι και φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι διαβάτες που θα πούμε όλοι μαζί: It's a wonderful life!

Μαριαλένα, 15/3/2008

Tο σπάνιο δώρο

Kαινούργιες θεωρίες.
Tα μωρά δεν πρέπει να τ' αφήνετε να κλαίνε.
Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις– πως θά 'ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν' ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Tυλίγονται άγρια
γύρω απ' τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.



Δημουλά Κική

(από το H εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)

Μητρότητα...

Για τον Σάκη,
για τις λίγες αλλά υπέροχες λέξεις που έγραψε,
για την αγάπη που μας φανέρωσε μέσα απο μια μητρική αγκαλιά,
για όλους εμάς,για όλους εσάς,


Τα σχόλια δικά σας,για το είδος μας...

WWF

Η μητρότητα είναι η ίδια παντού σε όλα τα θηλαστικά !!

Λειψυδρία

Μεγαλώνω ακόμη...

Μέρα με τη μέρα...
Ώρα με την ώρα...
Στιγμή με τη στιγμή...

Βλέπω πολλά...
Ακούω πολλά...
Μαθαίνω πολλά...

Όσο πιο πολλά βλέπω ακούω και μαθαίνω,
Τόσο πιό πολύ φοβάμαι...

"Γερνάω μαμά"...

Και το νερό μου ;

............

Σκάσε...

Κανείς δεν σ` ανάγκασε...

Εσύ το μοίραζες εύκολα για να τους έχεις όλους καλά...

Βρέχει πιά σπάνια.
Άδειασες σχεδόν...

Να σου πώ και το πιό καλό ;

ΧΑ

Κανείς τους δεν είναι καλά...
Δεν θα είναι ΠΟΤΕ καλά.

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ

Γιατί απλά ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ
Αν είσαι καλά ΔΕΝ σου δίνουν πια...

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ ΕΣΥ
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ
ΕΣΕΝΑ ΔΕ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ
ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ
ΕΣΥ... ΕΣΥ... ΕΣΥ...


Γι αυτό κι εγώ ΒΑΡΑΩ ΚΑΝΟΝΙ...
Σας αγαπάω αλλά θα αγαπάω κι εμένα ...

Κάντε τα κουμάντα σας και βγάλτε ...τη ζωή σας.
Κι εγώ θα σας βλέπω.


Βρέχει πια σπάνια...

Έχω να μαζέψω νερό...
Η στέρνα θέλει γέμισμα...



Χρήστος

«ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» Ο ΝΕΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!! ??

στο portal για την αναπηρία του Χρήστου
και συγκεκριμένα στο φορουμ, αναρτήθηκε το πιό κάτω που αξίζει της προσοχής μας.
Παρακαλώ αν κάποιος έχει ακούσει ή διαβάσει από έγκυρη πηγή κάτι, ας απαντήσει και ας το διαδώσει.

Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ.

Εν'όψη της ημερίδας που διοργανώνουν οι Ενεργοί Πολίτες στις 20/2 , σαςεφιστώ την προσοχή για τις λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας που τόσο επίμοναπλασάρει ο Σκάι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και σας λέω οτι:*Έχει αποδειχτεί οτι οι λάμπες αυτές είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνες για τονάνθρωπο και το περιβάλλον!**Περιέχουν υδράργυρο και μόλυβδο και εκπέμπουν ακτινοβολία!**Έχουν ήδη σημειωθεί τα πρώτα κρούσματα υγείας ( ζαλάδες, πονοκέφαλοι) σεάτομα που στο χώρο τους υπάρχουν τέτοιες λάμπες!*Το επίσης σημαντικό είναι οτι αυτές οι λάμπες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ διά ροπάλου ναπετιούνται στα σκουπίδια και πρέπει να ανακυκλώνονται.Δεν υπάρχει όμως έως αυτή τη στιγμή η ανάλογη υποδομή.Σας ερωτώ:- Γιατί αφού το θέμα των παρενεργειών είναι γνωστό από πέρυσι, οι δικοί μαςσυνεχίζουν να τις προωθούν ως πανάκεια?- Ποιοι -εκτος από την εταιρία που τις παράγει- και πόσα χρήματα καρπώνεταιγια να τις προωθήσει?- Το γνωρίζουν το θέμα οι ενεργοί πολίτες και τι σκοπεύουν να κάνουν γι'αυτόστην ημερίδα τους?
Η καμπάνια της εταιρίας PHILIPS που κατασκευάζει λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας σε συνεργασία με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, καλά κρατεί.
Ήδη βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων του σταθμού πόσο ανταποκρίνονται οι Δήμοι- ή καλύτερα οι δήμιοι - της χώρας και αντικαθιστούν τις παλιές 'ενεργειοβόρες» λάμπες με αυτές της PHILIPS.
Οι πολίτες στην πλειοψηφία τους είναι πλέον αρκετά ευαισθητοποιημένοι σε θέματα περιβάλλοντος κι κάνουν ότι μπορούν για να βοηθήσουν στη «διάσωση του πλανήτη».
Η διάφορες εταιρίες από τη μεριά τους επίσης πολύ ευαισθητοποιημένες για το περιβάλλον (? ) και φυσικά για την τσέπη τους, δημιούργησαν ένα προϊόν το οποίο πλασάρουν ως πανάκεια και ως ακόμη μια 'μοναδική' λύση η οποία θα σώσει τον πλανήτη.
Πολύ συγκινητικά όλα αυτά αλλά στο συγκεκριμένο θέμα υπάρχει ένα 'αλλά'.
Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε - ή καλύτερα μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε- από τι υλικά είναι φτιαγμένοι αυτοί οι λαμπτήρες?
Προς τα παρόν, η καμπάνια είναι βασισμένη στην φοβερή ιδιότητα της εξοικονόμησης ενέργειας.
Οι λαμπτήρες έχουν διπλάσια μεν τιμή ΑΛΛΑ , έχουν 80% λιγότερη κατανάλωση ρεύματος και διπλάσιο χρόνο ζωής.
Πραγματικά προκλητικά τα κίνητρα!
Δείτε τώρα μερικά στοιχεία που αφορούν στους λαμπτήρες αυτούς και για τα οποία κανείς δεν κάνει λόγο και ακόμη περισσότερο , κανείς δεν ενημερώνει τους πολίτες.
- Είναι φτιαγμένοι από γυαλί ανθεκτικό στη θερμότητα.
- Ο σωλήνας χαλαζία του λαμπτήρα, όταν λειτουργεί δημιουργεί φως παράγοντας ένα σεβαστό ποσό υπεριώδους ακτινοβολίας!
Πόση υπεριώδης ακτινοβολία περνάει από το γυαλί του λαμπτήρα και ποια είναι τα προβλήματα υγείας που δημιουργούνται σε όσους εκτίθενται σε αυτή?
- Εάν ο λαμπτήρας σπάσει, μπορεί να προκληθεί σοβαρή φλεγμονή στα μάτια και στο δέρμα λόγω της υπεριώδους ακτινοβολίας.
- Οι λαμπτήρες περιέχουν επικίνδυνα ποσοστά Υδράργυρου και Μόλυβδου. Γι αυτόν το λόγο απαγορεύεται να πετιούνται αυτοί οι λαμπτήρες στα σκουπίδια αλλά επιβάλλεται να πηγαίνουν στην ανακύκλωση. Τέτοια υποδομή όμως όπως ξέρουμε δεν υπάρχει! Στα κουτιά του προϊόντος, δυστυχώς δεν αναφέρεται το ποσοστό των τοξικών που περιέχονται.
Στην πραγματικότητα, η αντικατάσταση των παλαιών λαμπτήρων με τους νέους λαμπτήρες και το όφελος που έχουν στο περιβάλλον, είναι υπό αμφισβήτηση.
Η έλλειψη ανακύκλωσης έχει σαν αποτέλεσμα την μόλυνση νερού και εδάφους από αυτό το ΤΟΞΙΚΟ τελικά προϊόν.
- Δεν υπάρχουν πουθενά οδηγίες καθαρισμού του χώρου σε περίπτωση που ο Υδράργυρος απελευθερωθεί εάν μια λάμπα σπάσει. Πως λοιπόν μπορούν οι καταναλωτές να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν όταν εκτεθούν σε τέτοιο κίνδυνο και πως θα μάθουν πόσο επικίνδυνη είναι η έκθεσή τους σε περίπτωση απελευθέρωσης του Υδράργυρου?
Προσέξτε λοιπόν τα εξής σημαντικά αν είστε από αυτούς που έχουν ήδη πειστεί και έχετε στο σπίτι σας ή στη δουλειά σας τέτοιους λαμπτήρες:
- Ποτέ μη χρησιμοποιείτε ηλεκτρική σκούπα για να καθαρίσετε τον Υδράργυρο, διότι με αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί η έκθεση του Υδράργυρου στον αέρα!
Η ηλεκτρική σκούπα θα μολυνθεί και θα πρέπει να πεταχτεί σε χώρο ειδικό για επικίνδυνα απόβλητα.
- Ποτέ μη χρησιμοποιείτε σκούπα για να καθαρίσετε τον Υδράργυρο.
- Ποτέ μην πλένετε σκεύη που έχουν μολυνθεί από Υδράργυρο, στο πλυντήριο πιάτων. Το αποτέλεσμα θα είναι να μολυνθεί η συσκευή καθώς και ο υπόνομος στον οποίο θα καταλήξει το νερό της συσκευής.
- Όλοι- συμπεριλαμβανομένων και των ζώων- πρέπει να μετακινηθούν από το σημείο που έχει υπάρξει διαρροή Υδραργύρου, να σφραγιστεί ο χώρος και να κλείσουν όλα τα συστήματα εξαερισμού.
- Σε περίπτωση τέτοιου ατυχήματος, μολύνονται αυτομάτως τα παπούτσια και τα ρούχα μας με αποτέλεσμα την εξάπλωση του Υδράργυρου σε όλον το χώρο του σπιτιού!
Έχουν ήδη παρουσιαστεί οι παρενέργειες σε σχέση με τη χρήση αυτών των λαμπτήρων. Πολλά άτομα υπέφεραν από ζαλάδες και πονοκεφάλους μέχρι τη στιγμή που τους κατήργησαν και τοποθέτησαν και πάλι συμβατικούς λαμπτήρες.
Πόσοι καταναλωτές τα γνωρίζουν αυτά? Τα κουτιά των λαμπτήρων δεν αναγράφουν καμία από τις επικίνδυνες 'δράσεις' τους , δεν προφυλάσσουν τον καταναλωτή και δεν γράφουν καν ότι οι χαλασμένοι λαμπτήρες πρέπει απαραιτήτως να τοποθετούνται σε κιβώτια ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να σπάσουν πριν την απόρριψή τους στην ανακύκλωση.
Κατά τα άλλα, με πρωτοστάτη τον Νομπελίστα πλέον Al Gore, η εξάπλωση της προώθησης αυτών των λαμπτήρων γίνεται όλο και πιο έντονη.
Στην Ελλάδα για ακόμη μια φορά η ανεπάρκεια των ειδημόνων μας εκθέτει σε κινδύνους οι οποίοι ενώ δεν είναι άγνωστοι, παραμένουν κρυμμένοι!
Οι αρμόδιο ετοιμάζονται να απαγορεύσουν οριστικά τη χρήση των συμβατικών λαμπτήρων και να επιβάλλουν σταδιακά τη χρήση των καινούριων.
Το ερώτημα είναι: ΓΙΑΤΙ?
Γιατί ενώ γνωρίζουν, ειδικά οι κατασκευάστριες εταιρίες, δεν ανακοινώνουν στους πολίτες όλες τις πληροφορίες ώστε να προφυλαχτούμε?
Γιατί για ακόμη μια φορά γινόμαστε εμείς πειραματόζωα για να κερδίσουν κάποιοι άλλοι?

..πρέπει να το ψάξουμε..

Για μια Κυριακή που έφυγε....

Για όλους τους μοναχικούς που ξενυχτάνε αυτήν την ώρα....
Καλή εβδομάδα φίλοι μου!

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΣ "ΠΟΥΛΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ" ΜΕ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΑΡΩΜΑΤΑ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΣ "ΠΟΥΛΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ" ΜΕ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΑΡΩΜΑΤΑ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Από τον Μουσικοθεραπευτή

Θέλω αυτό που είμαι να δηλώσω

Θέλω να κλάψω, έτσι νιώθω
όπως κλαίνε τα παιδιά
στο τελευταίο το θρανίο
γιατί δεν είμαι ποιητής,
ούτε άντρας, ούτε φύλλο,
μα σφυγμός πληγωμένος
που τα πράγματα σκαλίζει
απ' την άλλη τους μεριά.

Θέλω να κλάψω,
τ' όνομά μου να φωνάξω
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα,
στην όχθη τούτης της λίμνης
αυτό που είμαι να δηλώσω,
άνθρωπος με αίμα
που αρνιέται τη χλεύη
και τους υπαινιγμούς των λέξεων.

Εδώ, πλάι στο γυμνό νερό
την ελευθερία μου ζητώ,
την ανθρώπινη αγάπη μου
όχι για το πέταγμα
που ίσως μου δώσει,
το φως ή τον καυτό ασβέστη
μα για τον ενεστώτα χρόνο μου
που περιμένει
στη σφαίρα της τρελής αύρας.

Στο όμορφο κι ευγενικό κάλεσμα της καλής μου φίλης
και συν-ταξιδεύτρας στο όμορφο ταξίδι των αισθήσεων
και των συν-αισθημάτων Μαριαλένας, καταθέτω ένα υπέροχο,
κατά την άποψη μου, ποίημα του αγαπημένου Ισπανού ποιητή
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα με την αγάπη μου και τις ευχές μου
για έναν όμορφο και δημιουργικό μήνα στους φίλους
και συν-ταξιδευτές Ανώνυμους κι Επώνυμους μελαγχολικούς..

_ Τάκης Τσαντήλας _

http://aiolos.pblogs.gr

ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ 7 ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Με προτροπη της Loucretia παιζω το παιγνιδι με τα 7 ελαττωματα και ευθαρσως, πλην ομως τιμιως, ομολογω οτι ειμαι:

εργασιομανης,

τελειομανης,

ευθικτη,

αυστηρη,

υπερβολικα τολμηρη στις προκλησεις

πεισματαρα

λαιμαργη

Προσκαλω ολους τους φιλους ,ελευθερα να παρουν μερος στο παιγνιδι.

Το Χαριστικό Παζάρι Βιβλίων συνεχίζεται...

Με αφορμή την απρόσμενη ανταπόκριση θα συνεχίσουμε το χαριστικό παζάρι βιβλίων έως και την Παρασκευή 07/03
(Θα υπάρχουν σχετικές ανακοινώσεις στο www.asprilexi.com).

Φέρτε και τα δικά σας βιβλία. Αξίζει τον κόπο.

Σας ευχαριστούμε θερμά
Ασπρη λέξη
alexis@asprilexi.com

Update: Επόμενο χαριστικό παζάρι τη Δευτέρα 3 Μαρτίου και ώρα 11 π.μ. στο βιβλιοπωλείο της Άσπρης Λέξης

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΩ.....

Δεν ξέρω από που να αρχίσω στη φάση που βρίσκονται οι ζωές όλων μας....

Εκατομμύρια EURO, απόπειρες αυτοκτονίας "ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΑΝΔΡΩΝ" (ανδρών επιφανών πας ακάλυπτος ή φωταγωγός Τάφος), Τα DVD είναι ροζ, ο Τύπος είναι κίτρινος, το ασφαλιστικό, η Παιδεία, ο Πολιτισμός.... όλα ροζ ή κίτρινα...... Ο Γιωργάκης, Ο Κωστάκης, Ο Αλέξης... EMO, Trendy, Κάγκουρες.... Information Overdose το λένε αυτό.... Στην Αμερική το ξεπερνούν με ασπιρινοειδή αναβράζοντα, στην Ιαπωνία κλείνονται σε συρτάρια και ακούνε κλασσική μουσική, στην Ελλάδα....... Στην Ελλάδα ψάχνουμε γιατρειά μέσω του SEX ή μέσω ενός (ακόμα) δανείου . Για τον φιλήσυχο Έλληνα είναι ίδια η κ....λα .

Για να μην αρχίσει και γίνεται γραφικό το θέμα όμως στην πρώτη μου επίσκεψη θα αφήσω ένα δώρο για τους φιλήσυχους... Γι αυτούς που καταλαβαίνουν και γι ατούς που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.......

Σώπα, μη μιλάς!

του Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ' τη φωνή σου σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγανε: "σώπα". Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!". Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε: "κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!". Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, "Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε, "θα βρεις το μπελά σου, σώπα". Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι "Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα". Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα". Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε : "Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα". Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές, με τους γείτονες μας ένωνε, όμως, το Σώπα. Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα". και μαζευτήκαμε πολλοί μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή! Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα. Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα". Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν' την να σωπάσει. Κόψ' την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο, από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες. Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς". Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς. Και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς, θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς . Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου. Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!.... Τα σέβη μου Δ.Μ

ΤΟ ΦΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ ΕΛΕΟΝΩΡΑΣ

Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦ. 2

Πενήντα και βάλε χρόνια πίσω, ένα παιδί τρέχει ξωπίσω από μια σκιά ενός Φαλκονιού της Ελεονώρας. Τα πόδια του μπλέκονται στις αποκαλάμες και σηκώνει κονιαρτό[1] σαν να ήταν άτι. Το Φαλκόνι κοντοστέκεται χαρακτηριστικά στον αέρα σα να θέλει να δώσει ανάσες στο νέο του φίλο. Τον βλέπει απο κει πάνω με το κοφτερό του μάτι να αγκομαχά· τα πόδια του είναι λευκά από το αλευρώδες καλοκαιρινό χώμα αυτού του καταραμένου άμα τε και ευλογημένου τόπου, το πρόσωπο σαν πυρακτωμένο σίδερο από τον τραχύ ήλιο της Ανατολής. Οι ματιές των δύο συναντιώνται κάπου ενδιάμεσα στην αποκαλάμη και τον εκτυφλωτικά γαλάζια, ασύννεφο ουρανό. Χαδεύονται σαν νοστοχάρτωτα[2], τρίβονται η μια στην άλλη σαν πιτσουνάκια κι έπειτα γραπώνουν η μια την άλλη σαν Χιντιάνοι πετεινοί[3]. Μα, το διάλειμμα του Φαλκονιού τελειώνει, και η σκιά του συνεχίζει το δρόμο της. Το παιδί ακολουθεί τη σκιά, μα έχει κουραστεί. Το φαλκόνι είναι πια πανω απ’ τη χαράδρα, γυρεύοντας τόπο να κοιτάσει[4]. Η θρηνώδης φωνή του πίσω από το λιοβασίλεμα αυτό το δείλις ακούγεται στ’ αυτιά του παιδιού σαν ανανέωση του ραντεβού: ‘’Αύριο πάλαι’’.
[1] Σκόνη
[2] Πρόσφατα αρραβωνιασμένοι
[3] Ράτσα κοκοριών ειδική για κοκορομαχίες
[4] Εισέρχομαι στην κοίτη μου, κοιμάμαι

Ασπρη Λέξη: Χαριστικό Παζάρι βιβλίων

Βιβλία από δεύτερο χέρι, που δεν τα χρειάζονται πια οι ιδιοκτήτες τους,
αναζητούν αναγνώστες πριν καταλήξουν στην ανακύκλωση. Δεν έχετε παρά
να επιλέξετε και να αποκτήσετε τα βιβλία της αρεσκείας σας δωρεάν.


Που? Στο βιβλιοπωλείο της Άσπρης Λέξης στο κέντρο της Αθήνας
Πότε? Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου και ώρα 12 μ.μ

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε και εδώ:
http://www.asprilexi.com/page_show.asp?id=66

Μαλβίνα!!

Ας μου επιτραπεί να κάνω μιά διακοπή στη ροή των πλούσιων κειμένων που παρατίθενται που πράγματι είναι πολύ ενδιαφέροντα. Ορμώμενος από την αναφορά της Μαριαλένας στην τρομέρη Μαλβίνα. Σ'αυτό το ανήμερο θηρίο που δεν δίσταζε να τα βάζει με το κατεστημένο, χωρίς να υπολογίζει την προσωπική φθορά (γιατί όχι και φυσική?) και τα όποια κόστη.

Από μιά παλιά δημοσίευση του Σταυραετού

Τετάρτη, Απρίλιος 18, 2007

Κάραλη- Χαριτοπούλου- Μαλβίνα

Μετά από πολύ καιρό μπόρεσα και έκανα ένα πολύ γρήγορο σερφάρισμα στους μπλογκοφίλους μου και με συγκίνηση ανακάλυψα ότι το μπλογκ των έντεκα αλλά και ο Μάνος έχουν κάνει ίσως ταυτόχρονα αναφορά στην ιδιαίτερη και μοναδική περσόνα της Μαλβίνας
Δεν θυμάμαι πότε την πρωτοείδα στην τηλεόραση ή πότε την πρωτοάκουσα στο ραδιόφωνο. Θυμάμαι όμως πολύ καλά ότι τότε είχα σκεφτεί, ενοχλημένος από τον Τρόπο της
"Τί σόι ψώνιο είναι πάλι τούτο?"
Ομως οι θησαυροί και τα ακριβά, δεν φάινονται με την πρώτη.Είναι σαν τα διαμάντια που τα βρίσκεις στη λάσπη και ανακαλύπτεις την αξία τους κατόπιν. Ετσι και με τη Μαλβίνα. Σιγά σιγά την πρόσεχα όλο και πιό πολύ μέχρι του σημείου να λέω από μέσα μου
" Πέστα κοπέλλα μου" "Ετσι!! έχεις τα γκατς που άλλοι δεν έχουν" !
Εκείνη η Μαλβίνα που ήταν μέρος δικό μας, ή φωνή μας, η ασυμβίβαστη, με τις ματάρες της ,με το αιώνιο χαμόγελό της, το χαμόγελο που έκρυβε το σαρκασμό την χαρά ,την λύπη και την πικρία μας.
Η Μαλβίνα που ποιός ξέρει τι είχε καταπιεί στη ζωή της, που το μυαλό της ξέρναγε σαν φωτιά τις λέξεις κατάμουτρα. Το μεγάλο όπλο της!!
Το πατριωτάκι μου ( το έμαθα μόλις πριν από λίγο ψάχνοντας τις πηγές στο διαδίκτυο) . Αυτή και ο Σκαρίμπας.
Μαλβίνα, πέρασες και έφυγες αφού μας χάραξες βαθιά, γιαυτό και δεν υπάρχει περίπτωση να σε ξεχάσουμε. Οι μεγάλοι άνθρωποι και τα κοφτερά μυαλά, αφήνουν μοιραία το στίγμα τους στους επόμενους.
Είμαι σίγουρο ότι το πνεύμα σου, παραμένει κάπου άφθαρτο, ξεκούραστο και αιώνιο!!

από την πηγή μου μεταφέρω μερικά χαρακτηριστικά, καθώς και ένα από τα τελευταία κείμενά της, από το νοσοκομείο που προσωπικά με σόκαρε

Φίλες και φίλες, ευτευτέστετε.

Το βιογραφικό μου θα σας το περιγράψω στην ταπερμανική, για να μαθαίνουν οι νέοι και να γελάνε οι παλιοί. Γεννήθηκα στις 3 του Φεβρουαρίου περίπου, ίσως και το χίλια εννιακόσια πενήντα τέσσερα.

Δεν είχα αδέλφια που τσακώνονταν, αλλά είχα αδελφό.

Σπούδαξα και έκανα δράσεις πχιότητας στη Λωζάννη, το Παρίσι, επ' όπου και διάτριψα και το ένα ή το άλλο και το Ντισκιουετέ έλεγα με πχιοτική προφορά.

Μετά προέβην αργότερα σε επιστροφές και δούλεξα σε εφημερίδες από το Διάστημα. Δηλαδή 78-83. Και πιο μετά έφκιανα άρθρους σε περιοδικούς.

Κι ύστερα βγήκα στην τηλεόραση και είχα ένα σπήγκελ κι έρχουνταν κάτι συντρόφσες κι αυτές ζακτ, κι εγώ φρακτ και καμιά φορά και τ' ανάποδα.

Μετά έφυγε το ΠΑΣΟΚ, ενωμένο δυνατό κι ίσυσσε το Πασόκ δυνωμένο-ενατό και ξήχασα την κυβερνητική που 'χα μάθει πάνου - κάτου. Κι αυτή ήταν η στάση που μου έβλαψε σοβαρά το πρόβλημα.

Γιατί, αντί μάλλον ή και περίπου, να πάνε όλα κατ' ευθήν, εγώ έφκιαχνα ΙΕΚ Τάπερμαν, αλλά το Ταπερμακιστάν άρχισε να κάνει δράσεις κατά εμού και εναντίον μου, δηλαδή πήγε να μου την κάτσει ο κοντός με γκέγκεν επιθετικό.

Αλλά δεν πειράζει, χέστηκα. Διότι το γκέγκεν και το ντισκιουετέ εγώ το μιλάω στο πρωτότυπο - και με πχιοτική, όπως είπα, προσφορά - και όχι ψελλίζω δολίως και υπούλως ξέναι γλώσαι, άρα θα τα βγάνω πέρα και μετά το Ταπερμακιστάν.

Ισυσσύσατε, φίλες και φίλες, και μη χανόμαστε..."

Μπλογκοπαιγνίου συνέχεια...

Της διαβάζω το μυθιστόρημα από το τηλέφωνο. Διαβάζω και θυμάμαι. Εκείνος ζούσε ακόμα. Τσάι, έξαψη και το ανεκτίμητο δώρο. Αυτός να διαβάζει, εμείς να αξιωνόμαστε. Διάβαζε ο πατέρας και έλεγα από μέσα μου: "Πως ξεστράτησα, αυτή είναι η ζωή που θέλω να ζω". Κι εκείνη συμπλήρωνε ψιθυρίζοντας: "Σαν να μη ζω".

Τελειώνω την ανάγνωση - "Τι γράφω? πες μου" τη ρωτάω. Λίγη σιωπή. "Πως ο άνθρωπος κοιτάζει τη ζωή του, εφόσον έχει ζωή. Και εφόσον η ζωή είναι πράγματι ζωή του. Αλλιώς φοβάται. Μανιάζει. Και τότε στρέφεται με λύσσα στις ζωές των άλλων. Με άλλοθι τον έρωτα. Ή και την ιδεολογία. Μανιωδώς στρέφεται κατά πάνω τους. Για να τους διορθώσει. Για να τους εξαγνίσει. Για να φωτίσει τον κάθε ηλίθιο ή ήδη πεφωτισμένο ή ανυπεράσπιστο ή χαμένο. Και να πατάξει οποιαδήποτε αντίδραση. Για να σκορπίσει απλόχερα τα ελέη του ή να καταδιώξει ανελέητα. Αυτό γράφεις."

Απόσπασμα από το διήγημα της Μαλβίνας Κάραλη, "Μέχρι να φύγουν οι Άγγλοι"

σ.σ. Αγαπητή Φαραόνα, αυτό το διήγημα ήλθε πρώτο στο νου μου καθώς με προσκαλούσες να συμμετέχω σε αυτή τη σκυταλοδρομία αποσπασμάτων. Καλοκαίρι ήταν όταν διάβαζα το βιβλίο που το φιλοξενούσε και θυμάμαι πως αρχίζοντας να διαβάζω αυτές εδώ τις παραγράφους, ένιωσα ένα ισχυρό συναίσθημα αποκάλυψης να με συνεπαίρνει. Με το παραπάνω απόσπασμα των σκέψεων της λατρεμένης μου Μαλβίνας, αφήνω κι εγώ το αποτύπωμά μου για κείμενα που σημαίνουν για μένα πολλά.

Μαριαλένα, 23/2/2008

Θα ήθελα με την σειρά μου να προσκαλέσω τους φίλους ιστολόγους, Τάκη Τσαντήλα, Lockheart, Άννη και Τσότσο να συνεχίσουν με τη σειρά τους το αφιέρωμα που ξεκινήσαμε.

Ενα απλό ήσυχο τέλος, και ένας απλός τάφος

..................
είχε πέσει στη ράχη, δύο αναμμένα καντηλέρια τον φώτιζαν- το πρόσωπό του άσπρο σαν χαρτί, κοίταζε τον ουρανό-άφηνε τα χέρια του στον Μ. και την Τ. που του τα σκέπαζαν με φιλιά.
Ηταν νεκρός.
Η νύχτα ήταν χωρίς άστρα και κατασκότεινη. Χωρίς άλλο μέσα στη σκοτεινιά, ένας τεράστιος Αγγελος στεκόταν όρθιος με τα φτερά ανοιγμένα, περιμένοντας την ψυχή........

.....................
Στο νεκροταφείο Περ- Λασέζ, κοντά στους τάφους των φτωχών, μακρυά από το κομψό διαμέρισμα της νεκρούπολης αυτής, απ'όλους τους φανταχτερούς τάφους που επιδείχνουν μπροστά στην αιωνιότητα τους απαίσιους νεωτερισμούς του θανάτου, σε μιά γωνιά έρημη, κοντά στο παλιό περιτείχισμα κάτω από μιά μεγάλη ιτιά σκεπασμένη με κισσό, μέσα στα μούσκλα και την αγριάδα, υπάρχει μιά πλάκα.
Η πλάκα αυτή είναι όπως και οι άλλες σκεπασμένη από τη λέπρα του χρόνου, από μύκητες, από λειχήνες κι από ακαθαρσίες πουλιών. Η βροχή την πρασίνισε, ο αέρας τη μαύρισε.Κοντά της δεν περνά κανένα μονοπάτι κι οι άνθρωποι δεν αγαπούν να πάνε απ'αυτό το μέρος, γιατί η χλόη είναι ψηλή και τα πόδια βρέχονται αμέσως.
Οταν είναι λίγος ήλιος έρχονται εδώ οι σαύρες. ολόγυρα τ'αγριόχορτα ψιθυρίζουν-την άνοιξη τ'αηδόνια έρχονται και κελαηδούν στα δέντρα.

Η πλάκα αυτή είναι γυμνή. Την πελέκησαν τόσο μόνο, όσο χρειαζόταν για να φάινεται ταφόπετρα, την έκαμαν μακρυά και στενή, όσο χρειαζόταν για να σκεπάσει έναν άνθρωπο.
απάνω της δεν διαβάζεις κανένα όνομα.
Μόνο είναι πολλά χρόνια τώρα, που κάποιο χέρι έγραψε με μολύβι, απάνω της τους τέσσερις αυτούς στίχους, που σιγά σιγά από τη βροχή και τη σκόνη έγιναν δυσκολοδιάβαστοι και τώρα βέβαια, θ'άχουν σβήσει ολότελα:

Κοιμάται. Κι αν η τύχη παράξενη του εστάθη,
όμως ζούσε. Απέθανε ως ο αγγελός του εχάθη-
το πράγμα ετούτο φυσικά κι απλούστατα συνέβη,
καθώς η μέρα που περνά κι ο ήλιος βασιλεύει....

όπως και πριν πολλά χρόνια που είχα τελειώσει το βιβλίο ετούτο, έτσι και τώρα με δάκρυα στα μάτια σας μεταφέρω το απλό και πανανθρώπινο τέλος ενός Αγιου και πονεμένου Ανθρώπου

Μπλοκοπαιχνίδι...σελίδα 123

Χαλίλ Γκιμπράν:Ο κήπος του προφήτη

Μακάρι να'μουν δέντρο άνανθο και άκαρπο,
Γιατί ο πόνος της αφθονίας είναι πιο πικρός από την ακαρπία.
Κι η θλίψη του πλούσιου που απ'αυτόν κανένας δεν παίρνει,
μεγαλύτερη από τον πόνο του ζητιάνου που κανένας δεν του δίνει.

Μακάρι να'μουνα πηγάδι,ξερό και στερεμένο
κι οι άνθρωποι να μου πετούσαν πέτρες,
γιατί αυτό πιο εύκολα θα μπορούσα να υποφέρω
παρά να είμαι μια πηγή με ζωντανό νερό
που πλάι της περνούν οι άνθρωποι χωρίς να πίνουν.

Μακάρι να'μουνα καλάμι που το πατούν τα πόδια,
γιατί αυτό θα'ταν καλύτερο παρά να είμαι λύρα ασημόχορδη,
σε σπίτι που ο κύριος του δεν έχει δάχτυλα.
Και τα παιδιά του είναι κουφά.

Φαραώνα μου,ιδού!
Μετά την πρόσκληση σου ήξερα ήδη τις λέξεις που χόρευαν στο μυαλό μου.Το βιβλίο το έπιασα με κλειστά μάτια.Είναι σε εμφανή θέση μαζί με κάποια άλλα που τα ξαναδιαβάζω εδώ και πολλά χρόνια......

Καλό Σ/Κ να έχετε φίλοι συνοδοιπόροι!

Μπλογκοπαίγνιο

Οι κανόνες που ακολούθησα είναι αναρτημένοι στην αγαπητή φίλη ΓΗΤΕΥΤΡΙΑ .


Εκείνη, βαριά φκιασιδωμένη η κακομοίρα, παστωμένη στην πούδρα για να κρύψει τα χάλια της κι είχε αλείψει τα χείλια της με κοκκινάδι. Στραβομούριαζαν οι Καστρινές, γύριζαν πέρα το πρόσωπό τους. Τι μασκάρα είναι ετούτη, καλέ, τι πριμαντόνα! Καλά να πάθει ο γιατρούλιακας' ας έπαιρνε παπούτσι απ' τον τόπο του.


Από τον Καπετάν Μιχάλη του Ν. καζαντζάκη, σελ. 123, περ. 6-8 (σύμφωνα με τους κανόνες που τέθηκαν)

Μπλογκοπαιγνιδι

Η Deedee(message in a bottle) μου δινει την ευκαιρια να παιξω το παιγνιδι με την αναγνωση ενος κομματιου απο μια σελιδα ενος βιβλιου που τυχαια βρισκεται στο ραφι της βιβλιοθηκης σας.

Το βιβλιο ειναι του Αλεξ.Παπαδιαμαντη

ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟ ΚΥΜΑ

'' Ήτον απόλαυσις, όνειρον, θαύμα. Είχεν απομακρυνθή ως πέντε οργυιάς από το άντρον, και έπλεε, κ' έβλεπε τώρα προς ανατολάς, στρέφουσα τα νώτα προς το μέρος μου. Έβλεπα την αμαυράν και όμως χρυσίζουσαν αμυδρώς κόμην της, τον τράχηλόν της τον εύγραμμον, τας λεύκας ως γάλα ωμοπλάτας, τους βραχίονας τους τορνευτούς, όλα συγχεόμενα, μελιχρά και ονειρώδη εις το φέγγος της σελήνης. Διέβλεπα την οσφύν της την ευλύγιστον, τα ισχία της, τας κνήμας, τους πόδας της, μεταξύ σκιάς και φωτός, βαπτιζόμενα εις το κύμα. Εμάντευα το στέρνον της, τους κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους όλας της αύρας τας ριπάς και της θαλάσσης το θείον άρωμα. Ήτο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα· ήτον νηρηίς, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων...''

Δινω με την σειρα μου την σκυταλη στους

Μαριαλενα,Σακη,Παναγιωτα,Ωσηε

Από τα πρώτα μου πεζά - 1990

Η ΡΟΖ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΙΝΔΙΑΝΙΚΑ ΑΝΤΙΣΚΗΝΑ

I

Το χιόνι έπεφτε μπλε μπροστά από τους αφυδατωμένους κάκτους. Ο γιος του ανέμου μάζευε φίδια για τη συλλογή του. Ο πράσινος καβαλάρης κυνηγούσε βουβάλια στην πεδιάδα μαζί με τη φτερωτή γοργόνα.
Όλα ήταν καθαρά. Όλα ήταν αληθινά. Ελεύθερα. Χίπικα. Ινδιάνικα…

II

Ο αδερφός του δάσους είχε πάλι χαθεί απ’ τον καταυλισμό. Είχε ανακαλύψει ένα δέντρο που έβγαζε ένα παράξενο χυμό· ‘’ζωμός που πετάει’’, όπως τον ονόμαζε. Πέρασαν χρόνια από τότε. Ο αδερφός του δάσους κόντευε να ξεχαστεί.

III

Κάποτε έφθασαν νέα στο χωριό. Ο αδερφός του δάσους γύριζε τους γειτονικούς καταυλισμούς διδάσκοντας για το ‘’πέταγμα’’ που μπορούσε να προσφέρει ο ‘’ζωμός που πετάει’’. Είχε καταντήσει ένα ράκος, ένα σκουπίδι, που τον περιφρονούσαν όλοι. Ακόμη κι αυτοί· οι χυδαίοι…

IV

H ινδιάνικη ζωή κυλούσε ωραία. Οι γυναίκες έκαναν κοτσίδες τα μαλλιά τους, γεννούσαν ινδιανάκια, έτοιμες να τα παραδώσουν στην ελευθερία. Τραγουδούσαν ανέμελα καρτερώντας τους άνδρες τους να γυρίσουν απ’ το κυνήγι με το κρέας. Το λάθος ήταν στο δάσος· ένα λάθος που είχε αρχίσει να τελειώνει.

V

Μια μέρα οι ουρανοί βρυχήθηκαν και γκρίζεψαν ολοκληρωτικά. Η θυγατέρα των ουρανών είχε θυμώσει. Πήρε το τσεκούρι με τα γενναία, ελεύθερα, ινδιάνικά της χέρια και με μια κίνηση έκοψε όλα τα δέντρα με το ‘’ζωμό που πετάει’’. Το λάθος έπαψε να’ ναι λάθος· τόσο απλά…

ΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η απλή ιστορία ετελείωσε. Άχαρη, χωρίς λέξεις, σα γυναίκα αχτένιστη, άβαφτη, αστόλιστη. Σαν μια εικόνα ροζ πίσω από ινδιάνικα αντίσκηνα.

Τέχνη που... θεραπεύει

Παραστάσεις από νοσοκομείο σε νοσοκομείο για παιδιά που νοσηλεύονται

της Σάντρας - Οντέτ Κυπριωτάκη

Είναι βράδυ καθημερινής, έξω βρέχει, πολλή κίνηση. Η ζωή της πόλης ακολουθεί τον συνηθισμένο ρυθμό της. Ωστόσο, σε μια λευκή αίθουσα, σ' ένα νοσοκομείο με δυνατό φως, έκπληκτα ματάκια παρακολουθούν ιστορίες για βασιλιάδες, δράκους, χρυσάφι, φιλίες, αγάπη και συγχώρεση. Ένα βέλος χτυπάει τον εχθρό, μα εκείνος δεν παθαίνει τίποτα. Γιατί υπάρχουν και βέλη που δεν πληγώνουν ποτέ, αλλά σκορπίζουν αγάπη.

Εδώ και πέντε χρόνια, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, κ. Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, εμπνεύστηκε μια ομάδα "κινητού θεάτρου". Το ξεχωριστό σ' αυτό το θέατρο είναι οι παραστάσεις τους προορίζονται για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Φέτος, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου , συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός του "Βέλους που δεν πληγώνει", μαζί με τον Σταύρο Σιούλη και την Ντίνη Ρέντη, από τις αρχές Νοεμβρίου γεμίζουν τα νοσοκομεία της Αθήνας με θέατρο, μουσική, χρώμα και παιδικά γέλια. Κάθε απόγευμα, μέχρι τον Απρίλη, ο μικρός θίασος, με ελάχιστα αντικείμενα και απλές στολές, παίζει σε θαλάμους, σαλόνια, διαδρόμους, όπου υπάρχουν ασθενή παιδιά. Η ανάγκη των παιδιών για λίγη ψυχαγωγία μέσα στην άσχημη, καθημερινή ρουτίνα ενός νοσοκομείου ή ενός ιδρύματος είναι πια επιτακτική και όχι δευτερεύουσα.

Ο ένας ηθοποιός φωνάζει από τα δωμάτια τα παιδιά, όσο οι άλλοι στήνουν την παράσταση. Στην άρχή έρχονται μόνο λίγα, κάποια με τους γονείς τους, με τις πιτζάμες, με τις ρόμπες του νοσοκομείου. "Πριν από πάρα πολλά χρόνια, πολύ παλιά, υπήρχε ένα πολύ φτωχό βασίλειο..." και η ιστορία ξετυλίγεται. Σιγά σιγά, όμως, το χωλ γεμίζει με απορημένα και έκπληκτα παιδιά, που αργότερα γελάνε και χειροκροτάνε. Ένα κοριτσάκι έχει δει την παράσταση τόσες φορές που πετάγεται και λέει τα λόγια! Πολλοί από τους γονείς, παρακολουθούν με ενδιαφέρον, άλλοι ξεκλέβουν λίγο χρόνο για να ξεκουραστούν. Κάθε χρόνο προσφέρονται δωρεάν 150-180 παραστάσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και του υπουργείου Πολιτισμού.

Ο θίασος υποστηρίζεται από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς. Στόχος των παραστάσεων είναι φυσικά η προσφορά στα παιδιά και τα κείμενα γράφονται ειδικά γι' αυτόν τον σκοπό. "Αυτό το θέατρο είναι πολύ ουσιαστικό για μας. Μας υπενθυμίζει συνέχεια τον κοινωνικό ρόλο του θεάτρου, κάτι που μέσα από τις φιλοδοξίες μας ξεχνάμε πολλές φορές", εξηγεί ο κ. Θεοδωρόπουλος. Αλλά και η καλλιτεχνική πλευρά έχει ενδιαφέρον, καθώς οι ηθοποιοί είναι επαγγελματίες, το κάνουν σε καθημερινή βάση και αντιμετωπίζουν το έργο αυτό υπεύθυνα.

Το χάος της μεγαλούπολης παραμένει. Γίνονται όμως, όλα πιο φωτεινά, όταν υπάρχουν πρωτοβουλίες που φέρνουν χαμόγελα ακόμα κι εκεί που δεν είναι όλα τόσο λαμπερά.

image by www.newyork.urbanbaby.com

Περιοδικό Μετρό, Φεβρουάριος '08, Ρεπορτάζ, σελ. 18.

Ειδικά αφιερωμένο σε όλους τους συνοδοιπόρους

Οι καρποί

Μια γυναίκα τριγυρνούσε σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο όταν παρατήρησε μια αφίσα που ανακοίνωνε ένα νέο ανθοπωλείο. Μπαίνοντας μέσα στο ανθοπωλείο ένιωσε μεγάλη έκπληξη: ήταν άδειο, χωρίς λουλούδια, βάζα, συνθέσεις και ο ίδιος ο Θεός στεκόταν πίσω από τον πάγκο.

"Μπορείς να ζητήσεις ό,τι θέλεις", είπε ο Θεός.

"Θέλω να είμαι ευτυχισμένη. Θέλω ειρήνη, χρήματα, την δυνατότητα να με κατανοούν. Θέλω να πάω στον παράδεισο όταν πεθάνω. Και όλα αυτά τα θέλω και για τους αγαπημένους μου".

Ο Θεός άνοιξε μερικά δοχεία από το ράφι που βρισκόταν πίσω του, πήρε μερικούς κόκκους από μέσα και τους έδωσε στην γυναίκα.

"Τώρα έχεις τους σπόρους", είπε ο Θεός. "Ξεκίνησε φυτεύοντάς τους, γιατί εδώ δεν πουλάμε τους καρπούς".

ΑΣΠΡΟ ΜΑΥΡΟ

Το Μαύρο ταιριάζει σε πολλούς ανθρώπους
Το Ασπρο Μόνο στους Αγγέλους

I put a spell on you η αλλιως ''θα σε καταραστω''

Οταν πρωτοακουσα αυτο το τραγουδι ημουν νεο κοριτσι.

Μου γεννα τα ιδια συναισθηματα παντα και τωρα που περασαν σχεδον τριαντα χρονια.Πως γινεται ενα τραγουδι να μην ξεπερνιεται μεσα μας ποτε ,ενω ενα σωρο αλλα πραγματα να τα ξεπερναμε και τις περισσοτερες φορες να τα ξεχναμε κιολας?Ποτε δεν καταλαβα.

Ειναι αφιερωμενο εξαιρετικα στον Σακη αλλα και σ ολους τους συνοδοιπορους αυτου και των αλλων μπλογκς.

14 Φεβρουαρίου...λιγες ώρες μετα!

>Nel cielo passano le nuvole
Che vanno verso il mare
Sembrano fazzoletti bianchi
Che salutano il nostro amore
Dio, come ti amo
Non è possibile
Avere tra le braccia
Tanta felicità
Baciare le tue labbra
Che odorano di vento
Noi due innamorati
Come nessuno al mondo
Dio, come ti amo
Mi vien da piangere
In tutta la mia vita
Non ho provato mai
Un bene così caro
Un bene così vero
Chi può fermare il fiume
Che corre verso il mare
Le rondini nel cielo
Che vanno verso il sole
Che può cambiar l'amore
L'amore mio per te
Dio, come ti amo...

(σε ελεύθερη μετάφραση από την Παναγιώτα)

Στον ουρανό ταξιδεύουν τα σύννεφα
κι έρχονται απέναντι στην θάλασσα,μοιάζουν σαν άσπρα μαντηλάκια που χαιρετάνε την αγάπη μας.
Θεέ μου πόσο σ'αγαπώ...
Δεν είναι δυνατόν να κρατήσει μια αγκαλιά τόση ευτυχία...
Φιλώ τα χείλη σου (που έχουν την μυρωδιά του ανέμου)
Εμεις οι δύο,ερωτευμένοι,σαν να είμαστε μοναδικοί στον κόσμο...
Θεέ μου,πόσο σ'αγαπώ!
Θέλω να κλάψω...σε όλη μου την ζωή δεν δοκιμάστηκα ποτέ έτσι,
μ'αυτόν τον τρόπο της αγάπης,
μ'αυτόν τον τρόπο της αλήθειας,
Ποιός μπορεί να σταματήσει το ποτάμι
να χυθεί μέσα στην θάλασσα?
(ποιός μπορεί να σταματήσει)τα χελιδόνια στον ουρανό να πετάνε ψάχνοντας τον ήλιο?
Ποιός μπορεί ν'άλλάξει την αγάπη?????
Την αγάπη μου για σένα....

Dio come ti amo!!!!!

Με την αγάπη μου αφιερωμένο στην συντροφιά των Α.Μ.ερωτευμένων και....μη!

Α ν θ ρ ω π ο ι

Υπαρχουν ανθρωποι,που μπορεις να ζεις μεσα τους

χωρις να ζεις μαζι τους,

οπως υπαρχουν ανθρωποι που ενω εισαι μαζι τους ,

ειναι αδυνατον να ζεις μεσα τους.

''ΓΚΑΙΤΕ''

Καλώς Ήλθα!

Σας χαιρετώ κι από δω. Οφείλω την παρουσία μου εδώ στην Faraona και την Marialena. Αφήνω για πρώτο ποστ ένα απόσπασμα από ένα μικρό διήγημά μου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ''ΨΙΧΑΔΙ''.

ΕΙΜΑΙ Ο ΡJF26008626ΖΙ
Δεν άντεξα. Έσπασα με μια δυνατή κίνηση του ενταφιασμένου ψυχισμού μου τα αόρατα δεσμά και εκατέβηκα στο θολό δρόμο. Το βήμα μου ήταν γοργό, σχεδόν αθλητικό, μα νευρικό, τόσο νευρικό και σφικτό που οι κλειδώσεις δεν λειτουργούσαν πια. Μα έτσι αγκυλωμένος προχωρούσα σκουντουφλώντας ενίοτε σε διάφορα μικροεμπόδια, σε μικροεξοχές που είχαν δημιουργηθεί από αστοχία υλικών.

Τα είχα καταφέρει· αφού έκανα την αρχή θα ολοκλήρωνα κιόλας· το δίχως άλλο θα ολοκλήρωνα. Έβαλα τις ψηφιακές παρωπίδες μου οξύνοντας μάλιστα την γωνία ούτως ώστε να μην υπάρχει περίπτωση παρέκκλισης. Ήμουν ο κωδικός ΡJF26008626ΖΙ, άνθρωπος εξ ανθρώπων, αμιγής φυλετικά, χωρίς πρόσμιξη με κλώνους, ανθρωποειδή και μεταλλαγμένα. Είχα δική μου λογική και είχα τη δύναμη και το δικαίωμα ν’ αποφασίζω εγώ για τη ζωή μου. Εκείνο το πρωί είχα αποφασίσει να φτάσω στο τέρμα του δρόμου, να ολοκληρωθώ ως προσωπικότητα, να εδραιωθώ ως νόμιμος και ισότιμος κάτοικος της ενωμένης οικουμένης.

Με λένε Αρτεμις

... και ήλθα στη ζωή μιας οικογένειας που με λατρεύει όταν ήμουν δυο μηνών χιονομπαλίτσα και χωρούσα στην παλάμη της μαμάς Ρένας. Η αδελφή μου η Μαριαλένα, όταν με πρωτοαντίκρυσε δεν μπορούσε να καταλάβει το φύλο μου γι' αυτό και με φώναζε "Τσάρλυ", αλλά όταν η κτηνίατρος της είπε πως είμαι κοριτσάκι, με βάφτισε Αρτεμις, η θεά του κυνηγίου γιατί έκανα τις παντόφλες της διάτρητες με τα μικρά δοντάκια μου.

Πριν από μένα ερχόταν στο σπίτι ένας κεραμυδόγατος ο Τίτο, που μας τον άφησε αμανάτι η νοικάρισσα όταν έφυγε και μπαινόβγαινε στη κουζίνα για να φάει, με τα αυτιά του όρθια μήπως ακούσει κάτι για να φύγει γρήγορα, αλλά η αδελφή μου που σας είπα, τον χάιδευε και τον ταίζε, μέχρι που έφυγε οριστικά από κοντά μας ένα Πάσχα που οι μυρωδιές των αρνιών τον πλάνεψαν και εξαφανίστηκε προς αναζήτησή τους...


Το θέμα είναι να έχεις στύλ στη παραλία

Ως Καρκίνα στο ζώδιο που είμαι, μ' αρέσει πολύ να με χαϊδεύουν οι δικοί μου, να παίζω με τα "παιδάκια" μου δηλαδή ότι λούτρινο κουκλί υπάρχει στην οικογένεια εγώ το υιοθετώ και παίζω μαζί του. Μ' αρέσει να βγαίνω βόλτα φορώντας το κόκκινο σαμαράκι μου και τραβώντας το λουρί για να πάω να γαυγίσω άλλα πιο μεγαλόσωμα σκυλιά στο πάρκο αλλά και να ανεβαίνω στο αυτοκίνητο και να πηγαίνουμε στο χωριό για να παίξω έξω στον κήπο κυνηγόντας ζουζούνια, πουλάκια και βατραχάκια στο γκαζόν.


Εχω και αμάξι, πάμε μια βόλτα? Η Αρτεμις στο βολάν

Τρελλαίνομαι για κόκκαλα, φρούτα, τυρί, ξηρούς καρπούς, ζαμπονάκια και τρώω ακόμη και χόρτα και φασόλια, αφήνοντας άφωνους τους ανθρώπους που με βλέπουν να ξερογλύφωμαι ενώ καρφώνω το βλέμμα μου πάνω στο λαχταριστό έδεσμα! Μιαμ, μιαμ!
Άμα πεινάω τους "τα ψάλλω" κανονικά βγάζοντας λαρυγγυσμούς σαν μουρμουριτό για να καταλάβουν επιτέλους ότι είναι ώρα να με ταϊσουν.

Φοβάμαι τους κρότους και τα ύψη, αλλά και τις γάτες, ναι, ναι, αλήθεια λέω, γιατί έχουν νύχια κοφτερά και δεν αστειεύονται αν πάω να τις πειράξω, γι' αυτό και φυλάω τα νώτα μου κάνοντας πως δεν τις βλέπω αν συναντηθούμε.


Χμ, για να δώ θα περάσει καμμιά γάτα από απέναντι?

Άμα αρρωστήσει κάποιος στην οικογένεια κάθομαι δίπλα του ακίνητη μέχρι να βεβαιωθώ ότι είναι καλύτερα, αλλιώς περιμένω μαζί του στο κρεββάτι μέρα και νύχτα. Όταν με μαλώνουν που κάνω διαολιές, κατεβάζω τα μάτια και βλέπω σε σχήμα μισοφέγγαρου μέχρι να ξεθυμώσουν οι μεγάλοι από αυτό που έκανα και περιμένω κρυμμένη με την ουρά κατεβασμένη. Το ίδιο κάνω και όταν η μαμά Ρένα φωνάζει πως είναι η ώρα για μπάνιο και τότε εξαφανίζομαι κάτω από το τραπέζι ή στις σκάλες για να μην με βρουν, αλλά μάταια.

Την Μαριαλένα όποτε γυρίζει από έξω και με πέρνει αγκαλιά, γίνεται μούσκεμα στη μύτη από το γλύψιμο που της κάνω, ενώ η μαμά μου λέει "μη Αρτεμις" και εγώ της δίνω άλλο ένα στα κρυφά, ενώ με χαϊδεύει και παίζει μαζί μου.

Η μαμά λέει πως άμα ξαναγεννιόταν σαν και μένα ήθελε να είναι και να καλοπερνά, ενώ ο μπαμπάς Ανδρέας μου σφυρίζει και μου δίνει στα κρυφά μεζεδάκια και η Μαριαλένα με φιλάει και με χαϊδεύει ενώ μου τραγουδάει κάτι για κουνελάκια, γατάκια, παπάκια, τι να σας πω... αρφ!




Με σκυλικούς χαιρετισμούς,
Άρτεμις η γκριφονκανισούλα
(και Μαριαλένα για την εξιστόρρηση)

Οι μουσικοθεραπείες προτείνουν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο...

με τους Moody Blues

Schlomo

Πάντα θα υπάρχει μια γάτα σε ολα τα μήκη και τα πλάτη της γης για να εξιτάρει εμας τους τρελλαμένους με το είδος τους.
Αυτός είναι ο Σλόμο-Σολομων-που μοιράζει την ομορφιά και τα νάζια του σε δυο σπιτικές αυλές στο κέντρο και τα περίχωρα της Φρανκφούρτης.



Ο μεγαλοπρεπής Σλόμο σε ανοιξιάτικες πόζες.



Ο Σλόμο σε στιγμές αναζήτησης,εντόμων,ποντικών,και ....ξωτικών!!



Αλλά είναι και τεμπελόγατος!Κλασσική πόζα ανάπαυσης μετά την τσάρκα στα χωράφια!

My time

Φιρουζ ο μεγαλοπρεπης η ο ερωτας δεν εχει ματια.

Αυτος ειναι ο Φιρουζ.Τον πηρα οταν ηταν περιπου 2 μηνων στο σπιτι.Ηταν ενα μικρο γατι ,χαρμα οφθαλμων.Με ενα ματι γαλαζιο και το αλλο χρυσαφι.Αριστοκρατης,καθαροαιμος

ολολευκος,τρυφερος και πολυ ηρεμος.Οσο ητανμικρος και πριν κλεισει τον πρωτο χρονο της ζωης του ηταν ολα αυτα.Μετα ξαφνικα με τον πρωτο του οιστρο αλλαξε παντελως.Εμενα τοτε στον πρωτο οροφο μιας πολυκατοικιας,πανω απο μια πιτσαρια.Θες οι μυρωδιες του ψημενου μπεικον και των τυριων,θες ο οιστρος, το γατι που τοχανες που τοβρισκες ηταν μονιμως σκαρφαλωμενο στην τεντα που μας χωριζε απο την εν λογω πιτσαρια.

Καθοταν συριζα στην ακρη της κι αγναντευε μυριζοντας τους πελατες του μαγαζιου που ετρωγαν κι επιναν απο κατω.Δεν μπορουσα φυσικα να τον φυλακισω μεσα στο σπιτι κλεινοντας

πορτες και παραθυρα.Ομως εβαλα σ ολο το μηκος του μπαλκονιου ενα δυχτι μπας και τον εμποδισω ,ματαια βεβαια γιατι τα γατια ειναι αιλουροειδη και δεν καταλαβαινουν απο τετοια.Μετα, μια μερα καταλαβα παρατηρωντας τον, οτι τελικα η πρεμουρα του δεν ηταν η πιτσαρια κι ο κοσμος.Ηταν μια τροφαντη κεραμιδογατα που σουλατσαριζε αδιαφορα στο γκαζον.Η κεραμιδογατουλα κουτσαινε απο το ενα ποδι κι ως εκ τουτου ηταν και πηδηχτουλα,προσπαθοντας να περπατησει φυσιολογικα.Κι ετσι ο Φιρουζ ενα απογευμα αγνοοντας τα παντα και τους παντες κατεβηκε μεσω της τεντας και συνεβρεθει ερωτικως μετα της κουτσης.Εκτοτε οι ερωτικες του προτιμησεις ηταν αυτου του τυπου :αποφευγε συστηματικα τις καθαροαιμες που του κουβαλουσα κατα καιρους στο σπιτι κι οχι μονον αυτο.Οταν εβλεπε οτι επεμενα βλακωδως σε τετοιες προσκομισεις,κρυβοταν εντρομος η εξαφανιζοταν αμεσως απο προσωπου γης.Αντιθετως δε οταν εβλεπε κεραμιδογατα βρωμικη ,κουτση ,στραβη,πληγωμενη,αρρωστη εκανε σαν τρελλος να την προσεγγισει.Αλλαξαμε σπιτι και στην μονοκατοικια που μετακομισαμε ο Φιρουζ απεκτησε νεα ερωμενη .Ηταν παλι μια κεραμιδογατα τιγρε με πρασινα ματια ομως της ελειπε το ενα.Ημουν απαρηγορητη πλεον.Μα παλι με αναπηρη ελεγα τι πραγμα ειναι αυτο!Περιττο δε να πω οτι ο ιδιος ειχε γινει ενας αλητης πρωτης γραμμης .Απο ασπρος και φουντωτος ειχε καταντισει απο τα χωματα και τα χορτα που κυλιοταν, κατι σε μπεζ με ολιγον χακι.Κι απο φουντωτος που ηταν οταν τον χτενιζα ηταν πια ενα γατι με μαλλι γεματο κομπους και κομπακια που ηταν αδυνατον να ξεμπερδευω καθε φορα.Τον αφησα λοιπον στην τυχη του.Στην τριτη μας μετακομιση, στην Αθηνα πια, ειπα πως δεν μπορει λογω πρωτευουσας θα συνελθει και του φερα μια γατουλα στο σπιτι την Μπουμπου.Ε! το τι εγινε δεν περιγραφεται.Μεχρι που την κατουρησε στα μουτρα.Τετοια αλητεια απο γατι εχετε ξανακουσει?Ο αφεντικος της Μπουμπους ηρθε και την πηρε αρον αρον και εγω εγκατελειψα για αλλη μια φορα τις προσπαθειες να τον διασταυρωσω με ζωο της ρατσας του.Ο Φιρουζ πανευτυχης πια αλωνιζε την καινουργια γειτονια και φυσικα στο ιδιο πλανο.Η βρωμια και η αναπηριες τον τραβουσαν σαν μαγνιτης.Ωσπου στην γειτονια εμφανιστηκε ο grande κεραμιδογκομενος.Ενας γατος που περπατουσε κι ετριζε η γης.Ο Φιρουζ βεβαια λυσαξε διοτι η προτιμησεις των θηλυκων ηταν εμφανεστατες και τον κυνηγουσε βγαζοντας αφρους μερα νυχτα.Εβγαινε μαζι του κυριολεκτικα στα ''μαρμαρενια αλωνια ''και εφριττε οταν μυριζε την χαρακτηριστικη μυρωδια του .Ημουν σε αγωνια διοτι μου ερχοταν πληγωμενος,καθυμαγμενος,σερνοντας τα ποδια του καθε πρωι ,με αιματα στα ματακια του,με βγαλμενο το τριχωμα του κατα τοπους.Με περνανε τα δακρυα οποτε τον εβλεπα ετσι αλλα τον αφηνα να δοκιμασει την ζωη.Σαματι ελεγα ποσα χρονια θα ειμασταν μαζι?Λιγα.Επομενως ας εκανε οτι ηθελε.Ας πηγαινε κι ας του βγαινε και σε κακο.Ωστοσο τον περιποιομουν ,του βαζα ιωδιο στις πληγιες και του δινα βιταμινες ,για ν αντεχει, Καποιο βραδυ με ξυπνησαν τα νιαουρισματα απ τον καυγα του με τον Grande.Βγηκα στο μπαλκονι και ειδα τους δυο γατους να παλευουν στο περβαζι του μπαλκονιου εξω απο τα καγκελα και τον Φιρουζ να φευγει στο κενο και να εξαφανιζεται.Αρπαξα μια πετσετα και κατεβηκα κατω με το νυχτικο .Ευτυχως ειμασταν παλι σχετικα σε χαμηλο οροφο.Τον βρικα αιμοφυρτο,να βογκαει και τον μαζεψα στην αγκαλια μου.Δεν ηξερα αν επρεπε να γελαω η να κλαιω και μαλλον μου συνεβαιναν και τα δυο ταυτοχρονως.Τελως παντων σωθηκε,δεν ειχε παθει εσωτερικη αιμοραγια ,εκατσε δεκα μερες στο σπιτι ,ετρωγε κρεατοσουπιτσες και συνηλθε.Μολις ομως ενιωσε να συνερχεται αντε παλι τα ιδια.Επεσε συνολικα τεσσερεις φορες κατω απο το μπαλκονι σε διαστημα εξι μηνων.Οτι κι αν εβαλα σ εκεινη τη μερια του μπαλκονιου σταθηκε αδυνατον να τους εμποδιζει αυτους τους δυο αρσενικους να τσακωνονται.Και παντα ο Φιρουζ επεφτε στα μαρμαρα του πεζοδρομιου και παλι τη γλιτωνε.Τα χριστουγεννα του 2002 ομως συνεβει το μοιραιο.Σε μια καθοδο του εσπασε καποιο πλευρο του, επαθε εσωτερικη αιμοραγια κι ο κτηνιατρος που μας ειχε μαθει πια απ εξω κι ανακατωτα μου ειπε ''τελος''.Ξεψυχισε μεσα στην αγκαλια μου χωρις να κουνιεται και να βογκαει καθολου.Ηταν αφωνος πια .Νομιζω με τον εαυτο του.Θυμαμαι τον κοιταζα μεσα στα ματια βαθεια κι εκλαιγα-εκλαιγα ,τα δακρυα μου επεφταν στη μυτη του και σε μια υστατη προσπαθεια του ,εβγαλε το ροζ γλωσσακι του και τα γευτηκε ,μετα οι κορες των ματιων του εγιναν μεγαλες .Μαυρισε και το γαλανο και το χρυσο του ματι και εφυγε κοιτοντας με.Κι εγω δεν μπορουσα να κανω τιποτα ,τιποτα πια.Ετσι τον εχασα.Ηξερα οτι αν τον ευνουχιζα θα τον εσωνα .Δεν το εκανα ομως .Και δεν μπορεσα ποτε να εξηγησω γιατι. Ισως να τον αγαπουσα πολυ η και καθολου.Ποιος ξερει?

Ιράν...

Γυρνάμε λοιπόν ολοταχώς προς τα πίσω:

Μαυροντυμένες εκφωνήτριες (που συνήθως ξεκατινιάζονται μεταξύ τους αλλά και διαπομπεύουν τους "ελάχιστους" αδελφούς μας), ακολουθία του Επιταφίου (!) με αφιέρωμα στη ζωή του αρχιεπισκόπου, πομπώδεις "επικήδειοι" στα κανάλια και διακαναλική, δικτατορικώ δικαίω, μακάβρια αναμετάδοση λειψανολαγνίας και των τεθλιμμένων (;) επίσημων παρατρεχάμενων (χαμηλοβλεπούσα "χήρα" η Νατασούλα, βαρύς/σεκλετισμένος ο χοντρούλης δίπλα της...).

Βαριά η σκιά του πένθους σε μια χώρα που γονυπετεί "ευλαβικά" μπροστά στους θρησκευτικούς ηγέτες της αλλά την ίδια ώρα έχει, στα κρυφά, ποδοπατήσει τις εντολές τους: "ου κλέψεις", "ου μοιχεύσεις" (αυτό πια το έχουμε καταξεσκίσει!), "ου ψευδομαρτυρήσεις", "ουκ έστι Ιουδαίος, Έλλην ή βάρβαρος", "αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν"...

Επανήλθε λοιπόν όλη η άγρια "ομορφιά" και υποκρισία προηγούμενων δεκαετιών, όπου φιλούσαμε το χέρι του παππούλη του χωριού μας και ταυτόχρονα κλέβαμε στο ζύγι, καταπατούσαμε το χωραφάκι του διπλανού μας, "τακτοποιούσαμε" την υπηρετριούλα που συγύριζε το μικροαστικό σπίτι μας και είχε την ανάγκη μας.

Έχει η σημερινή Ελλάδα καμμιά σχέση με την ανάταση της μεταπολίτευσης και τα κοινωνικά, πολιτικά άλματα της προηγούμενης 20ετίας;

Έχει όραμα για το μέλλον, σχέδιο για το πώς θα πορευτεί;

Μας τέλειωσαν, φαίνεται, οι ανάσες μας μόλις φτιάξαμε δρόμους, αεροδρόμια, μετρό, μόλις θαμπώσαμε τους κουτόφραγκους, Ασιάτες και λοιπούς με τους Ολυμπιακούς που διοργανώσαμε και γυρίσαμε στα "καθ'ημάς", αυτά που ξέρουμε: μιζέρια, δολοπλοκία, αρπαχτή αλλά και προγονολατρία για τον στρατηλάτη και τον Βουκεφάλα του (μας το υπενθύμισε και ο "εθνικός νομάρχης" μας παρελαύνοντας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης...) και "κάψιμο" ιστορικών βιβλίων (που τάχα μου βεβήλωναν τα ιερά και τα όσια του περιούσιου λαού μας) καθ' υπόδειξη του μεταστάντος...

Ξέπνοοι, χειραγωγούμενοι από το "κουτί του διαβόλου", "κολλημένοι" με τις εμμονές μας, ΣΚΛΑΒΟΙ...

(Και νομίζαμε οι αφελείς ότι χειραφετηθήκαμε από τον καθωσπρεπισμό, την θρησκοληψία, την υποκρισία προηγούμενων γενεών, ότι άνοιξαν τα μυαλά μας, ότι "διαφωτιστήκαμε"... )

Omega Vibes & Glykeria "Diaspora"

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Στίχοι: Μη διαθέσιμο
Μουσική: Omega vibes
Πρώτη εκτέλεση: Γλυκερία

Διασπορά
Σμύρνη Καναδά
μακριά μου έχεις παει
πονάει

Ο ένας έφυγε για Αυστραλία
ο άλλος μπάρκαρε μικρός στα πλοία
Τούρκοι κι Έλληνες στη Γερμανία
μέρα νύχτα στη βιομηχανία
χτίσανε την νέα Κοινωνία

διασπορά
άξιζε η σπορά
ναι η ψυχή μου προχωράει , γελάει
ο ένας λάντσα χρόνια στην Αστάρια
ο άλλος καπετάνιος στα βαπόρια
Ελληνάκια σκληραρογυμένα
δούλευαν για σένα και για μένα

Ο ένας έφυγε για Αυστραλία
ο άλλος μπάρκαρε μικρός στα πλοία
Τούρκοι κι Έλληνες στη Γερμανία
μέρα νύχτα στη βιομηχανία
χτίσανε την νέα Κοινωνία

ο ένας λάντσα χρόνια στην Αστάρια
ο άλλος καπετάνιος στα βαπόρια
Ελληνάκια σκληραρογυμένα
ξανακτίσανε τα γκρεμισμένα
δούλευαν για σένα και για μένα



Αυτό το κομμάτι το βρήκα πέρσι στις μουσικές μου αναζητήσεις και το φύλαξα για να ακούω την φωνή της αγαπημένης μου ερμηνεύτριας Γλυκερίας, σε συνδιασμό με την εμπνευσμένη μουσική των Omega Vibes. Χθες το απόγευμα ταξιδεύοντας προς Γερμανία, το έβαλα ξανά στο ipod μου και με πλημμύρισε η ίδια συγκίνηση όπως τότε που το πρωτοάκουσα!

Το αφιερώνω σε όλους τους ξενιτεμένους Ελληνες που φυλάνε τη πατρίδα στη καρδιά τους...

Μαριαλένα, 02/02/2008