Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007
Δευτέρα, Ιουλίου 16, 2007
Κάποιες νηφάλιες σκέψεις για την Πάρνηθα
Του Νίκου Μάργαρη, καθηγητή στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντή της ελληνικής έκδοσης του «Νational Geographic»
1.Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα
Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.
2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές
Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.
3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές
Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.
4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι
Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.
Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.
5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας
Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.
6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων
Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;
Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.
7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα, ούτε αναδασώσεις
Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.
Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμύρων κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.
Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.
Ρέκβιεμ για την Πάρνηθα!
1.Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα
Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.
2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές
Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.
3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές
Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.
4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι
Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.
Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.
5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας
Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.
6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων
Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;
Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.
7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα, ούτε αναδασώσεις
Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.
Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμύρων κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.
Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.
Ρέκβιεμ για την Πάρνηθα!
Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007
Μην μείνεις αμέτοχος!
Κυριακή 8 Ιουλίου και ώρα 7 το απόγευμα όλοι έξω από την Βουλή.
Απαίτησε την αναδάσωση όλων των καμένων εκτάσεων.
Μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες απαίτησε δράση τώρα .
Μην μείνεις άπραγος αυτή τη φορά .Πρόωθησε αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους μπορείς και κατέβα στους δρόμους στην πιο μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον.
Ψηφίστε εδώ για να μην μείνετε αμέτοχοι στη δράση! Μας αφορά όλους η πρωτοβουλία:
Actclik.com
Links: Πάρνηθα: η επόμενη μέρα! στο Χαμομηλάκι
Σώσαμε το Καζίνο, χάσαμε το Δάσος: ANIMA.GR
Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007
Μια νυχτα με πανσεληνο ο Ιουλης μυρισε θανατο...
Ξαπλωσα διπλα στο μισοσβησμενο αποτσιγαρο και μυρισα το αρωμα απο το κραγιον.
Μμμμμμ!!!!σαν γιασεμί μυριζε..
Δεν ειχα ορεξη για παιγνιδια σημερα.
Η μανα μου κοιμοταν μεσα στα κοκκινα πεπλα της μετα την χθεσινη της κοπιαστικη δουλεια.
Με κοιταξε με το επιτιμητικο της υφος οταν επεστρεψε και ειπε:Την επομενη φορα ετοιμασου να ερθεις μαζι μου.Μεγαλωσες πια....θελω την βοηθεια σου
Εστρεψα το βλεμμα μου στον ουρανο γεματη απογνωση.
Μια απαντηση ηθελα .Που θα πηγαινα?Τι επρεπε να κανω?
Μπαμπάκααααα....φωναξα.
Ο πατερας μου ο Κεραυνος εκρυψε τα ηλεκτρικα του φορτία,αγκαλιασε τις αδελφες-θείτσες -μου,την Αστραπη και την Βροντη και ηρθε να με παρει στα γονατα του και να ρωτησει
-Τι σε αποσχολει σπλαχγνο μου και με κραζεις να κατεβω απο τα ουρανια δωματα μου?
-Η μητερα,η μητερα θελει να με παρει μαζι της στα ταξειδια...
--Ακου καρδια μου και μη χολοσκας,οι νομοι τεθηκαν πριν απο αιωνες.Πρεπει να τους μαθεις και να τους ακολουθησεις πριν πας μαζι της στα ταξειδια.
>Οταν οι Θεοι εθεσαν σε περιορισμο την Μανα σου την Φωτια,βρεθηκε καποιος που προτιμησε να αιμορραγει μεχρι θανατου δεμενος σε αλυσιδες,και ενω του ετρωγε τα σπλαχνα ενα αρπακτικο πτηνο,εκεινος επλαθε ονειρα για αυτο το τόσο διαφορετικο είδος που λεγεται"ΑΝΘΡΩΠΟΣ"<
-Μπαμπάκα αυτη η μυρωδια στις πευκοβελονες που με κανουν να θελω να παιξω με τα χρωματα και την σταχτη ανθρωπινη ειναι?
-Ναι καρδουλα μου,ανθρωπινη και μοναδικη....Υπεροχη και απανθρωπη..
-Δεν θελω ομως να καψω τα αποτσιγαρα με το κραγιον που μυριζουν τοσο ομορφα...
Ουτε ολα αυτα που αφηνουν οταν φευγουν τα ανθρωπινα οντα.Σερνομαι πισω τους και τους αναζητω..Περιμενω να σκεπασω με σταχτη τα αποκαιδια τους για να μην τα βρει η Μητερα.
Τ'αγαπαω αυτα τα οντα με τα ομορφα ματια και τα λαμπερα μαλλια...
-Μαθε να ξεχωριζεις γλυκεια μου Σπιθα.
Αυτα τα οντα που εσυ βρισκεις υπεροχα εχασαν τον προσανατολισμο και την θεικη καταγωγη τους.Ουτε εκεινον που τους εδωσε την μανα σου την Φωτια,σαν δωρο θυμουνται πια...Την καταντησαν μια φονισσα,μισητή και αποκρουστικη.Την σερνουν με μια πυρινη αλυσιδα και την εκαναν ενα αδηφαγο τερας που υπαρχει πια μονο μεσα απο την καταστροφη.Ετσι την καταντησαν να εχει υποσταση και ζωη.Κι αυτη αποξεχαστηκε μεσα στην καταστροφη που της επεβαλαν σαν σκοπο υπαρξης.
Θα καταλαβεις σιγα σιγα....
Αυτα τα οντα μας ορίζουν πλεον!
Γιναμε το παιγνιδι τους,αδυναμοι να αντιδρασουμε,αλοιμονο...
.....Μπαμπακα,μπαμπακαααααααααααααα
Δεν θελω να ξαναπαω στα ταξειδια με την Μητερα...
-Γιατι καρδουλα μου ?τι σε πικραινει?
-Ειναι κι αλλα οντα μπαμπούλη μου.Τα αγκαλιαζω και ξετυλιγω το κοκκινο φουστανι που μου χαρισε η Μητερα για το πρωτο ταξειδι μαζι της,κι ενω εγω χορευω μπροστα τους για να με θαυμασουν μεσα απο την ομορφια μου εκεινα κλαινε και κλεινουν τα ομορφα ματια τους και σωπαινουν...σωπαινουν..
Καμμια λεξη,,,μονο μια ταραχη και μια αγωνια μεσα απο εκεινο το μονοπατι που εμαθα πια που οδηγει.Η ανυπαρξεια,ο θανατος και η αδικη απωλεια της υπαρξης τους ειναι μπαμπακα μου...Και φταιω εγω.....
Με ποναει,ποναει μπαμπούλι μου....
Η Σπιθα θελει να αναπαυθει πια πατερα μου.
Θελω να κοιμηθω κατω απο τα πλατανια στις νεροσυρμες.
Θελω να ξεντυθω τα πορφυρα μου ρουχα.
Θελω να ξεπλυνω τον πονο της υπερτατης αγωνιας που ειδα στα υγρα ματια εκεινων των όντων που εσβησε το βλεμμα τους μεσα στην φλεγομενη αγκαλια μου.
Θελω να φυγω πια......
Με κουρασε η αγωνια και η καταστροφη που δινω....
Κανενας δεν με αγαπαει μπαμπακα μου...
Αλλάουτε εγω αγαπαω πια εμενα...
Ο Κεραυνος σκουπισε ενα κρυφο δακρυ.
Εδιωξε τις αδελφες του απο τα δωματα και καλεσε την Μητερα-Φωτια.
Δεν ειπωθηκε λεξη.....
Οταν η Σπιθα αντικρυσε την φλεγομενη Μητερα ενα "γιατι"ζωγραφιστηκε στα πυρινα μάρμαρα της θεεικης κατοικιας ....
Εκεινη,η Υπεροχη χρυσοκοκκινη θεα δεν απαντησε με λογια..
Σηκωσε το πορφυρο δαχτυλο της και σημαδεψε το γρανιτενιο πατωμα με ανεξιτηλα γραμματα που γραφτηκαν μεσα απο την αγωνια και την αναζητηση της υπαρξης τους
Αιμα και φωτια χαραξε τις λεξεις της Μητερας.
"Ειμαστε δεσμιοι αυτων των υπεροχων και συναμα ελεεινων υπαρξεων."
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!
Η Μητερα σηκωθηκε να φυγει.Απλωσε το χερι της για να σβησει τα γραφομενα αλλά η Σπιθα δεν την αφησε να το κανει.Κοιταξε τον Κεραυνο και μιλησαν με την γλωσσα της καρδιας.Εκεινος κατεβασε το κεφαλι και εδωσε την συγκαταθεση του.
Και τοτε η Σπιθα που η μοιρα πια της ειχε ορισει να γινει το υποχειριο των οντων που τοσο αγαπουσε,ξεντυθηκε το φλεγομενο πορφυρο της ρουχο,αγκαλιασε την Μητερα και ορκο της εθεσε,γυμνη και ανυπερασπιστη,μεσα στην αγκαλια της Φονισας Μανας της.
"Οταν θα βρω ενα απο αυτα τα οντα να μας αντισταθει θα σε παρω να φυγουμε μαζι στην χωρα του"ποτέ"Εκει απο οπου ηρθαμε.Εκει οπου ανηκουμε.
Η Μητερα την αγκαλιασε και κοιταξε τον Κεραυνο.
-Μαζι θα ειμαστε παντα,αγαπημενες μου....
-Μαζι Μητερα
-Μαζι καλη μου και φιλοπονη Σπιθα.
Πρεπει να βρουμε τους ανθρωπους που θα μας διωξουν πια στην χωρα του"ποτέ ποτέ"
ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ?
Μμμμμμ!!!!σαν γιασεμί μυριζε..
Δεν ειχα ορεξη για παιγνιδια σημερα.
Η μανα μου κοιμοταν μεσα στα κοκκινα πεπλα της μετα την χθεσινη της κοπιαστικη δουλεια.
Με κοιταξε με το επιτιμητικο της υφος οταν επεστρεψε και ειπε:Την επομενη φορα ετοιμασου να ερθεις μαζι μου.Μεγαλωσες πια....θελω την βοηθεια σου
Εστρεψα το βλεμμα μου στον ουρανο γεματη απογνωση.
Μια απαντηση ηθελα .Που θα πηγαινα?Τι επρεπε να κανω?
Μπαμπάκααααα....φωναξα.
Ο πατερας μου ο Κεραυνος εκρυψε τα ηλεκτρικα του φορτία,αγκαλιασε τις αδελφες-θείτσες -μου,την Αστραπη και την Βροντη και ηρθε να με παρει στα γονατα του και να ρωτησει
-Τι σε αποσχολει σπλαχγνο μου και με κραζεις να κατεβω απο τα ουρανια δωματα μου?
-Η μητερα,η μητερα θελει να με παρει μαζι της στα ταξειδια...
--Ακου καρδια μου και μη χολοσκας,οι νομοι τεθηκαν πριν απο αιωνες.Πρεπει να τους μαθεις και να τους ακολουθησεις πριν πας μαζι της στα ταξειδια.
>Οταν οι Θεοι εθεσαν σε περιορισμο την Μανα σου την Φωτια,βρεθηκε καποιος που προτιμησε να αιμορραγει μεχρι θανατου δεμενος σε αλυσιδες,και ενω του ετρωγε τα σπλαχνα ενα αρπακτικο πτηνο,εκεινος επλαθε ονειρα για αυτο το τόσο διαφορετικο είδος που λεγεται"ΑΝΘΡΩΠΟΣ"<
-Μπαμπάκα αυτη η μυρωδια στις πευκοβελονες που με κανουν να θελω να παιξω με τα χρωματα και την σταχτη ανθρωπινη ειναι?
-Ναι καρδουλα μου,ανθρωπινη και μοναδικη....Υπεροχη και απανθρωπη..
-Δεν θελω ομως να καψω τα αποτσιγαρα με το κραγιον που μυριζουν τοσο ομορφα...
Ουτε ολα αυτα που αφηνουν οταν φευγουν τα ανθρωπινα οντα.Σερνομαι πισω τους και τους αναζητω..Περιμενω να σκεπασω με σταχτη τα αποκαιδια τους για να μην τα βρει η Μητερα.
Τ'αγαπαω αυτα τα οντα με τα ομορφα ματια και τα λαμπερα μαλλια...
-Μαθε να ξεχωριζεις γλυκεια μου Σπιθα.
Αυτα τα οντα που εσυ βρισκεις υπεροχα εχασαν τον προσανατολισμο και την θεικη καταγωγη τους.Ουτε εκεινον που τους εδωσε την μανα σου την Φωτια,σαν δωρο θυμουνται πια...Την καταντησαν μια φονισσα,μισητή και αποκρουστικη.Την σερνουν με μια πυρινη αλυσιδα και την εκαναν ενα αδηφαγο τερας που υπαρχει πια μονο μεσα απο την καταστροφη.Ετσι την καταντησαν να εχει υποσταση και ζωη.Κι αυτη αποξεχαστηκε μεσα στην καταστροφη που της επεβαλαν σαν σκοπο υπαρξης.
Θα καταλαβεις σιγα σιγα....
Αυτα τα οντα μας ορίζουν πλεον!
Γιναμε το παιγνιδι τους,αδυναμοι να αντιδρασουμε,αλοιμονο...
.....Μπαμπακα,μπαμπακαααααααααααααα
Δεν θελω να ξαναπαω στα ταξειδια με την Μητερα...
-Γιατι καρδουλα μου ?τι σε πικραινει?
-Ειναι κι αλλα οντα μπαμπούλη μου.Τα αγκαλιαζω και ξετυλιγω το κοκκινο φουστανι που μου χαρισε η Μητερα για το πρωτο ταξειδι μαζι της,κι ενω εγω χορευω μπροστα τους για να με θαυμασουν μεσα απο την ομορφια μου εκεινα κλαινε και κλεινουν τα ομορφα ματια τους και σωπαινουν...σωπαινουν..
Καμμια λεξη,,,μονο μια ταραχη και μια αγωνια μεσα απο εκεινο το μονοπατι που εμαθα πια που οδηγει.Η ανυπαρξεια,ο θανατος και η αδικη απωλεια της υπαρξης τους ειναι μπαμπακα μου...Και φταιω εγω.....
Με ποναει,ποναει μπαμπούλι μου....
Η Σπιθα θελει να αναπαυθει πια πατερα μου.
Θελω να κοιμηθω κατω απο τα πλατανια στις νεροσυρμες.
Θελω να ξεντυθω τα πορφυρα μου ρουχα.
Θελω να ξεπλυνω τον πονο της υπερτατης αγωνιας που ειδα στα υγρα ματια εκεινων των όντων που εσβησε το βλεμμα τους μεσα στην φλεγομενη αγκαλια μου.
Θελω να φυγω πια......
Με κουρασε η αγωνια και η καταστροφη που δινω....
Κανενας δεν με αγαπαει μπαμπακα μου...
Αλλάουτε εγω αγαπαω πια εμενα...
Ο Κεραυνος σκουπισε ενα κρυφο δακρυ.
Εδιωξε τις αδελφες του απο τα δωματα και καλεσε την Μητερα-Φωτια.
Δεν ειπωθηκε λεξη.....
Οταν η Σπιθα αντικρυσε την φλεγομενη Μητερα ενα "γιατι"ζωγραφιστηκε στα πυρινα μάρμαρα της θεεικης κατοικιας ....
Εκεινη,η Υπεροχη χρυσοκοκκινη θεα δεν απαντησε με λογια..
Σηκωσε το πορφυρο δαχτυλο της και σημαδεψε το γρανιτενιο πατωμα με ανεξιτηλα γραμματα που γραφτηκαν μεσα απο την αγωνια και την αναζητηση της υπαρξης τους
Αιμα και φωτια χαραξε τις λεξεις της Μητερας.
"Ειμαστε δεσμιοι αυτων των υπεροχων και συναμα ελεεινων υπαρξεων."
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!
Η Μητερα σηκωθηκε να φυγει.Απλωσε το χερι της για να σβησει τα γραφομενα αλλά η Σπιθα δεν την αφησε να το κανει.Κοιταξε τον Κεραυνο και μιλησαν με την γλωσσα της καρδιας.Εκεινος κατεβασε το κεφαλι και εδωσε την συγκαταθεση του.
Και τοτε η Σπιθα που η μοιρα πια της ειχε ορισει να γινει το υποχειριο των οντων που τοσο αγαπουσε,ξεντυθηκε το φλεγομενο πορφυρο της ρουχο,αγκαλιασε την Μητερα και ορκο της εθεσε,γυμνη και ανυπερασπιστη,μεσα στην αγκαλια της Φονισας Μανας της.
"Οταν θα βρω ενα απο αυτα τα οντα να μας αντισταθει θα σε παρω να φυγουμε μαζι στην χωρα του"ποτέ"Εκει απο οπου ηρθαμε.Εκει οπου ανηκουμε.
Η Μητερα την αγκαλιασε και κοιταξε τον Κεραυνο.
-Μαζι θα ειμαστε παντα,αγαπημενες μου....
-Μαζι Μητερα
-Μαζι καλη μου και φιλοπονη Σπιθα.
Πρεπει να βρουμε τους ανθρωπους που θα μας διωξουν πια στην χωρα του"ποτέ ποτέ"
ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ?
Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007
Όλα σ' αγαπάνε...
Ο συνδιασμός αυτών των δύο, η μπαλάντα του Γονίδη με anime ιαπωνικό, είναι απλά κάτι το μαγευτικό. Απολαύστε το, Μαριαλένα
Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007
Φοβάμαι...
Φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
αυτή η ψευδαίσθηση που ζω πως είναι αλήθεια...
αυτή η μοναξιά είναι το πιο σκοτεινό κελί...
αυτή η έλλειψη αγάπης είναι η καταδίκη μου...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
πως κουβαλάω όλα τα βάρη του σύμπαντος κόσμου...
πως δεν υπάρχει σωτηρία κι είναι κρίμα...
πως θα περάσει η ζωή μου έτσι κι όχι αλλιώς...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
και ότι δεν είναι ζωή αυτή που ζω...
και ό,τι και να κάνω είμαι ακόμα εδώ...
και ότι είμαι εγώ αυτή που θα με σώσω...
αν μπορέσω και δεν παραδώσω τα όπλα...
αν τολμήσω να σκεφτώ αλλιώς...
αν πάψω να φοβάμαι...
και αυτό είναι που φοβάμαι πιότερο απ' όλα, σου λέω...
Αφιερωμένο από τους Μπλέ: Φοβάμαι - Καλή Ακρόαση!
Marialena, 11/06/2007
αυτή η ψευδαίσθηση που ζω πως είναι αλήθεια...
αυτή η μοναξιά είναι το πιο σκοτεινό κελί...
αυτή η έλλειψη αγάπης είναι η καταδίκη μου...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
πως κουβαλάω όλα τα βάρη του σύμπαντος κόσμου...
πως δεν υπάρχει σωτηρία κι είναι κρίμα...
πως θα περάσει η ζωή μου έτσι κι όχι αλλιώς...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
και ότι δεν είναι ζωή αυτή που ζω...
και ό,τι και να κάνω είμαι ακόμα εδώ...
και ότι είμαι εγώ αυτή που θα με σώσω...
αν μπορέσω και δεν παραδώσω τα όπλα...
αν τολμήσω να σκεφτώ αλλιώς...
αν πάψω να φοβάμαι...
και αυτό είναι που φοβάμαι πιότερο απ' όλα, σου λέω...
|
Αφιερωμένο από τους Μπλέ: Φοβάμαι - Καλή Ακρόαση!
Marialena, 11/06/2007
Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007
Παρασκευή, Ιουνίου 01, 2007
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
- ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
- ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
- ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
- ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
- ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
- ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
- ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
- ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
ΕΛΛΗΝΕΣ BLOGGERS
Κυριακή, Απριλίου 15, 2007
Το blog μετακόμισε
Μάζεψε τα κείμενα, τις εικόνες, τα σχόλια και τις ωραίες αναμνήσεις και τα πήγε σ' άλλο περιβάλλον. Aρκετά μελαγχολήσαμε σ' αυτό το στέκι.
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε εδώ
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε εδώ
Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007
Πέμπτη, Απριλίου 12, 2007
Σάββατο, Απριλίου 07, 2007
Παρασκευή, Απριλίου 06, 2007
Ο Ύμνος της Αγάπης
Η ερμηνεία της Ανάστασης από την Άσπρη Λέξη
Δεν ξέρω αν η ψυχή μας ανίσταται, ανεβαίνει, υπερβαίνει τα όσα εδώ στη γη την γειώνουν, την προσγειώνουν και την κρατούν σε επαφή με το γήινο και το ανθρώπινο.
Η Ανάσταση του Κυρίου είναι μια μοναδική ευκαιρία, πέραν από τα θρησκευτικά μας πιστεύω, να αναλογιστούμε τι σημαίνει για τον καθένα από εμάς. Όχι μόνο συμβολικά, αλλά πέρα από αυτό και ουσιαστικά.
Η Ανάσταση δείχνει ότι η ψυχή δεν χάνεται μετά την κοίμηση του φυσικού μας σώματος, αλλά θριαμβεύτρια επί του θανάτου, ζει και συνεχίζει να υπάρχει εις τους αιώνας των αιώνων. Δεν έταξε ο Κύριος καλύτερη ζωή ως εκ θαύματος, αλλά έδειξε με τη Θυσία και το Μαρτύριό Του, τον δρόμο προς την Αιωνιότητα.
Χρόνια Πολλά και Καλό Πάσχα σε όλους, με τον Ύμνο της Αγάπης, από τον Πέτρο Γαϊτάνο, στα Θεία Πάθη (2006).
Send this eCard !
Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007
μικρός κόσμος
Πώς είναι να διαβάζεις κάτι και να ξέρεις ότι γράφτηκε για σένα?
Πώς είναι άραγε να κοιτάς μια εικόνα και να είσαι σίγουρος πως χαμογελά σε σένα και μόνο?
Όταν βλέπεις ψυχούλα να ανοίγει σαν τριαντάφυλλο μπροστά σου και ξέρεις πως εσύ είσαι η αιτία?
Χαμογελάς?
Κι όταν η πίκρα κάποιου ξεχειλίζει από κάθε γράμμα, ορμάει πάνω σου και σε τυλίγει… πώς νιώθεις τότε?
Έχουν τόση δύναμη οι λέξεις…
παίζουμε μαζί τους κι εκείνες με τη σειρά τους παίζουν με τα μέσα μας
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος...
Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007
Σαν σε όνειρο...
Η νύστα την έκανε να θέλει να πάει να ξεκουραστεί στο κρεββάτι της. Όλη την ημέρα στο πόδι, αργά το βράδυ ένιωθε την κούραση να την κατακλίζει. Ανόρεκτα κατευθύνθηκε προς τη κρεββατοκάμαρή της, έβγαλε τα ρούχα της, έβαλε ένα ζευγάρι ζεστές πυτζάμες και ξάπλωσε στα κρύα σκεπάσματα. Τεντώθηκε, ένιωσε τα πόδια της βαριά από την ορθοστασία. Ένας αναστεναγμός βγήκε από το στόμα της ξέπνοα και σκεπάστηκε ως επάνω το κεφάλι της με το σεντόνι. Έκλεισε τα μάτια κι αποκοιμήθηκε στο σκοτάδι χωρίς να το καταλάβει πως.
Μέχρι να αποκοιμηθεί είχε τη συνήθεια να στριφογυρνά δεξιά κι αριστερά, μέσα στον ύπνο της άλλωτε το καταλάβαινε πότε το έκανε και άλλωτε όχι. Τα πρωϊνά γελούσε με τα ανακατεμένα στρωσίδια του κρεββατιού της, "σαν αρνί στη σούβλα" γυρνάω, έλεγε μόνη της.
Έχασε την επαφή με τον κόσμο γύρω της και βυθίστηκε στα μονοπάτια του ύπνου όπως κάθε νύχτα. Τα όνειρα δεν της έμεναν πάντα χαραγμένα στη μνήμη της καθώς ξυπνούσε. Σαν σύννεφα έρχονταν και έφευγαν και κάποια ξανάρχονταν σαν τα προσεχώς στο σινεμά. Απόψε, όσο η λογική της κείτονταν παραδωμένη στο υποσυνείδητο, οι αντιστάσεις της χαλάρωσαν. Γλυστρούσε σταδιακά σε ένα όνειρο όπου η πραγματικότητα δεν είχε καμμία σημασία. Είδε ξανά εκείνον στο όνειρό της και ξάφνου ζωντάνεψε εμπρός της σαν σε εικονική πραγματικότητα. Ένιωσε τη λαχτάρα να τον αγγίξει να την πλημμυρίζει, τον φαντάστηκε να βρίσκεται δίπλα της και εκείνη να απλώνει το χέρι και να τον αγγίζει. Ναι, να τον αγγίζει ξανά, τι θεσπέσιο συναίσθημα! Να χαρτογραφεί κάθε ίντσα του κορμιού του με τη παλάμη της, όπως της άρεσε να κάνει κάποτε και τα δάκτυλά της να αναγνωρίζουν σημάδια γνώριμα πάνω του.
Αναστέναξε με ευχαρίστηση, ήταν και πάλι δικός της. Έγειρε στο πλάι του και τον φίλησε, ξανά και ξανά, αργά και ηδονικά, παντού στο πρόσωπό του. "Αγάπη μου, γύρισες!" του αποκρίθηκε, έστω και αν εκείνος στο όνειρο έστεκε βουβός, μα ζωντανός στη φαντασία της.
"Αγάπη μου..." του είπε ξανά ψιθυριστά, ελπίζοντας πως ο έρωτάς του να την συγκλονίσει για μια ακόμα φορά. "Μίλησέ μου, μ' ακούς?" του έλεγε τώρα πια με αγωνία καθώς το όνειρο μεταβαλόταν σε εφιάλτη. "Αγάπη μου" είπε για μια ακόμη φορά απελπισμένα προσπαθώντας να τον κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της και να μην τον χάσει μέσα από τη γλυκιά αίσθηση του πόθου που την είχε κυριεύσει.
Καιγόταν από την επιθυμία να τον κάνει να ζωντανέψει, να τον γευτεί, να μυρίσει τη μυρωδιά των μαλλιών του, τη γλύκα του φιλιού του, να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό του όταν κατάκοπος έγερνε στο στήθος της μετά την κορύφωση στον έρωτα. Θεέ μου, άνθρωπος ήταν κι αυτή, πόσο μπορούσε να αντέξει χωρίς τη παρουσία του στη ζωή της? Έκανε να τον κρατήσει ακόμα πιο σφιχτά και ένιωθε τα χέρια της να γίνονται φράχτες για να τον κρατήσει δίπλα της, εκεί στο κρεββάτι μέσα στο όνειρο.
Και τότε, εκείνος χάθηκε σαν το φύσημα του ανέμου από κοντά της, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή. Έμειναν τα χέρια της να σφιχταγγαλιάζουν το κορμί της αυτή τη φορά, ενώ το όνειρο έδωσε τη θέση του στο άγουρο φως καθώς ξημέρωνε πια. Κρύωνε, καθώς τα σκεπάσματα είχαν φύγει από το μέρος της. Ανασηκώθηκε και σκεπάστηκε, προσπαθώντας να την πάρει ξανά ο ύπνος. Δεν είπε τίποτα, μα ήλπιζε πως και στο επόμενο όνειρο, θα ήταν εκείνος παρών και πως επιτέλους θα ζωντάνευε για να την κάνει, όπως κάποτε, ευτυχισμένη. Όχι όπως τώρα σε όνειρο, μα στη πραγματικότητα...
(c) Marialena, 24/03/2007
Μέχρι να αποκοιμηθεί είχε τη συνήθεια να στριφογυρνά δεξιά κι αριστερά, μέσα στον ύπνο της άλλωτε το καταλάβαινε πότε το έκανε και άλλωτε όχι. Τα πρωϊνά γελούσε με τα ανακατεμένα στρωσίδια του κρεββατιού της, "σαν αρνί στη σούβλα" γυρνάω, έλεγε μόνη της.
Έχασε την επαφή με τον κόσμο γύρω της και βυθίστηκε στα μονοπάτια του ύπνου όπως κάθε νύχτα. Τα όνειρα δεν της έμεναν πάντα χαραγμένα στη μνήμη της καθώς ξυπνούσε. Σαν σύννεφα έρχονταν και έφευγαν και κάποια ξανάρχονταν σαν τα προσεχώς στο σινεμά. Απόψε, όσο η λογική της κείτονταν παραδωμένη στο υποσυνείδητο, οι αντιστάσεις της χαλάρωσαν. Γλυστρούσε σταδιακά σε ένα όνειρο όπου η πραγματικότητα δεν είχε καμμία σημασία. Είδε ξανά εκείνον στο όνειρό της και ξάφνου ζωντάνεψε εμπρός της σαν σε εικονική πραγματικότητα. Ένιωσε τη λαχτάρα να τον αγγίξει να την πλημμυρίζει, τον φαντάστηκε να βρίσκεται δίπλα της και εκείνη να απλώνει το χέρι και να τον αγγίζει. Ναι, να τον αγγίζει ξανά, τι θεσπέσιο συναίσθημα! Να χαρτογραφεί κάθε ίντσα του κορμιού του με τη παλάμη της, όπως της άρεσε να κάνει κάποτε και τα δάκτυλά της να αναγνωρίζουν σημάδια γνώριμα πάνω του.
Αναστέναξε με ευχαρίστηση, ήταν και πάλι δικός της. Έγειρε στο πλάι του και τον φίλησε, ξανά και ξανά, αργά και ηδονικά, παντού στο πρόσωπό του. "Αγάπη μου, γύρισες!" του αποκρίθηκε, έστω και αν εκείνος στο όνειρο έστεκε βουβός, μα ζωντανός στη φαντασία της.
"Αγάπη μου..." του είπε ξανά ψιθυριστά, ελπίζοντας πως ο έρωτάς του να την συγκλονίσει για μια ακόμα φορά. "Μίλησέ μου, μ' ακούς?" του έλεγε τώρα πια με αγωνία καθώς το όνειρο μεταβαλόταν σε εφιάλτη. "Αγάπη μου" είπε για μια ακόμη φορά απελπισμένα προσπαθώντας να τον κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της και να μην τον χάσει μέσα από τη γλυκιά αίσθηση του πόθου που την είχε κυριεύσει.
Καιγόταν από την επιθυμία να τον κάνει να ζωντανέψει, να τον γευτεί, να μυρίσει τη μυρωδιά των μαλλιών του, τη γλύκα του φιλιού του, να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό του όταν κατάκοπος έγερνε στο στήθος της μετά την κορύφωση στον έρωτα. Θεέ μου, άνθρωπος ήταν κι αυτή, πόσο μπορούσε να αντέξει χωρίς τη παρουσία του στη ζωή της? Έκανε να τον κρατήσει ακόμα πιο σφιχτά και ένιωθε τα χέρια της να γίνονται φράχτες για να τον κρατήσει δίπλα της, εκεί στο κρεββάτι μέσα στο όνειρο.
Και τότε, εκείνος χάθηκε σαν το φύσημα του ανέμου από κοντά της, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή. Έμειναν τα χέρια της να σφιχταγγαλιάζουν το κορμί της αυτή τη φορά, ενώ το όνειρο έδωσε τη θέση του στο άγουρο φως καθώς ξημέρωνε πια. Κρύωνε, καθώς τα σκεπάσματα είχαν φύγει από το μέρος της. Ανασηκώθηκε και σκεπάστηκε, προσπαθώντας να την πάρει ξανά ο ύπνος. Δεν είπε τίποτα, μα ήλπιζε πως και στο επόμενο όνειρο, θα ήταν εκείνος παρών και πως επιτέλους θα ζωντάνευε για να την κάνει, όπως κάποτε, ευτυχισμένη. Όχι όπως τώρα σε όνειρο, μα στη πραγματικότητα...
(c) Marialena, 24/03/2007
Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007
Αχανής νύχτα
Κωπηλατώ σ'ένα μολυβένιο ουρανό
Στα μάτια μου κοιτάζεται η βροχή
Έρχεται καταπάνω μου η θάλασσα
Ξυράφια κύματα σκορπούν το εύθραυστο φως
Αρχίζει η αχανής νύχτα
Η νύχτα των ωκεανών
Οι ώρες που έρχονται
θα καρτερούν την αυταπάτη
της ολόγιομης Σελήνης
Μα εγώ απόψε θέλω έναν άδειο,
στης μοναξιάς ντυμένο
το χρώμα ουρανό....
Να σπείρω το φορτίο μου
στην ράχη των κυμάτων...
*Anastasia*
Τρίτη, Μαρτίου 20, 2007
ΕΥΓΕΝΙΚΙΑ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
Ευγενικιά περήφανη μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη
Pierre Jean Jouve
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
"Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
"Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980
Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007
Ανώνυμες εμπνεύσεις!
5 λεξεις δικες μας...
Μ'αφησε κι εφυγε μαζι με τις ηλιαχτιδες ενα χειμωνιατικο απομεσημερο, μια ηλιαχτιδα κι αυτη...
Κουνησε το χερι της σ'ενα στερνο αντιο κι εκρυψε με τα ακροδαχτυλα της τα λαμπερα της γαλαζια ματια για ν'αποφυγει την αντηλια,ή ισως και καποια δακρυα...Δακρυα χαρας η λυπης?ακομα αναρωτιεμαι...
Η ΜΟΡΦΗ της με κυνηγαει ακομα....
Εγινε η μουσα μου,η ριμα στις λεξεις που με στοιχειωνουν,γραφω γι'αυτην γραφω για μενα,γινεται το ποιητικο αιτιο,το αντικειμενο το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ κι εγω το ρημα που της δινει υποσταση και εικονα!
Βραδυα αξημερωτα χωρις σταματημο της γραφω με το τρεμαμενο χερι μου...λογια που επρεπε να της πω,λεξεις ανειπωτες που εχασαν τον προορισμο τουςΓιατι?γιατι την αφησα να φυγει?σφιγγω τα δοντια και προσπαθω να χαλαρωσω την ΑΛΥΣΙΔΑ που δενει τον ποθο και το παθος της ψυχης μου.
Κλαιω με τις λεξεις που απευθυνονται σ'αυτην!Κλαιω τωρα πια γιατι την αφησα να φυγει!!Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ του εγωισμου μου ηταν?η η επικρατηση του ανωριμου μυαλου μου?η εγω φταιω που ακομα ζω και υπαρχω ως κυμβαλον αλλαλαζων...
Πρεπει να την βρω ξανα....πρεπει να την ψαξω ..Πρεπει να ειμαι μαζι της..θελω να να ειναι διπλα μου,θελω να αναπνεω το γελιο της,θελω ν'ακουμπαω το τρυφερο της χερι...Την θελω,την εχω αναγκη ,ειναι το αλλο μου μισο......
ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ,τους ατσαλους χτυπους της καρδιας μου και θυμαμαι,θυμαμαι και την θυμαμαι!!!!!!
Θεε μου ποσο την αγαπαω..........
σ.σ. Αυτό το κείμενο έλαβα χθες Παρασκευή από ανώνυμο, που με αυτόν τον τρόπο πήρε από εμένα τις λέξεις που βλέπετε με κεφαλαία και έφτιαξε τη δική του ιστορία.
Μ'αφησε κι εφυγε μαζι με τις ηλιαχτιδες ενα χειμωνιατικο απομεσημερο, μια ηλιαχτιδα κι αυτη...
Κουνησε το χερι της σ'ενα στερνο αντιο κι εκρυψε με τα ακροδαχτυλα της τα λαμπερα της γαλαζια ματια για ν'αποφυγει την αντηλια,ή ισως και καποια δακρυα...Δακρυα χαρας η λυπης?ακομα αναρωτιεμαι...
Η ΜΟΡΦΗ της με κυνηγαει ακομα....
Εγινε η μουσα μου,η ριμα στις λεξεις που με στοιχειωνουν,γραφω γι'αυτην γραφω για μενα,γινεται το ποιητικο αιτιο,το αντικειμενο το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ κι εγω το ρημα που της δινει υποσταση και εικονα!
Βραδυα αξημερωτα χωρις σταματημο της γραφω με το τρεμαμενο χερι μου...λογια που επρεπε να της πω,λεξεις ανειπωτες που εχασαν τον προορισμο τουςΓιατι?γιατι την αφησα να φυγει?σφιγγω τα δοντια και προσπαθω να χαλαρωσω την ΑΛΥΣΙΔΑ που δενει τον ποθο και το παθος της ψυχης μου.
Κλαιω με τις λεξεις που απευθυνονται σ'αυτην!Κλαιω τωρα πια γιατι την αφησα να φυγει!!Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ του εγωισμου μου ηταν?η η επικρατηση του ανωριμου μυαλου μου?η εγω φταιω που ακομα ζω και υπαρχω ως κυμβαλον αλλαλαζων...
Πρεπει να την βρω ξανα....πρεπει να την ψαξω ..Πρεπει να ειμαι μαζι της..θελω να να ειναι διπλα μου,θελω να αναπνεω το γελιο της,θελω ν'ακουμπαω το τρυφερο της χερι...Την θελω,την εχω αναγκη ,ειναι το αλλο μου μισο......
ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ,τους ατσαλους χτυπους της καρδιας μου και θυμαμαι,θυμαμαι και την θυμαμαι!!!!!!
Θεε μου ποσο την αγαπαω..........
σ.σ. Αυτό το κείμενο έλαβα χθες Παρασκευή από ανώνυμο, που με αυτόν τον τρόπο πήρε από εμένα τις λέξεις που βλέπετε με κεφαλαία και έφτιαξε τη δική του ιστορία.
Παρασκευή, Μαρτίου 16, 2007
Παρασκευή, Μαρτίου 09, 2007
η γιαγιά
Η προγιαγιά μου έφυγε στα 90 της, όταν ήμουν 17 .
Στην ουσία ήταν η μόνη γιαγιά που έζησα μιας και οι άλλες είχαν φύγει πολύ νωρίτερα.
Ήταν μια δυνατή γυναίκα που είχε κάνει 6 παιδιά και έζησε να τα δει να πεθαίνουν όλα…
έμεινε με εγγόνια και δισέγγονα ως το τέλος της ζωής της.
Ένοιωθε μόνη όμως και κάθε απόγευμα στις 5 που έπινε τον καφέ της, έλυνε τα ολόλευκα μαλλιά της από το κότσο που τα είχε πάντα πιασμένα, τα χτένιζε απαλά και μουρμούριζε λόγια αναστενάζοντας
-Γιατί αναστενάζεις, γιαγιά, τι λες? την ρωτούσα
-Τι να χω παιδάκι μου?.. Στον Θεό μιλάω που με αφήνει να καλλωπίζομαι, να ευχαριστιέμαι πίνοντας καφέ, να γελάω, να μιλάω και δε μου δίνει μία να με αφήσει στο τόπο..
Αυτός ο παππούς σου φταίει, ο Θεός να τον συγχωρέσει… «θα μας θάψεις όλους εσύ κυρα Αυγουστίνα» μου έλεγε συνέχεια κι ας ήξερε ότι ο τελευταίος πονάει πιο πολύ.. που κακό χρόνο να χει..
Είχαν περάσει 15 χρόνια από τον τελευταίο χαμό
Έφυγε με το όνομά του στα χείλη
Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007
Ημέρα της Γυναίκας 2007
artwork by Krystal Tweeddale
Ημέρα της Γυναίκας η σημερινή. Όπως λέμε ημέρα της Καρέτα - Καρέτα ή της Μονάχους - Μονάχους! Ημέρα αναφοράς σε κάτι αξιοπερίεργο ή τιμής ένεκεν εορτασμός περί πάτρης?
Πιθανόν κάποιες από εμάς, θα λάβουν ένα λουλούδι στον εργασιακό τους χώρο ως ένδειξη εκτίμησης, ενώ παραμένουν οι λιγότερο καλά αμοιβόμενες και συνήθως υφίστανται σεξουαλικές παρενοχλήσεις και ψυχολογικές πιέσεις επειδή ακριβώς είναι γυναίκες!
Άλλες, θα εισπράξουν πιθανόν ένα φιλί από τον σύντροφό τους ή αγνόηση, ενώ υφίστανται βία και έλλειψη επικοινωνίας στη σχέση τους ενόσω παραμένουν μέσα σ' αυτή, γιατί δεν έχουν πάρει την απόφαση να ξεφύγουν από την κακομεταχείρηση που υφίστανται.
Κάποιες άλλες, θα "ξεσκάσουν" αυτήν την μέρα, βγαίνοντας έξω και πηγαίνοντας για φαγητό με γυναικοπαρέες ή αργά το βράδυ σε κάποιο μπαράκι για ποτό και ανδρικό στριπτίζ για να έχουν τη ψευδαίσθηση ότι "θα κάνουν όπως κάνουν συνήθως οι άνδρες".
Και πολλές υπόλοιπες, θα μείνουν όπως ακριβώς περνάει η κάθε τους μέρα, είτε μέσα στη μοναξιά που έχουν πολύ βολικά εγκλωβιστεί για χρόνια, είτε θα βιώσουν στιγμές από την ευτυχία που έχουν καταφέρει να χτίσουν στο περιβάλλον τους και θα ανταποδώσουν τις φιλοφρονήσεις με χαμόγελο και την ικανοποίηση πως η ζωή τους είναι καλή.
Όποιος και αν είναι ο λόγος που η Ημέρα της Γυναίκας περνά ή όχι απαρατήρητη από την καθεμία μας και καθέναν μας στη σύγχρονη δυτική κοινωνία που ζούμε, ας σκεφτούμε τις γυναίκες του Τρίτου Κόσμου που δίνουν τη μάχη για επιβίωση για εκείνες και τις οικογένειές τους, τις γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη που έπεσαν θύματα του trafficing και της σωματεμπορίας, στη προσπάθειά τους να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, τις γυναίκες που θυσιάζουν κάθε ρανίδα αξιοπρέπειας για να ικανοποιήσουν κάποιους άλλους ανθρώπους εις βάρος τους, εκείνες που υφίστανται διακρίσεις και ρατσισμό εξαιτίας της φυλής ή καταγωγής τους, τις νέες γυναίκες που ακρωτηριάζονται για να μην διεκδικήσουν το δικαίωμα στην ζωή στην Αφρική, τα θύματα του Aids.
Τις γυναίκες που μαστίζονται από καρκίνο των αναπαραγωγικών τους οργάνων, τις σιωπηλές ηρωϊδες που παλεύουν να αντιμετωπίσουν τη κατάθλιψη και τις άλλες ψυχικές παθήσεις απόρροια της μεταχείρησης της κοινωνίας μας, τις υπέρβαρες ή λιπόσαρκες γυναίκες θύματα των διατροφικών διαταραχών, των γυναικών που προέβησαν σε απόπειρες αυτοκτονίας ή έγιναν αυτόχειρες για να ξεφύγουν από το καιάδα τους, τις εξαρτημένες από ουσίες γυναίκες που χάνονται στον κυκεώνα των φαρμάκων ή ναρκωτικών ή του αλκοόλ.
Σε όλες αυτές αλλά και όλες τις άλλες γυναίκες που αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία, σφίζουν από υγεία, αγάπη, πληρώτητα, ρουφούν τη ζωή ως το μεδούλι, έχουν στόχους και οράματα και αποτελούν φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση, αυτό το ποστ είναι εξαιρετικά αφιερωμένο την Ημέρα της Γυναίκας!
(c) Marialena, 08/03/2007
Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007
Οι εξαρτησεις μου.....
Νομιζω πως ανηκω και στους αλκοολικους και στους καταθληπτικους..Αλλα..
Πινω επειδη μου αρεσει και οταν θελω εγω και δεν ευθυνεται κανενας και κανενα γεγονος περι αυτου!
Καταθλιβομαι για τα κακως κειμενα ανα την υφηλιο,φταιμε ολοι-λεω-σταματησα να βλεπω Τ-Β...μετριαζω την καταθλιψη μου και εξακολουθω να λεω:φταιμε ολοι!
Θελω να μεθυσω επειδη με αγαπανε κι'οχι γιατι δεν μ'αγαπανε.Σε τετοια περιπτωση καλυτερα να μην υπηρχα.Ας πεθαινα!
Για τον ιδιο λογο θα ειμαι πιοτερο ευτυχισμενη γιατι ειμαι σιγουρη για την αγαπη που εχω για τους αλλους.Για την δικη τους προς εμέ δεν ειμαι σιγουρη.Κι αυτο γιατι,μπορω να νοιωσω το αληθινο συναισθημα που απορρεει απο την ψυχη μου και κανενας δεν ειναι ικανος να μου το καθορισει.Οπως εγω δεν ειμαι ικανη να καθορισω το δικο τους.
Προσπαθω να κανω αυτο που θα με κανει να αγαπησω"εμενα"πρωτα και οχι μια πλασματικη εικονα που ειναι ποθητη στους αλλους για να με αγαπησουν.
Στην"τριτη φαση"οταν συνειδητοποιησω οτι δινω,χωρις να παιρνω το ποθουμενο,εγκαταλειπω με τα κουρελια της αξιοπρεπειας μου αγκαλια το ανισο"δουναι και λαβειν"
Εβραζα καποτε απο θυμο και οργη για την εκπορνευση των συναισθηματικων μου εξαρτησεων και αναγκων.Τωρα λεω με σιγουρια πως μονο εγω εφταιγα.Κανενας δεν μπορει να μας εξαπατησει και να μας ισοπεδωσει αν δεν αναψουμε εμεις το πρασινο φως.
Κανενας δεν μπορει να μας διδαξει πως θα το αποφυγουμε...
...μονοι μας βημα στο βημα,καλλιεργωντας την αυτοεκτιμηση μας και την αποδοχη του ego μας μπορουμε να αποφυγουμε τις καθε ειδους εξαρτησεις.
Αγαπωντας τον εαυτο μας και ψαχνοντας το αιτιο και το αιτιτο της υπαρξης μας δεν πιεζουμε,δεν μας συνθλιβουν,καταφερνουμε να συνοδοιπορουμε με τους εκαστοτε συντροφους μας
Δεν ειναι αναγκη να κοιταχτουμε στον καθρεφτη για τον διαλογο και τον διαλογισμο με τον εαυτο μας.Ειναι λαγνο και παραπλανητικο το κατοπτρο.
Μονο ο καθρεφτης της ψυχης -αν τον ξαραχνιασουμε-θα μας πει την αληθεια.
Κι εχει δικιο η ψυχοθεραπευτρια,Με τον ορο"χεστους ολους"μαλλον εννοουσε "μην ασχολεισαι με τους αλλους,ασχολεισου με τον εαυτο σου"
Αν δεν αγαπησουμε τον εαυτο μας πως θα μας αγαπησουν οι αλλοι????και πως εμεις θ μαθουμε να αγαπαμε τους αλλους?
Δεν νομιζω πως μπηκα σε ισορροπια ολοκληρωτικα στην "χωρις αυξοντα αριθμο"επισκεψη μου σ'αυτη την ζωη.Εχω ακομα εξαρτησεις,και μετα απο 20 χρονια ηθελημενης μοναξιας,αγωνες για τον επιουσιο,διαπαιδαγωγηση ενος παιδιου(25 σημερα)τρεμω μπροστα στο αυριο,αλλα προσπαθω μεσα απο εμενα να βρω και να καταλαβω ΕΜΕΝΑ....
Και το τιμημα ηταν και ειναι πολυ ακριβο...πολλες φορες ποναει κι'ολας...
Στην ουσια κανενας δεν φταιει.Η πορεια της εξελιξης ενος οντος φερνει παντα ενα κυμα απο μεταβαλλομενα γεγονοτα στην ζωη του,που μπορουν να το ενδυναμωσουν η και να το....αφανισουν....
Αντι σχολιου στο ευαισθητο αφιερωμα της φιλτατης pote-xana
Πινω επειδη μου αρεσει και οταν θελω εγω και δεν ευθυνεται κανενας και κανενα γεγονος περι αυτου!
Καταθλιβομαι για τα κακως κειμενα ανα την υφηλιο,φταιμε ολοι-λεω-σταματησα να βλεπω Τ-Β...μετριαζω την καταθλιψη μου και εξακολουθω να λεω:φταιμε ολοι!
Θελω να μεθυσω επειδη με αγαπανε κι'οχι γιατι δεν μ'αγαπανε.Σε τετοια περιπτωση καλυτερα να μην υπηρχα.Ας πεθαινα!
Για τον ιδιο λογο θα ειμαι πιοτερο ευτυχισμενη γιατι ειμαι σιγουρη για την αγαπη που εχω για τους αλλους.Για την δικη τους προς εμέ δεν ειμαι σιγουρη.Κι αυτο γιατι,μπορω να νοιωσω το αληθινο συναισθημα που απορρεει απο την ψυχη μου και κανενας δεν ειναι ικανος να μου το καθορισει.Οπως εγω δεν ειμαι ικανη να καθορισω το δικο τους.
Προσπαθω να κανω αυτο που θα με κανει να αγαπησω"εμενα"πρωτα και οχι μια πλασματικη εικονα που ειναι ποθητη στους αλλους για να με αγαπησουν.
Στην"τριτη φαση"οταν συνειδητοποιησω οτι δινω,χωρις να παιρνω το ποθουμενο,εγκαταλειπω με τα κουρελια της αξιοπρεπειας μου αγκαλια το ανισο"δουναι και λαβειν"
Εβραζα καποτε απο θυμο και οργη για την εκπορνευση των συναισθηματικων μου εξαρτησεων και αναγκων.Τωρα λεω με σιγουρια πως μονο εγω εφταιγα.Κανενας δεν μπορει να μας εξαπατησει και να μας ισοπεδωσει αν δεν αναψουμε εμεις το πρασινο φως.
Κανενας δεν μπορει να μας διδαξει πως θα το αποφυγουμε...
...μονοι μας βημα στο βημα,καλλιεργωντας την αυτοεκτιμηση μας και την αποδοχη του ego μας μπορουμε να αποφυγουμε τις καθε ειδους εξαρτησεις.
Αγαπωντας τον εαυτο μας και ψαχνοντας το αιτιο και το αιτιτο της υπαρξης μας δεν πιεζουμε,δεν μας συνθλιβουν,καταφερνουμε να συνοδοιπορουμε με τους εκαστοτε συντροφους μας
Δεν ειναι αναγκη να κοιταχτουμε στον καθρεφτη για τον διαλογο και τον διαλογισμο με τον εαυτο μας.Ειναι λαγνο και παραπλανητικο το κατοπτρο.
Μονο ο καθρεφτης της ψυχης -αν τον ξαραχνιασουμε-θα μας πει την αληθεια.
Κι εχει δικιο η ψυχοθεραπευτρια,Με τον ορο"χεστους ολους"μαλλον εννοουσε "μην ασχολεισαι με τους αλλους,ασχολεισου με τον εαυτο σου"
Αν δεν αγαπησουμε τον εαυτο μας πως θα μας αγαπησουν οι αλλοι????και πως εμεις θ μαθουμε να αγαπαμε τους αλλους?
Δεν νομιζω πως μπηκα σε ισορροπια ολοκληρωτικα στην "χωρις αυξοντα αριθμο"επισκεψη μου σ'αυτη την ζωη.Εχω ακομα εξαρτησεις,και μετα απο 20 χρονια ηθελημενης μοναξιας,αγωνες για τον επιουσιο,διαπαιδαγωγηση ενος παιδιου(25 σημερα)τρεμω μπροστα στο αυριο,αλλα προσπαθω μεσα απο εμενα να βρω και να καταλαβω ΕΜΕΝΑ....
Και το τιμημα ηταν και ειναι πολυ ακριβο...πολλες φορες ποναει κι'ολας...
Στην ουσια κανενας δεν φταιει.Η πορεια της εξελιξης ενος οντος φερνει παντα ενα κυμα απο μεταβαλλομενα γεγονοτα στην ζωη του,που μπορουν να το ενδυναμωσουν η και να το....αφανισουν....
Αντι σχολιου στο ευαισθητο αφιερωμα της φιλτατης pote-xana
Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007
Co-Εξάρτηση!
Τι σημαίνει αυτός ο περίεργος συνδιασμός λέξεων; Είναι μια λέξη που καθιερώθηκε διεθνώς κατ' αρχήν από τους ανώνιμους αλκοολικούς.Ήταν ένας τρόπος να εκφράσουν τον τρόπο σχέσης τους με το φιλικό και οικογενειακό τους περιβάλλον.Την ορολογία χρεισιμοποιούν σήμερα και οι ψυχολόγοι για μια ομάδα ασθενών τους, τους καταθληπτικούς.
Οι Co-Eξαρτημένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους μέσω των άλλων.
Ζητάω και δίνω την ευθύνη για ότι μου συμβαίνει στους άλλους. Π.χ., ήπια και μέθυσα γιατί μου φέρθηκες απάνθρωπα, είμαι ευτυχισμένη γιατί μ' αγαπάς αλλά θα είμαι δυστυχισμένη αν δεν μ' αγαπάς. Και χίλια άλλα παραδείγματα που περνάνε μέσα μας σαν κάτι το τελείως φυσιολογικό.
Αν επιτρέψω στους άλλους να καθορίζουν το πώς νοιώθω, μπαίνω αναγκαστικά και στην δεύτερη φάση. Πρέπει να ελέγχω κάθε μου πράξη, ώστε να λάβω αυτό που περιμένω. Πάλι παράδειγμα: Κάνω πάντα αυτό που θέλει ο άντρας μου, για να μ'αγαπάει.
Κι έρχεται η τρίτη φάση. Παρόλα όσα κάνω δεν παίρνω αυτό που περιμένω!Και τι κάνω;
Βράζω από θυμό, απογοήτευση και ξεσπάω: π.χ. Σου έδωσα τα πάντα, έγινα δούλα σου κι εσυ με απατάς, με κάνεις δυστυχισμένη!
Δεν μας έμαθαν όμως ότι εμείς είμαστε πρώτα απ' όλα υπεύθυνοι για μας!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα μπορώ να δώσω και να πάρω περισσότερα!
Άν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα είμαι ευτυχισμένη χωρίς εξάρτηση απο κάτι η κάποιον!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα μπορώ να αγαπήσω και τους άλλους χωρίς να τους πνίγω.
Κοιτάξτε κάθε πρωί στον καθρέφτη και ρωτήστε: Τι θέλεις σήμερα κορίτσι μου;
Αν δεν μπορείτε να το κάνετε αμέσως υποσχεθείτε στον εαυτό σας να το κάνετε σύντομα.
Καλό μήνα σε όλες
την αγάπη μου χωρίς αντίτιμο,
κι αν δεν σας αρέσουν αυτά που λέω δεν φταίω εγώ αλλά η ψυχοθεραπεύτριά μου, που μου είπε μια μέρα: Χέσε όλους τους άλλους , κάνε αυτό που κάνει σε σένα καλό!
Είμαι σε καλό δρόμο....που θα πάει δεν θα τελειώσει η δυσκοίλια!!!!
Οι Co-Eξαρτημένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους μέσω των άλλων.
Ζητάω και δίνω την ευθύνη για ότι μου συμβαίνει στους άλλους. Π.χ., ήπια και μέθυσα γιατί μου φέρθηκες απάνθρωπα, είμαι ευτυχισμένη γιατί μ' αγαπάς αλλά θα είμαι δυστυχισμένη αν δεν μ' αγαπάς. Και χίλια άλλα παραδείγματα που περνάνε μέσα μας σαν κάτι το τελείως φυσιολογικό.
Αν επιτρέψω στους άλλους να καθορίζουν το πώς νοιώθω, μπαίνω αναγκαστικά και στην δεύτερη φάση. Πρέπει να ελέγχω κάθε μου πράξη, ώστε να λάβω αυτό που περιμένω. Πάλι παράδειγμα: Κάνω πάντα αυτό που θέλει ο άντρας μου, για να μ'αγαπάει.
Κι έρχεται η τρίτη φάση. Παρόλα όσα κάνω δεν παίρνω αυτό που περιμένω!Και τι κάνω;
Βράζω από θυμό, απογοήτευση και ξεσπάω: π.χ. Σου έδωσα τα πάντα, έγινα δούλα σου κι εσυ με απατάς, με κάνεις δυστυχισμένη!
Δεν μας έμαθαν όμως ότι εμείς είμαστε πρώτα απ' όλα υπεύθυνοι για μας!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα μπορώ να δώσω και να πάρω περισσότερα!
Άν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα είμαι ευτυχισμένη χωρίς εξάρτηση απο κάτι η κάποιον!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα μπορώ να αγαπήσω και τους άλλους χωρίς να τους πνίγω.
Κοιτάξτε κάθε πρωί στον καθρέφτη και ρωτήστε: Τι θέλεις σήμερα κορίτσι μου;
Αν δεν μπορείτε να το κάνετε αμέσως υποσχεθείτε στον εαυτό σας να το κάνετε σύντομα.
Καλό μήνα σε όλες
την αγάπη μου χωρίς αντίτιμο,
κι αν δεν σας αρέσουν αυτά που λέω δεν φταίω εγώ αλλά η ψυχοθεραπεύτριά μου, που μου είπε μια μέρα: Χέσε όλους τους άλλους , κάνε αυτό που κάνει σε σένα καλό!
Είμαι σε καλό δρόμο....που θα πάει δεν θα τελειώσει η δυσκοίλια!!!!
Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007
Ονειροπαγίδα ο Χρόνος
Μια τεράστια ονειροπαγίδα ο χρόνος.
Φιλτράρει στο κόκκινο τον πόνο και τον αντικατοπτρίζει
σε κάθε γραμμή του προσώπου.
Κατά προτίμηση στην γωνία που σχηματίζουν τα χείλη.
Εκεί που αγαπάει να φωλιάζει η πίκρα, να σταλάζει
τα δάκρυα της. Και στην απέραντη μοναξιά της μνήμης ,
που λιώνει η αίσθηση μιας ζωής καταργημένης.
Έξω από τον συμβατικό χρόνο, δίχως όρια ύλης.
Σ' ένα σκοτάδι προκλητικό γεμάτο αλλοτινά αγγίγματα
και σιωπή από λόγια που χάθηκαν. Κυλάει ανάμεσα στις
ρωγμές της λυγισμένης ψυχής , σε σκέψεις που αιωρούνται
και στροβιλίζονται σκάβοντας σκαλοπάτια καθόδου στη νύχτα.
Μνήμη από πανσέληνη νύχτα, σπασμένη σε κομμάτια...
Πως να κολλήσω το ράγισμα εκείνο, πως να το κουβαλήσω
σ' όλους τους δρόμους της επιβίωσης...
Χωρίς "φεγγάρι" , με μόνη πραγματικότητα την απουσία
που μυρίζει σκόνη και σιωπή σα να την άγγιξε ο θάνατος...
Σ' αγαπάω πέρα από τον χρόνο, πέρα από εσένα τον ίδιο
Μα δεν είμαι δυνατή,λυγίζω ψυχή μου, πονάω...
Νιώθω μια κούραση ως μέσα στο αίμα, θέλω να βουλιάξω,
να αφανιστώ μέσα στην επιθυμία του χαμένου, να κλάψω,
να κοιμηθεί η έρημος μέσα μου, να ξεχάσει το σώμα...
*Αναστασία*
Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007
Γνωρίζοντας τους ανθρώπους: Έκθεση φωτογραφίας
all photos courtesy of Yiannis Tzortzis, RPS
Έκθεση φωτογραφίας
"Παναμάς 2005: Η ανθρωπολογία της φωτογραφίας"
Γιάννης Τζώρτζης RPS
Την ευκαιρία να «ταξιδέψουν» μέχρι τον μακρινό Παναμά και να «γνωρίσουν»
τους ανθρώπους αυτής της πολυπολιτισμικής χώρας δίνει η Fnac στους
επισκέπτες του Forum, με αφορμή την παρουσίαση της έκθεσης του βραβευμένου
φωτογράφου Γιάννη Τζώρτζη RPS «Παναμάς 2005: Η ανθρωπολογία της
φωτογραφίας».
Μέσα από 26 ασπρόμαυρες πανοραμικές φωτογραφίες ο Γιάννης Τζώρτζης
παρουσιάζει το ανθρώπινο μωσαϊκό που συνθέτει τον Παναμά του σήμερα. Η
φωτογραφική αυτή καταγραφή έγινε το καλοκαίρι του 2005 στο πλαίσιο
ανθρωπολογικής αποστολής του Πανεπιστημίου του Bristol της Αγγλίας στη
ζούγκλα του Darien, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των κυβερνήσεων
του Παναμά και της Μεγάλης Βρετανίας. Οι Ινδιάνοι Kuna, Embera, Wounaan, και
Ngobe-Bugle, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας Panama City και των κοραλλιογενών
νησιών Bocas del Toro, περνάνε μπροστά από το φακό του Γιάννη Τζώρτζη, με
ένα βλέμμα που σαγηνεύει.
Η έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Τζώρτζη «Παναμάς 2005:Η ανθρωπολογία της
φωτογραφίας» θα φιλοξενηθεί στο Forum της Fnac από τις 24 Φεβρουαρίου έως
τις 13 Απριλίου.
Ο Γιάννης Τζώρζης είναι μέλος της Royal Photographic Society of Great
Britain (RPS) και του Φωτογραφικού Κύκλου - του έχουν απονεμηθεί τα
βραβεία: RPS Travelling Photographer of the Year 1993, Jessop Group/Solihull
Centre 1996 και 1997, της εφημερίδας 'Το Βήμα' και του Ελληνικού Οργανισμού
Τουρισμού 1998- διακρίθηκε στο 18o Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας
'Photosynkyria 2006' του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης - έχει εκδώσει
μεταξύ άλλων, τις μονογραφίες: 'One thousand miles from home' (Λονδίνο
1997), 'Ιράν: Πέρα από τα τείχη της σιωπής' (Άγιος Νικόλαος 1998), Έσοπτρα'
(Άγιος Νικόλαος 2002), 'Μαύρο φως του Κονγκό' (Αθήνα 2004) και'Στους δρόμους
της Μογγολίας' (Αθήνα 2006).
σ.σ. Ο αγαπητός μου φίλος και συνάδελφος Γιάννης Τζώρτζης, εκθέτει στο κοινό δείγματα της εξαιρετικής του δουλειάς μέσα από την ανθρωποκεντρική του ματιά στους πολιτισμούς του κόσμου. Καλημέρα, καλό μήνα και καλή Άνοιξη σε όλους και όλες μας! Μαριαλένα
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007
μια θαμπή μέρα
Η μέρα είναι θαμπή.. από κείνες τις μέρες που δε φαίνεταιο ήλιος αλλά έχει φως, που δε φαίνονται τα σύννεφα αλλά είναι παντού..
Από κείνες τις μέρες που δε φυσάει, δεν κάνει κρύο, δεν ανασαίνω..
Η θάλασσα ακίνητη, τα φύλλα στα δέντρα ακίνητα, όλα στάσιμα..
Να πετάξω μια πέτρα στη θάλασσα, να κουνήσω το κλαδί, να δω ζωή.. κάποιος να φυσήξει να αναπνεύσω
Μια θαμπή μέρα σαν και τούτη όλα δείχνουν αχνά, εξωπραγματικά, αποστειρωμένα σαν μέσα σε γυάλα... και μείναμε πολύ μέσα της.. και τελειώνει ο αέρας
Μια θαμπή μέρα σαν αυτή το μόνο που έχει να περιμένει κανείς είναι να βραδιάσει.. ή να φυσήξει.
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007
Το τρενάκι της ζωής μου
Μετά από αναρύθμητες σφαλιάρες είπα πώς βρήκα ένα λιμάνι!
Ήταν το 1992 όταν γνώρισα τον άνδρα τών ονείρων μου. Έζησα 10 ευτυχισμένα χρόνια χωρίς να μπορώ να δώ τις αλλαγές που ερχόταν.Δεν δούλεβε πιά και όταν δούλεβε παρατούσε την μια δουλειά μετά την άλλη. Σεξουαλική και κοινωνικη ζωή μηδέν.
Εγώ η γυναίκα, εγώ ο άνδρας, εγώ η μαμά του σπιτιού. Ένας άνδρας ανύπαρκτος.Μόλις
είδε τα σκούρα σε μια μέρα που είχα ρεπώ (;) κάνει την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας.
Τον μεταφέρω στο Νοσοκομείο και με σκοτώνουν οι τύψεις.Δεν θε ξαναπώ κουβέντα, είπα.
Οι γιατροί προσπαθούν να με πείσουν ότι αν δεν χορεύω στον ρυθμό που σφυρίζει θα το ξαναεπιχειρήσει. Είναι τρόπος πίεσης προς εσένα, μου λένε. Είστε τρελοί, τούς λέω.
Ο άνδρας που παντρεύτηκα δεν θα μου έκανε κάτι τέτοιο! Όμως κατάντησα ρομπότ και ψυχικό ράκος τα επόμενα 2 χρόνια περίπου. Κι όταν αντίκρυσε την κούραση και την αγανάκτησή μου κάνει την δεύτερη απόπειρα μια μέρα που έχω πάλι ρεπώ.
Όμως λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο και αυτή την φορά τα χάπια και το αλκοόλ καταστρέψανε πολλά εγκεφαλικά κύτταρα και βρέθηκα ξαφνικά μ'ένα άτομο που δεν είχε την ικανότητα κα σκεφτεί λογικά. Μισοχαμένος, με έντονες κρίσεις ανεξέλεγκτης βίας, που μετά δεν τις θυμόταν.Ετοίμασα τις βαλίτσες και του ζήτησα να φύγει πριν τρελαθώ κι εγώ. Του νοίκιασα σπίτι, του αγόρασα έπιπλα, πλήρωσα και πληρώνω τα χρέει του.
Τον έβλεπα τακτικά και νοιαζόμουνα, δεν μπορούσα να τον αφήσω στην τύχη του.
Όσπου το καλοκαίρι που πέρασε άρχισε να απειλή την ζωή μου.Είχα κάνει μια διαθήκη που κληρονομούσε 2 σπίτια αν πέθαινα. Αφού λοιπόν χρειαζόταν λεφτά εγώ έπρεπε να πεθάνω! Πέρασα από την μια στιγμή στην άλλη στην κόλαση του τρόμου!Κατέφυγα σε σπίτι κακοποιημένων γυναικών και όταν έβγαινα σπάνια έξω ήμουν μεταμφιεσμένη σε μουσουλμάνα με ένα μαντήλι να κρύβει το πρόσωπό μου!Ένα πρωί βλέποντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη πήρα την μεγάλη απόφαση:Θέλω πίσω την ζωή μου!Ποτέ ξανά δεν θ'αφήσω να μου την πάρει κανείς!ΑΡΚΕΤΑ!ΤΕΡΜΑ!ΦΙΝΙΤΟ! Με την βοήθεια μιάς ψυχοθεραπεύτριας και την δύναμη που άντλησα από μέσα μου μετά από 6 μήνες μπορώ να πώ ότι ζώ.
Και που είστε ακόμη! Αυτή η γυναίκα έχει να αναπληρώσει 53 χαμένα χρόνια!Και σας το υπόσχεται πώς θα τα καταφέρει γιατί θέλει και μπορεί!
Πρώτα απ'όλα εγώ, καλοσύνες κι αγάπες κομμένα φίλες μου!!
ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!
Ήταν το 1992 όταν γνώρισα τον άνδρα τών ονείρων μου. Έζησα 10 ευτυχισμένα χρόνια χωρίς να μπορώ να δώ τις αλλαγές που ερχόταν.Δεν δούλεβε πιά και όταν δούλεβε παρατούσε την μια δουλειά μετά την άλλη. Σεξουαλική και κοινωνικη ζωή μηδέν.
Εγώ η γυναίκα, εγώ ο άνδρας, εγώ η μαμά του σπιτιού. Ένας άνδρας ανύπαρκτος.Μόλις
είδε τα σκούρα σε μια μέρα που είχα ρεπώ (;) κάνει την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας.
Τον μεταφέρω στο Νοσοκομείο και με σκοτώνουν οι τύψεις.Δεν θε ξαναπώ κουβέντα, είπα.
Οι γιατροί προσπαθούν να με πείσουν ότι αν δεν χορεύω στον ρυθμό που σφυρίζει θα το ξαναεπιχειρήσει. Είναι τρόπος πίεσης προς εσένα, μου λένε. Είστε τρελοί, τούς λέω.
Ο άνδρας που παντρεύτηκα δεν θα μου έκανε κάτι τέτοιο! Όμως κατάντησα ρομπότ και ψυχικό ράκος τα επόμενα 2 χρόνια περίπου. Κι όταν αντίκρυσε την κούραση και την αγανάκτησή μου κάνει την δεύτερη απόπειρα μια μέρα που έχω πάλι ρεπώ.
Όμως λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο και αυτή την φορά τα χάπια και το αλκοόλ καταστρέψανε πολλά εγκεφαλικά κύτταρα και βρέθηκα ξαφνικά μ'ένα άτομο που δεν είχε την ικανότητα κα σκεφτεί λογικά. Μισοχαμένος, με έντονες κρίσεις ανεξέλεγκτης βίας, που μετά δεν τις θυμόταν.Ετοίμασα τις βαλίτσες και του ζήτησα να φύγει πριν τρελαθώ κι εγώ. Του νοίκιασα σπίτι, του αγόρασα έπιπλα, πλήρωσα και πληρώνω τα χρέει του.
Τον έβλεπα τακτικά και νοιαζόμουνα, δεν μπορούσα να τον αφήσω στην τύχη του.
Όσπου το καλοκαίρι που πέρασε άρχισε να απειλή την ζωή μου.Είχα κάνει μια διαθήκη που κληρονομούσε 2 σπίτια αν πέθαινα. Αφού λοιπόν χρειαζόταν λεφτά εγώ έπρεπε να πεθάνω! Πέρασα από την μια στιγμή στην άλλη στην κόλαση του τρόμου!Κατέφυγα σε σπίτι κακοποιημένων γυναικών και όταν έβγαινα σπάνια έξω ήμουν μεταμφιεσμένη σε μουσουλμάνα με ένα μαντήλι να κρύβει το πρόσωπό μου!Ένα πρωί βλέποντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη πήρα την μεγάλη απόφαση:Θέλω πίσω την ζωή μου!Ποτέ ξανά δεν θ'αφήσω να μου την πάρει κανείς!ΑΡΚΕΤΑ!ΤΕΡΜΑ!ΦΙΝΙΤΟ! Με την βοήθεια μιάς ψυχοθεραπεύτριας και την δύναμη που άντλησα από μέσα μου μετά από 6 μήνες μπορώ να πώ ότι ζώ.
Και που είστε ακόμη! Αυτή η γυναίκα έχει να αναπληρώσει 53 χαμένα χρόνια!Και σας το υπόσχεται πώς θα τα καταφέρει γιατί θέλει και μπορεί!
Πρώτα απ'όλα εγώ, καλοσύνες κι αγάπες κομμένα φίλες μου!!
ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!
Τρίτη, Φεβρουαρίου 20, 2007
Μια πεταλούδα, ένα λουλούδι, δύο σκέψεις!
Στραφτάλιαζαν οι δροσοσταλίδες πάνω στο σκούρο φόρεμά της εκείνη την Άνοιξη. Πετάριζε η ψυχή της έτοιμη να ανοίξει για να γευτεί τον πρωινό ανοιξιάτικο ήλιο. Και όταν εκείνος την πύρωσε με το χρυσαφένιο του φως, ξεδίπλωσε τις πτυχές από το ατλαζένιο ρούχο της και τύλιξε με τα μωβ λιλά χρώματά του, το πράσινό της κρεββάτι.
Άφησε το άρωμά της να πλανηθεί μέσα στους οκτώ ανέμους και σήκωσε τα άπειρα κίτρινα χείλη της προς τον ουρανό ψάχνοντας "εκείνο" που θα μοιραζόταν μαζί του τη συμπαντική αρμονία μέσα στην οποία αυτή επέπλεε.
Και ο γητευτής ήλθε... αργοπετώντας με τα πλουμιστά του χρώματα να λάμπουν στην αχλή του πρωινού. Κάθησε σιμά της, τη σκέπασε με τα φτερα του και μουρμουρίζοντας λόγια αγάπης, γεύτηκε όλα τα κίτρινα χείλη.
Και έπειτα έφυγε...
Και εκείνη άρχισε σιγά σιγά να ξεθωριάζει, αφού δεν είχε πια λόγο για να ζήσει.
Τη ζωή της του την είχε χαρίσει.
(c) Παναγιώτα, 20/2/2007
===========================================================
Άνοιξε τα φτερά της στον άνεμο κόντρα. Ο ήλιος στο δείλι άφηνε τις τελευταίες του πινελιές για την ημέρα πέρα, στο μακρυνό ορίζοντα. Και εκείνη, σήκωσε εκείνα τα αιθέρια φτερά και πέταξε για να βρει το μικρό της λουλούδι να κουρνιάσει. Και πέταξε μακριά σε θάλασσες και βουνά, σε κάμπους και λειβάδια για να το βρει, αυτό το μοναδικό της λουλούδι που πάντα αναζητούσε. Και πέταγε ψηλά, μέσα στους αιθέρες, για να φτάσει στο πολυπόθητο λουλούδι, μια μικροκαμωμένη μωβ πασχαλιά, που το χε κάποτε συναντήσει στα βάθη της Ανατολής σε κάποιο της ταξίδι.
Και πέταγε και πέταγε ώσπου αντίκρυσε τον μονάκριβό της ανθό, κρυμμένο στα βάθη του τροπικού δάσους. Κατέβηκε χαρούμενη και έκατσε πάνω του με αγαλλίαση. Δεν ήξερε πόσες μέρες και νύχτες ταξίδευε για να βρει αυτό που αναζητούσε, μα το βρήκε και αυτό είχε σημασία.
Το βράδυ αποκοιμήθηκε πάνω στα μυρωδάτα πέταλα του άνθους, βγάζοντας έναν αναστεναγμό και κλείνοντας τα φτεράκια της απαλά για να αναπαυτεί. Το πρωινό δεν άργησε να ρθει και σύντομα ξημέρωσε, με την Πλάση να φωτίζεται με τα χρώματα της καινούργιας μέρας. Η πεταλούδα έμεινε ασάλευτη πάνω στο ποθητό της λουλούδι και δεν ξύπνησε ποτέ ξανά. Ο κύκλος της σύντομής ζωής της είχε κλείσει λίγο μετά που αναπαύτηκε αγκαλιά με αυτό που αναζητούσε.
(c) Μαριαλένα, 20/2/2007
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007
1977 ..Φλεβαρης..
...φευγοντας απο την padova κεινο το μεσημερι, εφτασα στο menstre χαρη στον roberto και τα χρηματα που μου δανεισε η σινιορα Μαργαριτα -η μανα του-για να παρω το τραινο για την πατριδα. Οι απεργειες λυμαινονταν την χωρα τοτε.Δυσκολοι καιροι για τα φοιτητακια.
voglio stare qui con noi:ειπε
devo andare:ειπα....
Το τραινο ηταν ετοιμο να φυγει οταν αφησε τα χερια μου και εβγαλε δυο τριανταφυλλα απο την εσωτερικη τσεπη του παλτω του.Στο διπλανο καθισμα τα αφησε και το μονο που ειπε ηταν:Ριξτα στο πρωτο τρεχουμενο νερο που θα δεις οταν θα μπεις στην πατριδα σου.una rosa ritorna di me.L'altra stai con te,come la mia anima.....
Οταν περασα τα συνορα ηταν νυχτα ακομα,Ανοιξα το παραθυρο...εβρεχε...περιμενα ωρα να ακουσω την βουη απο τα νερα του Αξιου(βαρδαρ)Πεταξα τα rosa και κουλουριαστηκα στο καθισμα,μεχρι που ανακαλυψα πως δεν ηταν η βροχη αλλα τα δακρυα που μουσκευαν το προσωπο μου...
....ειδα την Τασια(η μανα μου)να με περιμενει στο παγκακι στο σταθμο.Γυρω στις 5 το πρωι ηταν..
Την αγκαλιασα και ξαναεκλαψα.....πικρα,πολυ πικρα,,,
Ειχε ξημερωσει πια 14 του φλεβαρη....
l'ultima parola che ha cantanto all'mio cuore era......io ti amo, davero...ti amo, si ti amo.....
Il Divo - Notte di Luce
voglio stare qui con noi:ειπε
devo andare:ειπα....
Το τραινο ηταν ετοιμο να φυγει οταν αφησε τα χερια μου και εβγαλε δυο τριανταφυλλα απο την εσωτερικη τσεπη του παλτω του.Στο διπλανο καθισμα τα αφησε και το μονο που ειπε ηταν:Ριξτα στο πρωτο τρεχουμενο νερο που θα δεις οταν θα μπεις στην πατριδα σου.una rosa ritorna di me.L'altra stai con te,come la mia anima.....
Οταν περασα τα συνορα ηταν νυχτα ακομα,Ανοιξα το παραθυρο...εβρεχε...περιμενα ωρα να ακουσω την βουη απο τα νερα του Αξιου(βαρδαρ)Πεταξα τα rosa και κουλουριαστηκα στο καθισμα,μεχρι που ανακαλυψα πως δεν ηταν η βροχη αλλα τα δακρυα που μουσκευαν το προσωπο μου...
....ειδα την Τασια(η μανα μου)να με περιμενει στο παγκακι στο σταθμο.Γυρω στις 5 το πρωι ηταν..
Την αγκαλιασα και ξαναεκλαψα.....πικρα,πολυ πικρα,,,
Ειχε ξημερωσει πια 14 του φλεβαρη....
l'ultima parola che ha cantanto all'mio cuore era......io ti amo, davero...ti amo, si ti amo.....
Il Divo - Notte di Luce
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007
πατρίδα μας όλη η γη
Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα·
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα.
Βλέπεις τον άνθρωπο μικρό που τον πατάν στ' αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια.
Αυτά και άλλα πολλά θα μας τραγουδήσει ο θανάσης Παπακωνσταντίνου αύριο..
Μαγεία και άστρα
Πατρίδα μας όλη η γη
Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007
όμορφα πράγματα συμβαίνουν
Είναι φορές που μεγαλώνει το εγώ και γίνεται τόσο μεγάλο που κρύβει όλα τα άλλαΚαι μαζί μεγαλώνουν και τα προβλήματα
Ανησυχίες, γιατί που ψάχνουν τα διότι τους
Λόγοι, αιτίες, αφορμές, εξηγήσεις, αναλύσεις
Ατελείωτο ψάξιμο στα άδυτα της ψυχής, του μυαλού
Και τότε κάποιος-κάτι ταρακουνάει, τρυπάει το εγώ κι εκείνο ξεφουσκώνει σιγά σιγά
Κάνει χώρο και όσα κρύβονταν κάτω του, βγαίνουν ξανά πάνω και είναι τόσο όμορφα…
Μικραίνει το εγώ και ρίχνει ματιές όλο λαχτάρα στο χέρι που κρατά όσα έχει δικά του
Τα καμαρώνει, τα χαϊδεύει, τους αφιερώνει χρόνο, τους θυμίζει πόσο τα αγαπά
Τραβά το βλέμμα από το χέρι που μένει άδειο από όσα θα ήθελε να έχει και συγκεντρώνεται σε όσα ήδη υπάρχουν
Όμορφα πράγματα συμβαίνουν κάθε στιγμή…αρκεί να τα δούμε
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007
Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007
Συν-οδοιποροι.........
.. Που χαθηκατε?
Δωστε την ευχη σας στην Π.που δεν της κολλαει υπνος και πρεπει να ελαιοχρωματισει με το ξημερωμα τοιχους,ταβανια,πορτες και δεν κατεληξε ακομα. με τι χρωματα πρεπει να ζωγραφισει στις μαρκιζες για να ειναι ασσορτι με την διαθεση της.
Μη βαρατε εσεις οι ζωοφιλοι....τις γατες δεν τις εβαψα...
Ακομα....
Δωστε την ευχη σας στην Π.που δεν της κολλαει υπνος και πρεπει να ελαιοχρωματισει με το ξημερωμα τοιχους,ταβανια,πορτες και δεν κατεληξε ακομα. με τι χρωματα πρεπει να ζωγραφισει στις μαρκιζες για να ειναι ασσορτι με την διαθεση της.
Μη βαρατε εσεις οι ζωοφιλοι....τις γατες δεν τις εβαψα...
Ακομα....
Σάββατο, Ιανουαρίου 27, 2007
Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007
Χρόνια Πολλά Γατομαμά!
Στη Γατομαμά της συντροφιάς μας, την αγαπητή Παναγιώτα που σήμερα έχει τα γενέθλιά της, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!
Παναγιώτα, εκ μέρους των Ανωνύμων συν-οδοιπόρων σου στη πορεία προς το Φως, έχεις τις ευχές μας για να γεμίζει η καρδιά σου από την αγάπη που δίνεις στους άλλους τόσο ανιδιοτελώς, όπως και σε όσα πλάσματα του Ουρανού και της Γης χρειάζονται τη φροντίδα σου για να επιβιώσουν!
photo by Marialena, 2006
Happy Birthday!(Μουσικό Δωράκι)
Παναγιώτα, εκ μέρους των Ανωνύμων συν-οδοιπόρων σου στη πορεία προς το Φως, έχεις τις ευχές μας για να γεμίζει η καρδιά σου από την αγάπη που δίνεις στους άλλους τόσο ανιδιοτελώς, όπως και σε όσα πλάσματα του Ουρανού και της Γης χρειάζονται τη φροντίδα σου για να επιβιώσουν!
photo by Marialena, 2006
Happy Birthday!(Μουσικό Δωράκι)
Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007
Αλίμονο στους νέους: Πες μου μια λέξη!
H γοητεία του παλιού ελληνικού σινεμά, με πρωταγωνιστές τους πανέμορφους Δημήτρη Χορν και Μάρω Κοντού, εδώ σε μια κλασσική ταινία και τραγούδι, τόσο ρομαντικό και αγαπημένο όσα χρόνια κι αν περάσουν από τη δεκαετία του 1950 που το "Αλίμονο στους νέους" προβλήθηκε!
Πόσο διαχρονικό και ανθρώπινο είναι το μήνυμα του τραγουδιού... Πόσες φορές μια λέξη μόνο φτάνει να ζεστάνει τις καρδιές μας! Μαριαλένα
Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007
Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2007
Θα πιω απόψε το φεγγάρι
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα πήγα και άκουσα το δίδυμο Μαρινέλλα - Αντώνης Ρέμος να τραγουδούν στην Αθήνα, απ΄όπου και η σχετική μου λήψη. Χθες βράδυ ανέβασα το πρώτο μου βιντεάκι στο youtube, έχοντας αποκτήσει πρόσφατα ADSL σύνδεση στο σπίτι και μεταπηδώντας στην εποχή του γρήγορου internet.
Με την αξεπέραστη ερμηνεία της Μαρινέλλας, εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και ας σκορπίζουμε στους πέντε ανέμους! Μαριαλένα
Δευτέρα, Ιανουαρίου 01, 2007
Γράμμα από μια φίλη...
Αγαπημενη μου.....
Λιγες ωρες εμειναν για να γινει παρελθον το 2006.Σ'αυτην την αλλαγη του χρονου θα ειμαι μονη.Μετα απο 25 χρονια,χωρις το Μαρουλι μου.Της εδωσα αδεια εξοδου εκτος χωρας.Καποτε επρεπε να κοψουμε τον ομφαλιο λωρο που μας δενει τοσα χρονια.(αλλα στο τηλ ειμαστε καθημερινα,ωσαν αιωνιοι εραστες)
Κοντευει 9μμ...
Γεμισα την μπανιερα,εριξα τα αλατα με αρωμα βανιλιας,αναψα κερια στο πατωμα -κοκινο για την επιθυμια,πρασινο για την ελπιδα,ασημενιο και χρυσο για τους αγγελους των ευχων,εβαλα τον Βattisti να τραγουδαει-RESPIRANDO-εκανα και μια λαμπερη δοση απο vodka....και βουλιαξα στο νερο.....
Εκλεισα τα ματια και ενοιωσα οτι γυρισα στην μητρα της μανας μου.στο εμβρυακο μου σακουλι,γεματη ευδαιμονια,προστασια και χαρα,,,προπαντων,,,
..Και τοτε ηρθαν οι εικονες...Αναμνησεις,χαμενες στον χρονο,..Περασαν σαν να αναψε ενα φλαs μπροστα μου.Εβγαλα το κεφαλι μου απο το νερο και ηπια μια γερη γουλια αλκοολ.Επιασα τον εαυτο μου να χαμογελαει.Δεν με πονουσαν οι αναμνησεις πια.Εστειλα μια νοερη ευχη σε οσους αγαπησα,ασχετα αν αυτοι με αγαπησαν η οχι και ...ξαναβουτηξα το κεφαλι μου μεσα στο νερο.
Κατι δεν πηγαινε ομως καλα τωρα.Το νερο κρυωσε,τα κερια τελειωναν,στο ποτηρι εμειναν μονο τα παγακια,και και το μυαλο μου κολησε,αγαπημενη μου φωτεινη ψυχη, στο"tu sola sai che credo in Dio"...
Βγηκα παγωμενη απο το νερο,τυλιχτηκα με το μπουρνουζι της Μ.για να παρω την ενεργεια απο τα ρευστα του κορμιου της.
Αναψα τσιγαρο και εκανα αλλη μια δοση απο βοτκα.Το σπιτι ηταν παγωμενο σαν ψυγειο,ασχετα αν το θερμομετρο εδειχνε 24 βαθμους.Τα δοντια μου ετριζαν απο το κρυο.Ντυθηκα στα γρηγορα και αναψα τα βιολε-μπλε κερια......Οι"οδηγοι των ψυχων" ακουσαν την βουβη ικεσια.....Το σπιτι αρχισε να ξαναβρισκει τους ρυθμους του.....κι εγω κοιταξα το ρολοι...ο χρονος ειχε σταματησει....εχει σταματησει....ανοιγω τα συρταρια μου....περιμενεεεεεεεεεεεε
Αγαπημενη μου,,,,,ανοιξα παλια κιταπια,παλιες φωτογραφιες,,,
Ατομα,συγγενεις,φιλοι,εραστες........
ΖΩΑ....σκυλια,γατια,γλαροι,χελιδονια,κατσικακια,αρνακια,καθε πουλι πεταμενο...γελουσα μεχρι που ανακαλυψα τον εαυτο μου σε ιλουστρασιονε φωτογραφια,με εμπριμε φορεμα,σε προχωρημενη εγκυμοσυνη(να μια κοιλαρα)με τυρκουαζ σκουλαρικια ,να ταιζω 12 νεογενητα σκυλια και 4 αναμφιβολα ζωης γατια,
...κι ειπα φτανει πια.Και οι φωκες και οι αρκουδες μπορουν να ζησουν χωρις εμενα.
Για τους συνανθρωπους μου τι εκανα?????Τιποτα μηπως?
Γερακινα μου,σε θελω για ενα πεταγμα με ελευθερη πτωση,εδω στον Βορρα...
Αν θες παρε και τον μαυρο αετο μαζι σου....
Καλη χρονια αγαπημενη μου,,,
Σε περιμενω να καψουμε τα κερια των αγγελων....μαζι θα ενωσουμε τα χερια για τις πολυχρωμες ακαθοριστες ευχες.Θα διαβασουμε το"βιβλιο που μετραει τους καυμους"και θα ευχηθουμε παρηγορια για οσους υποφερουν.
Δεν θα ζητησουμε τιποτα για μας,,,,
Ετσι μονο θα εκπληρωθουν οι ευχες..
Σε φιλω αγαπημενη μου...ο Αη -βασιλης να σου δωσει ολα οσα επιθυμησες μεσα απο τις ....οσες ζωες εζησες,εδω......μαζι μας....
Σου στελνω την αγαπη μου...
Σ'σενα που τραγουδας την αγαπη μεσα απο στιχους,λεξεις,χρωματα κι αρωματα...
__________________________________________________
Πριν από λίγο χτύπησε το τηλέφωνό μου, 3 π.μ. Πρωτοχρονιάς του 2007. Κοιμάσαι? Άνοιξε το e-mail σου, σου έστειλα κάτι που θέλω να διαβάσεις. Τι είναι? Είναι ένα γράμμα που έστειλα σε μια φίλη. Εντάξει θα το δω, σε ποιά φίλη το έστειλες. Σε σένα!
Ανέλπιστα η μπαταρία του κινητού μου παρέδωσε το πνεύμα, αφήνοντας τη συζήτηση στη μέση. Άνοιξα το μήνυμα και όπως της υποσχέθηκα, το δημοσιεύω γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο της συντροφιάς μας εδώ. Νιώθω πως είμαι ένα τίποτα, μα όλοι μαζί είμαστε κάτι. Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2007 και είμαι το λιγότερο συγκινημένη! Σ'ευχαριστώ που μου στέλνεις την αγάπη σου με αυτόν τον τρόπο. Φοβάμαι ακόμα και δεν ξέρω αν είμαι άξια να την δεκτώ, με ξεπερνούν κατά πολύ οι ανθρώπινες αλήθειες...
Για σένα που έκανες τη πρώτη μέρα του καινούργιου χρόνου ξεχωριστή και ας μην έχει ακόμα χαράξει το πρώτο φως της καινούργιας μέρας. Δεν έχω λόγια άλλα να πω. Ξέρεις!
Καλή Χρονιά, με πολλά και με λίγα, όπως τα φέρει η ζωή. Να σαι καλά, τίποτα άλλο, Μ.
Λιγες ωρες εμειναν για να γινει παρελθον το 2006.Σ'αυτην την αλλαγη του χρονου θα ειμαι μονη.Μετα απο 25 χρονια,χωρις το Μαρουλι μου.Της εδωσα αδεια εξοδου εκτος χωρας.Καποτε επρεπε να κοψουμε τον ομφαλιο λωρο που μας δενει τοσα χρονια.(αλλα στο τηλ ειμαστε καθημερινα,ωσαν αιωνιοι εραστες)
Κοντευει 9μμ...
Γεμισα την μπανιερα,εριξα τα αλατα με αρωμα βανιλιας,αναψα κερια στο πατωμα -κοκινο για την επιθυμια,πρασινο για την ελπιδα,ασημενιο και χρυσο για τους αγγελους των ευχων,εβαλα τον Βattisti να τραγουδαει-RESPIRANDO-εκανα και μια λαμπερη δοση απο vodka....και βουλιαξα στο νερο.....
Εκλεισα τα ματια και ενοιωσα οτι γυρισα στην μητρα της μανας μου.στο εμβρυακο μου σακουλι,γεματη ευδαιμονια,προστασια και χαρα,,,προπαντων,,,
..Και τοτε ηρθαν οι εικονες...Αναμνησεις,χαμενες στον χρονο,..Περασαν σαν να αναψε ενα φλαs μπροστα μου.Εβγαλα το κεφαλι μου απο το νερο και ηπια μια γερη γουλια αλκοολ.Επιασα τον εαυτο μου να χαμογελαει.Δεν με πονουσαν οι αναμνησεις πια.Εστειλα μια νοερη ευχη σε οσους αγαπησα,ασχετα αν αυτοι με αγαπησαν η οχι και ...ξαναβουτηξα το κεφαλι μου μεσα στο νερο.
Κατι δεν πηγαινε ομως καλα τωρα.Το νερο κρυωσε,τα κερια τελειωναν,στο ποτηρι εμειναν μονο τα παγακια,και και το μυαλο μου κολησε,αγαπημενη μου φωτεινη ψυχη, στο"tu sola sai che credo in Dio"...
Βγηκα παγωμενη απο το νερο,τυλιχτηκα με το μπουρνουζι της Μ.για να παρω την ενεργεια απο τα ρευστα του κορμιου της.
Αναψα τσιγαρο και εκανα αλλη μια δοση απο βοτκα.Το σπιτι ηταν παγωμενο σαν ψυγειο,ασχετα αν το θερμομετρο εδειχνε 24 βαθμους.Τα δοντια μου ετριζαν απο το κρυο.Ντυθηκα στα γρηγορα και αναψα τα βιολε-μπλε κερια......Οι"οδηγοι των ψυχων" ακουσαν την βουβη ικεσια.....Το σπιτι αρχισε να ξαναβρισκει τους ρυθμους του.....κι εγω κοιταξα το ρολοι...ο χρονος ειχε σταματησει....εχει σταματησει....ανοιγω τα συρταρια μου....περιμενεεεεεεεεεεεε
Αγαπημενη μου,,,,,ανοιξα παλια κιταπια,παλιες φωτογραφιες,,,
Ατομα,συγγενεις,φιλοι,εραστες........
ΖΩΑ....σκυλια,γατια,γλαροι,χελιδονια,κατσικακια,αρνακια,καθε πουλι πεταμενο...γελουσα μεχρι που ανακαλυψα τον εαυτο μου σε ιλουστρασιονε φωτογραφια,με εμπριμε φορεμα,σε προχωρημενη εγκυμοσυνη(να μια κοιλαρα)με τυρκουαζ σκουλαρικια ,να ταιζω 12 νεογενητα σκυλια και 4 αναμφιβολα ζωης γατια,
...κι ειπα φτανει πια.Και οι φωκες και οι αρκουδες μπορουν να ζησουν χωρις εμενα.
Για τους συνανθρωπους μου τι εκανα?????Τιποτα μηπως?
Γερακινα μου,σε θελω για ενα πεταγμα με ελευθερη πτωση,εδω στον Βορρα...
Αν θες παρε και τον μαυρο αετο μαζι σου....
Καλη χρονια αγαπημενη μου,,,
Σε περιμενω να καψουμε τα κερια των αγγελων....μαζι θα ενωσουμε τα χερια για τις πολυχρωμες ακαθοριστες ευχες.Θα διαβασουμε το"βιβλιο που μετραει τους καυμους"και θα ευχηθουμε παρηγορια για οσους υποφερουν.
Δεν θα ζητησουμε τιποτα για μας,,,,
Ετσι μονο θα εκπληρωθουν οι ευχες..
Σε φιλω αγαπημενη μου...ο Αη -βασιλης να σου δωσει ολα οσα επιθυμησες μεσα απο τις ....οσες ζωες εζησες,εδω......μαζι μας....
Σου στελνω την αγαπη μου...
Σ'σενα που τραγουδας την αγαπη μεσα απο στιχους,λεξεις,χρωματα κι αρωματα...
__________________________________________________
Πριν από λίγο χτύπησε το τηλέφωνό μου, 3 π.μ. Πρωτοχρονιάς του 2007. Κοιμάσαι? Άνοιξε το e-mail σου, σου έστειλα κάτι που θέλω να διαβάσεις. Τι είναι? Είναι ένα γράμμα που έστειλα σε μια φίλη. Εντάξει θα το δω, σε ποιά φίλη το έστειλες. Σε σένα!
Ανέλπιστα η μπαταρία του κινητού μου παρέδωσε το πνεύμα, αφήνοντας τη συζήτηση στη μέση. Άνοιξα το μήνυμα και όπως της υποσχέθηκα, το δημοσιεύω γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο της συντροφιάς μας εδώ. Νιώθω πως είμαι ένα τίποτα, μα όλοι μαζί είμαστε κάτι. Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2007 και είμαι το λιγότερο συγκινημένη! Σ'ευχαριστώ που μου στέλνεις την αγάπη σου με αυτόν τον τρόπο. Φοβάμαι ακόμα και δεν ξέρω αν είμαι άξια να την δεκτώ, με ξεπερνούν κατά πολύ οι ανθρώπινες αλήθειες...
Για σένα που έκανες τη πρώτη μέρα του καινούργιου χρόνου ξεχωριστή και ας μην έχει ακόμα χαράξει το πρώτο φως της καινούργιας μέρας. Δεν έχω λόγια άλλα να πω. Ξέρεις!
Καλή Χρονιά, με πολλά και με λίγα, όπως τα φέρει η ζωή. Να σαι καλά, τίποτα άλλο, Μ.
Σάββατο, Δεκεμβρίου 30, 2006
παραμονή
Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς, στο σπίτι η ατμόσφαιρα ήταν παγωμένη
Μόνο οι φωνούλες του μικρού έδειχναν ότι κάτι αλλιώτικο έχει αυτή η νύχτα
Λίγα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος… ψιθυριστά… δε σε αγαπάω άλλο
Λίγα δευτερόλεπτα πριν έρθει η νέα χρονιά.. πιο σιγανά ακόμα…τελείωσε
3,2,1… καλή χρονιά
Φιλιά, δάκρυα, χαμόγελα, ευχές.. όλα ανακατεμένα..
Ήταν εκείνη η στιγμή που πέθανες εσύ και πέθανε μαζί σου η χαρά κάθε παραμονής νέου χρόνου
Στοίχειωσες τις παραμονές μου και η κατάρα σου είναι να μην με αφήσεις να χαρώ άλλη
Ας είναι… μπορώ κι έτσι.
3,2,1.. καλή, νέα χρονιά.
Μόνο οι φωνούλες του μικρού έδειχναν ότι κάτι αλλιώτικο έχει αυτή η νύχτα
Λίγα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος… ψιθυριστά… δε σε αγαπάω άλλο
Λίγα δευτερόλεπτα πριν έρθει η νέα χρονιά.. πιο σιγανά ακόμα…τελείωσε
3,2,1… καλή χρονιά
Φιλιά, δάκρυα, χαμόγελα, ευχές.. όλα ανακατεμένα..
Ήταν εκείνη η στιγμή που πέθανες εσύ και πέθανε μαζί σου η χαρά κάθε παραμονής νέου χρόνου
Στοίχειωσες τις παραμονές μου και η κατάρα σου είναι να μην με αφήσεις να χαρώ άλλη
Ας είναι… μπορώ κι έτσι.
3,2,1.. καλή, νέα χρονιά.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 25, 2006
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Σημερα, προσπαθω να βαλω ηχους και χρωματα στην"αορατη εικονα"που μου ξεφυγε χθες.
Συγχωρηστε με.Μαθητευω ακομα στην μπλογκοσφαιρα.
Επιτρεψτε μου να συγκινηθω και να δακρυσω καθως αναλογιζομαι την"δυναμη της αγαπης"
Ειναι το δωρο που ολοι μας εχουμε αναγκη.
Ας το μοιραστουμε μεταξυ μας λοιπον.....
......Ευχες απειρες και γλυκες για ολους.......
Συγχωρηστε με.Μαθητευω ακομα στην μπλογκοσφαιρα.
Επιτρεψτε μου να συγκινηθω και να δακρυσω καθως αναλογιζομαι την"δυναμη της αγαπης"
Ειναι το δωρο που ολοι μας εχουμε αναγκη.
Ας το μοιραστουμε μεταξυ μας λοιπον.....
......Ευχες απειρες και γλυκες για ολους.......
Κυριακή, Δεκεμβρίου 24, 2006
Να τα πούμε?
We wish you a Merry Christmas, we wish you a Merry Christmas, we wish you a Merry Christmas...
... and a Happy New Year!
Χρόνια Καλά, με αγάπη στη καρδιά!
Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006
"Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"
Της Α. Παπαδάκη
"..Φάλτσο η πορεία φίλε τελικά.
Κι ούτε που προλάβαμε να ανοιχτούμε στους μεγάλους ωκεανούς. Τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σε αυτό το ταξίδι.Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά. Η βεβαιότητα μονάχα πως τα δελφίνια χόρευαν για μας .
Φάλτσο η πορεία!! Κανείς δεν αμφιβάλλει πια.
Ομως....Υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά , όταν ο ήλιος σκορπιέται και χαρίζεται στα κύματα , όταν ο Θεός
χωράει σε ένα μικρό ροδί συννεφάκι , που εμείς , καθισμένοι στην κουβέρτα, παίρνουμε τη κιθάρα μας και τραγουδάμε.
Οχι δεν είμαστε πικραμένοι. Ναυαγοί είμαστε σε μια απέραντη νοσταλγία .
Τραγουδάμε για τη ψυχή μας , που νομίσαμε πως τη κάναμε σημαία της γης. Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας που ξεκινησαμε να κατατροπώσουμε τον εχθρό. Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε. Για το παραμύθι που δεν είπαμε. Για τον κόσμο που δεν χώρεσε στ' όνειρό μας. Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε.
Τραγουδάμε για την αγάπη που δε γνωρίσαμε. Για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά
της γιασεμιάς ( άραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά; ) Για το χάδι που αψηφήσαμε. Για την ανθοδέσμη που δε στείλαμε στη μάνα μας. Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε , τρώγοντας
μπισκότα με γέμιση σοκολάτας. Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δε μοιράσαμε.
Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε. Για την ήττα που δεν υπογράψαμε. Για τους φίλους που μας έδωσαν.
Τραγουδάμε για μας.Για το βίτσιο μας.Για το φάλτσο μας.
Αυτό εννοούν , όταν ακούτε να λένε, "τους έμεινε μόνο η ροκιά" ... "
Αυτά...
"..Φάλτσο η πορεία φίλε τελικά.
Κι ούτε που προλάβαμε να ανοιχτούμε στους μεγάλους ωκεανούς. Τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σε αυτό το ταξίδι.Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά. Η βεβαιότητα μονάχα πως τα δελφίνια χόρευαν για μας .
Φάλτσο η πορεία!! Κανείς δεν αμφιβάλλει πια.
Ομως....Υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά , όταν ο ήλιος σκορπιέται και χαρίζεται στα κύματα , όταν ο Θεός
χωράει σε ένα μικρό ροδί συννεφάκι , που εμείς , καθισμένοι στην κουβέρτα, παίρνουμε τη κιθάρα μας και τραγουδάμε.
Οχι δεν είμαστε πικραμένοι. Ναυαγοί είμαστε σε μια απέραντη νοσταλγία .
Τραγουδάμε για τη ψυχή μας , που νομίσαμε πως τη κάναμε σημαία της γης. Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας που ξεκινησαμε να κατατροπώσουμε τον εχθρό. Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε. Για το παραμύθι που δεν είπαμε. Για τον κόσμο που δεν χώρεσε στ' όνειρό μας. Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε.
Τραγουδάμε για την αγάπη που δε γνωρίσαμε. Για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά
της γιασεμιάς ( άραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά; ) Για το χάδι που αψηφήσαμε. Για την ανθοδέσμη που δε στείλαμε στη μάνα μας. Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε , τρώγοντας
μπισκότα με γέμιση σοκολάτας. Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δε μοιράσαμε.
Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε. Για την ήττα που δεν υπογράψαμε. Για τους φίλους που μας έδωσαν.
Τραγουδάμε για μας.Για το βίτσιο μας.Για το φάλτσο μας.
Αυτό εννοούν , όταν ακούτε να λένε, "τους έμεινε μόνο η ροκιά" ... "
Αυτά...
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006
Παραμύθι ...
Φτιάχνουμε ένα παραμύθι και ζούμε μέσα του , έναν κόσμο που μας χωράει που πετάμε από σύννεφο σε κορυφή , δεν χωράει άλλος όμως , είναι δύσκολο να σε δεχτούν έτσι όπως είσαι μερικοί από τους ανθρώπους συνηθίζουν να προσπαθούν να σε βγάλουν από εκεί που νιώθεις ασφαλής και μόλις δουν ότι δεν τα καταφέρνουν είτε γιατί εσύ χώνεσαι όλο και πιο βαθιά στην κρυφή σου γωνιά είτε γιατί βλέπουν ότι το παραμύθι που ζεις είναι πολύ όμορφο για αυτούς και δεν το αντέχουν .
Αντίο λοιπόν σε αυτούς πάω να χαθώ στην ουτοπική μου χώρα
Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι
Διονύσης Τσακνής
Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο
Και συ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε
Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστo, ξαναπέστο
το τραγουδάκι σου
Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου χαρίσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της
Γιατί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε
Σκιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
Σαν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο
Γιατί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε
Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστω, ξαναπέστο
το τραγουδάκι σου
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006
Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2006
Εκεί στο Νότο...
Νότος
Αναστασία Μουτσάτσου - Μαρίνα Σκιαδαρέση*
(*κατεβάστε το εδώ)
Εκεί στο Νότο
που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο
σαν άδειο κάθισμα ταξίδεψα για χρόνια
ψάχνοντας να βρω το κατάλληλο κορμί
Εκεί στα φώτα
εύρισκε η νύχτα τα σημάδια της τα πρώτα
είχα ξεμείνει από τσιγάρα και συμπόνια
και συ με κέρασες καπνό μ' ένα φιλί
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας στο Λόττο
κουλουριασμένος σαν τη σαύρα στη σκιά του
σαν νόμισμα έπεφτα στο μαύρο σου βυθό
Χλωμά καντήλια
άναβε η φτώχεια σου τα τάιζε με ζήλεια
μα συλλαβίζαν σ' αγαπώ τα βογγητά σου
σαν ένα άρρωστο στην κούνια του μωρό
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
Μουσική Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Στίχοι Ισαάκ Σούσης
σ.σ. Μια χειμωνιάτικη Κυριακή του Δεκέμβρη, αυτή η πολυαγαπημένη εκτέλεση του Νότου, ντύνει μουσικά το σούρουπο και βάζει φωτιά σε όνειρα και επιθυμίες. Καλή ακρόαση!
Μαριαλένα, 3/12/2006
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΑΡΑΚΙ - ΡΑΦΙΝΑΤΑΚΙ
.
Η αγαπημένη μας Ραφινάτα, επίτιμη Πρόεδρος των Α.Μ., τέως κυρία παρολίγον Δημάρχου, και νυν κυρία εξαφανισθέντος παρολίγον Νομάρχου, θα απουσιάσει για δέκα μέρες.
Κατά τα φαινόμενα, κάποιος κόντεψε να την κουφάνει...
Περαστικά Μαράκι!
Με πολλή αγάπη
Κατά τα φαινόμενα, κάποιος κόντεψε να την κουφάνει...
Περαστικά Μαράκι!
Με πολλή αγάπη
Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006
ΚΡΥΨΟΥ ΚΑΛΆ, ΚΑΙ ΜΗ ΜΙΛΆΣ, ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΟ ΜΑΎΡΟ ΤΟΥ ΚΑΤΆΡΤΙ
Ένα καράβι αλλοπαρμένων - στο φεγγαρόφωτο γκρίζα σκιά
θά ρθει για μένα, το περιμένω - για να με πάρει μακριά
Ένα καράβι που αρμενίζει - με φουσκωμένα τα πανιά
άπιαστο, σ΄άυλα νερά - και Καπετάνιος δεν τ' ορίζει
Και πάει πάει - ξεκινάει
για τα νησιά του ουρανού
γι' αυτούς που πήγαιναν Αλλού
στους Γαλαξίες σεργιανάει
Και πάει πάει - πάει πάει
κόντρα σε κάθε γυρισμό
με μόνο του προορισμό
ποτέ του να μη σταματάει.
Αν στη ζωή σου υπάρχει κάτι - πάρα πολύ που τ' αγαπάς
κρύψου καλά, και μή μιλάς - αν δεις το Μαύρο του κατάρτι
Κι άσε το νά΄ρθει να φορτώσει - χαροκαμένους και τρελλούς
που στους γνωστούς Ωκεανούς - έχουνε κάτι όλοι προδώσει
Να πάει να πάει - να γυρνάει
στις γειτονιές των αστεριών
στις νύχτες ήλιων μακρινών
και πουθενά να μην κολλάει
Στ' αμπάρια να - κουβαλάει
απελπισμένους ναυαγούς
που σε κρυφούς Ωκεανούς
έχουν τα όνειρά τους πνίξει.
Μαύρος Γάτος, Κως 1994
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση εκτός blogs χωρίς την άδειά μου.
miltiadis_s@yahoo.gr
.
θά ρθει για μένα, το περιμένω - για να με πάρει μακριά
Ένα καράβι που αρμενίζει - με φουσκωμένα τα πανιά
άπιαστο, σ΄άυλα νερά - και Καπετάνιος δεν τ' ορίζει
Και πάει πάει - ξεκινάειγια τα νησιά του ουρανού
γι' αυτούς που πήγαιναν Αλλού
στους Γαλαξίες σεργιανάει
Και πάει πάει - πάει πάει
κόντρα σε κάθε γυρισμό
με μόνο του προορισμό
ποτέ του να μη σταματάει.
Αν στη ζωή σου υπάρχει κάτι - πάρα πολύ που τ' αγαπάςκρύψου καλά, και μή μιλάς - αν δεις το Μαύρο του κατάρτι
Κι άσε το νά΄ρθει να φορτώσει - χαροκαμένους και τρελλούς
που στους γνωστούς Ωκεανούς - έχουνε κάτι όλοι προδώσει
Να πάει να πάει - να γυρνάειστις γειτονιές των αστεριών
στις νύχτες ήλιων μακρινών
και πουθενά να μην κολλάει
Στ' αμπάρια να - κουβαλάει
απελπισμένους ναυαγούς
που σε κρυφούς Ωκεανούς
έχουν τα όνειρά τους πνίξει.
Μαύρος Γάτος, Κως 1994
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση εκτός blogs χωρίς την άδειά μου.
miltiadis_s@yahoo.gr
.
Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2006
Το μπλουζακι....
Αποσπασμα απο ενα γραμμα...
....14-2-2001
...ξερω ποσο σε πειραζει η κατασταση αυτη.Να θελεις να εισαι κοντα μου και να μην μπορεις.Αυτο ομως δεν συμβαινει μονο σ'εσενα.Κι εγω θελω να ειμαι μαζι σου και ομως τωρα ουτε να σε αγκαλιασω μπορω.Αφου να φανταστεις ,οταν πηρες το τρενο και εφευγες εκεινο το πρωι ουτε που ειχα συνειδητοποιησει κατι τετοιο.Μολις γυρισα σπιτι νομιζα οτι θα σε ευρισκα εκει και θα σε επαιρνα αγκαλιτσα.Με το που περασα την πορτα το μονο που αντικρυσα ηταν οι τεσσερεις τοιχοι.Εσυ ειχες φυγει και το μονο που εμεινε ηταν το αρωμα απο το κορμι σου.Τα σεντονια και το παπλωμα ηταν ποτισμενα απο το αρωμα σου.Ακομα και το ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ που ξεχασες μυριζε το αρωμα σου.Δεν ηξερα τι να κανω....Το πηρα αγκαλια -ηταν μικρο για να το φορεσω-και κοιμηθηκα με το αρωμα σου......
Σε λιγες μερες θα ειμαστε και παλι μαζι.........
Δεν ηταν ποιητης
Ερωτευμενος ηταν.
Να εισαι παντα καλα φιλε μου Κωνσταντινε απο τον Βολο.
Ελπιζω να ξεχασες το Κοσσοβο......και το αρωμα της.....
....14-2-2001
...ξερω ποσο σε πειραζει η κατασταση αυτη.Να θελεις να εισαι κοντα μου και να μην μπορεις.Αυτο ομως δεν συμβαινει μονο σ'εσενα.Κι εγω θελω να ειμαι μαζι σου και ομως τωρα ουτε να σε αγκαλιασω μπορω.Αφου να φανταστεις ,οταν πηρες το τρενο και εφευγες εκεινο το πρωι ουτε που ειχα συνειδητοποιησει κατι τετοιο.Μολις γυρισα σπιτι νομιζα οτι θα σε ευρισκα εκει και θα σε επαιρνα αγκαλιτσα.Με το που περασα την πορτα το μονο που αντικρυσα ηταν οι τεσσερεις τοιχοι.Εσυ ειχες φυγει και το μονο που εμεινε ηταν το αρωμα απο το κορμι σου.Τα σεντονια και το παπλωμα ηταν ποτισμενα απο το αρωμα σου.Ακομα και το ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ που ξεχασες μυριζε το αρωμα σου.Δεν ηξερα τι να κανω....Το πηρα αγκαλια -ηταν μικρο για να το φορεσω-και κοιμηθηκα με το αρωμα σου......
Σε λιγες μερες θα ειμαστε και παλι μαζι.........
Δεν ηταν ποιητης
Ερωτευμενος ηταν.
Να εισαι παντα καλα φιλε μου Κωνσταντινε απο τον Βολο.
Ελπιζω να ξεχασες το Κοσσοβο......και το αρωμα της.....
Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2006
Φθινοπωρινή σονάτα
Από το μπαλκόνι της κουζίνας βλέπω να αλλάζουν χρώματα τα δέντρα στη πίσω αυλή. Το αναρριχώμενο φυτό φυλλοροεί. Τώρα είναι κιτρινοκόκκινο, σε μια συμφωνία χρωμάτων από το ανοιχτό πράσινο μέχρι το κόκκινο της κανέλλας και το κίτρινο των φύλλων που πέφτουν. Παίρνω στο χέρι μου ένα φύλλο που έπεσε κάτω. Το χρώμα του με προκαλεί, η υφή του, το σχήμα του, η αίσθηση του! Είναι ήδη πεπερασμένο...
Όσο είναι ζωντανό, το βλέπω να πάλλεται στον άνεμο, να κρατά τις σταγόνες της βροχής στην απαλή του επιφάνεια, να απλώνεται και να μεγαλώνει. Τώρα είναι η στιγμή να αφήσει πίσω του τη φορεσία και να προετοιμαστεί για τον χειμώνα, μόνο με τον κορμό του και τις ρίζες του να υπάρχουν σε πείσμα του καιρού!
Το φθινόπωρο πλησιάζει στο τέλος του ημερολογιακά, μα στη μικρή μου αυλή τώρα αρχίζει να βάφεται με τα ανεπανάληπτα χρώματα της φύσης, που μόνο το φθινόπωρο ξέρει να πλημμυρίζει τη ματιά μου, τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά! Σκέψου...!
Μαριαλένα, 25/11/2006
Όσο είναι ζωντανό, το βλέπω να πάλλεται στον άνεμο, να κρατά τις σταγόνες της βροχής στην απαλή του επιφάνεια, να απλώνεται και να μεγαλώνει. Τώρα είναι η στιγμή να αφήσει πίσω του τη φορεσία και να προετοιμαστεί για τον χειμώνα, μόνο με τον κορμό του και τις ρίζες του να υπάρχουν σε πείσμα του καιρού!
Το φθινόπωρο πλησιάζει στο τέλος του ημερολογιακά, μα στη μικρή μου αυλή τώρα αρχίζει να βάφεται με τα ανεπανάληπτα χρώματα της φύσης, που μόνο το φθινόπωρο ξέρει να πλημμυρίζει τη ματιά μου, τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά! Σκέψου...!
Μαριαλένα, 25/11/2006
Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006
Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006
Παρακοή
Μείνε στο βράχο, έλεγε η φωνή,
Στο νερό θα χάσεις τα φτερά σου.
Δεν άκουσε.
Σε μια μήτρα βούτηξε για να
Ξαναγεννηθεί χωρίς φτερά.
Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006
Ετσι την γνωρισα......
.....μετα απο ενα γαμο,δυο χωρισμους και εναν θανατο.......
Αρχες του περασμενου Μαρτη ηταν.Η ανηψια μου ελαμπε μεσα στο ασπρο της νυφικο,με εκδηλη την γλυκα της προχωρημενης της εγκυμοσυνης.Περασα ενα πολυ ομορφο τριημερο(αποκρηα ηταν)με συγγενεις που λογω υποχρεωσεων βλεπομαστε μονο σε γαμους-βαφτησια και κηδειες.Δεν χορεψα ,γιατι δεν ειμαι χορευταρου,αλλα τραγουδησα παρεα με την πολυ μικροτερη μου ξαδελφη.....
Γυρνωντας στην πολη μου ,μετα απο λιγες μερες ενοιωσα την πικρα των δυο χωρισμων.Καπου μεσα μου το ηξερα πως γι αυτους τους ανθρωπους ημουν το καταφυγιο,απλα δεν ηθελα να το πιστεψω....
Ακομα και τωρα δεν θελω να το πιστεψω.Ακομα και τωρα θελω να πιστευω πως μ'αγαπανε.Αλλα με τον δικο τους τροπο.κι ισως εγω να μην καταλαβα τον τροπο αυτο.
Και περνουσαν οι μερες,κι εγω προσπαθουσα να βαλω"διοτι"στα"γιατι"μου ωσπου ανακαλυψα οτι η συντροφος μου(επι 14 συναπτα ετη....εχει καταρρακτη....
Ασχετη τοτε τελειως με το νετ(μηπως και τωρα τι ειμαι?ασχετη ακομα)αρχισα να ψαχνω ,λες και ο γιατρος δεν μου το τοποθετησε καθαρα.Η συντροφος ηταν σχεδον τυφλη......
Και μεσα σε μια αξημερωτη απο πικρα νυχτα ...επεσα στην σελιδα του Μαυρου γατου.
Κι ετσι αρχισαν ολα....
Δεν ξερω γιατι την διαλεξα απο εκει μεσα?μοιρα?κισμετ?συγκυριες?Η μηπως αυτο που λενε,πως τιποτα δεν γινεται τυχαια?....Και μεσα στην παραζαλη του μυαλου μου που ειχε παθει καθιζηση...της εγραψα.....
θυμαμαι τι...θυμαμαι γιατι....και μου απαντησε....Με μια αβροτητα,με καλωσυνη,με ευγενεια και αγαπη,απεναντι σ'εμενα ,μια αγνωστη.......
Και περασανε παλι οι μερες.....
Εφτασε ο Αυγουστος ....και η συντροφισσα μου εφυγε,ησυχα και απλα .Αποφασισε να κοιμηθει στις 4του μηνα χωρις να δει την αυγη.Τοσο πολυ ειχε κουραστει,μετα απο μεγαλη ταλαιπωρια 4μηνων....
Σκαψαμε με χερια και νυχια το χωμα......και μεσα στην καψα του αυγουστου,καταπινωντας χωμα,ιδρωτα και δακρυα ,αγκαλιασαμε την αναμνηση της....και την αφησαμε να ησυχασει πια...
Και τοτε της ξαναεγραψα...
Κι εκεινη ηταν παλι εκει.....
Γεματη απο την συμπονοια της....
Τρυφερη και ανθρωπινη....
Μια ψυχη γεματη αγαπη....
Κι οταν μετα απο μερες,μεσα στα αγρια μεσανυχτα,πηρα τους δρομους ψαχνωντας την λησμονια και τις απαντησεις στα "γιατι"Κι οταν γυρισα στους 4 τοιχους του σπιτιου μου,την ωρα που η νυχτα γινεται μερα ,της ξαναεγραψα.......
Ηταν ενα μυνημα γεματο θυμο,γεματο παραπονα,γεματο ελλειψεις,γεματο μοναξια,,,,,Γεματο απο το ΤΙΠΟΤΑ της ανθρωπινης ψυχης......
Κι εκεινη ηταν ακομα εκει...
Ενα πλασμα γεματο απο φως...
Μια ψυχη ετοιμη να δωσει ...
Μια Μαριαλενα ....
Σε ολο της το μεγαλειο...
Ειμαι ευτυχισμενη που σε γνωρισα Μαριαλενα
Ετσι γνωρισα εκεινη...
Ετσι γνωρισα την Μαριαλενα.....
Σέυχαριστω.......
Τι αλλο να πω????
Αρχες του περασμενου Μαρτη ηταν.Η ανηψια μου ελαμπε μεσα στο ασπρο της νυφικο,με εκδηλη την γλυκα της προχωρημενης της εγκυμοσυνης.Περασα ενα πολυ ομορφο τριημερο(αποκρηα ηταν)με συγγενεις που λογω υποχρεωσεων βλεπομαστε μονο σε γαμους-βαφτησια και κηδειες.Δεν χορεψα ,γιατι δεν ειμαι χορευταρου,αλλα τραγουδησα παρεα με την πολυ μικροτερη μου ξαδελφη.....
Γυρνωντας στην πολη μου ,μετα απο λιγες μερες ενοιωσα την πικρα των δυο χωρισμων.Καπου μεσα μου το ηξερα πως γι αυτους τους ανθρωπους ημουν το καταφυγιο,απλα δεν ηθελα να το πιστεψω....
Ακομα και τωρα δεν θελω να το πιστεψω.Ακομα και τωρα θελω να πιστευω πως μ'αγαπανε.Αλλα με τον δικο τους τροπο.κι ισως εγω να μην καταλαβα τον τροπο αυτο.
Και περνουσαν οι μερες,κι εγω προσπαθουσα να βαλω"διοτι"στα"γιατι"μου ωσπου ανακαλυψα οτι η συντροφος μου(επι 14 συναπτα ετη....εχει καταρρακτη....
Ασχετη τοτε τελειως με το νετ(μηπως και τωρα τι ειμαι?ασχετη ακομα)αρχισα να ψαχνω ,λες και ο γιατρος δεν μου το τοποθετησε καθαρα.Η συντροφος ηταν σχεδον τυφλη......
Και μεσα σε μια αξημερωτη απο πικρα νυχτα ...επεσα στην σελιδα του Μαυρου γατου.
Κι ετσι αρχισαν ολα....
Δεν ξερω γιατι την διαλεξα απο εκει μεσα?μοιρα?κισμετ?συγκυριες?Η μηπως αυτο που λενε,πως τιποτα δεν γινεται τυχαια?....Και μεσα στην παραζαλη του μυαλου μου που ειχε παθει καθιζηση...της εγραψα.....
θυμαμαι τι...θυμαμαι γιατι....και μου απαντησε....Με μια αβροτητα,με καλωσυνη,με ευγενεια και αγαπη,απεναντι σ'εμενα ,μια αγνωστη.......
Και περασανε παλι οι μερες.....
Εφτασε ο Αυγουστος ....και η συντροφισσα μου εφυγε,ησυχα και απλα .Αποφασισε να κοιμηθει στις 4του μηνα χωρις να δει την αυγη.Τοσο πολυ ειχε κουραστει,μετα απο μεγαλη ταλαιπωρια 4μηνων....
Σκαψαμε με χερια και νυχια το χωμα......και μεσα στην καψα του αυγουστου,καταπινωντας χωμα,ιδρωτα και δακρυα ,αγκαλιασαμε την αναμνηση της....και την αφησαμε να ησυχασει πια...
Και τοτε της ξαναεγραψα...
Κι εκεινη ηταν παλι εκει.....
Γεματη απο την συμπονοια της....
Τρυφερη και ανθρωπινη....
Μια ψυχη γεματη αγαπη....
Κι οταν μετα απο μερες,μεσα στα αγρια μεσανυχτα,πηρα τους δρομους ψαχνωντας την λησμονια και τις απαντησεις στα "γιατι"Κι οταν γυρισα στους 4 τοιχους του σπιτιου μου,την ωρα που η νυχτα γινεται μερα ,της ξαναεγραψα.......
Ηταν ενα μυνημα γεματο θυμο,γεματο παραπονα,γεματο ελλειψεις,γεματο μοναξια,,,,,Γεματο απο το ΤΙΠΟΤΑ της ανθρωπινης ψυχης......
Κι εκεινη ηταν ακομα εκει...
Ενα πλασμα γεματο απο φως...
Μια ψυχη ετοιμη να δωσει ...
Μια Μαριαλενα ....
Σε ολο της το μεγαλειο...
Ειμαι ευτυχισμενη που σε γνωρισα Μαριαλενα
Ετσι γνωρισα εκεινη...
Ετσι γνωρισα την Μαριαλενα.....
Σέυχαριστω.......
Τι αλλο να πω????
Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006
δες
«Δες τα σημάδια»
Έτσι μου έλεγε όταν μπερδευόμουν.
«Δες τα σημάδια, πάντα υπάρχουν σημάδια και το ένστικτο είναι αλάνθαστο.
Όσο κι αν το μυαλό προσπαθεί να ανακαλύψει λογικές ή μη εξηγήσεις, στην πραγματικότητα… ξέρει.
Όσο κι αν τα λόγια λένε άλλα, όσο κι αν θέλεις να πιστέψεις το φανερό, αυτό που θα σε κάνει να νοιώσεις καλά.. εσύ να κοιτάς τα σημάδια.
Η καρδούλα ξέρει πρώτη από όλους, δες τα σημάδια και ακολούθησε τα».
Η φοτο είναι δωράκι από τον nature.
Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006
Για σκέψου κι αυτό!
Δεν προσδοκώ, είμαι ικανοποιημένος με όλα
Όταν αρχίζω να προσδοκώ, πρέπει να έχω την πίστη ότι ό,τι είναι καλό για μένα θα μου έρθει οπωσδήποτε.
Αντί, λοιπόν, να έχω επιθυμίες ή προσδοκίες, θα πρέπει να είμαι ικανοποιημένος και γενναιόδωρος.
Όταν εκτιμώ αυτά που έχω και αρχίσω να χρησιμοποιώ τα πάντα με ωφέλιμο τρόπο,
θα μπορέσω να ελευθερωθώ από τις επιθυμίες και θα ανακαλύψω ότι θα έρχεται σε μένα αυτό που είναι σωστό.
Πνευματικό Κέντρο Brahma Kumaris, Website: www.bkwsu.org
Όταν αρχίζω να προσδοκώ, πρέπει να έχω την πίστη ότι ό,τι είναι καλό για μένα θα μου έρθει οπωσδήποτε.
Αντί, λοιπόν, να έχω επιθυμίες ή προσδοκίες, θα πρέπει να είμαι ικανοποιημένος και γενναιόδωρος.
Όταν εκτιμώ αυτά που έχω και αρχίσω να χρησιμοποιώ τα πάντα με ωφέλιμο τρόπο,
θα μπορέσω να ελευθερωθώ από τις επιθυμίες και θα ανακαλύψω ότι θα έρχεται σε μένα αυτό που είναι σωστό.
Πνευματικό Κέντρο Brahma Kumaris, Website: www.bkwsu.org
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
