Τα δωμάτια του Νου . . .

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος , όλοι εμείς καλό είναι να είμαστε ανοιχτοί σε κάθε είδους ιδέα, αντίληψη , σκέψη , γνώση. Δυστυχώς οι περισσότεροι έχουν κλειστές τις πόρτες στο μυαλό τους με αποτέλεσμα να μην δέχονται τίποτα παραπάνω η αντίθετο από αυτό που ήδη ξέρουν και τους έμαθαν.
Έχουμε συναντήσει ανθρώπους σε τέτοιους τομείς : επαγγελματικούς, πολικούς θρησκευτικούς, ιδεολογικούς που δεν δέχονται τίποτα αντίθετο εκτός από αυτό που υποστηρίζουν. Μένουν σε πάγιες αντιλήψεις και δεν δέχονται τίποτα, ριζώνουν κάποιες ιδέες είτε από συμφέρον είτε από βόλεμα σε κάποιους τομείς με αποτέλεσμα μια τέτοια τακτική δεν έχει εξέλιξη στην εσωτερική σου διαδρομή.
Κρατούν τα δωμάτια του νου κλεισμένα δεν αφήνουν την σκέψη να τα ανοίξει , να ανακαλύψει καινούργιους τομείς να εξελιχθεί. Επιπροσθέτως κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους δηλαδή: Αφού δεν είσαι το τάδε επάγγελμα δεν μπορείς να μιλάς, αφού είσαι μικρός δεν ξέρεις σώπασε, αφού είσαι γέρος μην μιλάς δεν ξέρεις εσύ, και πολλές άλλες μορφές τεμπελοποιήσης. Μερικές φορές μάλιστα σου λένε να μην μιλήσεις καν η σου αφαιρούν το λόγο και την δικαιολογία ότι αφού δεν πρόκειται να πεις κάτι σωστό γιατί να ανοίξεις κουβέντα. Είναι οι λεγόμενες παρωπίδες που έχουν πολλοί και εμμένουν σε κάποιες αντιλήψεις , έχουν κλείσει τα δωμάτια του νου, τα δωμάτια της γνώσης με αποτέλεσμα να μένουν πίσω.
Καλό είναι να είμαστε ανοιχτοί σε κάθε είδους άποψη πριν την κρίνουμε πρώτα , να μην βάζουμε ταμπέλες στους συνομιλητές μας :ηλικία , επάγγελμα, ιδιότητα κλπ κλπ, όλοι έχουν κάτι να πουν , έχουν κάτι να δώσουν, το χειρότερο είναι να τους υποτιμήσουμε. ''Να ακούς'' θεωρείται αρετή μην το ξεχνάμε.

Πάνω σε αυτό θα αναφέρω ένα μικρό ρητά που θεωρώ ότι θα βοηθήσουν:

‘’Ο μορφωμένος δεν σημαίνει ότι είναι σοφός αλλά και ούτε και ο σοφός ότι είναι μορφωμένος’’

‘’Μπορεί να ξέρεις το 99% των γνώσεων όλου του κόσμου και όλων των βιβλιοθηκών , κάποια στιγμή να μιλήσεις με ένα 10χρονο παιδί και να το υποτιμήσεις σαν συνομιλητή το οποίο να ξέρει μόνο 1% γνώσης και όμως αυτό το 1% να είναι αυτό που σου λείπει.’’

''Η αναζήτηση και η εσωτερική εξέλιξη προϋποθέτει τις πύλες του νου σου ανοιχτές και την σκέψη παρούσα κάθε στιγμή.''

''Αν έχεις κλειστά τα παράθυρα του σπιτιού σου και να έχει ήλιο έξω δεν πρόκειται να τον δεις ποτέ.''

''Άφησε την γνώση να μπει σαν χείμαρρος , μέσα στο χείμαρρο θα βρεις κάποια στιγμή μικρά διαμάντια αλήθειας.''

Η Ψυχή του Σαμουράι

Καθώς ο ήλιος εκρυβόταν στον ορίζοντα
καλπάζων ήλθε στην αυλή ο Σαμουράι.
Πέρασαν μήνες που χε φύγει για τον πόλεμο,
και τώρα γύριζε στου Άρχοντα το σπίτι.

Επάνω στ' άλογο εβάδιζε αμίλητος,
σκέψεις πολλές δεν είχε πια μες το μυαλό του,
μόνο το χρώμα των μαλλιών της τον πλημμύριζε
κι αυτό το είχε πάντοτε σαν φυλακτό του.



Νύχτα εσκέπαζε του ουρανού το πάπλωμα
κι εκείνος βρέθηκε στου Άρχοντα το χώρο.
Νίκη τρανή να προμηνύσει ήθελε
και το πρωί θα έφευγε για το πεδίο της μάχης.

Όταν τελείωσε και σήμανε η έξοδος,
πήγε στα δώματα ο ύπνος να τον πάρει.
Μα ξύπνιος ήτανε σαν πήδηξε στα πόδια του,
τη πόρτα άνοιξε και εχάθη στο σκοτάδι.



Σε λίγο έφτασε στης γκέισας το μέγαρο
το ρόπτρο έκρουσε στη πόρτα της εισόδου,
κι η πόρτα άνοιξε για να δεχθεί στα εσώτερα
αυτόν που τόσο λαχταρούσε να εισέλθει.

Εκείνη κείτονταν στο πάτωμα κοιμόμενη
δεν είχε ακούσει ούτε χτύπο, ούτε ανάσα,
μα με μιας τον ένιωσε να σκύβει στο προσκέφαλο
και χάδι απλώχερο να ρέει στα μαλλιά της.



"Καλή μου γύρισα και ήλθα να ανταμώσουμε"
είπε εκείνος μοναχά πριν τη φιλήσει,
κι εκείνη έκπληκτη τα μάτια της μισόκλεισε
και αφέθη στο άγγιγμα του ποθητού αφέντη.

Εκεί λοιπόν στο μισοσκότεινο δωμάτιο
εκεί, εκείνος έκανε έρωτα σαν πρώτα,
τη σάρκα αγγίζοντας τη τρυφερή της γκέισας
και πόθο εγείροντας στο φλογερό κορμί του.



Ρυθμός αστείρευτος κυρίευε το είναι τους,
πάθος ασύλληπτο στα μάτια διαφαινόταν
καθώς η θάλασσα της ένωσης τους έμοιαζε
με κάτι ατέλειωτα υγρό και ιδρωμένο.

Έρωτας ήταν το λοιπόν αυτό που ένιωθε,
έρωτας πέρα από κάθε αμφιβολία,
όταν με ρίγος μια πνοή μέσα της άφηνε
κι εκείνη έγειρε με μιας στην αγκαλιά του.



"Θα φύγω τώρα κι ας μην θέλω να χωρίσουμε",
είπε σε κείνη όταν κίνησε να φύγει,
Φεύγω, μα μονάχα εσένανε θα σκέφτομαι
σαν τη πηγή που το νερό της αναβλύζει.

Έξω εχάραζε στου ορίζοντα τα όρια,
νύχτα και μέρα δισδιάκριτα ακόμα
κι εκείνος φίλησε τα χείλη που τον δρόσισαν
και μια ψυχή άφησε τότε, εκεί στο δώμα.



(c) Μαριαλένα, 04/05/2006, (γιατί μπορεί κάποτε να ήμουν κι εγώ Σαμουράι...)

Συγνώμη . . .

Είναι αρετή της ανθρώπινης προσωπικότητας να μετανιώνεις να παραδέχεσαι τα λάθη σου να τα αναγνωρίζεις να λες συγνώμη. Για την συγνώμη και την μετάνοια έχουν αναφερθεί θρησκείες και πολιτισμοί.
Τι είναι αυτό όμως που μας κάνει να κρύβουμε την συγνώμη προς τον άλλον; Να εκφραζόμαστε και να ματαιώνουμε; Μα φυσικά το «εγώ» ο εγωισμός μας. Πολλοί πιστεύουν ότι λέγοντας συγνώμη ρίχνεις τα μούτρα σου στον άλλον , αλλά δεν μπορούν αν δουν πίσω από το παραβάν ότι πρώτο καλό που κάνεις είναι στον εαυτό σου και μετά προς τον άλλον. Μετανιώνοντας καθαρίζεις την ψυχή σου , εξελίσσεσαι μέσο αυτής της πράξης. Μην ξεχνάμε ότι για να διορθώσεις ένα λάθος που έκανες εσύ αλλά και να διορθώσεις και την τριτογενή επιρροή που είχε αυτή η πράξη σε άλλον άνθρωπο πρέπει πρώτα να αποδεχτείς το λάθος να το αναλύσεις για να δώσεις σωστές λύσεις.
Η συγνώμη και η μετάνοια δεν είναι αποκλειστικά εκφράσεις του προς τα έξω. Μπορεί η συγνώμη να είναι και προς το ίδιο μας τον εαυτό για κάποιο λάθος που πράξαμε σε εμάς. Από εκεί ξεκινάμε!. Αν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας πως θα μπορέσουμε να συγχωρέσουμε κάποιον άλλον. Οι αλλαγές είναι σοφό να ξεκινούν πρώτα από εμάς πριν στραφούν σε άλλες ατομικότητες. Να το πράξουμε! Να πούμε στον εαυτό μας συγνώμη , να μετανιώσουμε για κάποια πράξη η κουβέντα που είπαμε , να συγχωρέσουμε. Η εκπαίδευση και η βελτίωση ας ξεκινήσει από μέσα για να μπορέσει ορθά να λάμψη προς τα έξω.
Πες ένα συγνώμη…αν δεν σε συγχωρέσει ο άλλος δεν πειράζει…έκανες το σωστό πρώτα στον εαυτό σου και μετά σε μια άλλη ψυχή , μια συγνώμη μόνο κακό δεν κάνει αυτό είναι το σίγουρο.Έκανες λάθος; Αναγνώρισετο ! πες συγνώμη και ξεκίνα την διόρθωση … η πράξη βούλησης μετά την μετάνοια είναι η ολότητα της εξέλιξης σου.
Κάποιοι λένε συγνώμη , μετανιώνουν για πράξεις , αλλά μένουν εκεί η το λένε για να το πουν αυτό είναι ΜΕΓΑ λάθος. Αν είναι κάτι να το πεις για τον κόσμο καλύτερα να μην το πεις ποτέ και καθόλου , πρώτα θα κοροϊδέψεις και θα δημιουργήσεις ρήγμα στον ίδιο σου τον εαυτό και στην ψυχή σου και μετά σε ανθρώπους γύρω σου, θα ήθελες κάτι τέτοιο; Προφανώς όχι!
Όλα αυτά για να έχουν την κάθε αυτή πληρότητα τους πρέπει να περάσουν από το φίλτρο της ειλικρίνειας. Η ειλικρίνεια είναι αυτή που θα διώξει καθαρά και αγνά τα συναισθήματα σου και θα σου δώσει διαύγεια ΔΕΙΣ καθαρά μέσα σου τι ακριβώς συμβαίνει. Μην ξεχνάς και την μορφή πράξης δεν αρκεί μόνο ο λόγος η πράξη είναι το αποτέλεσμα της θεωρίας σου , λες συγνώμη; Αναγνωρισέτο , να το νιώσεις βαθιά και αμέσως μετά τρέχα για την διόρθωση.

"Νιώσε ότι το σ’αγαπώ με το συγνώμη έχουν την ίδια δύναμη."

"Συγνώμη λέει ο άνθρωπος που πραγματικά νιώθει και πλημμυρίζει η ψυχή του από αγάπη ,άνθρωπος που δεν έχει δώσει η νιώσει μέσα σου αγάπη στην ζωή του δυσκολεύεται να το πει.

Θέλει απλά πολύ αγάπη για να το πεις."

Kατανόηση . . .

Πιστεύω ότι είναι η θεμελίωση όλων και σε όλες τις μορφές ανθρωπίνων σχέσεων αλλά και όσο αφορά την αντίληψη προς την ίδια την ζωή. Η κατανόηση είναι η αρχή όλων, είναι αρετή , συναίσθημα και αντίληψη μαζί. Κατανοείς , νιώθεις , αντιλαμβάνεσαι έναν άνθρωπο, μια κατάσταση , ένα γεγονός, μία περίοδο. Βασικά η κατανόηση ξεκινά πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό , να κατανοούμε τα πάντα που διέρχονται από μέσα προς τα έξω και το αντίθετο παρατηρώντας τα πράγματα από πολλές οπτικές σκεπτικές πλευρές.
Για να βοηθήσουμε και να λύσουμε ένα πρόβλημα πρώτα πρέπει να το κατανοήσουμε έτσι θα οδηγηθούμε στην ΣΩΣΤΗ λύση και όχι στην σκέτη λύση, μην ξεχνάμε: « Το να δώσεις λάθος μορφής βοήθεια είναι χειρότερο από να μην δώσει καθόλου».
Πχ. Εάν δεν ξέρουμε πως να βοηθήσουμε κάποιον που είναι χτυπημένος από ατύχημα είναι προτιμότερο να ειδοποιήσουμε το ασθενοφόρο από να κάνουμε κάτι παρ’όλα την καλή μας θέληση να του κάνουμε χειρότερο κακό.
Η κατανόηση λοιπόν , δεν θα μας οδηγήσει στην λύση αλλά στην σωστή βοήθεια μιας και θα έχουμε ταυτιστεί με το πρόβλημα οπότε όντας το έχουμε κάνει «δικό» μας θα το αντιμετωπίσουμε καλύτερα.
Άλλη μία μορφή αντίληψης και κατανόησης είναι αυτής του παιδιού με τους γονείς , συνήθως όταν ένα παιδί κλαίει οι γονείς πιστεύουν ότι πεινάει ή θέλει κάτι ενώ μπορεί στην ουσία να υπάρχει βαθύτερο νόημα αυτής της εξωτερίκευσης της θλίψης του. Υπάρχουν περιπτώσεις να μην μπορούμε να κατανοήσουμε κάποιον για διάφορους λόγους, αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.

"Το να κατανοήσεις ένα πρόβλημα έχεις κάνει το πρώτο βήμα για να το λύσεις."

"Κλαίει κάποιος και πολύ απλά τον βοηθώ να κλάψει."

"Κατανοώ

Κάνω παρέα με την δική μου σιωπή παρέα στην σιωπή του άλλου."

O καθρέφτης . . .

Toν γνωρίζεις;

Τον βλέπεις καθημερινά, ξέρεις όμως ποιος είναι πραγματικά;

Να προσπαθείς αν όχι καθημερινά αλλά συχνά να κλείνεις ένα ραντεβού με τον εαυτό σου, να του μιλάς, να κουβεντιάζεις μαζί του. Δεν είναι εχθρός σου είναι φίλος. Είναι πολύ θετικό και ευεργετικό να συναντάς τον εαυτό σου σε ένα δωμάτιο στο βυθό της θάλασσας, να είστε οι δύο σας κανείς άλλος. Να του αλλάζεις τα ρούχα, να καθαρίζεις τα σύννεφα, να αλλάζεις τα χρώματα. Προσπάθησε να κάνεις συχνά αυτή την συνάντηση σε μέρος που έχει γαλήνη και νηνεμία, διότι μόνο όταν έχει ήρεμη θάλασσα μπορείς να φτιάξεις το πλοίο.
Λένε ότι καλό είναι να χρησιμοποιείς και έναν καθρέφτη έτσι ο εαυτό σου καθρεφτίζεται με αποτέλεσμα την στιγμή που κοιτάς τις αντιδράσεις σου και τα δικά σου μάτια να βλέπεις την αλήθεια.
Θα έχετε ακούσει που λένε ότι δεν μπορείς να κρίνεις ο ίδιος τον εαυτό σου. Είναι το μεγαλύτερο λάθος αυτό. Όταν κοιτάξεις με ηρεμία και γαλήνη τον εαυτό σου στα μάτια τότε θα δεις! Είσαι ο μόνος που μπορεί και έχει πρόσβαση στα παρασκήνια , οι άλλοι βλέπουν μόνο την παράσταση και σου λένε ότι μπορούν να κρίνουν, εσύ όμως γνωρίσει πως δημιουργήθηκε το έργο δες πίσω από την αυλαία, έχεις την δύναμη. Δες τον εαυτό σου με την οπτική του παρατηρητή δες το είδωλο σου σαν έναν άγνωστο. Κοίταξε τον εαυτό σου στο καθρέφτη , ότι νιώσεις βγάλτο: χαμογέλασε, κλάψε σκέψου, όμως μην ταυτιστείς.

''Είναι όπως το παράδειγμα στο cinema: Όταν βλέπουμε μια ταινία ταυτιζόμαστε σε μεγάλο βαθμό , χαμογελάμε, κλαίμε για αυτά που συμβαίνουν λες και είναι αλήθεια. Όταν όμως δούμε το trailer πως φτιάχτηκε η ταινία αλλάζει η όψη που την βλέπουμε διότι απλά μάθαμε την αλήθεια. ''

''Ακόμα και ο ουρανός έχει την δική του αυλαία, τα παρασκήνια – γιατί νομίζεται ότι υπάρχουν τα σύννεφα; Όταν έχει βροχή εμφανίζονται τα σύννεφα να προστατέψουν τον ουρανό το ότι καλύπτον γαλάζιο δεν πάει να πει ότι ο ουρανός χάθηκε.''

''Το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε για την ζωή και τον εαυτό μας είναι ότι πραγματικά δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα.
Στην ουσία δεν γνωρίζεις ποιος πραγματικά είσαι.
Θα μαθαίνεις συνέχεια ακόμα και στο λεπτό που θα φεύγεις , θα είναι ένα λεπτό μάθησης.''

''Αυτό που νιώθεις μέσα σου δεν μπορεί να το νιώσει άλλος.''

''Κανείς δεν μπορεί να σου πει πόσο και αν πονάς από την στιγμή που τον πόνο τον βλέπει δεν τον βιώνει, στο μόνο που μπορεί να σε βοηθήσει είναι να σου δώσει το φάρμακο, πρόσεξε να το χρησιμοποιήσεις σωστά.''

''Την στιγμή που βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη συναντάς την αλήθεια αρκεί να κοιτάξεις πίσω από το είδωλο και να δείς το εσωτερικό φώς.''

Μοναξιά . . .

Είναι η νέα μάστιγα του αιώνα. Άνθρωποι κλεισμένοι σε κελιά, στην ουσία κρατάνε το κλειδί της εξόδου μέσα τους, αλλά παρόλα αυτά παραμένουν μέσα. Μοναξιά πολλών επιπέδων, ατομική, οικογενειακή, ομαδική.Η καθημερινότητα έχει περιορίσει την ελευθερία των ανθρώπων στο εσωτερικό τους πεδίο αλλά και σε συνδυασμό με τους άλλους ανθρώπους.
Πολλές φορές μπορεί μια οικογένεια να τρώει μεσημεριανό αλλά το μόνο κοινό που έχουν είναι το είδος του φαγητού ενώ στην πραγματικότητα ο καθένας είναι στο δικό του πλασμένο κόσμο και τις περισσότερες φορές οι επικοινωνία ανύπαρκτη και όλοι βυθισμένοι σε μοναχικά βάθη.
Από την άλλη τα παιδιά βιώνουν την δική τους μοναξιά μέσα στο σπίτι , λόγω του χάσματος οι γονείς τα χαρακτηρίζουν ‘’μαύρα πρόβατα’’ χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν ότι όταν δεν μπορείς να καταλάβεις κάτι το μόνο δεν πρέπει να κάνεις είναι να το αμφισβητείς.
Η μοναξιά στις μέρες μας βρίσκεται παντού ακόμα και στις σχέσεις, το ζευγάρι βλέπει ότι ασυνείδητα έχουν βάλει πολλά σκαλοπάτια προτεραιοτήτων και η σχέση με το σύντροφο έχει πέσει στο τελευταίο, δεν βλέπουν στο βάθος το γκρεμό που έχουν σκάψει και αναβλύζουν δικαιολογίες του στυλ ‘’μας έφαγε η καθημερινότητα, η συνήθεια, τα χρόνια, οι δουλειές’’ και μετά από κάποιο καιρό κοιτάζονται στον καθρέφτη και αναρωτιούνται γιατί χώρισαν. Στην ουσία ο καθένας είχε σχέση με την μοναξιά του.

Όλα έχουν την αξία τους , ακόμα και η μοναξιά χρειάζεται μέσα στην μέρα ως απομόνωση , με σκοπό τον απολογισμό και την εσωτερική κάθαρση με στόχο την εξέλιξη.

''Καλύτερα να αφήσεις ένα ποτήρι άδειο παρά να το γεμίσεις με δηλητήριο για να λες ότι το γέμισες, διότι κάποια στιγμή θα σε σκοτώσει.''

''Η μοναξιά έχει το χρώμα που τις δίνεις.''

''Η μοναξιά δεν είναι αντίπαλος είναι φίλος , είσαι τομέας της φύσης του ανθρώπου μη ξεχνάμε μόνοι ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο μόνοι θα φύγουμε ας δώσουμε χρώμα στο ενδιάμεσο.''

Κάποιος είπε:''Η καλύτερη σχέση είναι αυτή που είσαι και μαζί και μόνος.''

''Μην φύγεις απο την μοναξιά τρέχοντας, αλλα περπατώντας και τον χώρο αυτό να το επισκέπτεσαι συχνά και συνηδειτά διότι μόνο καλό θα σου κάνει''

Nick and jennys...

μαζί με την αγάπη και τις πιο θερμές ευχές μας, από τον χιονισμένο Καναδά!

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?

Οδυσσέας Ελύτης


Ολα μπορούν όμως να χωρέσουν σε δυο χεράκια και μια ανθοδέσμη μαζί με εκείνο το ταπεινό χαρτάκι που λέγεται πτυχίο.

Οπως χώρεσε η Αφροδίτη σ΄ενα όστρακο του Μποτιτσέλλι.

Τόσο μικρό και πανέμορφο ήταν το όστρακο!


Αλλά αυτό που εμένα με συνεπήρε ήταν εκείνες οι "κόρες,όμορφες και γυμνές,λείες σαν το βότσαλο ,να φυσάν όρθιες μέσα στην κοχύλα..."


Ο Ελύτης και ο Σεφέρης ονομάζουν"κοχύλα"την Tritonis.Οι ναυτικοί την λένε μπουρού γιατί βγάζει ήχους σαν την μπουρού του καραβιού αν την φυσήξεις,μέσα στην νεκρική σιγή των υπερπόντιων ταξιδιών με παρέα την μοναξιά τους.

....εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζοντας το πανί και τ'αστέρια,ακούνε τον αγέρα,ακούνε πέρα απο τον αγέρα την άλλη θάλασσα,σαν ένα κοχύλι κλειστό,κοντά τους δεν ακούνε τίποτα άλλο,δεν ψάχνουν...
Γ.Σεφέρης.

Κάπως έτσι έγινε η πτυχιακή της Μαρίας.Ταξίδεψα μαζί της.Ταξίδεψα στο θέμα"τα όστρακα στην λογοτεχνία".
Με μάγεψε ο Λόρκα,με μελαγχόλησε ο Ελλιοτ,ακολούθησα τον Λόπε Ντε Βέγγα στην Φουέντε Οβεχούνα αλλά.....ξεγυμνώθηκα "στων ψιθύρων την επώαση μες΄τα κοχύλια"του δικού μου γητευτή Ελύτη,κι έφυγα μαζί του"Δυτικά της λύπης" για να βρω τον Ν.Καββαδία,μέσα στο πούσι να μου λέει"ενα κοχύλι έχεις σκουλαρίκι στο αυτί..." κι εγώ να του φωνάζω:τραγούδησε μου το καραντί,το καραντί θα μας μπατάρει.....μέχρι το τέλος που λέει:κατάκοιτη πελεκημέμη απο σπαθιά,διπλά φορώντας των Ινκας τα σκουλαρίκια....
..σήμερα χωρίς σκουλαρίκια,πήρα τον δρόμο που χάραξε"το φίδι και η σμέρνα".
50k.m.ανάμεσα στα λιόδεντρα και την πρωινή ηλιόλουστη αύρα η διαδρομή είναι σαν ενα κομπολόι με μαργαριτάρια που τα αφήνεις ένα προς ένα να γίνουν ανάμνηση και μελλοντική εικόνα προσμονής ανάμεσα στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Ανακατωμένα συναισθήματα,συγκεχυμένες σκέψεις,αναμνήσεις φόβοι και μια πικρή νοσταλγία για όσα χάθηκαν,για όσα πέρασαν,για όσα δεν πρόκειται ποτέ να ξανάρθουν.

Θέλω να κλάψω,αλλά κρατιέμαι,θέλω να το βάλω στα πόδια αλλά μένω καρφωμένη στην μπλέ πολυθρόνα.Ανοίγω την μηχανή και τα χέρια μου τρέμουν.Ουτε φωτογραφίες δεν θα μπορέσω να βγάλω το παιδί μου,σκέφτομαι,τόσο άχρηστη είμαι.Ψάχνω με τα μάτια την είσοδο για να βρώ τον Βαγγέλη.Αργεί κι αυτός,αργεί πολύ.Δίπλα μου ο δάσκαλος,ο παππούς της,ψάχνει την εγγονή του επί"σκηνής"για να της στείλει φιλάκια.Δεν μπορεί να καταλάβει πια πως νοιώθω εγώ.Γέρασε πολύ ο αγαπημένος μου πατέρας.Αλλά με τίποτα δεν θα έχανε την ορκωμοσία της εγγονής του.Αναρωτιέμαι αν έκανε συμφωνία με τον Λούσιφερ η με τους Αρχαγγέλους για να ζήσει κάτι τέτοιες στιγμές.
Ευτυχώς ήρθε ο Βαγγέλης...κρυμμένος πίσω απο την ανθοδέσμη.
-Θα πάτε να της την δώσετε κυρία Γ.?
-Οχι,πήγαινε εσύ καλύτερα Β.μου!
Βλέπω αυτό το γλυκό και ήσυχο αγόρι που είναι μαζί της εδώ και 3 χρόνια ,να χαίρεται στην χαρά μας,και να συμπορεύεται με τα όνειρα μας και δακρύζω.

Κι αφού δόθηκαν οι όρκοι και πήραμε τον πάπυρο,μου λέει η Μαριώ "μια στιγμή μάμα,έρχομαι"και μετά να φύγουμε γιατί ο παππούς θα κουράστηκε.
Την βλέπω να μιλάει,να αγκαλιάζεται,και να κρύβει πίσω απο πλαστά χαμόγελα κάποια καμουφλαρισμένα υγρά μάτια που είναι έτοιμα να στάξουν,με μια κυρία ντυμένη με σκούρο κοστούμι.
Στην έξοδο συναντιόμαστε με την κυρία αυτή.....και συστηνόμαστε.Είναι η επιβλέπουσα καθηγήτρια της πτυχιακής της.Η Dr.M.Σ.
Δεν θυμάμαι τι ειπώθηκε.(Θυμάμαι,Θυμάμαι,και μετά έψαχνα απεγνωσμένα την τσάντα μου για να βρω χαρτομάντηλα.....Και τα δάκρυα ήταν χαράς,ανακούφισης και εκπλήρωσης προσδοκιών.)
Αυτή η η κυρία με το σκούρο κοστούμι"μια Δευτέρα πρωινή άδειασε μες τους ουρανούς την άμμο και χτύπησε το όστρακο της καρδιάς μου με χρυσαφένιο φτυάρι"

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?
Ο.Ελύτης

Με αγάπη νομίζω πως χωράει...

(...η εξαφάνιση των φωτογραφιών οφείλεται στην ντροπαλότητα των παρευρισκόμενων!)

Χυλός...

Γίναμε λοιπόν "χυλός"; Συμβιβαστήκαμε, κουραστήκαμε/κουράσαμε, βαρεθήκαμε, "κάτσαμε"; Ξεχάσαμε τα οράματα της νιότης μας, απεμπολήσαμε το δικαίωμά μας να αλλάξουμε τον κόσμο; Βολευτήκαμε, "αράξαμε στα κιλά μας", χορτάσαμε ζωή;

Εμείς οι Έλληνες μοιάζουμε περισσότερο με σπρίντερ παρά με δρομείς μεγάλων αποστάσεων: τις πρώτες 2-3 δεκαετίες της ζωής μας τις διάγουμε με πάθος γλεντώντας, ταξιδεύοντας, χορεύοντας, διαδηλώνοντας, ερωτευόμενοι με ορμή και χωρίζοντας για "ψύλλου πήδημα" εφαρμόζοντας τα νάματα του αείμνηστου λαϊκού αοιδού Χριστάκη (στο σουξέ "η κανάρα"...).

Και όταν μπουν τα δεύτερα ...άντα, τα πρώτα ...ήντα; Μένουμε ξέπνοοι, λαχανιασμένοι στη γωνία...Έχουμε "καταλήξει/κατασταλάξει", συζητάμε για πολυτελή αυτοκίνητα που ήδη έχουμε ή θέλουμε να αποκτήσουμε, για τη μαιζονέττα με πισίνα που φτιάχνουμε, για την "μικρά" απέναντι που θα θέλαμε να "ξαπλώσουμε" με την πρώτη ευκαιρία... Τη γυναίκα μας τη βαρεθήκαμε, τα παιδιά τα κάναμε για να μας γηροκομήσουν, μόνο για λεφτά και καριέρα ενδιαφερόμαστε και γυαλίζει το μάτι μας!
Διάβασμα βιβλίων; - "Μπααα"...Εφημερίδες; - "Βέβαια, ξέρουμε ότι έσκισε η ομαδάρα χτες"... Περιοδικά; - "Να φάνε και οι κότες, τα ξεκοκκαλίζω στην παραλία, άλλωστε πρέπει να ξέρουμε τί γίνεται "πολιτιστικά" στην πόλη μας"...Σινεμά; - "Ναι, ξέρω ότι σκίζει αυτή η γερμανική, πώς τη λένε βρε παιδί μου αυτή την ταινία που όλοι μιλάνε για αυτήν, ίσως πάω να την δω αν την παίζει κάπου κοντά"... Πολιτική; - " Τί ψάχνεις τώρα, να πλακώσουν μόνο τους ταραξίες τους μαλλιάδες που διαδηλώνουν και δεν μας αφήνουν να πάμε στη δουλειά μας"... Σφρίγος, ζωντάνια, πάθος, ΖΩΗ; - "Αυτά είναι για τους νέους"...

Με πόσους άραγε 40ρηδες/50ρηδες μπορούμε στον περίγυρό μας να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση για τέχνη, βιβλία, μουσεία, πεζοπορία, εθελοντισμό, πολιτική; να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να καυγαδίσουμε τέλος πάντων; Πόσοι παθιάζονται για μια βόλτα στο δάσος (όχι για να χωνέψουμε το κοψίδι που φάγαμε), τις αιρετικές απόψεις του τάδε συγγραφέα, μια έκθεση φωτογραφίας; Πόσοι πάμε σε μπαρ να ακούσουμε τις ροκιές της νιότης μας και να χορέψουμε;

Και έτσι πορευόμαστε μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει τη λήξη...

Υπάρχει σκέψη;

Είναι χαρά μου να συνεισφέρω κάτι μικρό με κάποιες σκέψεις μου. Ευχαριστώ!


Μου τυχαίνει πολλές φορές να θέλω να συζητήσω και με άλλους ανθρώπους (πέρα από τους στενά δικούς μου) θέματα που, κατά τη γνώμη μου, επηρρεάζουν τη ζωή μας και συναντάω αδιάφορα πρόσωπα και στερεότυπες απαντήσεις. Προβάλω αντιρρήσεις σε στερεότυπα που διατρέχουν τις σκέψεις μας και με κοιτούν σαν να είμαι από άλλο πλανήτη.


Θέτω π.χ. το θέμα της αντιμετώπισης των καμένων περιοχών της Ηλείας και η συνομιλήτριά μου βρίσκει να μου πει ότι είχε πάει παλαιότερα με τον άντρα της και της άρεσε το τάδε εστιατόριο ή το δείνα ξενοδοχείο.


Αντιδρώ στην ασχήμια πολλών νεόκτιστων σπιτιών και ο συνομιλητής μου βρίσκει ότι ο ηλιακός θερμοσίφωνας και το κλιματιστικό δείχνει προόδο και ευημερία και καλά κάνει και υπάρχει.


Αισθάνομαι περήφανη που η κόρη μου ακολουθεί στις σπουδές της τον δρόμο που εκείνη επέλεξε και πολλές μητέρες θεωρούν ότι κακώς δεν την πίεσα να πάει σε σχολή "υψηλών" προδιαγραφών παρόλο που είχε τη δυνατότητα.


Θεωρώ ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι καθόλου κακά και βγάζουν ισάξιους επιστήμονες με αυτές του εξωτερικού και με κοιτάζουν λες και είμαι ούφο...


Τι συμβαίνει; Γιατί όταν ακούω να μιλούν οι περισότεροι άνθρωποι έχω την αίσθηση ότι επαναλαμβάνουν χιλιοειπωμένες αηδίες της τηλεόρασης; Πού είναι το σπινθηροβόλο πνεύμα μας; Που είναι η αμφισβήτηση; Που είναι η σκέψη επιτέλους;

Kατάθλιψη . . .

Ένα μέρος σκοτεινό . . .
Ένας ανεξερεύνητος βυθός . . .
Λίγο πολύ όλοι έχουν πάει εκεί, δεν έχει σημασία ο λόγος, η αιτία το ότι επισκέφθηκες αυτό το μέρος λέει πολλά. Το έχω επισκεφτεί και εγώ φυσικά αυτό το μέρος, άγγιξα τα όρια μου έφτασα στον ψυχικό μου βυθό εκεί που ο νους δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα.Αυτό που έχω να πω, είναι ότι είχε πολλά θετικά η βύθιση αυτή. Έφτασα στο βυθό με αποτέλεσμα να γνωρίζω πλέον πόσο βάθος έχει ο ωκεανός μου ώστε να μην ξαναπάω εκεί , και αν τύχει να ξαναπάω ξέρω ποια το δρόμο για την επιφάνεια, είναι δύσκολος αλλά τον έχω περπατήσει, είναι τραχύς ανηφορικός αλλά διδακτικός.Στην κατάθλιψη ο εγκέφαλος νοητικά δεν μπορείς να κάνει διακρίσεις: Το σωστό – λάθος , ή ζωή – θάνατος, όλες οι μορφές αντίθετου δυαδισμού πλέον εφάπτονται με αποτέλεσμα να μην έχει την κρίση να διακρίνει. Ο νους σου θεωρεί φυσιολογικό να πάει στον θάνατο σαν να πηγαίνει σε διπλανό δωμάτιο του σπιτιού σου. Ο νους είναι τόσο βυθισμένος που οι νοητικοί μηχανισμοί έχουν παραδοθεί στην ουσία το μυαλό ζει μια εναλλακτική μορφή εφιαλτικής πραγματικότητας. Η κατάθλιψη οφείλεται για το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών , συν τοις άλλοις υπάρχει κίνδυνος να κάψει τον εσώτερο εαυτό σου και να σου αφήσει εσωτερικά σημάδια. Υπάρχουν ακόμη τομείς που την τρέφουν όπως είναι η μοναξιά και οι εξαρτήσεις. Να φτάσεις στο βυθό και συνειδησιακά να αναδυθείς είναι καλό , αν φτάσεις όμως εκεί και αφεθείς δεν ξέρεις που θα καταλήξεις.Η κατάθλιψη είναι μέσα στην ζωή είναι ένα μέρος που μπορεί να βρεθείς εκεί , να σε πάει μια κατάσταση εκεί , ένας άνθρωπος , ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός. Φρόντισε να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το σκοτεινό αυτό μέρος. Σαφώς , δεν μπορείς να σβήσεις η να κρύψεις το σκοτάδι , την στιγμή όμως που ανάψεις φώς το κερδίζεις, αυτός είναι ο στόχος! Η νίκη! Αν την αποφύγεις θα σε τραβήξει και πάλι, μην φύγεις από την μάχη με κατεβασμένο το κεφάλι, μπορείς να κερδίσεις αρκεί να το θελήσεις. Παρατήρησε ποια αιτία σε έφτασε εκεί , και φρόντισε να μην ξανάχεις σχέση μαζί της.

''Μην αναζητήσεις φάρμακα(εκτός αν το πρόβλημα είναι βιολογικό) Το φάρμακο βρίσκεται μέσα σου! Να θυμάσαι αν σε τραβήξει κάποιος στην επιφάνεια και αφεθείς σε αυτή την εξάρτηση την επόμενη φορά μπορεί να μην έχεις βοήθεια. Ο δρόμος προς την κορυφή , ο εσωτερικός πόλεμος είναι μία μάχη μοναχική.''

''Ο ψυχολογικός σου κόσμος είναι σαν ένα πανέμορφο δάσος εύκολα μπορεί να φυτέψεις πανέμορφα φυτά εύκολα όμως μπορείς με μία σπίθα να γίνουν όλα στάχτη.''

''Η καλύτερη περίοδος ειρήνης είναι η προετοιμασία για πόλεμο.''

''Η κατάθλιψη είναι σαν την νύχτα, ο ήλιος είναι ζήτημα χρόνου να βγει αρκεί να το πιστέψεις και τότε θα αντικρίσεις τις πρώτες ακτίνες.''

''Για να έφτασες στον βυθό σίγουρα ξεκίνησες από την επιφάνεια , άρα τον δρόμο τον ξέρεις, η μόνη διαφορά είναι η κλίση, ξεκίνα! Ήρθε η ώρα για το ταξίδι προς την επιφάνεια.''

''Όπου σκοτάδι , άναψε φώς ακόμα και ένα κερί μπορεί να κάνει την διαφορά. Πρόσεξε σε ένα τεράστιο σκοτεινό μέρος, ένα κερί μπορεί να κάνει την διαφορά , άρα μόνο ακατόρθωτο δεν είναι, η λύση υπάρχει μέσα σου αρκεί να την ανακαλύψεις και να την ενεργοποιήσεις.''

''Στην κατάθλιψη είσαι ένα σώμα κεριού μέσα στο σκοτάδι σβησμένο, άναψε και πάλι το φιτίλι,η φλόγα βρίσκεται μέσα σου ''

FROM LOCKHEART WORLD

Σκιρτήματα

Μαίνεται ο άνεμος
στο ακρογιάλι

με τα σεπτά ανομήματα

αιρετικών φιλιών

και χτύπων άστεγων

που κρύβονται στις σκιές

και στα φυλλώματα

των απολιθωμένων δέντρων

και των οιμωγών

π΄ ακούγονται στη διαπασών

και διαπερνούν τη σκοτοδίνη μου

Ακροβατεί το όνειρο

κι αργοσαλεύει μέσα μου,

κενό ατέρμονο και δάκρυ

νόθα φιλέματα της θύελλας,

αχνά σκιρτήματα της πλάνης

που ασελγεί

πάνω στις λέξεις μου

πριν γίνουν ποιήματα κι ανάσες

κι απογυμνώσουν τη σιωπή,

πριν πορευτούν

πάνω στο σώμα σου

και το λεηλατήσουν

(c) Τάκης Τσαντήλας

Σκέψεις...!

1. Life isn't fair, but it's still good.
Η ζωή δεν είναι δίκαια, αλλά εξακολουθεί να είναι καλή.

2. When in doubt, just take the next small step.
Όταν αμφιβάλεις, κάνε ένα μικρό επόμενο βήμα.

3. Life is too short to waste time hating anyone.
Η ζωή είναι τόσο μικρή για να χάνουμε χρόνο για να μισούμε κάποιον.

4. Don't take yourself so seriously. No one else does.
Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.

5. Pay off your credit cards every month.
Να αποπληρώνεις την πιστωτική σου κάρτα κάθε μήνα.

6. You don't have to win every argument. Agree to disagree.
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε αντιπαράθεση. Συμφώνησε να διαφωνείς.

7. Cry with someone. It's more healing than crying alone.
Κλάψε με κάποιον. Είναι περισσότερο θεραπευτικό από το να κλαις μόνος.

8. It's OK to get angry with God. He can take it.
Δεν υπάρχει πρόβλημα να εξαγριωθείς με τον Θεό. Μπορεί να το αντέξει.

9. Save for retirement starting with your first paycheck.
Αποταμίευε για την σύνταξή σου αρχίζοντας με τον πρώτο σου μισθό.

***ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ***: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΙΛΤΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ

Αν συμφωνείτε με το ακόλουθο κείμενό μου, στείλτε το στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις που ακολουθούν και διαδώστε το όσο μπορείτε. Όλοι μαζί ίσως μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Γιατί το να μην αντιδράς σε ένα ΕΓΚΛΗΜΑ σε κάνει συνυπεύθυνο γι αυτό.

Μαύρος Γάτος


ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΣ:

sg-web-president@ec.europa.eu
(το email του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso)

stavros.dimas@ec.europa.eu
(το email του Επίτροπου Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρου Δήμα)

http://blogs.ec.europa.eu/dimas/ (το blog του Επιτρόπου Περιβάλλοντος Σταύρου Δήμα)

και η φόρμα επικοινωνίας με τους πολίτες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Κοινοποιήστε το και στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας



ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ


TO:
1. M. José Manuel Barroso, President of the European Commission
2. M. Stavros Dimas, EU Commissioner for the Environment
3. The European Parliament

REGARDING:
Unprecedented Environmental Disasters in Greece and Hunting Restoration



Ladies and Gentlemen

On November 14, 2007, the Greek Government have violated a decree of the Supreme Administrative Court of Greece (“Symvoulio tis Epikrateias”) regarding a provisional total ban on hunting, and have permitted anew hunting throughout Greece, even in the heavily devastated areas of last summer’s unprecedented fires (imposing locally some minor restrictions). The related Ministerial Decree has been signed by the Minister of Agricultural Development m. K. Kiltidis.

We live in an era of rapid climatic changes originating in the human activities and having tremendous and catastrophic consequences for the whole Planet’s ecosystems. Last summer, unprecedentedly disastrous fires have devastated 30,000 hectars of wild forest and agricultural land in Greece, bringing a lot of wildlife species to the borders of extinction, by the means of decimating their populations and destroying their natural habitats.

Having considered the above arguments, we regard the aforementioned arbitrary decision of Minister Kiltidis and of the Greek Government on hunting feloniously disastrous, and we kindly ask for your proper action.

With Honour
(full name and address)


ΠΡΟΣ:
Τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso
Τον Επίτροπο Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρο Δήμα
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

ΘΕΜΑ:
Οι πρόσφατες άνευ προηγουμένου περιβαλλοντικές καταστροφές στην Ελλάδα και η επανανομιμοποίηση του κυνηγιού

ο

Κυρίες και Κύριοι

Στις 14 Νοεμβρίου 2007 η Ελληνική Κυβέρνηση παραβίασε την απόφαση του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου της Ελλάδας (του Συμβουλίου της Επικρατείας) για καθολική προσωρινή αναστολή του κυνηγιού, και επέτρεψε εκ νέου το κυνήγι σε όλη την ελληνική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων και των πυρόπληκτων περιοχών του φετινού καλοκαιριού (με κάποιους επουσιώδεις περιορισμούς). Την σχετική Υπουργική Απόφαση υπέγραψε ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κ. Κιλτίδης.

Βρισκόμαστε σε μιαν εποχή ραγδαίων ανθρωπογενών κλιματικών αλλαγών, με τεράστιες και καταστροφικές συνέπειες για τα οικοσυστήματα του Πλανήτη. Το περσινό καλοκαίρι πρωτοφανούς έκτασης πυρκαγιές έκαψαν 3.000.000 στρέμματα στην Ελλάδα, και έφεραν πολλά είδη άγριων ζώων στα όρια της επιβίωσης, αποδεκατίζοντας τους πληθυσμούς τους και καταστρέφοντας τους βιοτόπους τους.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, θεωρούμε την ανωτέρω αυθαίρετη κίνηση της Ελληνικής Κυβέρνησης δια του Υφυπουργού κ. Κιλτίδη εγκληματικά καταστροφική για την άγρια πανίδα και για το περιβάλλον γενικότερα, και παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες.

Με τιμή

(ονοματεπώνυμο, πλήρης διεύθυνση)

17 του μήνα Νοέμβρη....

...ποιά χρονολογία άραγε???

Ο Νικόλας είχε αρραβωνιαστεί την Αννα μέσα στην ταραγμένη εποχή του εμφυλίου.Αγαπούσε με πάθος ο ένας τον άλλον με όλη την δύναμη του έρωτα που προσδιορίζει η νιότη.
Εκείνος έκανε τις επαναστάσεις του και διάλεξε την μεριά των χαμένων.Εκείνη καρτερούσε τις καλύτερες μέρες....που ποτέ δεν ήρθαν.
Ο Νικόλας δεν έφυγε στην Τασκένδη με τα συντρόφια του.Τον έκλεισαν στο Γεντί-κουλέ,ως ύποπτο για την απόπειρα δολοφονίας του αντιβασιλέα Δαμασκηνού κι η Αννα πότιζε με δάκρυα τα προικιά που κεντούσε τα βράδια κάνοντας ευχές και προσευχές στους αγγέλους.
Μόνη συντροφιά του Νικόλα στην φυλακή ο Ιταλός ο Λουίτζι,ο συγκρατούμενος και η Τασία η αδελφή του που πήγαινε το καθημερινό φαγητό,που το μοιράζονταν οι δύο φυλακισμένοι.

Οταν έγινε η δίκη του ξαναείδε την Αννα μετά απο πολύ καιρό.Τον ικέτευσε να φύγουν στο παραπέτασμα."ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ" της είπε.Δεν είμαι εγκληματίας για να δραπετεύσω.Στην χώρα μου και στον αγώνα μου θα μείνω μέχρι να πεθάνω.Κι έτσι έγινε...
Με κόκκινη γραβάτα και κόκκινο λουλούδι στο πέτο(που το βρήκε άραγε)πήγε στο δικαστήριο.Το κόμμα ήταν ο μεγάλος απών...(τ'ακούς Δαμανάκη και Παπαρήγα και ο,τι σκατά είστε εσείς που θέλετε την κουτάλα μόνο?)
Τον έβγαλαν υπο επιτήρηση της αστυνομίας με εγγύηση 60000 δραχμές που μαζεύτηκαν απο τους φτωχότερους των φτωχότερων συγγενών και φίλων.Ξαναμπλέχτηκε πάλι με τις ιδέες του και τις εμμονές του για την ισότητα των ανθρώπων,και οι γονείς της Αννας την πάντρεψαν για να ξεφύγει πια απο τον Νικόλα τον ληστή.
Ανταλλάξανε κάποια γράμματα,αλλά ήταν πια αργά και για τους δύο.
Ο Νικόλας ο ληστής πέθανε στα 26 του φτύνοντας και καταπίνοντας το αίμα της φυματίωσης που του χάρισε η πατρίδα-Ελλαδα μέσα στο γεντι-κουλέ.



Κι επειδή"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"όπως λέει και ο Ανδρέας Κάλβος,το hasta siempre νομίζω πως πάει καλύτερα για τον θειό μου τον Νικόλα(που ποτέ δεν τον γνώρισα) που ξόδεψε την ζωή και άφησε να τον απαρνηθεί η Αννα για τα πιστεύω του.Κάτι σαν τον Ερνέστο ήταν κι αυτός....Χαμένος.Νόμιζε πως θα φτιάξει εναν καλύτερο κόσμο.

17 του Νοέμβρη κλαίνε οι ψυχές πάντα για την ανθρώπινη καταπίεση,την ανισότητα και την αδικία.....

Hasta siempre

Το ροζ φόρεμα

Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο.
Όλοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δει γιατί έμοιαζε να
είναι τόσο θλιμμένο. Ντυμένο με ένα φθαρμένο ροζ φορεματάκι, ξυπόλυτο
και βρώμικο, το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθούσε τους
ανθρώπους που περνούσαν. Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει. Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη.

Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε.
Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο. Ήθελα να
δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί.
Και ναι, ήταν εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την
προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα.
Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι. Εξάλλου
ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει ένα
μικρό παιδί ολομόναχο.

Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δω την πλάτη του κοριτσιού. Είχε ένα
περίεργο σχήμα. Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την
προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμία προσπάθεια να της μιλήσουν.
Οι παραμορφώσεις δεν είναι καλοδεχούμενες στην κοινωνία μας, και αυτό
οδηγεί στον αποκλεισμό αυτών που είναι διαφορετικοί.
Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να
αποφύγει tο εξεταστικό βλέμμα μου. Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το
σχήμα της πλάτης της. Είχε κάτι περίεργο, που έμοιαζε σαν μια παράξενη
καμπούρα. Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει. Ήμουν εκεί για να
την βοηθήσω, για να μιλήσουμε.

Έκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα 'γειά'. Το μικρό
κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο
απάντησε 'γειά'. Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή ντροπαλά.
Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο
άδειασε από κόσμο.
Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη.
Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε
"γιατί είμαι διαφορετική".
"Αυτό είναι αλήθεια" είπα εγώ χαμογελώντας.
"Το ξέρω" είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο.
"Μικρή μου" της είπα, "μου θυμίζεις έναν γλυκό και αθώο άγγελο".
Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε "αλήθεια το λές?"
"Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελος που στάλθηκε να φυλάει
τους ανθρώπους που περνούν".

Εκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι.
Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε την πλάτη του ροζ της φορέματος και από μέσα
βγήκαν και απλώθηκαν δύο λευκά φτερά, "ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο
δικός σου φύλακας άγγελος".
Έμεινα άφωνος, σίγουρος πως όλα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου.
Τότε το κορίτσι είπε "Για μία φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός από
τον εαυτό σου. Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε".

Σηκώθηκα τότε όρθιος και είπα " Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε
να βοηθήσει έναν άγγελο;"
Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε "Είσαι ο μόνος που μπορούσε να με δει" και
μετά εξαφανίστηκε.

Και μ' αυτό η ζωή μου άλλαξε ριζικά.

Έτσι, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις κανένα, να θυμάσαι ότι ο άγγελος σου
είναι κοντά σου και σε προσέχει.

Όπως λέει και η ιστορία, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον .....

Και ο καθένας από τους φίλους σου είναι ένας άγγελος με τον δικό του
τρόπο....


σ.σ. Ευχαριστώ τη φίλη μου Σία που μου έστειλε αυτό το μήνυμα. Με συγκίνηση το αφιερώνω σε όλους μας, όπως και το παρακάτω τραγούδι! Μαριαλένα

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Toni Braxton - How could an angel break my heart

Δεν γεράσαμε ακόμα....

...και δεν γίναμε αναπαυόμενοι και αναίσθητοι.



Μπορούμε να ξεσηκώσουμε τους ανθρώπους και να πούμε:no more excuses....
Στην αδικία......

Κάποιος είπε...

Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ενα αστέρι κατοικεί...



Μακριά είναι τα αστέρια...
...ας ψάξουμε καλύτερα στην Γη!!!

Οι άνδρες περνούν μαμά...

Tamara de Lempicka: "Man In Overcoat", 1928

Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου & Didier Barbelivien
Μουσική: Francois Bernheim
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Οι άντρες περνούν, μαμά.
Μου στέλνουν πάντα καρτ-ποστάλ
Από νησιά, μαμά.
Κι είναι πολύ συχνά,
Μποέμ αρτίστες, μουσικοί
Αμήχανα παιδιά.

Οι άντρες περνούν, μαμά.
Προσφέρουν δώματα με θέα
Σε βαθειά νερά.
Τους νιώθω μυστικά,
Να επιθυμούν ωκεανούς
Μα πάει η καρδιά ρηχά.

Οι άντρες περνούν, μαμά.
Πώς θα'θελα να φέρω κάποιον
λίγο πιο κοντά.
Μ'αυτοί περνούν, μαμά,
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.

Οι άντρες περνούν, μαμά.
Αστέρια που αφήνουν ίχνη
οι νύχτες του έρωτα.
Με βία που ζητά,
Ενός αδέσποτου παιδιού
Να κλέψει την καρδιά.

Οι άντρες περνούν, μαμά.
Πώς θα'θελα να φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά.
Μ'αυτοί περνούν, μαμά.
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.

Οι άντρες περνούν, μαμά.
Μ'ένα χαμόγελο που μοιάζει με γκριμάτσα πια.
Κι αφού χτυπούν, μαμά,
Μ'αφήνουν με τα όνειρά μου,
Μόνη μου ξανά.

Οι άντρες περνούν, μαμά.
Τί θα κερδίσω αν φέρω κάποιον
Λίγο πιο κοντά.
Αφού περνούν, μαμά
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.

Marialena, 6/6/2007
(συγκλονιστικοί στίχοι, παλιά δεν τους αντιλαμβανόμουν, μα ήλθε η ώρα να μιλήσουν κατευθείαν στη καρδιά...)

Update: 25/10/2007
(διαβάστε σας παρακαλώ, χωρίς τη συνοδεία μουσικής αυτούς τους στίχους. Όχι γιατί το τραγούδι από τη φωνή της Χαρούλας ή της Τάνιας Τσανακλίδου δεν είναι συγκλονιστικό, ειδικά σε εμάς τις γυναίκες που δεν είμαστε πια 20χρονα μπουμπούκια, αλλά γιατί είναι τόσο, μα τόσο αληθινοί... κι ας πονάνε κι ας αφήνουν μια πικρή γεύση συνειδητοποίησης στο τέλος).

"Τι θα κερδίσω αν φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά, αφού περνούν μαμά..." αφιερωμένο!
per un cuore molto tristesse e melancholica... per me, per te, per tutti!

Losing my religion

R.E.M. - Losing My Religion (Original)

Ooh, Life is bigger
It's bigger than you
And you are not me
The lengths that I will go to
The distance in your eyes
Oh no I've said too much, I set it up.

That's me in the corner
That's me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep a wiev
And I don't know if I can do it
Oh no I've said too much
I haven't said enough
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

Every whisper
Of every waking hour I'm
Choosing my confessions
Trying to keep an eye on you
Like a hurt lost and blinded fool,
fool
Oh no I've said too much, I set it up

Consider this, consider this
The hint of the century
Consider this
The slip, it brought me
to my knees, failed
What if all these fantasies
Come flailing aground
Now I've said too much

I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream
That was just a dream

That's me in the corner
That's me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep a view
And I don't know if I can do it
Oh no I've said too much
I hadn't said enough
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream
To Try, Cry, Fly, Try
That was just a dream
Just a dream
Just a dream, dream


σ.σ. Το άκουσα ξανά μετά από καιρό, ίσως και χρόνια, θαύμασα την εικαστική αρτιότητα του βίντεο κλιπ και θυμήθηκα πόσο με ξεσηκώνει κάθε φορά που το ακούω...

Losing my religion, χάνω τη θρησκεία μου, τη πίστη μου, χάνω τον κόσμο όπως τον ξέρω, μέσα στο όνειρό μου, όπως λέει και στους στίχους. Αλλά όπως καταλήγει, ήταν απλά ένα όνειρο, μονάχα ένα όνειρο...

Καλή ακρόαση, καλό ταξίδεμα στη μαγεία του, Μαριαλένα

Το Ταξίδι

"Είναι καλό να υπάρχει τερματισμός στο ταξίδι που εξελίσσεται,

μα είναι το ίδιο το ταξίδι που μετράει στο τέλος"

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Κωνσταντίνος Καβάφης - Ιθάκη (απαγγελία)

μην πεθάνεις

Να μην το αφήσουμε να πεθάνει
ούτε να αργοπεθαίνει αβοήθητο
Ανάσα από τις ανάσες μας να του δώσουμε
λίγο από το ελάχιστό μας να προσφέρουμε
θα γίνει πάλι όμορφο και θα μας τα δώσει πίσω όλα

Θα ήθελα να ξεχάσω...

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟ - ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ...



Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Ο !!!



21/8/2007

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν


Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...

Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...




ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ....!!!



Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΡΑΒΗΧΤHΚΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΜΕΝΑ ΔΑΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ...... ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.....

Έκθεση φωτογραφίας στη Κρήτη

Κάποιες νηφάλιες σκέψεις για την Πάρνηθα

Του Νίκου Μάργαρη, καθηγητή στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντή της ελληνικής έκδοσης του «Νational Geographic»

1.Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα
Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.



2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές
Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.




3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές
Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.




4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι
Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.
Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.




5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας
Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.




6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων
Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;
Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.




7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα, ούτε αναδασώσεις
Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.

Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμύρων κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.
Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.


Ρέκβιεμ για την Πάρνηθα!

Μην μείνεις αμέτοχος!

Κυριακή 8 Ιουλίου και ώρα 7 το απόγευμα όλοι έξω από την Βουλή.

Απαίτησε την αναδάσωση όλων των καμένων εκτάσεων.

Μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες απαίτησε δράση τώρα .

Μην μείνεις άπραγος αυτή τη φορά .Πρόωθησε αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους μπορείς και κατέβα στους δρόμους στην πιο μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον.

Ψηφίστε εδώ για να μην μείνετε αμέτοχοι στη δράση! Μας αφορά όλους η πρωτοβουλία:
Actclik.com

Links: Πάρνηθα: η επόμενη μέρα! στο Χαμομηλάκι
Σώσαμε το Καζίνο, χάσαμε το Δάσος: ANIMA.GR

Μια νυχτα με πανσεληνο ο Ιουλης μυρισε θανατο...

Ξαπλωσα διπλα στο μισοσβησμενο αποτσιγαρο και μυρισα το αρωμα απο το κραγιον.
Μμμμμμ!!!!σαν γιασεμί μυριζε..

Δεν ειχα ορεξη για παιγνιδια σημερα.
Η μανα μου κοιμοταν μεσα στα κοκκινα πεπλα της μετα την χθεσινη της κοπιαστικη δουλεια.
Με κοιταξε με το επιτιμητικο της υφος οταν επεστρεψε και ειπε:Την επομενη φορα ετοιμασου να ερθεις μαζι μου.Μεγαλωσες πια....θελω την βοηθεια σου
Εστρεψα το βλεμμα μου στον ουρανο γεματη απογνωση.
Μια απαντηση ηθελα .Που θα πηγαινα?Τι επρεπε να κανω?

Μπαμπάκααααα....φωναξα.
Ο πατερας μου ο Κεραυνος εκρυψε τα ηλεκτρικα του φορτία,αγκαλιασε τις αδελφες-θείτσες -μου,την Αστραπη και την Βροντη και ηρθε να με παρει στα γονατα του και να ρωτησει
-Τι σε αποσχολει σπλαχγνο μου και με κραζεις να κατεβω απο τα ουρανια δωματα μου?
-Η μητερα,η μητερα θελει να με παρει μαζι της στα ταξειδια...
--Ακου καρδια μου και μη χολοσκας,οι νομοι τεθηκαν πριν απο αιωνες.Πρεπει να τους μαθεις και να τους ακολουθησεις πριν πας μαζι της στα ταξειδια.

>Οταν οι Θεοι εθεσαν σε περιορισμο την Μανα σου την Φωτια,βρεθηκε καποιος που προτιμησε να αιμορραγει μεχρι θανατου δεμενος σε αλυσιδες,και ενω του ετρωγε τα σπλαχνα ενα αρπακτικο πτηνο,εκεινος επλαθε ονειρα για αυτο το τόσο διαφορετικο είδος που λεγεται"ΑΝΘΡΩΠΟΣ"<

-Μπαμπάκα αυτη η μυρωδια στις πευκοβελονες που με κανουν να θελω να παιξω με τα χρωματα και την σταχτη ανθρωπινη ειναι?
-Ναι καρδουλα μου,ανθρωπινη και μοναδικη....Υπεροχη και απανθρωπη..
-Δεν θελω ομως να καψω τα αποτσιγαρα με το κραγιον που μυριζουν τοσο ομορφα...
Ουτε ολα αυτα που αφηνουν οταν φευγουν τα ανθρωπινα οντα.Σερνομαι πισω τους και τους αναζητω..Περιμενω να σκεπασω με σταχτη τα αποκαιδια τους για να μην τα βρει η Μητερα.
Τ'αγαπαω αυτα τα οντα με τα ομορφα ματια και τα λαμπερα μαλλια...
-Μαθε να ξεχωριζεις γλυκεια μου Σπιθα.
Αυτα τα οντα που εσυ βρισκεις υπεροχα εχασαν τον προσανατολισμο και την θεικη καταγωγη τους.Ουτε εκεινον που τους εδωσε την μανα σου την Φωτια,σαν δωρο θυμουνται πια...Την καταντησαν μια φονισσα,μισητή και αποκρουστικη.Την σερνουν με μια πυρινη αλυσιδα και την εκαναν ενα αδηφαγο τερας που υπαρχει πια μονο μεσα απο την καταστροφη.Ετσι την καταντησαν να εχει υποσταση και ζωη.Κι αυτη αποξεχαστηκε μεσα στην καταστροφη που της επεβαλαν σαν σκοπο υπαρξης.
Θα καταλαβεις σιγα σιγα....
Αυτα τα οντα μας ορίζουν πλεον!
Γιναμε το παιγνιδι τους,αδυναμοι να αντιδρασουμε,αλοιμονο...

.....Μπαμπακα,μπαμπακαααααααααααααα
Δεν θελω να ξαναπαω στα ταξειδια με την Μητερα...
-Γιατι καρδουλα μου ?τι σε πικραινει?
-Ειναι κι αλλα οντα μπαμπούλη μου.Τα αγκαλιαζω και ξετυλιγω το κοκκινο φουστανι που μου χαρισε η Μητερα για το πρωτο ταξειδι μαζι της,κι ενω εγω χορευω μπροστα τους για να με θαυμασουν μεσα απο την ομορφια μου εκεινα κλαινε και κλεινουν τα ομορφα ματια τους και σωπαινουν...σωπαινουν..
Καμμια λεξη,,,μονο μια ταραχη και μια αγωνια μεσα απο εκεινο το μονοπατι που εμαθα πια που οδηγει.Η ανυπαρξεια,ο θανατος και η αδικη απωλεια της υπαρξης τους ειναι μπαμπακα μου...Και φταιω εγω.....
Με ποναει,ποναει μπαμπούλι μου....
Η Σπιθα θελει να αναπαυθει πια πατερα μου.
Θελω να κοιμηθω κατω απο τα πλατανια στις νεροσυρμες.
Θελω να ξεντυθω τα πορφυρα μου ρουχα.
Θελω να ξεπλυνω τον πονο της υπερτατης αγωνιας που ειδα στα υγρα ματια εκεινων των όντων που εσβησε το βλεμμα τους μεσα στην φλεγομενη αγκαλια μου.
Θελω να φυγω πια......
Με κουρασε η αγωνια και η καταστροφη που δινω....
Κανενας δεν με αγαπαει μπαμπακα μου...
Αλλάουτε εγω αγαπαω πια εμενα...

Ο Κεραυνος σκουπισε ενα κρυφο δακρυ.
Εδιωξε τις αδελφες του απο τα δωματα και καλεσε την Μητερα-Φωτια.
Δεν ειπωθηκε λεξη.....
Οταν η Σπιθα αντικρυσε την φλεγομενη Μητερα ενα "γιατι"ζωγραφιστηκε στα πυρινα μάρμαρα της θεεικης κατοικιας ....
Εκεινη,η Υπεροχη χρυσοκοκκινη θεα δεν απαντησε με λογια..
Σηκωσε το πορφυρο δαχτυλο της και σημαδεψε το γρανιτενιο πατωμα με ανεξιτηλα γραμματα που γραφτηκαν μεσα απο την αγωνια και την αναζητηση της υπαρξης τους
Αιμα και φωτια χαραξε τις λεξεις της Μητερας.

"Ειμαστε δεσμιοι αυτων των υπεροχων και συναμα ελεεινων υπαρξεων."
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

Η Μητερα σηκωθηκε να φυγει.Απλωσε το χερι της για να σβησει τα γραφομενα αλλά η Σπιθα δεν την αφησε να το κανει.Κοιταξε τον Κεραυνο και μιλησαν με την γλωσσα της καρδιας.Εκεινος κατεβασε το κεφαλι και εδωσε την συγκαταθεση του.
Και τοτε η Σπιθα που η μοιρα πια της ειχε ορισει να γινει το υποχειριο των οντων που τοσο αγαπουσε,ξεντυθηκε το φλεγομενο πορφυρο της ρουχο,αγκαλιασε την Μητερα και ορκο της εθεσε,γυμνη και ανυπερασπιστη,μεσα στην αγκαλια της Φονισας Μανας της.
"Οταν θα βρω ενα απο αυτα τα οντα να μας αντισταθει θα σε παρω να φυγουμε μαζι στην χωρα του"ποτέ"Εκει απο οπου ηρθαμε.Εκει οπου ανηκουμε.

Η Μητερα την αγκαλιασε και κοιταξε τον Κεραυνο.
-Μαζι θα ειμαστε παντα,αγαπημενες μου....
-Μαζι Μητερα
-Μαζι καλη μου και φιλοπονη Σπιθα.
Πρεπει να βρουμε τους ανθρωπους που θα μας διωξουν πια στην χωρα του"ποτέ ποτέ"

ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ?

Όλα σ' αγαπάνε...

Ο συνδιασμός αυτών των δύο, η μπαλάντα του Γονίδη με anime ιαπωνικό, είναι απλά κάτι το μαγευτικό. Απολαύστε το, Μαριαλένα

Φοβάμαι...

Φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

αυτή η ψευδαίσθηση που ζω πως είναι αλήθεια...

αυτή η μοναξιά είναι το πιο σκοτεινό κελί...

αυτή η έλλειψη αγάπης είναι η καταδίκη μου...

φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

πως κουβαλάω όλα τα βάρη του σύμπαντος κόσμου...

πως δεν υπάρχει σωτηρία κι είναι κρίμα...

πως θα περάσει η ζωή μου έτσι κι όχι αλλιώς...

φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...

και ότι δεν είναι ζωή αυτή που ζω...
και ό,τι και να κάνω είμαι ακόμα εδώ...
και ότι είμαι εγώ αυτή που θα με σώσω...

αν μπορέσω και δεν παραδώσω τα όπλα...
αν τολμήσω να σκεφτώ αλλιώς...
αν πάψω να φοβάμαι...

και αυτό είναι που φοβάμαι πιότερο απ' όλα, σου λέω...

Get this widget | Share | Track details

Αφιερωμένο από τους Μπλέ: Φοβάμαι - Καλή Ακρόαση!

Marialena, 11/06/2007

Τί άλλο πιά να πω...

.
Τί άλλο πιά να πω
σε ποιές λέξεις να κρυφτώ
ήσουν ό,τι αγαπώ
κι είσαι αλλού

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ



ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ



ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ



ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.



ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ



• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ



• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


ΕΛΛΗΝΕΣ BLOGGERS