Γίναμε λοιπόν "χυλός"; Συμβιβαστήκαμε, κουραστήκαμε/κουράσαμε, βαρεθήκαμε, "κάτσαμε"; Ξεχάσαμε τα οράματα της νιότης μας, απεμπολήσαμε το δικαίωμά μας να αλλάξουμε τον κόσμο; Βολευτήκαμε, "αράξαμε στα κιλά μας", χορτάσαμε ζωή;
Εμείς οι Έλληνες μοιάζουμε περισσότερο με σπρίντερ παρά με δρομείς μεγάλων αποστάσεων: τις πρώτες 2-3 δεκαετίες της ζωής μας τις διάγουμε με πάθος γλεντώντας, ταξιδεύοντας, χορεύοντας, διαδηλώνοντας, ερωτευόμενοι με ορμή και χωρίζοντας για "ψύλλου πήδημα" εφαρμόζοντας τα νάματα του αείμνηστου λαϊκού αοιδού Χριστάκη (στο σουξέ "η κανάρα"...).
Και όταν μπουν τα δεύτερα ...άντα, τα πρώτα ...ήντα; Μένουμε ξέπνοοι, λαχανιασμένοι στη γωνία...Έχουμε "καταλήξει/κατασταλάξει", συζητάμε για πολυτελή αυτοκίνητα που ήδη έχουμε ή θέλουμε να αποκτήσουμε, για τη μαιζονέττα με πισίνα που φτιάχνουμε, για την "μικρά" απέναντι που θα θέλαμε να "ξαπλώσουμε" με την πρώτη ευκαιρία... Τη γυναίκα μας τη βαρεθήκαμε, τα παιδιά τα κάναμε για να μας γηροκομήσουν, μόνο για λεφτά και καριέρα ενδιαφερόμαστε και γυαλίζει το μάτι μας!
Διάβασμα βιβλίων; - "Μπααα"...Εφημερίδες; - "Βέβαια, ξέρουμε ότι έσκισε η ομαδάρα χτες"... Περιοδικά; - "Να φάνε και οι κότες, τα ξεκοκκαλίζω στην παραλία, άλλωστε πρέπει να ξέρουμε τί γίνεται "πολιτιστικά" στην πόλη μας"...Σινεμά; - "Ναι, ξέρω ότι σκίζει αυτή η γερμανική, πώς τη λένε βρε παιδί μου αυτή την ταινία που όλοι μιλάνε για αυτήν, ίσως πάω να την δω αν την παίζει κάπου κοντά"... Πολιτική; - " Τί ψάχνεις τώρα, να πλακώσουν μόνο τους ταραξίες τους μαλλιάδες που διαδηλώνουν και δεν μας αφήνουν να πάμε στη δουλειά μας"... Σφρίγος, ζωντάνια, πάθος, ΖΩΗ; - "Αυτά είναι για τους νέους"...
Με πόσους άραγε 40ρηδες/50ρηδες μπορούμε στον περίγυρό μας να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση για τέχνη, βιβλία, μουσεία, πεζοπορία, εθελοντισμό, πολιτική; να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να καυγαδίσουμε τέλος πάντων; Πόσοι παθιάζονται για μια βόλτα στο δάσος (όχι για να χωνέψουμε το κοψίδι που φάγαμε), τις αιρετικές απόψεις του τάδε συγγραφέα, μια έκθεση φωτογραφίας; Πόσοι πάμε σε μπαρ να ακούσουμε τις ροκιές της νιότης μας και να χορέψουμε;
Και έτσι πορευόμαστε μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει τη λήξη...
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 03, 2007
Υπάρχει σκέψη;
Είναι χαρά μου να συνεισφέρω κάτι μικρό με κάποιες σκέψεις μου. Ευχαριστώ!
Μου τυχαίνει πολλές φορές να θέλω να συζητήσω και με άλλους ανθρώπους (πέρα από τους στενά δικούς μου) θέματα που, κατά τη γνώμη μου, επηρρεάζουν τη ζωή μας και συναντάω αδιάφορα πρόσωπα και στερεότυπες απαντήσεις. Προβάλω αντιρρήσεις σε στερεότυπα που διατρέχουν τις σκέψεις μας και με κοιτούν σαν να είμαι από άλλο πλανήτη.
Θέτω π.χ. το θέμα της αντιμετώπισης των καμένων περιοχών της Ηλείας και η συνομιλήτριά μου βρίσκει να μου πει ότι είχε πάει παλαιότερα με τον άντρα της και της άρεσε το τάδε εστιατόριο ή το δείνα ξενοδοχείο.
Αντιδρώ στην ασχήμια πολλών νεόκτιστων σπιτιών και ο συνομιλητής μου βρίσκει ότι ο ηλιακός θερμοσίφωνας και το κλιματιστικό δείχνει προόδο και ευημερία και καλά κάνει και υπάρχει.
Αισθάνομαι περήφανη που η κόρη μου ακολουθεί στις σπουδές της τον δρόμο που εκείνη επέλεξε και πολλές μητέρες θεωρούν ότι κακώς δεν την πίεσα να πάει σε σχολή "υψηλών" προδιαγραφών παρόλο που είχε τη δυνατότητα.
Θεωρώ ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι καθόλου κακά και βγάζουν ισάξιους επιστήμονες με αυτές του εξωτερικού και με κοιτάζουν λες και είμαι ούφο...
Τι συμβαίνει; Γιατί όταν ακούω να μιλούν οι περισότεροι άνθρωποι έχω την αίσθηση ότι επαναλαμβάνουν χιλιοειπωμένες αηδίες της τηλεόρασης; Πού είναι το σπινθηροβόλο πνεύμα μας; Που είναι η αμφισβήτηση; Που είναι η σκέψη επιτέλους;
Μου τυχαίνει πολλές φορές να θέλω να συζητήσω και με άλλους ανθρώπους (πέρα από τους στενά δικούς μου) θέματα που, κατά τη γνώμη μου, επηρρεάζουν τη ζωή μας και συναντάω αδιάφορα πρόσωπα και στερεότυπες απαντήσεις. Προβάλω αντιρρήσεις σε στερεότυπα που διατρέχουν τις σκέψεις μας και με κοιτούν σαν να είμαι από άλλο πλανήτη.
Θέτω π.χ. το θέμα της αντιμετώπισης των καμένων περιοχών της Ηλείας και η συνομιλήτριά μου βρίσκει να μου πει ότι είχε πάει παλαιότερα με τον άντρα της και της άρεσε το τάδε εστιατόριο ή το δείνα ξενοδοχείο.
Αντιδρώ στην ασχήμια πολλών νεόκτιστων σπιτιών και ο συνομιλητής μου βρίσκει ότι ο ηλιακός θερμοσίφωνας και το κλιματιστικό δείχνει προόδο και ευημερία και καλά κάνει και υπάρχει.
Αισθάνομαι περήφανη που η κόρη μου ακολουθεί στις σπουδές της τον δρόμο που εκείνη επέλεξε και πολλές μητέρες θεωρούν ότι κακώς δεν την πίεσα να πάει σε σχολή "υψηλών" προδιαγραφών παρόλο που είχε τη δυνατότητα.
Θεωρώ ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι καθόλου κακά και βγάζουν ισάξιους επιστήμονες με αυτές του εξωτερικού και με κοιτάζουν λες και είμαι ούφο...
Τι συμβαίνει; Γιατί όταν ακούω να μιλούν οι περισότεροι άνθρωποι έχω την αίσθηση ότι επαναλαμβάνουν χιλιοειπωμένες αηδίες της τηλεόρασης; Πού είναι το σπινθηροβόλο πνεύμα μας; Που είναι η αμφισβήτηση; Που είναι η σκέψη επιτέλους;
Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007
Kατάθλιψη . . .
Ένα μέρος σκοτεινό . . .
Ένας ανεξερεύνητος βυθός . . .
Λίγο πολύ όλοι έχουν πάει εκεί, δεν έχει σημασία ο λόγος, η αιτία το ότι επισκέφθηκες αυτό το μέρος λέει πολλά. Το έχω επισκεφτεί και εγώ φυσικά αυτό το μέρος, άγγιξα τα όρια μου έφτασα στον ψυχικό μου βυθό εκεί που ο νους δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα.Αυτό που έχω να πω, είναι ότι είχε πολλά θετικά η βύθιση αυτή. Έφτασα στο βυθό με αποτέλεσμα να γνωρίζω πλέον πόσο βάθος έχει ο ωκεανός μου ώστε να μην ξαναπάω εκεί , και αν τύχει να ξαναπάω ξέρω ποια το δρόμο για την επιφάνεια, είναι δύσκολος αλλά τον έχω περπατήσει, είναι τραχύς ανηφορικός αλλά διδακτικός.Στην κατάθλιψη ο εγκέφαλος νοητικά δεν μπορείς να κάνει διακρίσεις: Το σωστό – λάθος , ή ζωή – θάνατος, όλες οι μορφές αντίθετου δυαδισμού πλέον εφάπτονται με αποτέλεσμα να μην έχει την κρίση να διακρίνει. Ο νους σου θεωρεί φυσιολογικό να πάει στον θάνατο σαν να πηγαίνει σε διπλανό δωμάτιο του σπιτιού σου. Ο νους είναι τόσο βυθισμένος που οι νοητικοί μηχανισμοί έχουν παραδοθεί στην ουσία το μυαλό ζει μια εναλλακτική μορφή εφιαλτικής πραγματικότητας. Η κατάθλιψη οφείλεται για το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών , συν τοις άλλοις υπάρχει κίνδυνος να κάψει τον εσώτερο εαυτό σου και να σου αφήσει εσωτερικά σημάδια. Υπάρχουν ακόμη τομείς που την τρέφουν όπως είναι η μοναξιά και οι εξαρτήσεις. Να φτάσεις στο βυθό και συνειδησιακά να αναδυθείς είναι καλό , αν φτάσεις όμως εκεί και αφεθείς δεν ξέρεις που θα καταλήξεις.Η κατάθλιψη είναι μέσα στην ζωή είναι ένα μέρος που μπορεί να βρεθείς εκεί , να σε πάει μια κατάσταση εκεί , ένας άνθρωπος , ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός. Φρόντισε να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το σκοτεινό αυτό μέρος. Σαφώς , δεν μπορείς να σβήσεις η να κρύψεις το σκοτάδι , την στιγμή όμως που ανάψεις φώς το κερδίζεις, αυτός είναι ο στόχος! Η νίκη! Αν την αποφύγεις θα σε τραβήξει και πάλι, μην φύγεις από την μάχη με κατεβασμένο το κεφάλι, μπορείς να κερδίσεις αρκεί να το θελήσεις. Παρατήρησε ποια αιτία σε έφτασε εκεί , και φρόντισε να μην ξανάχεις σχέση μαζί της.
Ένας ανεξερεύνητος βυθός . . .
Λίγο πολύ όλοι έχουν πάει εκεί, δεν έχει σημασία ο λόγος, η αιτία το ότι επισκέφθηκες αυτό το μέρος λέει πολλά. Το έχω επισκεφτεί και εγώ φυσικά αυτό το μέρος, άγγιξα τα όρια μου έφτασα στον ψυχικό μου βυθό εκεί που ο νους δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα.Αυτό που έχω να πω, είναι ότι είχε πολλά θετικά η βύθιση αυτή. Έφτασα στο βυθό με αποτέλεσμα να γνωρίζω πλέον πόσο βάθος έχει ο ωκεανός μου ώστε να μην ξαναπάω εκεί , και αν τύχει να ξαναπάω ξέρω ποια το δρόμο για την επιφάνεια, είναι δύσκολος αλλά τον έχω περπατήσει, είναι τραχύς ανηφορικός αλλά διδακτικός.Στην κατάθλιψη ο εγκέφαλος νοητικά δεν μπορείς να κάνει διακρίσεις: Το σωστό – λάθος , ή ζωή – θάνατος, όλες οι μορφές αντίθετου δυαδισμού πλέον εφάπτονται με αποτέλεσμα να μην έχει την κρίση να διακρίνει. Ο νους σου θεωρεί φυσιολογικό να πάει στον θάνατο σαν να πηγαίνει σε διπλανό δωμάτιο του σπιτιού σου. Ο νους είναι τόσο βυθισμένος που οι νοητικοί μηχανισμοί έχουν παραδοθεί στην ουσία το μυαλό ζει μια εναλλακτική μορφή εφιαλτικής πραγματικότητας. Η κατάθλιψη οφείλεται για το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών , συν τοις άλλοις υπάρχει κίνδυνος να κάψει τον εσώτερο εαυτό σου και να σου αφήσει εσωτερικά σημάδια. Υπάρχουν ακόμη τομείς που την τρέφουν όπως είναι η μοναξιά και οι εξαρτήσεις. Να φτάσεις στο βυθό και συνειδησιακά να αναδυθείς είναι καλό , αν φτάσεις όμως εκεί και αφεθείς δεν ξέρεις που θα καταλήξεις.Η κατάθλιψη είναι μέσα στην ζωή είναι ένα μέρος που μπορεί να βρεθείς εκεί , να σε πάει μια κατάσταση εκεί , ένας άνθρωπος , ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός. Φρόντισε να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το σκοτεινό αυτό μέρος. Σαφώς , δεν μπορείς να σβήσεις η να κρύψεις το σκοτάδι , την στιγμή όμως που ανάψεις φώς το κερδίζεις, αυτός είναι ο στόχος! Η νίκη! Αν την αποφύγεις θα σε τραβήξει και πάλι, μην φύγεις από την μάχη με κατεβασμένο το κεφάλι, μπορείς να κερδίσεις αρκεί να το θελήσεις. Παρατήρησε ποια αιτία σε έφτασε εκεί , και φρόντισε να μην ξανάχεις σχέση μαζί της.
''Μην αναζητήσεις φάρμακα(εκτός αν το πρόβλημα είναι βιολογικό) Το φάρμακο βρίσκεται μέσα σου! Να θυμάσαι αν σε τραβήξει κάποιος στην επιφάνεια και αφεθείς σε αυτή την εξάρτηση την επόμενη φορά μπορεί να μην έχεις βοήθεια. Ο δρόμος προς την κορυφή , ο εσωτερικός πόλεμος είναι μία μάχη μοναχική.''
''Ο ψυχολογικός σου κόσμος είναι σαν ένα πανέμορφο δάσος εύκολα μπορεί να φυτέψεις πανέμορφα φυτά εύκολα όμως μπορείς με μία σπίθα να γίνουν όλα στάχτη.''
''Η καλύτερη περίοδος ειρήνης είναι η προετοιμασία για πόλεμο.''
''Η κατάθλιψη είναι σαν την νύχτα, ο ήλιος είναι ζήτημα χρόνου να βγει αρκεί να το πιστέψεις και τότε θα αντικρίσεις τις πρώτες ακτίνες.''
''Για να έφτασες στον βυθό σίγουρα ξεκίνησες από την επιφάνεια , άρα τον δρόμο τον ξέρεις, η μόνη διαφορά είναι η κλίση, ξεκίνα! Ήρθε η ώρα για το ταξίδι προς την επιφάνεια.''
''Όπου σκοτάδι , άναψε φώς ακόμα και ένα κερί μπορεί να κάνει την διαφορά. Πρόσεξε σε ένα τεράστιο σκοτεινό μέρος, ένα κερί μπορεί να κάνει την διαφορά , άρα μόνο ακατόρθωτο δεν είναι, η λύση υπάρχει μέσα σου αρκεί να την ανακαλύψεις και να την ενεργοποιήσεις.''
''Στην κατάθλιψη είσαι ένα σώμα κεριού μέσα στο σκοτάδι σβησμένο, άναψε και πάλι το φιτίλι,η φλόγα βρίσκεται μέσα σου ''
FROM LOCKHEART WORLD
Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007
Σκιρτήματα
Μαίνεται ο άνεμος
στο ακρογιάλιμε τα σεπτά ανομήματα
αιρετικών φιλιών
και χτύπων άστεγων
που κρύβονται στις σκιές
και στα φυλλώματα
των απολιθωμένων δέντρων
και των οιμωγών
π΄ ακούγονται στη διαπασών
και διαπερνούν τη σκοτοδίνη μου
Ακροβατεί το όνειρο
κι αργοσαλεύει μέσα μου,
κενό ατέρμονο και δάκρυ
νόθα φιλέματα της θύελλας,
αχνά σκιρτήματα της πλάνης
που ασελγεί
πάνω στις λέξεις μου
πριν γίνουν ποιήματα κι ανάσες
κι απογυμνώσουν τη σιωπή,
πριν πορευτούν
πάνω στο σώμα σου
και το λεηλατήσουν
(c) Τάκης Τσαντήλας
Πέμπτη, Νοεμβρίου 29, 2007
Σκέψεις...!
1. Life isn't fair, but it's still good.
Η ζωή δεν είναι δίκαια, αλλά εξακολουθεί να είναι καλή.
2. When in doubt, just take the next small step.
Όταν αμφιβάλεις, κάνε ένα μικρό επόμενο βήμα.
3. Life is too short to waste time hating anyone.
Η ζωή είναι τόσο μικρή για να χάνουμε χρόνο για να μισούμε κάποιον.
4. Don't take yourself so seriously. No one else does.
Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
5. Pay off your credit cards every month.
Να αποπληρώνεις την πιστωτική σου κάρτα κάθε μήνα.
6. You don't have to win every argument. Agree to disagree.
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε αντιπαράθεση. Συμφώνησε να διαφωνείς.
7. Cry with someone. It's more healing than crying alone.
Κλάψε με κάποιον. Είναι περισσότερο θεραπευτικό από το να κλαις μόνος.
8. It's OK to get angry with God. He can take it.
Δεν υπάρχει πρόβλημα να εξαγριωθείς με τον Θεό. Μπορεί να το αντέξει.
9. Save for retirement starting with your first paycheck.
Αποταμίευε για την σύνταξή σου αρχίζοντας με τον πρώτο σου μισθό.
Η ζωή δεν είναι δίκαια, αλλά εξακολουθεί να είναι καλή.
2. When in doubt, just take the next small step.
Όταν αμφιβάλεις, κάνε ένα μικρό επόμενο βήμα.
3. Life is too short to waste time hating anyone.
Η ζωή είναι τόσο μικρή για να χάνουμε χρόνο για να μισούμε κάποιον.
4. Don't take yourself so seriously. No one else does.
Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
5. Pay off your credit cards every month.
Να αποπληρώνεις την πιστωτική σου κάρτα κάθε μήνα.
6. You don't have to win every argument. Agree to disagree.
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε αντιπαράθεση. Συμφώνησε να διαφωνείς.
7. Cry with someone. It's more healing than crying alone.
Κλάψε με κάποιον. Είναι περισσότερο θεραπευτικό από το να κλαις μόνος.
8. It's OK to get angry with God. He can take it.
Δεν υπάρχει πρόβλημα να εξαγριωθείς με τον Θεό. Μπορεί να το αντέξει.
9. Save for retirement starting with your first paycheck.
Αποταμίευε για την σύνταξή σου αρχίζοντας με τον πρώτο σου μισθό.
Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007
***ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ***: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΙΛΤΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ
Αν συμφωνείτε με το ακόλουθο κείμενό μου, στείλτε το στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις που ακολουθούν και διαδώστε το όσο μπορείτε. Όλοι μαζί ίσως μπορούμε να κάνουμε κάτι.
Γιατί το να μην αντιδράς σε ένα ΕΓΚΛΗΜΑ σε κάνει συνυπεύθυνο γι αυτό.
Μαύρος Γάτος
ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΣ:
sg-web-president@ec.europa.eu
(το email του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso)
stavros.dimas@ec.europa.eu
(το email του Επίτροπου Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρου Δήμα)
http://blogs.ec.europa.eu/dimas/ (το blog του Επιτρόπου Περιβάλλοντος Σταύρου Δήμα)
και η φόρμα επικοινωνίας με τους πολίτες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Κοινοποιήστε το και στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ
TO:
1. M. José Manuel Barroso, President of the European Commission
2. M. Stavros Dimas, EU Commissioner for the Environment
3. The European Parliament
REGARDING:
Unprecedented Environmental Disasters in Greece and Hunting Restoration
Ladies and Gentlemen
On November 14, 2007, the Greek Government have violated a decree of the Supreme Administrative Court of Greece (“Symvoulio tis Epikrateias”) regarding a provisional total ban on hunting, and have permitted anew hunting throughout Greece, even in the heavily devastated areas of last summer’s unprecedented fires (imposing locally some minor restrictions). The related Ministerial Decree has been signed by the Minister of Agricultural Development m. K. Kiltidis.
We live in an era of rapid climatic changes originating in the human activities and having tremendous and catastrophic consequences for the whole Planet’s ecosystems. Last summer, unprecedentedly disastrous fires have devastated 30,000 hectars of wild forest and agricultural land in Greece, bringing a lot of wildlife species to the borders of extinction, by the means of decimating their populations and destroying their natural habitats.
Having considered the above arguments, we regard the aforementioned arbitrary decision of Minister Kiltidis and of the Greek Government on hunting feloniously disastrous, and we kindly ask for your proper action.
With Honour
(full name and address)
ΠΡΟΣ:
Τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso
Τον Επίτροπο Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρο Δήμα
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
ΘΕΜΑ:
Οι πρόσφατες άνευ προηγουμένου περιβαλλοντικές καταστροφές στην Ελλάδα και η επανανομιμοποίηση του κυνηγιού
ο
Κυρίες και Κύριοι
Στις 14 Νοεμβρίου 2007 η Ελληνική Κυβέρνηση παραβίασε την απόφαση του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου της Ελλάδας (του Συμβουλίου της Επικρατείας) για καθολική προσωρινή αναστολή του κυνηγιού, και επέτρεψε εκ νέου το κυνήγι σε όλη την ελληνική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων και των πυρόπληκτων περιοχών του φετινού καλοκαιριού (με κάποιους επουσιώδεις περιορισμούς). Την σχετική Υπουργική Απόφαση υπέγραψε ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κ. Κιλτίδης.
Βρισκόμαστε σε μιαν εποχή ραγδαίων ανθρωπογενών κλιματικών αλλαγών, με τεράστιες και καταστροφικές συνέπειες για τα οικοσυστήματα του Πλανήτη. Το περσινό καλοκαίρι πρωτοφανούς έκτασης πυρκαγιές έκαψαν 3.000.000 στρέμματα στην Ελλάδα, και έφεραν πολλά είδη άγριων ζώων στα όρια της επιβίωσης, αποδεκατίζοντας τους πληθυσμούς τους και καταστρέφοντας τους βιοτόπους τους.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, θεωρούμε την ανωτέρω αυθαίρετη κίνηση της Ελληνικής Κυβέρνησης δια του Υφυπουργού κ. Κιλτίδη εγκληματικά καταστροφική για την άγρια πανίδα και για το περιβάλλον γενικότερα, και παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες.
Με τιμή
(ονοματεπώνυμο, πλήρης διεύθυνση)
Γιατί το να μην αντιδράς σε ένα ΕΓΚΛΗΜΑ σε κάνει συνυπεύθυνο γι αυτό.
Μαύρος Γάτος
ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΣ:
sg-web-president@ec.europa.eu
(το email του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso)
stavros.dimas@ec.europa.eu
(το email του Επίτροπου Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρου Δήμα)
http://blogs.ec.europa.eu/dimas/ (το blog του Επιτρόπου Περιβάλλοντος Σταύρου Δήμα)
και η φόρμα επικοινωνίας με τους πολίτες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Κοινοποιήστε το και στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ
TO:
1. M. José Manuel Barroso, President of the European Commission
2. M. Stavros Dimas, EU Commissioner for the Environment
3. The European Parliament
REGARDING:
Unprecedented Environmental Disasters in Greece and Hunting Restoration
Ladies and Gentlemen
On November 14, 2007, the Greek Government have violated a decree of the Supreme Administrative Court of Greece (“Symvoulio tis Epikrateias”) regarding a provisional total ban on hunting, and have permitted anew hunting throughout Greece, even in the heavily devastated areas of last summer’s unprecedented fires (imposing locally some minor restrictions). The related Ministerial Decree has been signed by the Minister of Agricultural Development m. K. Kiltidis.
We live in an era of rapid climatic changes originating in the human activities and having tremendous and catastrophic consequences for the whole Planet’s ecosystems. Last summer, unprecedentedly disastrous fires have devastated 30,000 hectars of wild forest and agricultural land in Greece, bringing a lot of wildlife species to the borders of extinction, by the means of decimating their populations and destroying their natural habitats.
Having considered the above arguments, we regard the aforementioned arbitrary decision of Minister Kiltidis and of the Greek Government on hunting feloniously disastrous, and we kindly ask for your proper action.
With Honour
(full name and address)
ΠΡΟΣ:
Τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso
Τον Επίτροπο Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρο Δήμα
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
ΘΕΜΑ:
Οι πρόσφατες άνευ προηγουμένου περιβαλλοντικές καταστροφές στην Ελλάδα και η επανανομιμοποίηση του κυνηγιού
ο
Κυρίες και Κύριοι
Στις 14 Νοεμβρίου 2007 η Ελληνική Κυβέρνηση παραβίασε την απόφαση του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου της Ελλάδας (του Συμβουλίου της Επικρατείας) για καθολική προσωρινή αναστολή του κυνηγιού, και επέτρεψε εκ νέου το κυνήγι σε όλη την ελληνική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων και των πυρόπληκτων περιοχών του φετινού καλοκαιριού (με κάποιους επουσιώδεις περιορισμούς). Την σχετική Υπουργική Απόφαση υπέγραψε ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κ. Κιλτίδης.
Βρισκόμαστε σε μιαν εποχή ραγδαίων ανθρωπογενών κλιματικών αλλαγών, με τεράστιες και καταστροφικές συνέπειες για τα οικοσυστήματα του Πλανήτη. Το περσινό καλοκαίρι πρωτοφανούς έκτασης πυρκαγιές έκαψαν 3.000.000 στρέμματα στην Ελλάδα, και έφεραν πολλά είδη άγριων ζώων στα όρια της επιβίωσης, αποδεκατίζοντας τους πληθυσμούς τους και καταστρέφοντας τους βιοτόπους τους.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, θεωρούμε την ανωτέρω αυθαίρετη κίνηση της Ελληνικής Κυβέρνησης δια του Υφυπουργού κ. Κιλτίδη εγκληματικά καταστροφική για την άγρια πανίδα και για το περιβάλλον γενικότερα, και παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες.
Με τιμή
(ονοματεπώνυμο, πλήρης διεύθυνση)
Κυριακή, Νοεμβρίου 18, 2007
17 του μήνα Νοέμβρη....
...ποιά χρονολογία άραγε???
Ο Νικόλας είχε αρραβωνιαστεί την Αννα μέσα στην ταραγμένη εποχή του εμφυλίου.Αγαπούσε με πάθος ο ένας τον άλλον με όλη την δύναμη του έρωτα που προσδιορίζει η νιότη.
Εκείνος έκανε τις επαναστάσεις του και διάλεξε την μεριά των χαμένων.Εκείνη καρτερούσε τις καλύτερες μέρες....που ποτέ δεν ήρθαν.
Ο Νικόλας δεν έφυγε στην Τασκένδη με τα συντρόφια του.Τον έκλεισαν στο Γεντί-κουλέ,ως ύποπτο για την απόπειρα δολοφονίας του αντιβασιλέα Δαμασκηνού κι η Αννα πότιζε με δάκρυα τα προικιά που κεντούσε τα βράδια κάνοντας ευχές και προσευχές στους αγγέλους.
Μόνη συντροφιά του Νικόλα στην φυλακή ο Ιταλός ο Λουίτζι,ο συγκρατούμενος και η Τασία η αδελφή του που πήγαινε το καθημερινό φαγητό,που το μοιράζονταν οι δύο φυλακισμένοι.
Οταν έγινε η δίκη του ξαναείδε την Αννα μετά απο πολύ καιρό.Τον ικέτευσε να φύγουν στο παραπέτασμα."ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ" της είπε.Δεν είμαι εγκληματίας για να δραπετεύσω.Στην χώρα μου και στον αγώνα μου θα μείνω μέχρι να πεθάνω.Κι έτσι έγινε...
Με κόκκινη γραβάτα και κόκκινο λουλούδι στο πέτο(που το βρήκε άραγε)πήγε στο δικαστήριο.Το κόμμα ήταν ο μεγάλος απών...(τ'ακούς Δαμανάκη και Παπαρήγα και ο,τι σκατά είστε εσείς που θέλετε την κουτάλα μόνο?)
Τον έβγαλαν υπο επιτήρηση της αστυνομίας με εγγύηση 60000 δραχμές που μαζεύτηκαν απο τους φτωχότερους των φτωχότερων συγγενών και φίλων.Ξαναμπλέχτηκε πάλι με τις ιδέες του και τις εμμονές του για την ισότητα των ανθρώπων,και οι γονείς της Αννας την πάντρεψαν για να ξεφύγει πια απο τον Νικόλα τον ληστή.
Ανταλλάξανε κάποια γράμματα,αλλά ήταν πια αργά και για τους δύο.
Ο Νικόλας ο ληστής πέθανε στα 26 του φτύνοντας και καταπίνοντας το αίμα της φυματίωσης που του χάρισε η πατρίδα-Ελλαδα μέσα στο γεντι-κουλέ.
Κι επειδή"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"όπως λέει και ο Ανδρέας Κάλβος,το hasta siempre νομίζω πως πάει καλύτερα για τον θειό μου τον Νικόλα(που ποτέ δεν τον γνώρισα) που ξόδεψε την ζωή και άφησε να τον απαρνηθεί η Αννα για τα πιστεύω του.Κάτι σαν τον Ερνέστο ήταν κι αυτός....Χαμένος.Νόμιζε πως θα φτιάξει εναν καλύτερο κόσμο.
17 του Νοέμβρη κλαίνε οι ψυχές πάντα για την ανθρώπινη καταπίεση,την ανισότητα και την αδικία.....
Hasta siempre
Ο Νικόλας είχε αρραβωνιαστεί την Αννα μέσα στην ταραγμένη εποχή του εμφυλίου.Αγαπούσε με πάθος ο ένας τον άλλον με όλη την δύναμη του έρωτα που προσδιορίζει η νιότη.
Εκείνος έκανε τις επαναστάσεις του και διάλεξε την μεριά των χαμένων.Εκείνη καρτερούσε τις καλύτερες μέρες....που ποτέ δεν ήρθαν.
Ο Νικόλας δεν έφυγε στην Τασκένδη με τα συντρόφια του.Τον έκλεισαν στο Γεντί-κουλέ,ως ύποπτο για την απόπειρα δολοφονίας του αντιβασιλέα Δαμασκηνού κι η Αννα πότιζε με δάκρυα τα προικιά που κεντούσε τα βράδια κάνοντας ευχές και προσευχές στους αγγέλους.
Μόνη συντροφιά του Νικόλα στην φυλακή ο Ιταλός ο Λουίτζι,ο συγκρατούμενος και η Τασία η αδελφή του που πήγαινε το καθημερινό φαγητό,που το μοιράζονταν οι δύο φυλακισμένοι.
Οταν έγινε η δίκη του ξαναείδε την Αννα μετά απο πολύ καιρό.Τον ικέτευσε να φύγουν στο παραπέτασμα."ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ" της είπε.Δεν είμαι εγκληματίας για να δραπετεύσω.Στην χώρα μου και στον αγώνα μου θα μείνω μέχρι να πεθάνω.Κι έτσι έγινε...
Με κόκκινη γραβάτα και κόκκινο λουλούδι στο πέτο(που το βρήκε άραγε)πήγε στο δικαστήριο.Το κόμμα ήταν ο μεγάλος απών...(τ'ακούς Δαμανάκη και Παπαρήγα και ο,τι σκατά είστε εσείς που θέλετε την κουτάλα μόνο?)
Τον έβγαλαν υπο επιτήρηση της αστυνομίας με εγγύηση 60000 δραχμές που μαζεύτηκαν απο τους φτωχότερους των φτωχότερων συγγενών και φίλων.Ξαναμπλέχτηκε πάλι με τις ιδέες του και τις εμμονές του για την ισότητα των ανθρώπων,και οι γονείς της Αννας την πάντρεψαν για να ξεφύγει πια απο τον Νικόλα τον ληστή.
Ανταλλάξανε κάποια γράμματα,αλλά ήταν πια αργά και για τους δύο.
Ο Νικόλας ο ληστής πέθανε στα 26 του φτύνοντας και καταπίνοντας το αίμα της φυματίωσης που του χάρισε η πατρίδα-Ελλαδα μέσα στο γεντι-κουλέ.
Κι επειδή"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"όπως λέει και ο Ανδρέας Κάλβος,το hasta siempre νομίζω πως πάει καλύτερα για τον θειό μου τον Νικόλα(που ποτέ δεν τον γνώρισα) που ξόδεψε την ζωή και άφησε να τον απαρνηθεί η Αννα για τα πιστεύω του.Κάτι σαν τον Ερνέστο ήταν κι αυτός....Χαμένος.Νόμιζε πως θα φτιάξει εναν καλύτερο κόσμο.
17 του Νοέμβρη κλαίνε οι ψυχές πάντα για την ανθρώπινη καταπίεση,την ανισότητα και την αδικία.....
Hasta siempre
Πέμπτη, Νοεμβρίου 15, 2007
Το ροζ φόρεμα
Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο.
Όλοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δει γιατί έμοιαζε να
είναι τόσο θλιμμένο. Ντυμένο με ένα φθαρμένο ροζ φορεματάκι, ξυπόλυτο
και βρώμικο, το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθούσε τους
ανθρώπους που περνούσαν. Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει. Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη.
Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε.
Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο. Ήθελα να
δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί.
Και ναι, ήταν εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την
προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα.
Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι. Εξάλλου
ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει ένα
μικρό παιδί ολομόναχο.
Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δω την πλάτη του κοριτσιού. Είχε ένα
περίεργο σχήμα. Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την
προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμία προσπάθεια να της μιλήσουν.
Οι παραμορφώσεις δεν είναι καλοδεχούμενες στην κοινωνία μας, και αυτό
οδηγεί στον αποκλεισμό αυτών που είναι διαφορετικοί.
Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να
αποφύγει tο εξεταστικό βλέμμα μου. Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το
σχήμα της πλάτης της. Είχε κάτι περίεργο, που έμοιαζε σαν μια παράξενη
καμπούρα. Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει. Ήμουν εκεί για να
την βοηθήσω, για να μιλήσουμε.
Έκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα 'γειά'. Το μικρό
κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο
απάντησε 'γειά'. Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή ντροπαλά.
Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο
άδειασε από κόσμο.
Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη.
Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε
"γιατί είμαι διαφορετική".
"Αυτό είναι αλήθεια" είπα εγώ χαμογελώντας.
"Το ξέρω" είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο.
"Μικρή μου" της είπα, "μου θυμίζεις έναν γλυκό και αθώο άγγελο".
Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε "αλήθεια το λές?"
"Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελος που στάλθηκε να φυλάει
τους ανθρώπους που περνούν".
Εκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι.
Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε την πλάτη του ροζ της φορέματος και από μέσα
βγήκαν και απλώθηκαν δύο λευκά φτερά, "ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο
δικός σου φύλακας άγγελος".
Έμεινα άφωνος, σίγουρος πως όλα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου.
Τότε το κορίτσι είπε "Για μία φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός από
τον εαυτό σου. Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε".
Σηκώθηκα τότε όρθιος και είπα " Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε
να βοηθήσει έναν άγγελο;"
Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε "Είσαι ο μόνος που μπορούσε να με δει" και
μετά εξαφανίστηκε.
Και μ' αυτό η ζωή μου άλλαξε ριζικά.
Έτσι, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις κανένα, να θυμάσαι ότι ο άγγελος σου
είναι κοντά σου και σε προσέχει.
Όπως λέει και η ιστορία, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον .....
Και ο καθένας από τους φίλους σου είναι ένας άγγελος με τον δικό του
τρόπο....
σ.σ. Ευχαριστώ τη φίλη μου Σία που μου έστειλε αυτό το μήνυμα. Με συγκίνηση το αφιερώνω σε όλους μας, όπως και το παρακάτω τραγούδι! Μαριαλένα
Toni Braxton - How could an angel break my heart
Όλοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δει γιατί έμοιαζε να
είναι τόσο θλιμμένο. Ντυμένο με ένα φθαρμένο ροζ φορεματάκι, ξυπόλυτο
και βρώμικο, το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθούσε τους
ανθρώπους που περνούσαν. Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει. Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη.
Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε.
Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο. Ήθελα να
δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί.
Και ναι, ήταν εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την
προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα.
Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι. Εξάλλου
ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει ένα
μικρό παιδί ολομόναχο.
Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δω την πλάτη του κοριτσιού. Είχε ένα
περίεργο σχήμα. Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την
προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμία προσπάθεια να της μιλήσουν.
Οι παραμορφώσεις δεν είναι καλοδεχούμενες στην κοινωνία μας, και αυτό
οδηγεί στον αποκλεισμό αυτών που είναι διαφορετικοί.
Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να
αποφύγει tο εξεταστικό βλέμμα μου. Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το
σχήμα της πλάτης της. Είχε κάτι περίεργο, που έμοιαζε σαν μια παράξενη
καμπούρα. Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει. Ήμουν εκεί για να
την βοηθήσω, για να μιλήσουμε.
Έκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα 'γειά'. Το μικρό
κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο
απάντησε 'γειά'. Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή ντροπαλά.
Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο
άδειασε από κόσμο.
Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη.
Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε
"γιατί είμαι διαφορετική".
"Αυτό είναι αλήθεια" είπα εγώ χαμογελώντας.
"Το ξέρω" είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο.
"Μικρή μου" της είπα, "μου θυμίζεις έναν γλυκό και αθώο άγγελο".
Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε "αλήθεια το λές?"
"Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελος που στάλθηκε να φυλάει
τους ανθρώπους που περνούν".
Εκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι.
Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε την πλάτη του ροζ της φορέματος και από μέσα
βγήκαν και απλώθηκαν δύο λευκά φτερά, "ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο
δικός σου φύλακας άγγελος".
Έμεινα άφωνος, σίγουρος πως όλα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου.
Τότε το κορίτσι είπε "Για μία φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός από
τον εαυτό σου. Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε".
Σηκώθηκα τότε όρθιος και είπα " Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε
να βοηθήσει έναν άγγελο;"
Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε "Είσαι ο μόνος που μπορούσε να με δει" και
μετά εξαφανίστηκε.
Και μ' αυτό η ζωή μου άλλαξε ριζικά.
Έτσι, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις κανένα, να θυμάσαι ότι ο άγγελος σου
είναι κοντά σου και σε προσέχει.
Όπως λέει και η ιστορία, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον .....
Και ο καθένας από τους φίλους σου είναι ένας άγγελος με τον δικό του
τρόπο....
σ.σ. Ευχαριστώ τη φίλη μου Σία που μου έστειλε αυτό το μήνυμα. Με συγκίνηση το αφιερώνω σε όλους μας, όπως και το παρακάτω τραγούδι! Μαριαλένα
|
Toni Braxton - How could an angel break my heart
Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007
Δεν γεράσαμε ακόμα....
...και δεν γίναμε αναπαυόμενοι και αναίσθητοι.
Μπορούμε να ξεσηκώσουμε τους ανθρώπους και να πούμε:no more excuses....
Στην αδικία......
Μπορούμε να ξεσηκώσουμε τους ανθρώπους και να πούμε:no more excuses....
Στην αδικία......
Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007
Κάποιος είπε...
Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ενα αστέρι κατοικεί...
Μακριά είναι τα αστέρια...
...ας ψάξουμε καλύτερα στην Γη!!!
Μακριά είναι τα αστέρια...
...ας ψάξουμε καλύτερα στην Γη!!!
Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007
Οι άνδρες περνούν μαμά...
Tamara de Lempicka: "Man In Overcoat", 1928
Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου & Didier Barbelivien
Μουσική: Francois Bernheim
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Μου στέλνουν πάντα καρτ-ποστάλ
Από νησιά, μαμά.
Κι είναι πολύ συχνά,
Μποέμ αρτίστες, μουσικοί
Αμήχανα παιδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Προσφέρουν δώματα με θέα
Σε βαθειά νερά.
Τους νιώθω μυστικά,
Να επιθυμούν ωκεανούς
Μα πάει η καρδιά ρηχά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Πώς θα'θελα να φέρω κάποιον
λίγο πιο κοντά.
Μ'αυτοί περνούν, μαμά,
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Αστέρια που αφήνουν ίχνη
οι νύχτες του έρωτα.
Με βία που ζητά,
Ενός αδέσποτου παιδιού
Να κλέψει την καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Πώς θα'θελα να φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά.
Μ'αυτοί περνούν, μαμά.
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Μ'ένα χαμόγελο που μοιάζει με γκριμάτσα πια.
Κι αφού χτυπούν, μαμά,
Μ'αφήνουν με τα όνειρά μου,
Μόνη μου ξανά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Τί θα κερδίσω αν φέρω κάποιον
Λίγο πιο κοντά.
Αφού περνούν, μαμά
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Marialena, 6/6/2007
(συγκλονιστικοί στίχοι, παλιά δεν τους αντιλαμβανόμουν, μα ήλθε η ώρα να μιλήσουν κατευθείαν στη καρδιά...)
Update: 25/10/2007
(διαβάστε σας παρακαλώ, χωρίς τη συνοδεία μουσικής αυτούς τους στίχους. Όχι γιατί το τραγούδι από τη φωνή της Χαρούλας ή της Τάνιας Τσανακλίδου δεν είναι συγκλονιστικό, ειδικά σε εμάς τις γυναίκες που δεν είμαστε πια 20χρονα μπουμπούκια, αλλά γιατί είναι τόσο, μα τόσο αληθινοί... κι ας πονάνε κι ας αφήνουν μια πικρή γεύση συνειδητοποίησης στο τέλος).
"Τι θα κερδίσω αν φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά, αφού περνούν μαμά..." αφιερωμένο!
per un cuore molto tristesse e melancholica... per me, per te, per tutti!
Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007
Losing my religion
R.E.M. - Losing My Religion (Original)
Ooh, Life is bigger
It's bigger than you
And you are not me
The lengths that I will go to
The distance in your eyes
Oh no I've said too much, I set it up.
That's me in the corner
That's me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep a wiev
And I don't know if I can do it
Oh no I've said too much
I haven't said enough
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try
Every whisper
Of every waking hour I'm
Choosing my confessions
Trying to keep an eye on you
Like a hurt lost and blinded fool,
fool
Oh no I've said too much, I set it up
Consider this, consider this
The hint of the century
Consider this
The slip, it brought me
to my knees, failed
What if all these fantasies
Come flailing aground
Now I've said too much
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try
But that was just a dream
That was just a dream
That's me in the corner
That's me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep a view
And I don't know if I can do it
Oh no I've said too much
I hadn't said enough
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try
But that was just a dream
To Try, Cry, Fly, Try
That was just a dream
Just a dream
Just a dream, dream
σ.σ. Το άκουσα ξανά μετά από καιρό, ίσως και χρόνια, θαύμασα την εικαστική αρτιότητα του βίντεο κλιπ και θυμήθηκα πόσο με ξεσηκώνει κάθε φορά που το ακούω...
Losing my religion, χάνω τη θρησκεία μου, τη πίστη μου, χάνω τον κόσμο όπως τον ξέρω, μέσα στο όνειρό μου, όπως λέει και στους στίχους. Αλλά όπως καταλήγει, ήταν απλά ένα όνειρο, μονάχα ένα όνειρο...
Καλή ακρόαση, καλό ταξίδεμα στη μαγεία του, Μαριαλένα
Δευτέρα, Οκτωβρίου 01, 2007
Το Ταξίδι
"Είναι καλό να υπάρχει τερματισμός στο ταξίδι που εξελίσσεται,
μα είναι το ίδιο το ταξίδι που μετράει στο τέλος"
|
Κωνσταντίνος Καβάφης - Ιθάκη (απαγγελία)
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007
μην πεθάνεις
Να μην το αφήσουμε να πεθάνει
ούτε να αργοπεθαίνει αβοήθητο
Ανάσα από τις ανάσες μας να του δώσουμε
λίγο από το ελάχιστό μας να προσφέρουμε
θα γίνει πάλι όμορφο και θα μας τα δώσει πίσω όλα
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007
Θα ήθελα να ξεχάσω...
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟ - ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ...
Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Ο !!!
21/8/2007
"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...
ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ....!!!
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΡΑΒΗΧΤHΚΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΜΕΝΑ ΔΑΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ...... ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.....
Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Ο !!!
21/8/2007
"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...
ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ....!!!
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΡΑΒΗΧΤHΚΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΜΕΝΑ ΔΑΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ...... ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.....
Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007
Δευτέρα, Ιουλίου 16, 2007
Κάποιες νηφάλιες σκέψεις για την Πάρνηθα
Του Νίκου Μάργαρη, καθηγητή στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντή της ελληνικής έκδοσης του «Νational Geographic»
1.Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα
Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.
2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές
Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.
3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές
Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.
4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι
Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.
Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.
5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας
Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.
6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων
Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;
Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.
7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα, ούτε αναδασώσεις
Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.
Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμύρων κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.
Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.
Ρέκβιεμ για την Πάρνηθα!
1.Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα
Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.
2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές
Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.
3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές
Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.
4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι
Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.
Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.
5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας
Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.
6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων
Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;
Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.
7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα, ούτε αναδασώσεις
Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.
Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμύρων κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.
Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.
Ρέκβιεμ για την Πάρνηθα!
Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007
Μην μείνεις αμέτοχος!
Κυριακή 8 Ιουλίου και ώρα 7 το απόγευμα όλοι έξω από την Βουλή.
Απαίτησε την αναδάσωση όλων των καμένων εκτάσεων.
Μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες απαίτησε δράση τώρα .
Μην μείνεις άπραγος αυτή τη φορά .Πρόωθησε αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους μπορείς και κατέβα στους δρόμους στην πιο μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον.
Ψηφίστε εδώ για να μην μείνετε αμέτοχοι στη δράση! Μας αφορά όλους η πρωτοβουλία:
Actclik.com
Links: Πάρνηθα: η επόμενη μέρα! στο Χαμομηλάκι
Σώσαμε το Καζίνο, χάσαμε το Δάσος: ANIMA.GR
Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007
Μια νυχτα με πανσεληνο ο Ιουλης μυρισε θανατο...
Ξαπλωσα διπλα στο μισοσβησμενο αποτσιγαρο και μυρισα το αρωμα απο το κραγιον.
Μμμμμμ!!!!σαν γιασεμί μυριζε..
Δεν ειχα ορεξη για παιγνιδια σημερα.
Η μανα μου κοιμοταν μεσα στα κοκκινα πεπλα της μετα την χθεσινη της κοπιαστικη δουλεια.
Με κοιταξε με το επιτιμητικο της υφος οταν επεστρεψε και ειπε:Την επομενη φορα ετοιμασου να ερθεις μαζι μου.Μεγαλωσες πια....θελω την βοηθεια σου
Εστρεψα το βλεμμα μου στον ουρανο γεματη απογνωση.
Μια απαντηση ηθελα .Που θα πηγαινα?Τι επρεπε να κανω?
Μπαμπάκααααα....φωναξα.
Ο πατερας μου ο Κεραυνος εκρυψε τα ηλεκτρικα του φορτία,αγκαλιασε τις αδελφες-θείτσες -μου,την Αστραπη και την Βροντη και ηρθε να με παρει στα γονατα του και να ρωτησει
-Τι σε αποσχολει σπλαχγνο μου και με κραζεις να κατεβω απο τα ουρανια δωματα μου?
-Η μητερα,η μητερα θελει να με παρει μαζι της στα ταξειδια...
--Ακου καρδια μου και μη χολοσκας,οι νομοι τεθηκαν πριν απο αιωνες.Πρεπει να τους μαθεις και να τους ακολουθησεις πριν πας μαζι της στα ταξειδια.
>Οταν οι Θεοι εθεσαν σε περιορισμο την Μανα σου την Φωτια,βρεθηκε καποιος που προτιμησε να αιμορραγει μεχρι θανατου δεμενος σε αλυσιδες,και ενω του ετρωγε τα σπλαχνα ενα αρπακτικο πτηνο,εκεινος επλαθε ονειρα για αυτο το τόσο διαφορετικο είδος που λεγεται"ΑΝΘΡΩΠΟΣ"<
-Μπαμπάκα αυτη η μυρωδια στις πευκοβελονες που με κανουν να θελω να παιξω με τα χρωματα και την σταχτη ανθρωπινη ειναι?
-Ναι καρδουλα μου,ανθρωπινη και μοναδικη....Υπεροχη και απανθρωπη..
-Δεν θελω ομως να καψω τα αποτσιγαρα με το κραγιον που μυριζουν τοσο ομορφα...
Ουτε ολα αυτα που αφηνουν οταν φευγουν τα ανθρωπινα οντα.Σερνομαι πισω τους και τους αναζητω..Περιμενω να σκεπασω με σταχτη τα αποκαιδια τους για να μην τα βρει η Μητερα.
Τ'αγαπαω αυτα τα οντα με τα ομορφα ματια και τα λαμπερα μαλλια...
-Μαθε να ξεχωριζεις γλυκεια μου Σπιθα.
Αυτα τα οντα που εσυ βρισκεις υπεροχα εχασαν τον προσανατολισμο και την θεικη καταγωγη τους.Ουτε εκεινον που τους εδωσε την μανα σου την Φωτια,σαν δωρο θυμουνται πια...Την καταντησαν μια φονισσα,μισητή και αποκρουστικη.Την σερνουν με μια πυρινη αλυσιδα και την εκαναν ενα αδηφαγο τερας που υπαρχει πια μονο μεσα απο την καταστροφη.Ετσι την καταντησαν να εχει υποσταση και ζωη.Κι αυτη αποξεχαστηκε μεσα στην καταστροφη που της επεβαλαν σαν σκοπο υπαρξης.
Θα καταλαβεις σιγα σιγα....
Αυτα τα οντα μας ορίζουν πλεον!
Γιναμε το παιγνιδι τους,αδυναμοι να αντιδρασουμε,αλοιμονο...
.....Μπαμπακα,μπαμπακαααααααααααααα
Δεν θελω να ξαναπαω στα ταξειδια με την Μητερα...
-Γιατι καρδουλα μου ?τι σε πικραινει?
-Ειναι κι αλλα οντα μπαμπούλη μου.Τα αγκαλιαζω και ξετυλιγω το κοκκινο φουστανι που μου χαρισε η Μητερα για το πρωτο ταξειδι μαζι της,κι ενω εγω χορευω μπροστα τους για να με θαυμασουν μεσα απο την ομορφια μου εκεινα κλαινε και κλεινουν τα ομορφα ματια τους και σωπαινουν...σωπαινουν..
Καμμια λεξη,,,μονο μια ταραχη και μια αγωνια μεσα απο εκεινο το μονοπατι που εμαθα πια που οδηγει.Η ανυπαρξεια,ο θανατος και η αδικη απωλεια της υπαρξης τους ειναι μπαμπακα μου...Και φταιω εγω.....
Με ποναει,ποναει μπαμπούλι μου....
Η Σπιθα θελει να αναπαυθει πια πατερα μου.
Θελω να κοιμηθω κατω απο τα πλατανια στις νεροσυρμες.
Θελω να ξεντυθω τα πορφυρα μου ρουχα.
Θελω να ξεπλυνω τον πονο της υπερτατης αγωνιας που ειδα στα υγρα ματια εκεινων των όντων που εσβησε το βλεμμα τους μεσα στην φλεγομενη αγκαλια μου.
Θελω να φυγω πια......
Με κουρασε η αγωνια και η καταστροφη που δινω....
Κανενας δεν με αγαπαει μπαμπακα μου...
Αλλάουτε εγω αγαπαω πια εμενα...
Ο Κεραυνος σκουπισε ενα κρυφο δακρυ.
Εδιωξε τις αδελφες του απο τα δωματα και καλεσε την Μητερα-Φωτια.
Δεν ειπωθηκε λεξη.....
Οταν η Σπιθα αντικρυσε την φλεγομενη Μητερα ενα "γιατι"ζωγραφιστηκε στα πυρινα μάρμαρα της θεεικης κατοικιας ....
Εκεινη,η Υπεροχη χρυσοκοκκινη θεα δεν απαντησε με λογια..
Σηκωσε το πορφυρο δαχτυλο της και σημαδεψε το γρανιτενιο πατωμα με ανεξιτηλα γραμματα που γραφτηκαν μεσα απο την αγωνια και την αναζητηση της υπαρξης τους
Αιμα και φωτια χαραξε τις λεξεις της Μητερας.
"Ειμαστε δεσμιοι αυτων των υπεροχων και συναμα ελεεινων υπαρξεων."
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!
Η Μητερα σηκωθηκε να φυγει.Απλωσε το χερι της για να σβησει τα γραφομενα αλλά η Σπιθα δεν την αφησε να το κανει.Κοιταξε τον Κεραυνο και μιλησαν με την γλωσσα της καρδιας.Εκεινος κατεβασε το κεφαλι και εδωσε την συγκαταθεση του.
Και τοτε η Σπιθα που η μοιρα πια της ειχε ορισει να γινει το υποχειριο των οντων που τοσο αγαπουσε,ξεντυθηκε το φλεγομενο πορφυρο της ρουχο,αγκαλιασε την Μητερα και ορκο της εθεσε,γυμνη και ανυπερασπιστη,μεσα στην αγκαλια της Φονισας Μανας της.
"Οταν θα βρω ενα απο αυτα τα οντα να μας αντισταθει θα σε παρω να φυγουμε μαζι στην χωρα του"ποτέ"Εκει απο οπου ηρθαμε.Εκει οπου ανηκουμε.
Η Μητερα την αγκαλιασε και κοιταξε τον Κεραυνο.
-Μαζι θα ειμαστε παντα,αγαπημενες μου....
-Μαζι Μητερα
-Μαζι καλη μου και φιλοπονη Σπιθα.
Πρεπει να βρουμε τους ανθρωπους που θα μας διωξουν πια στην χωρα του"ποτέ ποτέ"
ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ?
Μμμμμμ!!!!σαν γιασεμί μυριζε..
Δεν ειχα ορεξη για παιγνιδια σημερα.
Η μανα μου κοιμοταν μεσα στα κοκκινα πεπλα της μετα την χθεσινη της κοπιαστικη δουλεια.
Με κοιταξε με το επιτιμητικο της υφος οταν επεστρεψε και ειπε:Την επομενη φορα ετοιμασου να ερθεις μαζι μου.Μεγαλωσες πια....θελω την βοηθεια σου
Εστρεψα το βλεμμα μου στον ουρανο γεματη απογνωση.
Μια απαντηση ηθελα .Που θα πηγαινα?Τι επρεπε να κανω?
Μπαμπάκααααα....φωναξα.
Ο πατερας μου ο Κεραυνος εκρυψε τα ηλεκτρικα του φορτία,αγκαλιασε τις αδελφες-θείτσες -μου,την Αστραπη και την Βροντη και ηρθε να με παρει στα γονατα του και να ρωτησει
-Τι σε αποσχολει σπλαχγνο μου και με κραζεις να κατεβω απο τα ουρανια δωματα μου?
-Η μητερα,η μητερα θελει να με παρει μαζι της στα ταξειδια...
--Ακου καρδια μου και μη χολοσκας,οι νομοι τεθηκαν πριν απο αιωνες.Πρεπει να τους μαθεις και να τους ακολουθησεις πριν πας μαζι της στα ταξειδια.
>Οταν οι Θεοι εθεσαν σε περιορισμο την Μανα σου την Φωτια,βρεθηκε καποιος που προτιμησε να αιμορραγει μεχρι θανατου δεμενος σε αλυσιδες,και ενω του ετρωγε τα σπλαχνα ενα αρπακτικο πτηνο,εκεινος επλαθε ονειρα για αυτο το τόσο διαφορετικο είδος που λεγεται"ΑΝΘΡΩΠΟΣ"<
-Μπαμπάκα αυτη η μυρωδια στις πευκοβελονες που με κανουν να θελω να παιξω με τα χρωματα και την σταχτη ανθρωπινη ειναι?
-Ναι καρδουλα μου,ανθρωπινη και μοναδικη....Υπεροχη και απανθρωπη..
-Δεν θελω ομως να καψω τα αποτσιγαρα με το κραγιον που μυριζουν τοσο ομορφα...
Ουτε ολα αυτα που αφηνουν οταν φευγουν τα ανθρωπινα οντα.Σερνομαι πισω τους και τους αναζητω..Περιμενω να σκεπασω με σταχτη τα αποκαιδια τους για να μην τα βρει η Μητερα.
Τ'αγαπαω αυτα τα οντα με τα ομορφα ματια και τα λαμπερα μαλλια...
-Μαθε να ξεχωριζεις γλυκεια μου Σπιθα.
Αυτα τα οντα που εσυ βρισκεις υπεροχα εχασαν τον προσανατολισμο και την θεικη καταγωγη τους.Ουτε εκεινον που τους εδωσε την μανα σου την Φωτια,σαν δωρο θυμουνται πια...Την καταντησαν μια φονισσα,μισητή και αποκρουστικη.Την σερνουν με μια πυρινη αλυσιδα και την εκαναν ενα αδηφαγο τερας που υπαρχει πια μονο μεσα απο την καταστροφη.Ετσι την καταντησαν να εχει υποσταση και ζωη.Κι αυτη αποξεχαστηκε μεσα στην καταστροφη που της επεβαλαν σαν σκοπο υπαρξης.
Θα καταλαβεις σιγα σιγα....
Αυτα τα οντα μας ορίζουν πλεον!
Γιναμε το παιγνιδι τους,αδυναμοι να αντιδρασουμε,αλοιμονο...
.....Μπαμπακα,μπαμπακαααααααααααααα
Δεν θελω να ξαναπαω στα ταξειδια με την Μητερα...
-Γιατι καρδουλα μου ?τι σε πικραινει?
-Ειναι κι αλλα οντα μπαμπούλη μου.Τα αγκαλιαζω και ξετυλιγω το κοκκινο φουστανι που μου χαρισε η Μητερα για το πρωτο ταξειδι μαζι της,κι ενω εγω χορευω μπροστα τους για να με θαυμασουν μεσα απο την ομορφια μου εκεινα κλαινε και κλεινουν τα ομορφα ματια τους και σωπαινουν...σωπαινουν..
Καμμια λεξη,,,μονο μια ταραχη και μια αγωνια μεσα απο εκεινο το μονοπατι που εμαθα πια που οδηγει.Η ανυπαρξεια,ο θανατος και η αδικη απωλεια της υπαρξης τους ειναι μπαμπακα μου...Και φταιω εγω.....
Με ποναει,ποναει μπαμπούλι μου....
Η Σπιθα θελει να αναπαυθει πια πατερα μου.
Θελω να κοιμηθω κατω απο τα πλατανια στις νεροσυρμες.
Θελω να ξεντυθω τα πορφυρα μου ρουχα.
Θελω να ξεπλυνω τον πονο της υπερτατης αγωνιας που ειδα στα υγρα ματια εκεινων των όντων που εσβησε το βλεμμα τους μεσα στην φλεγομενη αγκαλια μου.
Θελω να φυγω πια......
Με κουρασε η αγωνια και η καταστροφη που δινω....
Κανενας δεν με αγαπαει μπαμπακα μου...
Αλλάουτε εγω αγαπαω πια εμενα...
Ο Κεραυνος σκουπισε ενα κρυφο δακρυ.
Εδιωξε τις αδελφες του απο τα δωματα και καλεσε την Μητερα-Φωτια.
Δεν ειπωθηκε λεξη.....
Οταν η Σπιθα αντικρυσε την φλεγομενη Μητερα ενα "γιατι"ζωγραφιστηκε στα πυρινα μάρμαρα της θεεικης κατοικιας ....
Εκεινη,η Υπεροχη χρυσοκοκκινη θεα δεν απαντησε με λογια..
Σηκωσε το πορφυρο δαχτυλο της και σημαδεψε το γρανιτενιο πατωμα με ανεξιτηλα γραμματα που γραφτηκαν μεσα απο την αγωνια και την αναζητηση της υπαρξης τους
Αιμα και φωτια χαραξε τις λεξεις της Μητερας.
"Ειμαστε δεσμιοι αυτων των υπεροχων και συναμα ελεεινων υπαρξεων."
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!
Η Μητερα σηκωθηκε να φυγει.Απλωσε το χερι της για να σβησει τα γραφομενα αλλά η Σπιθα δεν την αφησε να το κανει.Κοιταξε τον Κεραυνο και μιλησαν με την γλωσσα της καρδιας.Εκεινος κατεβασε το κεφαλι και εδωσε την συγκαταθεση του.
Και τοτε η Σπιθα που η μοιρα πια της ειχε ορισει να γινει το υποχειριο των οντων που τοσο αγαπουσε,ξεντυθηκε το φλεγομενο πορφυρο της ρουχο,αγκαλιασε την Μητερα και ορκο της εθεσε,γυμνη και ανυπερασπιστη,μεσα στην αγκαλια της Φονισας Μανας της.
"Οταν θα βρω ενα απο αυτα τα οντα να μας αντισταθει θα σε παρω να φυγουμε μαζι στην χωρα του"ποτέ"Εκει απο οπου ηρθαμε.Εκει οπου ανηκουμε.
Η Μητερα την αγκαλιασε και κοιταξε τον Κεραυνο.
-Μαζι θα ειμαστε παντα,αγαπημενες μου....
-Μαζι Μητερα
-Μαζι καλη μου και φιλοπονη Σπιθα.
Πρεπει να βρουμε τους ανθρωπους που θα μας διωξουν πια στην χωρα του"ποτέ ποτέ"
ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ?
Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007
Όλα σ' αγαπάνε...
Ο συνδιασμός αυτών των δύο, η μπαλάντα του Γονίδη με anime ιαπωνικό, είναι απλά κάτι το μαγευτικό. Απολαύστε το, Μαριαλένα
Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007
Φοβάμαι...
Φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
αυτή η ψευδαίσθηση που ζω πως είναι αλήθεια...
αυτή η μοναξιά είναι το πιο σκοτεινό κελί...
αυτή η έλλειψη αγάπης είναι η καταδίκη μου...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
πως κουβαλάω όλα τα βάρη του σύμπαντος κόσμου...
πως δεν υπάρχει σωτηρία κι είναι κρίμα...
πως θα περάσει η ζωή μου έτσι κι όχι αλλιώς...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
και ότι δεν είναι ζωή αυτή που ζω...
και ό,τι και να κάνω είμαι ακόμα εδώ...
και ότι είμαι εγώ αυτή που θα με σώσω...
αν μπορέσω και δεν παραδώσω τα όπλα...
αν τολμήσω να σκεφτώ αλλιώς...
αν πάψω να φοβάμαι...
και αυτό είναι που φοβάμαι πιότερο απ' όλα, σου λέω...
Αφιερωμένο από τους Μπλέ: Φοβάμαι - Καλή Ακρόαση!
Marialena, 11/06/2007
αυτή η ψευδαίσθηση που ζω πως είναι αλήθεια...
αυτή η μοναξιά είναι το πιο σκοτεινό κελί...
αυτή η έλλειψη αγάπης είναι η καταδίκη μου...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
πως κουβαλάω όλα τα βάρη του σύμπαντος κόσμου...
πως δεν υπάρχει σωτηρία κι είναι κρίμα...
πως θα περάσει η ζωή μου έτσι κι όχι αλλιώς...
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι...
και ότι δεν είναι ζωή αυτή που ζω...
και ό,τι και να κάνω είμαι ακόμα εδώ...
και ότι είμαι εγώ αυτή που θα με σώσω...
αν μπορέσω και δεν παραδώσω τα όπλα...
αν τολμήσω να σκεφτώ αλλιώς...
αν πάψω να φοβάμαι...
και αυτό είναι που φοβάμαι πιότερο απ' όλα, σου λέω...
|
Αφιερωμένο από τους Μπλέ: Φοβάμαι - Καλή Ακρόαση!
Marialena, 11/06/2007
Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007
Παρασκευή, Ιουνίου 01, 2007
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
- ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
- ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
- ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
- ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
- ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
- ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
- ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
- ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
ΕΛΛΗΝΕΣ BLOGGERS
Κυριακή, Απριλίου 15, 2007
Το blog μετακόμισε
Μάζεψε τα κείμενα, τις εικόνες, τα σχόλια και τις ωραίες αναμνήσεις και τα πήγε σ' άλλο περιβάλλον. Aρκετά μελαγχολήσαμε σ' αυτό το στέκι.
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε εδώ
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε εδώ
Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007
Πέμπτη, Απριλίου 12, 2007
Σάββατο, Απριλίου 07, 2007
Παρασκευή, Απριλίου 06, 2007
Ο Ύμνος της Αγάπης
Η ερμηνεία της Ανάστασης από την Άσπρη Λέξη
Δεν ξέρω αν η ψυχή μας ανίσταται, ανεβαίνει, υπερβαίνει τα όσα εδώ στη γη την γειώνουν, την προσγειώνουν και την κρατούν σε επαφή με το γήινο και το ανθρώπινο.
Η Ανάσταση του Κυρίου είναι μια μοναδική ευκαιρία, πέραν από τα θρησκευτικά μας πιστεύω, να αναλογιστούμε τι σημαίνει για τον καθένα από εμάς. Όχι μόνο συμβολικά, αλλά πέρα από αυτό και ουσιαστικά.
Η Ανάσταση δείχνει ότι η ψυχή δεν χάνεται μετά την κοίμηση του φυσικού μας σώματος, αλλά θριαμβεύτρια επί του θανάτου, ζει και συνεχίζει να υπάρχει εις τους αιώνας των αιώνων. Δεν έταξε ο Κύριος καλύτερη ζωή ως εκ θαύματος, αλλά έδειξε με τη Θυσία και το Μαρτύριό Του, τον δρόμο προς την Αιωνιότητα.
Χρόνια Πολλά και Καλό Πάσχα σε όλους, με τον Ύμνο της Αγάπης, από τον Πέτρο Γαϊτάνο, στα Θεία Πάθη (2006).
Send this eCard !
Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007
μικρός κόσμος
Πώς είναι να διαβάζεις κάτι και να ξέρεις ότι γράφτηκε για σένα?
Πώς είναι άραγε να κοιτάς μια εικόνα και να είσαι σίγουρος πως χαμογελά σε σένα και μόνο?
Όταν βλέπεις ψυχούλα να ανοίγει σαν τριαντάφυλλο μπροστά σου και ξέρεις πως εσύ είσαι η αιτία?
Χαμογελάς?
Κι όταν η πίκρα κάποιου ξεχειλίζει από κάθε γράμμα, ορμάει πάνω σου και σε τυλίγει… πώς νιώθεις τότε?
Έχουν τόση δύναμη οι λέξεις…
παίζουμε μαζί τους κι εκείνες με τη σειρά τους παίζουν με τα μέσα μας
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος...
Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007
Σαν σε όνειρο...
Η νύστα την έκανε να θέλει να πάει να ξεκουραστεί στο κρεββάτι της. Όλη την ημέρα στο πόδι, αργά το βράδυ ένιωθε την κούραση να την κατακλίζει. Ανόρεκτα κατευθύνθηκε προς τη κρεββατοκάμαρή της, έβγαλε τα ρούχα της, έβαλε ένα ζευγάρι ζεστές πυτζάμες και ξάπλωσε στα κρύα σκεπάσματα. Τεντώθηκε, ένιωσε τα πόδια της βαριά από την ορθοστασία. Ένας αναστεναγμός βγήκε από το στόμα της ξέπνοα και σκεπάστηκε ως επάνω το κεφάλι της με το σεντόνι. Έκλεισε τα μάτια κι αποκοιμήθηκε στο σκοτάδι χωρίς να το καταλάβει πως.
Μέχρι να αποκοιμηθεί είχε τη συνήθεια να στριφογυρνά δεξιά κι αριστερά, μέσα στον ύπνο της άλλωτε το καταλάβαινε πότε το έκανε και άλλωτε όχι. Τα πρωϊνά γελούσε με τα ανακατεμένα στρωσίδια του κρεββατιού της, "σαν αρνί στη σούβλα" γυρνάω, έλεγε μόνη της.
Έχασε την επαφή με τον κόσμο γύρω της και βυθίστηκε στα μονοπάτια του ύπνου όπως κάθε νύχτα. Τα όνειρα δεν της έμεναν πάντα χαραγμένα στη μνήμη της καθώς ξυπνούσε. Σαν σύννεφα έρχονταν και έφευγαν και κάποια ξανάρχονταν σαν τα προσεχώς στο σινεμά. Απόψε, όσο η λογική της κείτονταν παραδωμένη στο υποσυνείδητο, οι αντιστάσεις της χαλάρωσαν. Γλυστρούσε σταδιακά σε ένα όνειρο όπου η πραγματικότητα δεν είχε καμμία σημασία. Είδε ξανά εκείνον στο όνειρό της και ξάφνου ζωντάνεψε εμπρός της σαν σε εικονική πραγματικότητα. Ένιωσε τη λαχτάρα να τον αγγίξει να την πλημμυρίζει, τον φαντάστηκε να βρίσκεται δίπλα της και εκείνη να απλώνει το χέρι και να τον αγγίζει. Ναι, να τον αγγίζει ξανά, τι θεσπέσιο συναίσθημα! Να χαρτογραφεί κάθε ίντσα του κορμιού του με τη παλάμη της, όπως της άρεσε να κάνει κάποτε και τα δάκτυλά της να αναγνωρίζουν σημάδια γνώριμα πάνω του.
Αναστέναξε με ευχαρίστηση, ήταν και πάλι δικός της. Έγειρε στο πλάι του και τον φίλησε, ξανά και ξανά, αργά και ηδονικά, παντού στο πρόσωπό του. "Αγάπη μου, γύρισες!" του αποκρίθηκε, έστω και αν εκείνος στο όνειρο έστεκε βουβός, μα ζωντανός στη φαντασία της.
"Αγάπη μου..." του είπε ξανά ψιθυριστά, ελπίζοντας πως ο έρωτάς του να την συγκλονίσει για μια ακόμα φορά. "Μίλησέ μου, μ' ακούς?" του έλεγε τώρα πια με αγωνία καθώς το όνειρο μεταβαλόταν σε εφιάλτη. "Αγάπη μου" είπε για μια ακόμη φορά απελπισμένα προσπαθώντας να τον κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της και να μην τον χάσει μέσα από τη γλυκιά αίσθηση του πόθου που την είχε κυριεύσει.
Καιγόταν από την επιθυμία να τον κάνει να ζωντανέψει, να τον γευτεί, να μυρίσει τη μυρωδιά των μαλλιών του, τη γλύκα του φιλιού του, να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό του όταν κατάκοπος έγερνε στο στήθος της μετά την κορύφωση στον έρωτα. Θεέ μου, άνθρωπος ήταν κι αυτή, πόσο μπορούσε να αντέξει χωρίς τη παρουσία του στη ζωή της? Έκανε να τον κρατήσει ακόμα πιο σφιχτά και ένιωθε τα χέρια της να γίνονται φράχτες για να τον κρατήσει δίπλα της, εκεί στο κρεββάτι μέσα στο όνειρο.
Και τότε, εκείνος χάθηκε σαν το φύσημα του ανέμου από κοντά της, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή. Έμειναν τα χέρια της να σφιχταγγαλιάζουν το κορμί της αυτή τη φορά, ενώ το όνειρο έδωσε τη θέση του στο άγουρο φως καθώς ξημέρωνε πια. Κρύωνε, καθώς τα σκεπάσματα είχαν φύγει από το μέρος της. Ανασηκώθηκε και σκεπάστηκε, προσπαθώντας να την πάρει ξανά ο ύπνος. Δεν είπε τίποτα, μα ήλπιζε πως και στο επόμενο όνειρο, θα ήταν εκείνος παρών και πως επιτέλους θα ζωντάνευε για να την κάνει, όπως κάποτε, ευτυχισμένη. Όχι όπως τώρα σε όνειρο, μα στη πραγματικότητα...
(c) Marialena, 24/03/2007
Μέχρι να αποκοιμηθεί είχε τη συνήθεια να στριφογυρνά δεξιά κι αριστερά, μέσα στον ύπνο της άλλωτε το καταλάβαινε πότε το έκανε και άλλωτε όχι. Τα πρωϊνά γελούσε με τα ανακατεμένα στρωσίδια του κρεββατιού της, "σαν αρνί στη σούβλα" γυρνάω, έλεγε μόνη της.
Έχασε την επαφή με τον κόσμο γύρω της και βυθίστηκε στα μονοπάτια του ύπνου όπως κάθε νύχτα. Τα όνειρα δεν της έμεναν πάντα χαραγμένα στη μνήμη της καθώς ξυπνούσε. Σαν σύννεφα έρχονταν και έφευγαν και κάποια ξανάρχονταν σαν τα προσεχώς στο σινεμά. Απόψε, όσο η λογική της κείτονταν παραδωμένη στο υποσυνείδητο, οι αντιστάσεις της χαλάρωσαν. Γλυστρούσε σταδιακά σε ένα όνειρο όπου η πραγματικότητα δεν είχε καμμία σημασία. Είδε ξανά εκείνον στο όνειρό της και ξάφνου ζωντάνεψε εμπρός της σαν σε εικονική πραγματικότητα. Ένιωσε τη λαχτάρα να τον αγγίξει να την πλημμυρίζει, τον φαντάστηκε να βρίσκεται δίπλα της και εκείνη να απλώνει το χέρι και να τον αγγίζει. Ναι, να τον αγγίζει ξανά, τι θεσπέσιο συναίσθημα! Να χαρτογραφεί κάθε ίντσα του κορμιού του με τη παλάμη της, όπως της άρεσε να κάνει κάποτε και τα δάκτυλά της να αναγνωρίζουν σημάδια γνώριμα πάνω του.
Αναστέναξε με ευχαρίστηση, ήταν και πάλι δικός της. Έγειρε στο πλάι του και τον φίλησε, ξανά και ξανά, αργά και ηδονικά, παντού στο πρόσωπό του. "Αγάπη μου, γύρισες!" του αποκρίθηκε, έστω και αν εκείνος στο όνειρο έστεκε βουβός, μα ζωντανός στη φαντασία της.
"Αγάπη μου..." του είπε ξανά ψιθυριστά, ελπίζοντας πως ο έρωτάς του να την συγκλονίσει για μια ακόμα φορά. "Μίλησέ μου, μ' ακούς?" του έλεγε τώρα πια με αγωνία καθώς το όνειρο μεταβαλόταν σε εφιάλτη. "Αγάπη μου" είπε για μια ακόμη φορά απελπισμένα προσπαθώντας να τον κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της και να μην τον χάσει μέσα από τη γλυκιά αίσθηση του πόθου που την είχε κυριεύσει.
Καιγόταν από την επιθυμία να τον κάνει να ζωντανέψει, να τον γευτεί, να μυρίσει τη μυρωδιά των μαλλιών του, τη γλύκα του φιλιού του, να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό του όταν κατάκοπος έγερνε στο στήθος της μετά την κορύφωση στον έρωτα. Θεέ μου, άνθρωπος ήταν κι αυτή, πόσο μπορούσε να αντέξει χωρίς τη παρουσία του στη ζωή της? Έκανε να τον κρατήσει ακόμα πιο σφιχτά και ένιωθε τα χέρια της να γίνονται φράχτες για να τον κρατήσει δίπλα της, εκεί στο κρεββάτι μέσα στο όνειρο.
Και τότε, εκείνος χάθηκε σαν το φύσημα του ανέμου από κοντά της, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή. Έμειναν τα χέρια της να σφιχταγγαλιάζουν το κορμί της αυτή τη φορά, ενώ το όνειρο έδωσε τη θέση του στο άγουρο φως καθώς ξημέρωνε πια. Κρύωνε, καθώς τα σκεπάσματα είχαν φύγει από το μέρος της. Ανασηκώθηκε και σκεπάστηκε, προσπαθώντας να την πάρει ξανά ο ύπνος. Δεν είπε τίποτα, μα ήλπιζε πως και στο επόμενο όνειρο, θα ήταν εκείνος παρών και πως επιτέλους θα ζωντάνευε για να την κάνει, όπως κάποτε, ευτυχισμένη. Όχι όπως τώρα σε όνειρο, μα στη πραγματικότητα...
(c) Marialena, 24/03/2007
Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007
Αχανής νύχτα
Κωπηλατώ σ'ένα μολυβένιο ουρανό
Στα μάτια μου κοιτάζεται η βροχή
Έρχεται καταπάνω μου η θάλασσα
Ξυράφια κύματα σκορπούν το εύθραυστο φως
Αρχίζει η αχανής νύχτα
Η νύχτα των ωκεανών
Οι ώρες που έρχονται
θα καρτερούν την αυταπάτη
της ολόγιομης Σελήνης
Μα εγώ απόψε θέλω έναν άδειο,
στης μοναξιάς ντυμένο
το χρώμα ουρανό....
Να σπείρω το φορτίο μου
στην ράχη των κυμάτων...
*Anastasia*
Τρίτη, Μαρτίου 20, 2007
ΕΥΓΕΝΙΚΙΑ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
Ευγενικιά περήφανη μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη
Pierre Jean Jouve
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
"Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
"Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980
Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007
Ανώνυμες εμπνεύσεις!
5 λεξεις δικες μας...
Μ'αφησε κι εφυγε μαζι με τις ηλιαχτιδες ενα χειμωνιατικο απομεσημερο, μια ηλιαχτιδα κι αυτη...
Κουνησε το χερι της σ'ενα στερνο αντιο κι εκρυψε με τα ακροδαχτυλα της τα λαμπερα της γαλαζια ματια για ν'αποφυγει την αντηλια,ή ισως και καποια δακρυα...Δακρυα χαρας η λυπης?ακομα αναρωτιεμαι...
Η ΜΟΡΦΗ της με κυνηγαει ακομα....
Εγινε η μουσα μου,η ριμα στις λεξεις που με στοιχειωνουν,γραφω γι'αυτην γραφω για μενα,γινεται το ποιητικο αιτιο,το αντικειμενο το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ κι εγω το ρημα που της δινει υποσταση και εικονα!
Βραδυα αξημερωτα χωρις σταματημο της γραφω με το τρεμαμενο χερι μου...λογια που επρεπε να της πω,λεξεις ανειπωτες που εχασαν τον προορισμο τουςΓιατι?γιατι την αφησα να φυγει?σφιγγω τα δοντια και προσπαθω να χαλαρωσω την ΑΛΥΣΙΔΑ που δενει τον ποθο και το παθος της ψυχης μου.
Κλαιω με τις λεξεις που απευθυνονται σ'αυτην!Κλαιω τωρα πια γιατι την αφησα να φυγει!!Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ του εγωισμου μου ηταν?η η επικρατηση του ανωριμου μυαλου μου?η εγω φταιω που ακομα ζω και υπαρχω ως κυμβαλον αλλαλαζων...
Πρεπει να την βρω ξανα....πρεπει να την ψαξω ..Πρεπει να ειμαι μαζι της..θελω να να ειναι διπλα μου,θελω να αναπνεω το γελιο της,θελω ν'ακουμπαω το τρυφερο της χερι...Την θελω,την εχω αναγκη ,ειναι το αλλο μου μισο......
ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ,τους ατσαλους χτυπους της καρδιας μου και θυμαμαι,θυμαμαι και την θυμαμαι!!!!!!
Θεε μου ποσο την αγαπαω..........
σ.σ. Αυτό το κείμενο έλαβα χθες Παρασκευή από ανώνυμο, που με αυτόν τον τρόπο πήρε από εμένα τις λέξεις που βλέπετε με κεφαλαία και έφτιαξε τη δική του ιστορία.
Μ'αφησε κι εφυγε μαζι με τις ηλιαχτιδες ενα χειμωνιατικο απομεσημερο, μια ηλιαχτιδα κι αυτη...
Κουνησε το χερι της σ'ενα στερνο αντιο κι εκρυψε με τα ακροδαχτυλα της τα λαμπερα της γαλαζια ματια για ν'αποφυγει την αντηλια,ή ισως και καποια δακρυα...Δακρυα χαρας η λυπης?ακομα αναρωτιεμαι...
Η ΜΟΡΦΗ της με κυνηγαει ακομα....
Εγινε η μουσα μου,η ριμα στις λεξεις που με στοιχειωνουν,γραφω γι'αυτην γραφω για μενα,γινεται το ποιητικο αιτιο,το αντικειμενο το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ κι εγω το ρημα που της δινει υποσταση και εικονα!
Βραδυα αξημερωτα χωρις σταματημο της γραφω με το τρεμαμενο χερι μου...λογια που επρεπε να της πω,λεξεις ανειπωτες που εχασαν τον προορισμο τουςΓιατι?γιατι την αφησα να φυγει?σφιγγω τα δοντια και προσπαθω να χαλαρωσω την ΑΛΥΣΙΔΑ που δενει τον ποθο και το παθος της ψυχης μου.
Κλαιω με τις λεξεις που απευθυνονται σ'αυτην!Κλαιω τωρα πια γιατι την αφησα να φυγει!!Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ του εγωισμου μου ηταν?η η επικρατηση του ανωριμου μυαλου μου?η εγω φταιω που ακομα ζω και υπαρχω ως κυμβαλον αλλαλαζων...
Πρεπει να την βρω ξανα....πρεπει να την ψαξω ..Πρεπει να ειμαι μαζι της..θελω να να ειναι διπλα μου,θελω να αναπνεω το γελιο της,θελω ν'ακουμπαω το τρυφερο της χερι...Την θελω,την εχω αναγκη ,ειναι το αλλο μου μισο......
ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ,τους ατσαλους χτυπους της καρδιας μου και θυμαμαι,θυμαμαι και την θυμαμαι!!!!!!
Θεε μου ποσο την αγαπαω..........
σ.σ. Αυτό το κείμενο έλαβα χθες Παρασκευή από ανώνυμο, που με αυτόν τον τρόπο πήρε από εμένα τις λέξεις που βλέπετε με κεφαλαία και έφτιαξε τη δική του ιστορία.
Παρασκευή, Μαρτίου 16, 2007
Παρασκευή, Μαρτίου 09, 2007
η γιαγιά
Η προγιαγιά μου έφυγε στα 90 της, όταν ήμουν 17 .
Στην ουσία ήταν η μόνη γιαγιά που έζησα μιας και οι άλλες είχαν φύγει πολύ νωρίτερα.
Ήταν μια δυνατή γυναίκα που είχε κάνει 6 παιδιά και έζησε να τα δει να πεθαίνουν όλα…
έμεινε με εγγόνια και δισέγγονα ως το τέλος της ζωής της.
Ένοιωθε μόνη όμως και κάθε απόγευμα στις 5 που έπινε τον καφέ της, έλυνε τα ολόλευκα μαλλιά της από το κότσο που τα είχε πάντα πιασμένα, τα χτένιζε απαλά και μουρμούριζε λόγια αναστενάζοντας
-Γιατί αναστενάζεις, γιαγιά, τι λες? την ρωτούσα
-Τι να χω παιδάκι μου?.. Στον Θεό μιλάω που με αφήνει να καλλωπίζομαι, να ευχαριστιέμαι πίνοντας καφέ, να γελάω, να μιλάω και δε μου δίνει μία να με αφήσει στο τόπο..
Αυτός ο παππούς σου φταίει, ο Θεός να τον συγχωρέσει… «θα μας θάψεις όλους εσύ κυρα Αυγουστίνα» μου έλεγε συνέχεια κι ας ήξερε ότι ο τελευταίος πονάει πιο πολύ.. που κακό χρόνο να χει..
Είχαν περάσει 15 χρόνια από τον τελευταίο χαμό
Έφυγε με το όνομά του στα χείλη
Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007
Ημέρα της Γυναίκας 2007
artwork by Krystal Tweeddale
Ημέρα της Γυναίκας η σημερινή. Όπως λέμε ημέρα της Καρέτα - Καρέτα ή της Μονάχους - Μονάχους! Ημέρα αναφοράς σε κάτι αξιοπερίεργο ή τιμής ένεκεν εορτασμός περί πάτρης?
Πιθανόν κάποιες από εμάς, θα λάβουν ένα λουλούδι στον εργασιακό τους χώρο ως ένδειξη εκτίμησης, ενώ παραμένουν οι λιγότερο καλά αμοιβόμενες και συνήθως υφίστανται σεξουαλικές παρενοχλήσεις και ψυχολογικές πιέσεις επειδή ακριβώς είναι γυναίκες!
Άλλες, θα εισπράξουν πιθανόν ένα φιλί από τον σύντροφό τους ή αγνόηση, ενώ υφίστανται βία και έλλειψη επικοινωνίας στη σχέση τους ενόσω παραμένουν μέσα σ' αυτή, γιατί δεν έχουν πάρει την απόφαση να ξεφύγουν από την κακομεταχείρηση που υφίστανται.
Κάποιες άλλες, θα "ξεσκάσουν" αυτήν την μέρα, βγαίνοντας έξω και πηγαίνοντας για φαγητό με γυναικοπαρέες ή αργά το βράδυ σε κάποιο μπαράκι για ποτό και ανδρικό στριπτίζ για να έχουν τη ψευδαίσθηση ότι "θα κάνουν όπως κάνουν συνήθως οι άνδρες".
Και πολλές υπόλοιπες, θα μείνουν όπως ακριβώς περνάει η κάθε τους μέρα, είτε μέσα στη μοναξιά που έχουν πολύ βολικά εγκλωβιστεί για χρόνια, είτε θα βιώσουν στιγμές από την ευτυχία που έχουν καταφέρει να χτίσουν στο περιβάλλον τους και θα ανταποδώσουν τις φιλοφρονήσεις με χαμόγελο και την ικανοποίηση πως η ζωή τους είναι καλή.
Όποιος και αν είναι ο λόγος που η Ημέρα της Γυναίκας περνά ή όχι απαρατήρητη από την καθεμία μας και καθέναν μας στη σύγχρονη δυτική κοινωνία που ζούμε, ας σκεφτούμε τις γυναίκες του Τρίτου Κόσμου που δίνουν τη μάχη για επιβίωση για εκείνες και τις οικογένειές τους, τις γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη που έπεσαν θύματα του trafficing και της σωματεμπορίας, στη προσπάθειά τους να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, τις γυναίκες που θυσιάζουν κάθε ρανίδα αξιοπρέπειας για να ικανοποιήσουν κάποιους άλλους ανθρώπους εις βάρος τους, εκείνες που υφίστανται διακρίσεις και ρατσισμό εξαιτίας της φυλής ή καταγωγής τους, τις νέες γυναίκες που ακρωτηριάζονται για να μην διεκδικήσουν το δικαίωμα στην ζωή στην Αφρική, τα θύματα του Aids.
Τις γυναίκες που μαστίζονται από καρκίνο των αναπαραγωγικών τους οργάνων, τις σιωπηλές ηρωϊδες που παλεύουν να αντιμετωπίσουν τη κατάθλιψη και τις άλλες ψυχικές παθήσεις απόρροια της μεταχείρησης της κοινωνίας μας, τις υπέρβαρες ή λιπόσαρκες γυναίκες θύματα των διατροφικών διαταραχών, των γυναικών που προέβησαν σε απόπειρες αυτοκτονίας ή έγιναν αυτόχειρες για να ξεφύγουν από το καιάδα τους, τις εξαρτημένες από ουσίες γυναίκες που χάνονται στον κυκεώνα των φαρμάκων ή ναρκωτικών ή του αλκοόλ.
Σε όλες αυτές αλλά και όλες τις άλλες γυναίκες που αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία, σφίζουν από υγεία, αγάπη, πληρώτητα, ρουφούν τη ζωή ως το μεδούλι, έχουν στόχους και οράματα και αποτελούν φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση, αυτό το ποστ είναι εξαιρετικά αφιερωμένο την Ημέρα της Γυναίκας!
(c) Marialena, 08/03/2007
Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007
Οι εξαρτησεις μου.....
Νομιζω πως ανηκω και στους αλκοολικους και στους καταθληπτικους..Αλλα..
Πινω επειδη μου αρεσει και οταν θελω εγω και δεν ευθυνεται κανενας και κανενα γεγονος περι αυτου!
Καταθλιβομαι για τα κακως κειμενα ανα την υφηλιο,φταιμε ολοι-λεω-σταματησα να βλεπω Τ-Β...μετριαζω την καταθλιψη μου και εξακολουθω να λεω:φταιμε ολοι!
Θελω να μεθυσω επειδη με αγαπανε κι'οχι γιατι δεν μ'αγαπανε.Σε τετοια περιπτωση καλυτερα να μην υπηρχα.Ας πεθαινα!
Για τον ιδιο λογο θα ειμαι πιοτερο ευτυχισμενη γιατι ειμαι σιγουρη για την αγαπη που εχω για τους αλλους.Για την δικη τους προς εμέ δεν ειμαι σιγουρη.Κι αυτο γιατι,μπορω να νοιωσω το αληθινο συναισθημα που απορρεει απο την ψυχη μου και κανενας δεν ειναι ικανος να μου το καθορισει.Οπως εγω δεν ειμαι ικανη να καθορισω το δικο τους.
Προσπαθω να κανω αυτο που θα με κανει να αγαπησω"εμενα"πρωτα και οχι μια πλασματικη εικονα που ειναι ποθητη στους αλλους για να με αγαπησουν.
Στην"τριτη φαση"οταν συνειδητοποιησω οτι δινω,χωρις να παιρνω το ποθουμενο,εγκαταλειπω με τα κουρελια της αξιοπρεπειας μου αγκαλια το ανισο"δουναι και λαβειν"
Εβραζα καποτε απο θυμο και οργη για την εκπορνευση των συναισθηματικων μου εξαρτησεων και αναγκων.Τωρα λεω με σιγουρια πως μονο εγω εφταιγα.Κανενας δεν μπορει να μας εξαπατησει και να μας ισοπεδωσει αν δεν αναψουμε εμεις το πρασινο φως.
Κανενας δεν μπορει να μας διδαξει πως θα το αποφυγουμε...
...μονοι μας βημα στο βημα,καλλιεργωντας την αυτοεκτιμηση μας και την αποδοχη του ego μας μπορουμε να αποφυγουμε τις καθε ειδους εξαρτησεις.
Αγαπωντας τον εαυτο μας και ψαχνοντας το αιτιο και το αιτιτο της υπαρξης μας δεν πιεζουμε,δεν μας συνθλιβουν,καταφερνουμε να συνοδοιπορουμε με τους εκαστοτε συντροφους μας
Δεν ειναι αναγκη να κοιταχτουμε στον καθρεφτη για τον διαλογο και τον διαλογισμο με τον εαυτο μας.Ειναι λαγνο και παραπλανητικο το κατοπτρο.
Μονο ο καθρεφτης της ψυχης -αν τον ξαραχνιασουμε-θα μας πει την αληθεια.
Κι εχει δικιο η ψυχοθεραπευτρια,Με τον ορο"χεστους ολους"μαλλον εννοουσε "μην ασχολεισαι με τους αλλους,ασχολεισου με τον εαυτο σου"
Αν δεν αγαπησουμε τον εαυτο μας πως θα μας αγαπησουν οι αλλοι????και πως εμεις θ μαθουμε να αγαπαμε τους αλλους?
Δεν νομιζω πως μπηκα σε ισορροπια ολοκληρωτικα στην "χωρις αυξοντα αριθμο"επισκεψη μου σ'αυτη την ζωη.Εχω ακομα εξαρτησεις,και μετα απο 20 χρονια ηθελημενης μοναξιας,αγωνες για τον επιουσιο,διαπαιδαγωγηση ενος παιδιου(25 σημερα)τρεμω μπροστα στο αυριο,αλλα προσπαθω μεσα απο εμενα να βρω και να καταλαβω ΕΜΕΝΑ....
Και το τιμημα ηταν και ειναι πολυ ακριβο...πολλες φορες ποναει κι'ολας...
Στην ουσια κανενας δεν φταιει.Η πορεια της εξελιξης ενος οντος φερνει παντα ενα κυμα απο μεταβαλλομενα γεγονοτα στην ζωη του,που μπορουν να το ενδυναμωσουν η και να το....αφανισουν....
Αντι σχολιου στο ευαισθητο αφιερωμα της φιλτατης pote-xana
Πινω επειδη μου αρεσει και οταν θελω εγω και δεν ευθυνεται κανενας και κανενα γεγονος περι αυτου!
Καταθλιβομαι για τα κακως κειμενα ανα την υφηλιο,φταιμε ολοι-λεω-σταματησα να βλεπω Τ-Β...μετριαζω την καταθλιψη μου και εξακολουθω να λεω:φταιμε ολοι!
Θελω να μεθυσω επειδη με αγαπανε κι'οχι γιατι δεν μ'αγαπανε.Σε τετοια περιπτωση καλυτερα να μην υπηρχα.Ας πεθαινα!
Για τον ιδιο λογο θα ειμαι πιοτερο ευτυχισμενη γιατι ειμαι σιγουρη για την αγαπη που εχω για τους αλλους.Για την δικη τους προς εμέ δεν ειμαι σιγουρη.Κι αυτο γιατι,μπορω να νοιωσω το αληθινο συναισθημα που απορρεει απο την ψυχη μου και κανενας δεν ειναι ικανος να μου το καθορισει.Οπως εγω δεν ειμαι ικανη να καθορισω το δικο τους.
Προσπαθω να κανω αυτο που θα με κανει να αγαπησω"εμενα"πρωτα και οχι μια πλασματικη εικονα που ειναι ποθητη στους αλλους για να με αγαπησουν.
Στην"τριτη φαση"οταν συνειδητοποιησω οτι δινω,χωρις να παιρνω το ποθουμενο,εγκαταλειπω με τα κουρελια της αξιοπρεπειας μου αγκαλια το ανισο"δουναι και λαβειν"
Εβραζα καποτε απο θυμο και οργη για την εκπορνευση των συναισθηματικων μου εξαρτησεων και αναγκων.Τωρα λεω με σιγουρια πως μονο εγω εφταιγα.Κανενας δεν μπορει να μας εξαπατησει και να μας ισοπεδωσει αν δεν αναψουμε εμεις το πρασινο φως.
Κανενας δεν μπορει να μας διδαξει πως θα το αποφυγουμε...
...μονοι μας βημα στο βημα,καλλιεργωντας την αυτοεκτιμηση μας και την αποδοχη του ego μας μπορουμε να αποφυγουμε τις καθε ειδους εξαρτησεις.
Αγαπωντας τον εαυτο μας και ψαχνοντας το αιτιο και το αιτιτο της υπαρξης μας δεν πιεζουμε,δεν μας συνθλιβουν,καταφερνουμε να συνοδοιπορουμε με τους εκαστοτε συντροφους μας
Δεν ειναι αναγκη να κοιταχτουμε στον καθρεφτη για τον διαλογο και τον διαλογισμο με τον εαυτο μας.Ειναι λαγνο και παραπλανητικο το κατοπτρο.
Μονο ο καθρεφτης της ψυχης -αν τον ξαραχνιασουμε-θα μας πει την αληθεια.
Κι εχει δικιο η ψυχοθεραπευτρια,Με τον ορο"χεστους ολους"μαλλον εννοουσε "μην ασχολεισαι με τους αλλους,ασχολεισου με τον εαυτο σου"
Αν δεν αγαπησουμε τον εαυτο μας πως θα μας αγαπησουν οι αλλοι????και πως εμεις θ μαθουμε να αγαπαμε τους αλλους?
Δεν νομιζω πως μπηκα σε ισορροπια ολοκληρωτικα στην "χωρις αυξοντα αριθμο"επισκεψη μου σ'αυτη την ζωη.Εχω ακομα εξαρτησεις,και μετα απο 20 χρονια ηθελημενης μοναξιας,αγωνες για τον επιουσιο,διαπαιδαγωγηση ενος παιδιου(25 σημερα)τρεμω μπροστα στο αυριο,αλλα προσπαθω μεσα απο εμενα να βρω και να καταλαβω ΕΜΕΝΑ....
Και το τιμημα ηταν και ειναι πολυ ακριβο...πολλες φορες ποναει κι'ολας...
Στην ουσια κανενας δεν φταιει.Η πορεια της εξελιξης ενος οντος φερνει παντα ενα κυμα απο μεταβαλλομενα γεγονοτα στην ζωη του,που μπορουν να το ενδυναμωσουν η και να το....αφανισουν....
Αντι σχολιου στο ευαισθητο αφιερωμα της φιλτατης pote-xana
Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007
Co-Εξάρτηση!
Τι σημαίνει αυτός ο περίεργος συνδιασμός λέξεων; Είναι μια λέξη που καθιερώθηκε διεθνώς κατ' αρχήν από τους ανώνιμους αλκοολικούς.Ήταν ένας τρόπος να εκφράσουν τον τρόπο σχέσης τους με το φιλικό και οικογενειακό τους περιβάλλον.Την ορολογία χρεισιμοποιούν σήμερα και οι ψυχολόγοι για μια ομάδα ασθενών τους, τους καταθληπτικούς.
Οι Co-Eξαρτημένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους μέσω των άλλων.
Ζητάω και δίνω την ευθύνη για ότι μου συμβαίνει στους άλλους. Π.χ., ήπια και μέθυσα γιατί μου φέρθηκες απάνθρωπα, είμαι ευτυχισμένη γιατί μ' αγαπάς αλλά θα είμαι δυστυχισμένη αν δεν μ' αγαπάς. Και χίλια άλλα παραδείγματα που περνάνε μέσα μας σαν κάτι το τελείως φυσιολογικό.
Αν επιτρέψω στους άλλους να καθορίζουν το πώς νοιώθω, μπαίνω αναγκαστικά και στην δεύτερη φάση. Πρέπει να ελέγχω κάθε μου πράξη, ώστε να λάβω αυτό που περιμένω. Πάλι παράδειγμα: Κάνω πάντα αυτό που θέλει ο άντρας μου, για να μ'αγαπάει.
Κι έρχεται η τρίτη φάση. Παρόλα όσα κάνω δεν παίρνω αυτό που περιμένω!Και τι κάνω;
Βράζω από θυμό, απογοήτευση και ξεσπάω: π.χ. Σου έδωσα τα πάντα, έγινα δούλα σου κι εσυ με απατάς, με κάνεις δυστυχισμένη!
Δεν μας έμαθαν όμως ότι εμείς είμαστε πρώτα απ' όλα υπεύθυνοι για μας!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα μπορώ να δώσω και να πάρω περισσότερα!
Άν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα είμαι ευτυχισμένη χωρίς εξάρτηση απο κάτι η κάποιον!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα μπορώ να αγαπήσω και τους άλλους χωρίς να τους πνίγω.
Κοιτάξτε κάθε πρωί στον καθρέφτη και ρωτήστε: Τι θέλεις σήμερα κορίτσι μου;
Αν δεν μπορείτε να το κάνετε αμέσως υποσχεθείτε στον εαυτό σας να το κάνετε σύντομα.
Καλό μήνα σε όλες
την αγάπη μου χωρίς αντίτιμο,
κι αν δεν σας αρέσουν αυτά που λέω δεν φταίω εγώ αλλά η ψυχοθεραπεύτριά μου, που μου είπε μια μέρα: Χέσε όλους τους άλλους , κάνε αυτό που κάνει σε σένα καλό!
Είμαι σε καλό δρόμο....που θα πάει δεν θα τελειώσει η δυσκοίλια!!!!
Οι Co-Eξαρτημένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους μέσω των άλλων.
Ζητάω και δίνω την ευθύνη για ότι μου συμβαίνει στους άλλους. Π.χ., ήπια και μέθυσα γιατί μου φέρθηκες απάνθρωπα, είμαι ευτυχισμένη γιατί μ' αγαπάς αλλά θα είμαι δυστυχισμένη αν δεν μ' αγαπάς. Και χίλια άλλα παραδείγματα που περνάνε μέσα μας σαν κάτι το τελείως φυσιολογικό.
Αν επιτρέψω στους άλλους να καθορίζουν το πώς νοιώθω, μπαίνω αναγκαστικά και στην δεύτερη φάση. Πρέπει να ελέγχω κάθε μου πράξη, ώστε να λάβω αυτό που περιμένω. Πάλι παράδειγμα: Κάνω πάντα αυτό που θέλει ο άντρας μου, για να μ'αγαπάει.
Κι έρχεται η τρίτη φάση. Παρόλα όσα κάνω δεν παίρνω αυτό που περιμένω!Και τι κάνω;
Βράζω από θυμό, απογοήτευση και ξεσπάω: π.χ. Σου έδωσα τα πάντα, έγινα δούλα σου κι εσυ με απατάς, με κάνεις δυστυχισμένη!
Δεν μας έμαθαν όμως ότι εμείς είμαστε πρώτα απ' όλα υπεύθυνοι για μας!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα μπορώ να δώσω και να πάρω περισσότερα!
Άν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα είμαι ευτυχισμένη χωρίς εξάρτηση απο κάτι η κάποιον!
Αν αγαπάω και φροντίζω εμένα θα μπορώ να αγαπήσω και τους άλλους χωρίς να τους πνίγω.
Κοιτάξτε κάθε πρωί στον καθρέφτη και ρωτήστε: Τι θέλεις σήμερα κορίτσι μου;
Αν δεν μπορείτε να το κάνετε αμέσως υποσχεθείτε στον εαυτό σας να το κάνετε σύντομα.
Καλό μήνα σε όλες
την αγάπη μου χωρίς αντίτιμο,
κι αν δεν σας αρέσουν αυτά που λέω δεν φταίω εγώ αλλά η ψυχοθεραπεύτριά μου, που μου είπε μια μέρα: Χέσε όλους τους άλλους , κάνε αυτό που κάνει σε σένα καλό!
Είμαι σε καλό δρόμο....που θα πάει δεν θα τελειώσει η δυσκοίλια!!!!
Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007
Ονειροπαγίδα ο Χρόνος
Μια τεράστια ονειροπαγίδα ο χρόνος.
Φιλτράρει στο κόκκινο τον πόνο και τον αντικατοπτρίζει
σε κάθε γραμμή του προσώπου.
Κατά προτίμηση στην γωνία που σχηματίζουν τα χείλη.
Εκεί που αγαπάει να φωλιάζει η πίκρα, να σταλάζει
τα δάκρυα της. Και στην απέραντη μοναξιά της μνήμης ,
που λιώνει η αίσθηση μιας ζωής καταργημένης.
Έξω από τον συμβατικό χρόνο, δίχως όρια ύλης.
Σ' ένα σκοτάδι προκλητικό γεμάτο αλλοτινά αγγίγματα
και σιωπή από λόγια που χάθηκαν. Κυλάει ανάμεσα στις
ρωγμές της λυγισμένης ψυχής , σε σκέψεις που αιωρούνται
και στροβιλίζονται σκάβοντας σκαλοπάτια καθόδου στη νύχτα.
Μνήμη από πανσέληνη νύχτα, σπασμένη σε κομμάτια...
Πως να κολλήσω το ράγισμα εκείνο, πως να το κουβαλήσω
σ' όλους τους δρόμους της επιβίωσης...
Χωρίς "φεγγάρι" , με μόνη πραγματικότητα την απουσία
που μυρίζει σκόνη και σιωπή σα να την άγγιξε ο θάνατος...
Σ' αγαπάω πέρα από τον χρόνο, πέρα από εσένα τον ίδιο
Μα δεν είμαι δυνατή,λυγίζω ψυχή μου, πονάω...
Νιώθω μια κούραση ως μέσα στο αίμα, θέλω να βουλιάξω,
να αφανιστώ μέσα στην επιθυμία του χαμένου, να κλάψω,
να κοιμηθεί η έρημος μέσα μου, να ξεχάσει το σώμα...
*Αναστασία*
Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007
Γνωρίζοντας τους ανθρώπους: Έκθεση φωτογραφίας
all photos courtesy of Yiannis Tzortzis, RPS
Έκθεση φωτογραφίας
"Παναμάς 2005: Η ανθρωπολογία της φωτογραφίας"
Γιάννης Τζώρτζης RPS
Την ευκαιρία να «ταξιδέψουν» μέχρι τον μακρινό Παναμά και να «γνωρίσουν»
τους ανθρώπους αυτής της πολυπολιτισμικής χώρας δίνει η Fnac στους
επισκέπτες του Forum, με αφορμή την παρουσίαση της έκθεσης του βραβευμένου
φωτογράφου Γιάννη Τζώρτζη RPS «Παναμάς 2005: Η ανθρωπολογία της
φωτογραφίας».
Μέσα από 26 ασπρόμαυρες πανοραμικές φωτογραφίες ο Γιάννης Τζώρτζης
παρουσιάζει το ανθρώπινο μωσαϊκό που συνθέτει τον Παναμά του σήμερα. Η
φωτογραφική αυτή καταγραφή έγινε το καλοκαίρι του 2005 στο πλαίσιο
ανθρωπολογικής αποστολής του Πανεπιστημίου του Bristol της Αγγλίας στη
ζούγκλα του Darien, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των κυβερνήσεων
του Παναμά και της Μεγάλης Βρετανίας. Οι Ινδιάνοι Kuna, Embera, Wounaan, και
Ngobe-Bugle, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας Panama City και των κοραλλιογενών
νησιών Bocas del Toro, περνάνε μπροστά από το φακό του Γιάννη Τζώρτζη, με
ένα βλέμμα που σαγηνεύει.
Η έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Τζώρτζη «Παναμάς 2005:Η ανθρωπολογία της
φωτογραφίας» θα φιλοξενηθεί στο Forum της Fnac από τις 24 Φεβρουαρίου έως
τις 13 Απριλίου.
Ο Γιάννης Τζώρζης είναι μέλος της Royal Photographic Society of Great
Britain (RPS) και του Φωτογραφικού Κύκλου - του έχουν απονεμηθεί τα
βραβεία: RPS Travelling Photographer of the Year 1993, Jessop Group/Solihull
Centre 1996 και 1997, της εφημερίδας 'Το Βήμα' και του Ελληνικού Οργανισμού
Τουρισμού 1998- διακρίθηκε στο 18o Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας
'Photosynkyria 2006' του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης - έχει εκδώσει
μεταξύ άλλων, τις μονογραφίες: 'One thousand miles from home' (Λονδίνο
1997), 'Ιράν: Πέρα από τα τείχη της σιωπής' (Άγιος Νικόλαος 1998), Έσοπτρα'
(Άγιος Νικόλαος 2002), 'Μαύρο φως του Κονγκό' (Αθήνα 2004) και'Στους δρόμους
της Μογγολίας' (Αθήνα 2006).
σ.σ. Ο αγαπητός μου φίλος και συνάδελφος Γιάννης Τζώρτζης, εκθέτει στο κοινό δείγματα της εξαιρετικής του δουλειάς μέσα από την ανθρωποκεντρική του ματιά στους πολιτισμούς του κόσμου. Καλημέρα, καλό μήνα και καλή Άνοιξη σε όλους και όλες μας! Μαριαλένα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
