Φωτογραφία της μέρας, του χρόνου, του αιώνα

Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύτηκε σε μια ινδική εφημερίδα με την ακόλουθη λεζάντα.

«Μόνον οποίος είναι φτωχός ενεργεί με τόση γενναιοδωρία?..

Τι θλιβερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι»

Σκέπτομαι πως μόνον οποίος είναι αληθινά Πλούσιος (σ `αγάπη και
συναίσθημα) ενεργεί έτσι...




Με αυτόν τον τρόπο θα ήθελα να πω τις ευχές μου σε όλη την ομάδα των Ανωνύμων Μελαγχολικών, στους φίλους αναγνώστες, σε όλον τον κόσμο που θα σταθεί να παρατηρήσει αυτή τη φωτογραφία και θα αισθανθεί έναν κόμπο στο στομάχι του.

Αυτήν την εικόνα μπορούμε εμείς οι λαοί της αφθονίας και της αμετροέπειας να την κάνουμε να μην υπάρχει πια. Μπορούμε να γίνουμε ανάδοχοι γονείς σε ένα παιδί στις χώρες του Αναπτυσσόμενου Κόσμου και να σώσουμε όχι μόνο το ίδιο, αλλά και την οικογένειά του, προσφέροντας το συμβολικό ποσό των 22 ευρώ μηνιαίως.

Μπορούμε, αν το θέλουμε, μπορούμε, αν το κάνουμε σκοπό να μην πεθάνει άλλο παιδάκι από την πείνα και τις αρρώστιες, ενώ εμείς πετάμε φαγητά και πεθαίνουμε από τις καταχρήσεις και τις υπερβολές. Μπορούμε, αρκεί να το θέλουμε!

Χρόνια Πολλά με
Υγεία,
Αγάπη,
Γαλήνη,
Συμπόνοια και
Ανθρωπιά.

Μαριαλένα

"Μακάριοι οι πτωχοί (;) τω πνεύματι"...

Albert Einstein:

"Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη ηλιθιότητα.
Και δεν είμαι σίγουρος για το σύμπαν..."

Στη σημερινή κλίμακα "ρατσισμού" που μας διακατέχει, ξεχωριστή θέση έχουν καπαρώσει οι "ηλίθιοι", που συνήθως τους μετράμε με το μέτρο της δικής μας ευφυίας. Ειδικά όλοι εμείς οι Νεοέλληνες "ξερόλες" απαγγέλουμε το "ποίημά" μας, δεν "ακούμε", νοητικά αλλά και ηχητικά ακόμη, τί έχει να μας πει ο συνομιλητής μας. Και κατατάσσουμε λοιπόν:

• τους "σεμνούς και ταπεινούς" σε νερόβραστους
• τους "ακούοντες και μη απαγγέλλοντες" σε θαυμαστές μας
• τους "διαφωνούντες" σε ξεροκέφαλους
• τους "μετρίως ταλαντούχους" σε βλάκες
• τους "α-λόγιους" σε απελέκητα μαδέρια
• τους "κομπιάζοντες" σε κεκέδες

Όλα τα ξέρουμε λοιπόν, όλους τους "διδάσκουμε" με τις γνώσεις μας, οι άλλοι μόνο να "διδαχτούν" μπορούν (γιατί δεν είναι τόσο έξυπνοι σαν εμάς) ...

Και όμως:

"Μην περιφρονείς τον βλάκα. Ακόμα και το σταματημένο ρολόι δείχνει δυο φορές την ημέρα τη σωστή ώρα"...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

πολύ καλή κίνηση των παιδιών μου φαίνεται. Οποιος/α θέλει να ανεβάσει το bannerάκι κλικάρετε στην εικόνα του βιβλίου πιό πάνω (είναι zipped στα σχόλια)

Tα φτερά της ελευθερίας . . .

Ένας άγγελος …ένα πουλί…. Δύο φτερά..

Έχουν δύο φτερά για να πετούν, δεν μπορούν να πετάξουν με το ένα χρειάζονται και τα δύο για την ανύψωση στον ουρανό. Το ένα βοηθά το άλλο και τα δύο βοηθούν ώστε πραγματοποιηθεί το φαινόμενο της απογείωσης ψηλά.
Το ένα φτερό λέγεται το φτερό της ‘’ελεύθερης βούλησης, το φτερό το οποίο κάνει πράξη και δράση την επιθυμία, τον σκοπό για να φτάσεις στο στόχο και να τον κατακτήσεις.
Το άλλο είναι το φτερό της ‘’συνείδησης’’ που θα σου δώσει την ώθηση να τοποθετηθείς σωστά εκεί που πρέπει να είσαι ΠΑΡΩΝ κάθε στιγμή και κάθε λεπτό να παρατηρήσεις δια μέσου ιερών φίλτρων τις καταστάσεις. Η συνείδηση είναι ένα σκαλοπάτι πριν την ελεύθερη βούληση , ένα βήμα πριν την πράξη με την οποία αλληλοσυμπληρώνεται αλλά και καλλιεργείται για να είναι σταθερή κάθε στιγμή.
Νιώθουμε πολλές φορές δέσμιοι μια κατάστασης δεν χρειάζεται δεν είναι απαραίτητο αν δεν μπορείς, φύγε! Πέταξε ψηλά! Σπάσε τα δεσμά που σε κρατούν στο βούρκο της δυστυχίας και να είσαι σίγουρος μόλις πετάξεις θα σου αρέσει πολύ. Μπορεί τα φτερά να είναι βαριά , αυτό που καλείσαι είναι να τα ελευθερώσεις και να εξωθείς στην ελευθερία.Πολλοί μένουν δέσμιοι σε μια δουλεία που τους τρώει την ζωή , άλλοι σε μια σχέση που στην ουσία ασυνείδητα κάνει το ίδιο, μην το δεχτείς. Αξίζεις και δεν αξίζει για τίποτα να υποφέρεις, τουλάχιστον μην δεχτείς την μακροχρόνια υποταγή, σχεδίασε το δρόμο προς την έξοδο και θα τα καταφέρεις.

''Το σώμα είναι εσύ! ο φορέας συνείδησης και βούλησης ώστε να πετάξεις ψηλά, αρκεί να δώσεις το πρόσταγμα.''

''Χρησιμοποίησε την βούληση και την συνείδηση σαν όπλα, ακόμα και να τραυματιστείς αξίζει μπροστά στην ελευθερία.''

''Όταν δεις την πύλη ανοιχτή , πέταξε !''

''Οι άγγελοι και τα πουλιά πετούν για να μην χάσουν την σχέση τους με το ταξίδι στην ελευθερία, την εξέλιξη και την ανανέωση.''

''Είναι καλύτερα να βγεις από το κελί τραυματισμένος και να γεύεσαι την ελευθερία παρά να μείνεις στο κελί και να αργοπεθαίνεις κάθε μέρα , ουσιαστικά περιμένοντας καρτερικά το εσωτερικό σου τέλος.''

Κάποτε στην ζωή μου βρέθηκα σε ένα κελί , έκανα απόπειρες διαφυγής, για την ακρίβεια τρείς αλλά φοβόμουν , δείλιαζα. Μια μέρα λοιπόν ξεσκόνισα τα φτερά και είπα : ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ!!! Τελικά δεν το μετάνιωσα αν και τραυματίστηκα. Είναι πολύ όμορφα εκεί ψηλά!

''Όταν θες κάτι πραγματικά μπορείς να το πράξεις, όταν λες ότι δεν μπορείς να το πράξεις δεν το θες πραγματικά.''

''Η ελευθερία είναι ένα πολύτιμο άνθος , κάποιοι έχουν ματώσει για να το κρατήσουν''

Κοινός αγώνας ενάντια στη διαφορετικότητα

Δεν μπορώ να μη δημοσιεύσω την παρακάτω επιστολή των μαθητων της Γ2 του 10ου Γυμνασίου Βόλου, σαν μιάν απλή προώθηση προς τα έξω μιάς υπέροχης ανθρώπινης κίνησης μιάς ομάδας ανθρώπων, που στις μέρες μας βρήκε ευτυχώς ανταπόκριση, αλλά και σαν μιά υποτυπώδη κατάδειξη για το ποιά θέματα πρέπει να βρίσκουν το φως της δημοσιότητας σήμερα, και να επιβραβέυονται.

Το ξεσηκώνω όπως το βρήκα από το blog του φίλου μου Σταύρου

Παράδειγμα προς μίμηση και ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο αυτά τα παιδιά που την επιστολή τους δημοσιεύω παρακάτω , για το Δάσκαλό τους το Διονύση Λεϊμονή που τα διαπαιδαγώγησε τι να πω ;
————————————————————
10ο Γυμνάσιο Βόλου

Κοινός αγώνας ενάντια στη διαφορετικότητα

Όταν πρωτοπήγαμε στο Γυμνάσιο, παιδάκια τότε 12 χρονών, νομίζαμε πως ξέραμε σχεδόν τα πάντα για τον κόσμο γύρω μας … κάναμε λάθος! Ξέραμε μόνο ότι βλέπαμε … ότι θέλαμε να δούμε προστατευμένοι σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον πίσω από ένα πέπλο υποκρισίας που μας πλάσαραν οι μεγάλοι … όλοι εκείνοι που κυβερνούν τον κόσμο από εγωισμό … αδιαφορώντας για τους ανθρώπους…

Σε μια εποχή που καθημερινά βιώνουμε το «διαφορετικό» δίπλα μας, μια ανάσα κοντά μας, διαπιστώνουμε δυστυχώς έναν άνευ προηγουμένου ρατσισμό … έναν ανεξήγητο ρατσισμό και μια άρνηση απέναντι σε ότι ξενίζει …Ολοι έχουμε το μερίδιό μας σ’ αυτό.

΄Ετσι για πρώτη φορά αναρωτηθήκαμε «γιατί;» κι αποφασίσαμε να μη μείνουμε άλλο αμέτοχοι … Μάθαμε να βλέπουμε τους γύρω μας σαν ανθρώπους και δεν αργήσαμε να καταλάβουμε ότι τελικά όλοι είμαστε ίσοι ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός μας, τη θρησκεία, την καταγωγή μας ή οποιαδήποτε αναπηρία ή άλλη ιδιαιτερότητα. Βγήκαμε από το καβούκι μας και δε διστάσαμε να μιλήσουμε, να συνεργαστούμε, να παίξουμε με άτομα που θεωρούνται αδύναμα, μειονεκτικά, ανάπηρα, με ειδικές ανάγκες ή όπως αλλιώς έχουν το θράσος να τα αποκαλούν οι περήφανοι «αρτιμελείς» …

Εμείς προτιμήσαμε τον όρο «φίλοι». Τα μάτια της ψυχής μας δεν έβλεπαν πια διαφορές. Ούτε έλλειψη ούτε υπερβολή. Απλά κι ανθρώπινα χαιρόμαστε νέους φίλους. Φίλους που αγαπήσαμε και νοιαζόμαστε γι’ αυτούς. Κι οι τύψεις φούντωναν, οι παλιές σκέψεις αποδείκνυαν την προηγούμενη δική μας «τύφλωση» κι ανωριμότητα.

΄Ένας τέτοιος καλός φίλος για μας ήταν ο Χρήστος ο Χονδροματίδης, ένας άνθρωπος με «ιδιαίτερες δεξιότητες», που μας έκανε να παραληρούμε από κέφι και αισιοδοξία κάθε φορά που επικοινωνούσαμε μαζί του ή μαθαίναμε νέα του. Κι εμείς δεν μπορούσαμε να μην κάνουμε κάτι γι αυτόν. Είναι φίλος μας και αξίζει μια καλύτερη ζωή … μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει φυσιολογικά … γιατί δεν το έβαλε ποτέ κάτω … γιατί μας απέδειξε πως αυτό που πραγματικά μετράει δεν είναι η σωματική δύναμη αλλά η ψυχική … εκείνη που βρίσκεται καλά κρυμμένη μέσα μας και που μας καθοδηγεί σε κάθε δύσκολη στιγμή … Αποφασίσαμε λοιπόν να φωνάξουμε μήπως καταφέρουμε επιτέλους να ταράξουμε τα νερά μια κενής από αισθήματα κοινωνίας, μιας κοινωνίας πληγωμένης από το άγχος του κέρδους. Είχαμε την ελπίδα ότι κάποιος θα υπάρχει ακόμα εκεί για να ακούσει τις φωνές μας … να σταθεί δίπλα μας… Απογοητευτήκαμε όμως από την αδιαφορία των ανθρώπων… Επειδή όμως ο τολμών νικά, ήρθε κάποια στιγμή η δικαίωση! Σήμερα ο Χρήστος εξασφάλισε αρκετά απαραίτητα μηχανήματα που διευκολύνουν την καθημερινότητά του κι η ζωή του έγινε πιο ευχάριστη αλλά το σημαντικότερο είναι πως έτσι μπορεί να αντιμετωπίσει πιο εύκολα τα σοβαρά προβλήματα υγείας που συνοδεύουν την αναπηρία του.

Για να τα καταφέρουμε βοήθησαν πολλοί με τη δική μας πάντα δραστηριοποίηση. Πρώτα- πρώτα θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά το δημοσιογράφο κύριο Γιώργο Παπαδάκη που μας έδωσε την ευκαιρία να δημοσιοποιήσαμε τα «θέλω» μας στην πρωινή καθημερινή εκπομπή του «Καλημέρα Ελλάδα». Εκεί άνοιξε ένας δίαυλος επικοινωνίας με το Υπουργείο Υγείας, και γι αυτό ευχαριστούμε επίσης την ψυχολόγο και γραμματέα τότε του Υφυπουργού Υγεία κυρίου Κωνσταντόπουλου, κυρία Γιωργία Σιδέρη, που ευαισθητοποιήθηκε στο αίτημά μας. Σημαντική, καθοριστική θα λέγαμε ήταν η συμβολή και της ψυχολόγου κυρίας Σταθακοπούλου που διαδέχτηκε την κυρία Σιδέρη, η οποία με την καλοσύνη και την ευαισθησία της επικοινώνησε με το Χρήστο, άκουσε τα «θέλω» του, συνέδραμε τον αγώνα μας και ακόμα αφήνει ανοιχτά ενδεχόμενα για περαιτέρω βοήθεια.

Κυρίως ευχαριστούμε τον Υφυπουργό Υγείας κύριο Κωνσταντόπουλο που μας έδειξε ότι η πολιτική δεν είναι άψυχη και στυγνή.

Επίσης ευχαριστούμε τον τοπικό τύπο της Θεσσαλίας που στήριξαν την προσπάθειά μας, μας ενίσχυσαν ηθικά, πρόβαλλαν τη δράση μας και συνέβαλλαν σημαντικά στην ευαισθητοποίηση του κοινού.

Σημαντική ήταν και η στήριξη που μας παρείχε και η Διευθύντρια του σχολείου μας κυρία Ε. Αμουτζοπούλου, καθώς και σύλλογος διδασκόντων του σχολείου μας, καθηγητές μας στη δράση μας αυτή, αλλά και οι υπεύθυνες της Αγωγής Υγείας Της Β/θμιας , η κυρία Βούλα Σχορετσανίτου και η κυρία Αγάπη Κουτσοκώστα

Αφήσαμε για το τέλος τις ευχαριστίες μας για ανώνυμους συμπαραστάτες μας στον κοινό αυτό αγώνα, όπως μια κυρία, υπάλληλο στη Νομαρχία Βόλου η οποία ήρθε στο σχολείο μας, μας γνώρισε αλλά με κανένα τρόπο δεν μας αποκάλυψε την πραγματική της ταυτότητα από υπερβολική σεμνότητα. Μας είπε μάλιστα πως οι συνάδελφοί της κάθε μήνα θα βάζουν σε έναν κουμπαρά ένα μικρό ποσό για να το στέλνουν στο φίλο μας το Χρήστο. Επίσης μια άλλη κυρία από την Κοζάνη επικοινώνησε κι αυτή ανώνυμα, ζήτησε το λογαριασμό του Χρήστου και κατέθεσε ένα σεβαστό ποσό στο όνομά του.

΄Ετσι όλα πήραν το δρόμο τους. Σήμερα ο Χρήστος χάρη στην ευαισθητοποίηση όλων μας χαίρεται περισσότερο την καθημερινότητά του παρά τη δυσκολία της κατάστασής του. Κι ο Χρήστος δεν είναι ο μοναδικός, δυστυχώς. Το 1/10 του ελληνικού πληθυσμού τουλάχιστον βιώνει την αναπηρία. Για όλους αυτούς δεν μπορεί να βρίσκεται πάντα ένα Γυμνάσιο για να κάνει την αρχή. Εμείς κάναμε απλά μια πράξη για την οποία θα νιώθουμε υπερήφανοι σε όλη μας τη ζωή. Εσείς που έχετε τα μέσα οφείλετε να παράσχετε κάθε δυνατή βοήθεια στα άτομα που αναζητούν την κοινωνική πρόνοια όχι ως επαιτεία αλλά ως δικαίωμά τους εφόσον είναι πολίτες αυτής της χώρας. Από τη μέρα που δημοσιοποιήσαμε την κατάσταση με το Χρήστο δεχτήκαμε πολλά τηλεφωνήματα, πολλά ευχαριστήρια και επαίνους για την πράξη μας. ΄Ολα αυτά όμως δε θα έχουν καμιά αξία αν δε βρουν συνεχιστές. ΄Όλα αυτά θα αποτελούν ανούσια θεωρία αν οι πολιτικοί μας δεν μεριμνούν για τις «καλύτερες» μέρες όλων των ανθρώπων χωρίς διακρίσεις και στεγανά.

Τώρα μπορούμε να πιστεύουμε ότι υπάρχουν ακόμη ισχυρότεροι από μας άνθρωποι που νοιάζονται για τους ανθρώπους σαν άτομα και όχι σαν οικονομικούς πόρους& πολιτικοί που νιώθουν την αδικία γύρω τους και προτίθενται να κάνουν κάτι για να αλλάξουν οι πρωτόγονες προκαταλήψεις απέναντι σε κάθε τι διαφορετικό& δημοσιογράφοι, άνθρωποι που δεν ξεχνούν ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι και έτσι μας δίνουν τη δυνατότητα να ελπίζουμε πως ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος …

Μαθητές πια της πρώτης Λυκείου χωριστήκαμε … Αλλάξαμε σχολεία, τάξεις, ίσως και παρέες … Όλοι μας όμως έχουμε κρατήσει βαθιά μέσα μας όλα όσα μάθαμε μέσα από την προσπάθεια να βοηθήσουμε έναν φίλο … Μας ενώνει η ικανοποίηση που μας πρόσφερε η δικαίωση αυτής της προσπάθειας με τη δική σας συμβολή και η ανάγκη να σας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ..!

Σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για την βοήθειά σας και σας ευχόμαστε να έχετε πάντα επιτυχίες και πάνω απ’ όλα υγεία κι ευτυχία!

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ!!!

Με εκτίμηση και πολλές ευχαριστίες,

* Οι (περσινοί) μαθητές του τμήματος Γ2 του 10ου Γυμνασίου Βόλου:

Αφροδίτη Παβέλη, Σουρμενίδη Κυριακή, Μητρούλης Δημήτρης, Μαλαμίδης Χρήστος, Πανταζόπουλος Γιώργος, Μπασδάνης Δημήτρης, Χιώτης Δημήτρης, Λίτσα Νεμπία, Βεντήστα Κωνσταντίνα, Ιωσηφίδου Λίνα, Κυριακιδέλης Μανόλης, Παπαθωμά ΄Ελενα, Τσιακαλάκης ΄Αρης, Κουτσοσπύρου Κωνσταντίνα, Μπoυσινάκης Θανάσης, Μπακρατσάς Μίλτος, Παϊτέρης Νίκος, Λιάπη Κλεονίκη, Τσίτσι Νικολίν, Χριστοδούλου Χρύσα.

* Ο υπεύθυνος καθηγητής,

Διονύσης Λεϊμονής(φιλόλογος)
—————————————————————

Ο Χρήστος που αναφέρουν τα παιδιά είναι ο φίλος http://chrisxx.com/

Ο καλός αγώνας

Μου άρεσε, το μετάφρασα από τα αγγλικά και σας το μεταφέρω. Είναι από το Warrior of the Light του Paulo Coehlo (issue nr.155):

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε ποτέ να ονειρευόμαστε. Τα όνειρα είναι η τροφή της ψυχής, όπως και το φαγητό είναι η τροφή του σώματος. Στην διάρκεια της ζωής μας βλέπουμε πολλά όνειρά μας να μένουν απραγματοποίητα, κι όμως πρέπει να ονειρευόμαστε, αλλιώς η ψυχή μας πεθαίνει και η Αγάπη δεν την διαπερνάει ποτέ. Η Αγάπη είναι που μας κάνει να παλεύουμε ενάντια στις αντιξοότητες, να έχουμε πίστη και χαρά και να αγωνιζόμαστε τον καλό αγώνα.

Ο καλός αγώνας γίνεται γιατί η καρδιά μας ζητάει να παλέψουμε για τα όνειρά μας. Στην πρώτη μας νεότητα τα όνειρά μας εμφανίζονται σαν έκρηξη μέσα μας και ζητάνε απαιτητικά την πραγματοποίησή τους. Εμείς τότε έχουμε περίσσιο κουράγιο αλλά έλλειψη αγωνιστικής εμπειρίας. Μετά από πολλές προσπάθειες μαθαίνουμε να αγωνιζόμαστε αλλά δεν έχουμε πλέον το κουράγιο να το κάνουμε... Και τότε γινόμαστε οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού μας. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας λέγοντας ότι τα όνειρά μας ήταν παιδιάστικα, είχαν δυσκολίες να πραγματοποιηθούν ή ήταν ο καρπός της άγνοιάς μας ως προς την πραγματικότητα της ζωής. Σκοτώνουμε τα όνειρά μας γιατί φοβόμαστε να πολεμήσουμε τον αγώνα τον καλό.

Το πρώτο σύμπτωμα θανάτου των ονείρων μας είναι η δικαιολογία της έλλειψης χρόνου. Όμως, οι πλέον πολυάσχολοι άνθρωποι έχουν συνήθως χρόνο για τα πάντα. Όσοι κάνουν ελάχιστα πράγματα στη ζωή τους είναι συνέχεια κουρασμένοι, δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στις ελάχιστες ανάγκες της εργασίας που κάνουν και συνεχώς παραπονιούνται ότι η μέρα δεν χωράει το πρόγραμμά τους. Στην πραγματικότητα φοβούνται να πολεμήσουν για τα όνειρά τους.

Το δεύτερο σύμπτωμα θανάτου των ονείρων μας είναι οι βεβαιότητές μας. Επειδή δεν θέλουμε να δούμε τη ζωή σαν μια μεγάλη περιπέτεια που πρέπει να ζήσουμε, αρχίζουμε κι αισθανόμαστε σοφοί, δίκαιοι και σωστοί σε οτιδήποτε αφορά την ύπαρξή μας. Κοιτάμε πέρα από τα τείχη της καθημερινότητάς μας και ακούμε την κλαγγή των όπλων, μυρίζουμε τον ιδρώτα των αγωνιστών και του μπαρουτιού, βλέπουμε τις ήττες και τα πρόσωπα των αγωνιστών που διψούν για νίκη. Αλλά δεν βιώνουμε τη χαρά, την απίστευτη χαρά, στην καρδιά εκείνων που αγωνίζονται, γιατί για τους αγωνιστές δεν μετράει το έπαθλο, αλλά μόνο η δυνατότητα να αγωνίζονται τον καλό αγώνα.

Το τρίτο σύμπτωμα του θανάτου των ονείρων μας είναι η ειρήνη. Η ζωή γίνεται σαν ένα ήσυχο κυριακάτικο απόγευμα, δεν ζητάμε πολλά από τον εαυτό μας και από τους άλλους δεν ζητάμε περισσότερα από όσα θέλουμε να δώσουμε. Έτσι αισθανόμαστε ότι είμαστε "ώριμοι", εγκαταλείπουμε τις "φαντασιώσεις της παιδικής ηλικίας" και με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουμε την προσωπική και επαγγελματική μας επιτυχία. Νιώθουμε τεράστια έκπληξη όταν συναντάμε κάποιον συνομήλικό μας ο οποίος ακόμα επιζητεί τούτο ή το άλλο από τη ζωή του. Αλλά βαθιά μέσα στην καρδιά μας γνωρίζουμε ότι εγκαταλείψαμε τον αγώνα για τα όνειρά μας, εγκαταλείψαμε τον καλό αγώνα.

Όταν εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας και βρίσκουμε την ειρήνη, απολαμβάνουμε μια μικρή περίοδο γαλήνης. Αλλά τα πεθαμένα μας όνειρα αρχίζουν να σαπίζουν μέσα μας και κατακλύζουν όλο το χώρο γύρω μας. Αρχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σκληρά στους δικούς μας ανθρώπους και τελικά κατευθύνουμε αυτή την σκληρότητα πάνω μας. Αρρώστιες και ψυχώσεις εμφανίζονται. Όλα όσα θέλαμε να αποφύγουμε όταν αρνούμασταν να αγωνιστούμε - απογοήτευση και ήττα - γίνονται τελικά η μόνη κληρονομιά της δειλίας μας. Και μια μέρα τα νεκρά και σαπισμένα όνειρά μας γεμίζουν όλο τον αέρα γύρω μας, μας δυσκολεύουν να αναπνεύσουμε και ζητάμε να πεθάνουμε, ζητάμε τον θάνατο για να απελευθερωθούμε από τις βεβαιότητές μας, από τα βάσανά μας και από αυτή την απαίσια ειρήνη του κυριακάτικου απογεύματος.

Για να τα αποφύγουμε όλα αυτά, ας αντικρίσουμε το νέο χρόνο με την ευλάβεια του μυστηρίου και τη χαρά της περιπέτειας.

Του Κωστή (Nutcracker)

Πέμπτη, Φεβρουάριος 08, 2007

Η ημερομηνία που ενέβηκε το πιό κάτω ποστ στη Σταυραετοφωλιά. Αν διαβάσετε θα καταλάβετε όλοι οι επισκέπτες στο ευγενές ετόυτο blog, ποιός είναι ο Κωστής, ένα μεγάλο πνέυμα σε ένα αδύνανο κορμί. (Και πάλι γειά σου φίλε μου)

Τί να πω!
Υπάρχουν αριστουργήματα μικρά μεγάλα δεν έχει σημασία. Μεγάλο το κάνουμε εμείς, με τη δημοσιότητα που του δίνουμε. Το αριστούργημα είναι ένα και δεν αλλάζει.
Δεν μπορώ να μη δημοσιοποιήσω και με αυτό τον τρόπο να "μεγαλώσω", τους στίχους που διάβασα του φίλου μου Κωστή (και ας μην έχουμε ακόμα συναντηθεί) Nutcracker:-) στο γνωστό φόρουμ του www.disabled.gr. Είναι πραγματική κατάθεση ψυχής και φτιάχτηκε για να γίνει τραγούδι (και έγινε-μόλις το ακούσω θα το ανεβάσω να το ακούσουμε όλοι)

Ο Κωστής εκτός από φυσικό ταλέντο στιχουργού και τραγουδοποιού είναι και καταπληκτικός αυτοδίδακτος αγιογράφος και ζει κάπου στη Λάρισα.

Κωστή φίλε μου!! Να μου επιτρέψεις να το αφιερώσω σε όλους τους Ευγενείς Ακούραστους Πολεμιστές ετούτης της Ζωής!!

Ευλογημένος στο δικό μου το μυαλό,
καταραμένος για τους άλλους που υπάρχω,
παγιδευμένος σ' έν'αόρατο ιστό
και την αράχνη προσκαλώ
προσφέρομαι στο πιάτο.

Δίχως το αύριο πορεύομαι και ζω,
μόνο το σήμερα θέλω εγώ να ορίζω
κι ας καταντήσω εν' ανέκδοτο χαζό,
κάπου στο βάθος θα κοιτώ
πίσω από το γκρίζο.

Σαν Δον Κιχώτης ανεμόμυλους χτυπώ
μ' ένα κοντάρι από ζάχαρη φτιαγμένο,
μήπως κι αλλάξω της ζωής μου το γραπτό
μ' αν είναι 'τούτο εφικτό
απάντηση δεν παίρνω.

Στις λεωφόρους του μυαλού μου αναζητώ
αν έχω κάνει κάπου κάπως ένα λάθος,
γιατί στους γύρω μου δεν μοιάζει λογικό
πάντα στον τοίχο να χτυπώ
μ' ένα περίσσιο πάθος.

Κι όμως μια τρύπα να ανοίξω προσπαθώ
σ' αυτόν τον τοίχο που πλακώνει τη ματιά μου,
για ν' αντικρύσω έναν άλλο ουρανό
κι απ' τα δεσμά μου να λυθώ
ν' ανοίξω τα φτερά μου.

Μα είναι βαριές οι αλυσίδες της ζωής
που μου φορέσανε οι μοίρες με την πρώτη,
σαν Προμηθέα πάνω στον Ταϋγετο
κι ο χρόνος σαν τον αετό
μου τρώει το συκώτι.

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα

Περίπου τέσσερα χρόνια πρίν την "Γλυκιά Συμορία" γύρω στο 1979, ο Νίκος Νικολαίδης, που με την ευκαιρία έφυγε νωρίς τον Σεπτέμβριο του 2007, παρουσιάζει στο πανί την ταινία του "Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα".
Τέσσερα ανθρώπινα κουρέλια, τέσσερις ψυχές χτυπημένες από τους δαίμονές τους, συναντιούνται και πάλι σε ένα πολυτελές σπίτι μετά από χρόνια, δεν έχει σημασία μεγάλη τίνος και σε ποιά περιοχή. Ο Νικολαίδης ποτέ δεν έδινε σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες, αφού η προσέγγιση και σκοπός του είναι να ξεγυμνώσει μέσα από δραματικές ομολογίες, τις ψυχές των πρωταγωνιστών του.
Αυτός που τους έχει καλέσει και φαίνεται ο κάτοικος του σπιτιού, είναι ένας αποτυχημένος μουσικός, ντράμερ, που ζεί με τα φαντάσματα της δεκαετίας του 50, της νίοτης του και των μουσικών θρύλων της εκτός Ελλάδος μουσικής σκηνής. Ο δεύτερος που έρχεται, ένας καλοντυμένος αποτυχημένος πρώην τρόφιμος φυλακής, με υφος φιλοσόφου, που ποτέ δεν πέτυχε κάτι στη ζωή του, αλλά πλούσιος στο να μονολογεί και να αυτοσαρκάζεται. Εχει επίγνωση της πραγματικότητας και ουσιαστικά έφθασε στην πολυτελή κατοικία για να εξιλεωθεί στον προσωπικό του Αρμαγγεδδώνα.
Ο κοντός κατόπιν, οικογενειάρχης, αλλά πολύ που τον νοιάζει, έτσι κι αλλιώς έιναι στα πρόθυρα της διάλυσης, φθάνει με την τέταρτη της παρέας, μιά γυνάικα που διανύει τα τελευταία βήματα της φρέσκιας νιότης της, μια γυναίκα που έχει δουλέψει όλες τις δουλειές και τα έχει κάνει σχεδόν όλα. Αποτελούσε την διακαή ερωτική φαντασίωση του κοντού από τότε. Φθάνει λοιπόν και αυτή αινιγματική, πρόθυμη... μοιραία.

Ενα σπίτι, τέσσερις άνθρωποι, συνεχής βροχή, και ημίφως. Σχεδόν κάθε κουβέντα και γουλιά γουλιά κόκκινο κρασί που περιφέρεται από στόμα σε στόμα, μουσική από τότε και... το πάρτυ ξεκινά. Και όσο το αλκοόλ κυλάει στο αίμα των ηρώων τόσο ξεγυμνώνουν την ψυχή τους, τόσο δείχνουν και πιό αποφασιμένοι να δείξουν ότι τα τέσσερα κουρέλια είναι εκεί και βρέθηκαν να τραγουδήσουν για τελευταία φορά πριν την μεγάλη οριστική φυγή.

Η ταινία απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή γιατί έχει πολλούς συμβολισμούς στους διαλόγους και στις σκηνές, χαρακτηριστικά του Νικολαίδη. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας, το χαμένο όνειρο της νιότης, ο τάφος στον κήπο που αρνούνται να κλείσουν, πτώμα τυλιγμένο σε σελλοφάν, οι φόνοι όλα μοιάζουν να κινόυνται μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, παρόντος και παρελθόντος. Και ακριβώς αυτό τελικά ίσως να είναι και το δράμα των ηρώων. Η έλλειψη χρονικού αυτοπροσδιορισμού, κατ'επέκταση μιάς ολόκληρης μεταπολεμικής γενιάς, που έζησε ένα όνειρο που δεν πραγματοποίησε , αλλά και που η ίδια δεν πολιτικοποιήθηκε ποτέ.

Την ταινία μπορείτε να την παρακολουθήσετε online σε καλή ποιότητα ήχου και εικόνας πατώντας εδώ

..........................
Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για συγκεκριμένα πράγματα και συγκεκριμένους ρυθμούς, δεν μπορείς να τον βιάζεις συνέχεια σωματικά αλλά και ηθικά......................

Πρόσκληση για Πορεία Αγάπης

αυτό το σαββατοκύριακο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ελάτε να ενώσουμε τις προσπάθειές μας και να πορευτούμε όλοι σε μια Πορεία Αγάπης...

............
Σας χαρίζω αυτό το συγκλονιστικά ανατριχιαστικό ποίημα που με σημάδεψα και με σημαδεύει, Δραματικό και επικό παραμύθι των λαικών Θρύλων............

Τα δωμάτια του Νου . . .

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος , όλοι εμείς καλό είναι να είμαστε ανοιχτοί σε κάθε είδους ιδέα, αντίληψη , σκέψη , γνώση. Δυστυχώς οι περισσότεροι έχουν κλειστές τις πόρτες στο μυαλό τους με αποτέλεσμα να μην δέχονται τίποτα παραπάνω η αντίθετο από αυτό που ήδη ξέρουν και τους έμαθαν.
Έχουμε συναντήσει ανθρώπους σε τέτοιους τομείς : επαγγελματικούς, πολικούς θρησκευτικούς, ιδεολογικούς που δεν δέχονται τίποτα αντίθετο εκτός από αυτό που υποστηρίζουν. Μένουν σε πάγιες αντιλήψεις και δεν δέχονται τίποτα, ριζώνουν κάποιες ιδέες είτε από συμφέρον είτε από βόλεμα σε κάποιους τομείς με αποτέλεσμα μια τέτοια τακτική δεν έχει εξέλιξη στην εσωτερική σου διαδρομή.
Κρατούν τα δωμάτια του νου κλεισμένα δεν αφήνουν την σκέψη να τα ανοίξει , να ανακαλύψει καινούργιους τομείς να εξελιχθεί. Επιπροσθέτως κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους δηλαδή: Αφού δεν είσαι το τάδε επάγγελμα δεν μπορείς να μιλάς, αφού είσαι μικρός δεν ξέρεις σώπασε, αφού είσαι γέρος μην μιλάς δεν ξέρεις εσύ, και πολλές άλλες μορφές τεμπελοποιήσης. Μερικές φορές μάλιστα σου λένε να μην μιλήσεις καν η σου αφαιρούν το λόγο και την δικαιολογία ότι αφού δεν πρόκειται να πεις κάτι σωστό γιατί να ανοίξεις κουβέντα. Είναι οι λεγόμενες παρωπίδες που έχουν πολλοί και εμμένουν σε κάποιες αντιλήψεις , έχουν κλείσει τα δωμάτια του νου, τα δωμάτια της γνώσης με αποτέλεσμα να μένουν πίσω.
Καλό είναι να είμαστε ανοιχτοί σε κάθε είδους άποψη πριν την κρίνουμε πρώτα , να μην βάζουμε ταμπέλες στους συνομιλητές μας :ηλικία , επάγγελμα, ιδιότητα κλπ κλπ, όλοι έχουν κάτι να πουν , έχουν κάτι να δώσουν, το χειρότερο είναι να τους υποτιμήσουμε. ''Να ακούς'' θεωρείται αρετή μην το ξεχνάμε.

Πάνω σε αυτό θα αναφέρω ένα μικρό ρητά που θεωρώ ότι θα βοηθήσουν:

‘’Ο μορφωμένος δεν σημαίνει ότι είναι σοφός αλλά και ούτε και ο σοφός ότι είναι μορφωμένος’’

‘’Μπορεί να ξέρεις το 99% των γνώσεων όλου του κόσμου και όλων των βιβλιοθηκών , κάποια στιγμή να μιλήσεις με ένα 10χρονο παιδί και να το υποτιμήσεις σαν συνομιλητή το οποίο να ξέρει μόνο 1% γνώσης και όμως αυτό το 1% να είναι αυτό που σου λείπει.’’

''Η αναζήτηση και η εσωτερική εξέλιξη προϋποθέτει τις πύλες του νου σου ανοιχτές και την σκέψη παρούσα κάθε στιγμή.''

''Αν έχεις κλειστά τα παράθυρα του σπιτιού σου και να έχει ήλιο έξω δεν πρόκειται να τον δεις ποτέ.''

''Άφησε την γνώση να μπει σαν χείμαρρος , μέσα στο χείμαρρο θα βρεις κάποια στιγμή μικρά διαμάντια αλήθειας.''

Η Ψυχή του Σαμουράι

Καθώς ο ήλιος εκρυβόταν στον ορίζοντα
καλπάζων ήλθε στην αυλή ο Σαμουράι.
Πέρασαν μήνες που χε φύγει για τον πόλεμο,
και τώρα γύριζε στου Άρχοντα το σπίτι.

Επάνω στ' άλογο εβάδιζε αμίλητος,
σκέψεις πολλές δεν είχε πια μες το μυαλό του,
μόνο το χρώμα των μαλλιών της τον πλημμύριζε
κι αυτό το είχε πάντοτε σαν φυλακτό του.



Νύχτα εσκέπαζε του ουρανού το πάπλωμα
κι εκείνος βρέθηκε στου Άρχοντα το χώρο.
Νίκη τρανή να προμηνύσει ήθελε
και το πρωί θα έφευγε για το πεδίο της μάχης.

Όταν τελείωσε και σήμανε η έξοδος,
πήγε στα δώματα ο ύπνος να τον πάρει.
Μα ξύπνιος ήτανε σαν πήδηξε στα πόδια του,
τη πόρτα άνοιξε και εχάθη στο σκοτάδι.



Σε λίγο έφτασε στης γκέισας το μέγαρο
το ρόπτρο έκρουσε στη πόρτα της εισόδου,
κι η πόρτα άνοιξε για να δεχθεί στα εσώτερα
αυτόν που τόσο λαχταρούσε να εισέλθει.

Εκείνη κείτονταν στο πάτωμα κοιμόμενη
δεν είχε ακούσει ούτε χτύπο, ούτε ανάσα,
μα με μιας τον ένιωσε να σκύβει στο προσκέφαλο
και χάδι απλώχερο να ρέει στα μαλλιά της.



"Καλή μου γύρισα και ήλθα να ανταμώσουμε"
είπε εκείνος μοναχά πριν τη φιλήσει,
κι εκείνη έκπληκτη τα μάτια της μισόκλεισε
και αφέθη στο άγγιγμα του ποθητού αφέντη.

Εκεί λοιπόν στο μισοσκότεινο δωμάτιο
εκεί, εκείνος έκανε έρωτα σαν πρώτα,
τη σάρκα αγγίζοντας τη τρυφερή της γκέισας
και πόθο εγείροντας στο φλογερό κορμί του.



Ρυθμός αστείρευτος κυρίευε το είναι τους,
πάθος ασύλληπτο στα μάτια διαφαινόταν
καθώς η θάλασσα της ένωσης τους έμοιαζε
με κάτι ατέλειωτα υγρό και ιδρωμένο.

Έρωτας ήταν το λοιπόν αυτό που ένιωθε,
έρωτας πέρα από κάθε αμφιβολία,
όταν με ρίγος μια πνοή μέσα της άφηνε
κι εκείνη έγειρε με μιας στην αγκαλιά του.



"Θα φύγω τώρα κι ας μην θέλω να χωρίσουμε",
είπε σε κείνη όταν κίνησε να φύγει,
Φεύγω, μα μονάχα εσένανε θα σκέφτομαι
σαν τη πηγή που το νερό της αναβλύζει.

Έξω εχάραζε στου ορίζοντα τα όρια,
νύχτα και μέρα δισδιάκριτα ακόμα
κι εκείνος φίλησε τα χείλη που τον δρόσισαν
και μια ψυχή άφησε τότε, εκεί στο δώμα.



(c) Μαριαλένα, 04/05/2006, (γιατί μπορεί κάποτε να ήμουν κι εγώ Σαμουράι...)

Συγνώμη . . .

Είναι αρετή της ανθρώπινης προσωπικότητας να μετανιώνεις να παραδέχεσαι τα λάθη σου να τα αναγνωρίζεις να λες συγνώμη. Για την συγνώμη και την μετάνοια έχουν αναφερθεί θρησκείες και πολιτισμοί.
Τι είναι αυτό όμως που μας κάνει να κρύβουμε την συγνώμη προς τον άλλον; Να εκφραζόμαστε και να ματαιώνουμε; Μα φυσικά το «εγώ» ο εγωισμός μας. Πολλοί πιστεύουν ότι λέγοντας συγνώμη ρίχνεις τα μούτρα σου στον άλλον , αλλά δεν μπορούν αν δουν πίσω από το παραβάν ότι πρώτο καλό που κάνεις είναι στον εαυτό σου και μετά προς τον άλλον. Μετανιώνοντας καθαρίζεις την ψυχή σου , εξελίσσεσαι μέσο αυτής της πράξης. Μην ξεχνάμε ότι για να διορθώσεις ένα λάθος που έκανες εσύ αλλά και να διορθώσεις και την τριτογενή επιρροή που είχε αυτή η πράξη σε άλλον άνθρωπο πρέπει πρώτα να αποδεχτείς το λάθος να το αναλύσεις για να δώσεις σωστές λύσεις.
Η συγνώμη και η μετάνοια δεν είναι αποκλειστικά εκφράσεις του προς τα έξω. Μπορεί η συγνώμη να είναι και προς το ίδιο μας τον εαυτό για κάποιο λάθος που πράξαμε σε εμάς. Από εκεί ξεκινάμε!. Αν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας πως θα μπορέσουμε να συγχωρέσουμε κάποιον άλλον. Οι αλλαγές είναι σοφό να ξεκινούν πρώτα από εμάς πριν στραφούν σε άλλες ατομικότητες. Να το πράξουμε! Να πούμε στον εαυτό μας συγνώμη , να μετανιώσουμε για κάποια πράξη η κουβέντα που είπαμε , να συγχωρέσουμε. Η εκπαίδευση και η βελτίωση ας ξεκινήσει από μέσα για να μπορέσει ορθά να λάμψη προς τα έξω.
Πες ένα συγνώμη…αν δεν σε συγχωρέσει ο άλλος δεν πειράζει…έκανες το σωστό πρώτα στον εαυτό σου και μετά σε μια άλλη ψυχή , μια συγνώμη μόνο κακό δεν κάνει αυτό είναι το σίγουρο.Έκανες λάθος; Αναγνώρισετο ! πες συγνώμη και ξεκίνα την διόρθωση … η πράξη βούλησης μετά την μετάνοια είναι η ολότητα της εξέλιξης σου.
Κάποιοι λένε συγνώμη , μετανιώνουν για πράξεις , αλλά μένουν εκεί η το λένε για να το πουν αυτό είναι ΜΕΓΑ λάθος. Αν είναι κάτι να το πεις για τον κόσμο καλύτερα να μην το πεις ποτέ και καθόλου , πρώτα θα κοροϊδέψεις και θα δημιουργήσεις ρήγμα στον ίδιο σου τον εαυτό και στην ψυχή σου και μετά σε ανθρώπους γύρω σου, θα ήθελες κάτι τέτοιο; Προφανώς όχι!
Όλα αυτά για να έχουν την κάθε αυτή πληρότητα τους πρέπει να περάσουν από το φίλτρο της ειλικρίνειας. Η ειλικρίνεια είναι αυτή που θα διώξει καθαρά και αγνά τα συναισθήματα σου και θα σου δώσει διαύγεια ΔΕΙΣ καθαρά μέσα σου τι ακριβώς συμβαίνει. Μην ξεχνάς και την μορφή πράξης δεν αρκεί μόνο ο λόγος η πράξη είναι το αποτέλεσμα της θεωρίας σου , λες συγνώμη; Αναγνωρισέτο , να το νιώσεις βαθιά και αμέσως μετά τρέχα για την διόρθωση.

"Νιώσε ότι το σ’αγαπώ με το συγνώμη έχουν την ίδια δύναμη."

"Συγνώμη λέει ο άνθρωπος που πραγματικά νιώθει και πλημμυρίζει η ψυχή του από αγάπη ,άνθρωπος που δεν έχει δώσει η νιώσει μέσα σου αγάπη στην ζωή του δυσκολεύεται να το πει.

Θέλει απλά πολύ αγάπη για να το πεις."

Kατανόηση . . .

Πιστεύω ότι είναι η θεμελίωση όλων και σε όλες τις μορφές ανθρωπίνων σχέσεων αλλά και όσο αφορά την αντίληψη προς την ίδια την ζωή. Η κατανόηση είναι η αρχή όλων, είναι αρετή , συναίσθημα και αντίληψη μαζί. Κατανοείς , νιώθεις , αντιλαμβάνεσαι έναν άνθρωπο, μια κατάσταση , ένα γεγονός, μία περίοδο. Βασικά η κατανόηση ξεκινά πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό , να κατανοούμε τα πάντα που διέρχονται από μέσα προς τα έξω και το αντίθετο παρατηρώντας τα πράγματα από πολλές οπτικές σκεπτικές πλευρές.
Για να βοηθήσουμε και να λύσουμε ένα πρόβλημα πρώτα πρέπει να το κατανοήσουμε έτσι θα οδηγηθούμε στην ΣΩΣΤΗ λύση και όχι στην σκέτη λύση, μην ξεχνάμε: « Το να δώσεις λάθος μορφής βοήθεια είναι χειρότερο από να μην δώσει καθόλου».
Πχ. Εάν δεν ξέρουμε πως να βοηθήσουμε κάποιον που είναι χτυπημένος από ατύχημα είναι προτιμότερο να ειδοποιήσουμε το ασθενοφόρο από να κάνουμε κάτι παρ’όλα την καλή μας θέληση να του κάνουμε χειρότερο κακό.
Η κατανόηση λοιπόν , δεν θα μας οδηγήσει στην λύση αλλά στην σωστή βοήθεια μιας και θα έχουμε ταυτιστεί με το πρόβλημα οπότε όντας το έχουμε κάνει «δικό» μας θα το αντιμετωπίσουμε καλύτερα.
Άλλη μία μορφή αντίληψης και κατανόησης είναι αυτής του παιδιού με τους γονείς , συνήθως όταν ένα παιδί κλαίει οι γονείς πιστεύουν ότι πεινάει ή θέλει κάτι ενώ μπορεί στην ουσία να υπάρχει βαθύτερο νόημα αυτής της εξωτερίκευσης της θλίψης του. Υπάρχουν περιπτώσεις να μην μπορούμε να κατανοήσουμε κάποιον για διάφορους λόγους, αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.

"Το να κατανοήσεις ένα πρόβλημα έχεις κάνει το πρώτο βήμα για να το λύσεις."

"Κλαίει κάποιος και πολύ απλά τον βοηθώ να κλάψει."

"Κατανοώ

Κάνω παρέα με την δική μου σιωπή παρέα στην σιωπή του άλλου."

O καθρέφτης . . .

Toν γνωρίζεις;

Τον βλέπεις καθημερινά, ξέρεις όμως ποιος είναι πραγματικά;

Να προσπαθείς αν όχι καθημερινά αλλά συχνά να κλείνεις ένα ραντεβού με τον εαυτό σου, να του μιλάς, να κουβεντιάζεις μαζί του. Δεν είναι εχθρός σου είναι φίλος. Είναι πολύ θετικό και ευεργετικό να συναντάς τον εαυτό σου σε ένα δωμάτιο στο βυθό της θάλασσας, να είστε οι δύο σας κανείς άλλος. Να του αλλάζεις τα ρούχα, να καθαρίζεις τα σύννεφα, να αλλάζεις τα χρώματα. Προσπάθησε να κάνεις συχνά αυτή την συνάντηση σε μέρος που έχει γαλήνη και νηνεμία, διότι μόνο όταν έχει ήρεμη θάλασσα μπορείς να φτιάξεις το πλοίο.
Λένε ότι καλό είναι να χρησιμοποιείς και έναν καθρέφτη έτσι ο εαυτό σου καθρεφτίζεται με αποτέλεσμα την στιγμή που κοιτάς τις αντιδράσεις σου και τα δικά σου μάτια να βλέπεις την αλήθεια.
Θα έχετε ακούσει που λένε ότι δεν μπορείς να κρίνεις ο ίδιος τον εαυτό σου. Είναι το μεγαλύτερο λάθος αυτό. Όταν κοιτάξεις με ηρεμία και γαλήνη τον εαυτό σου στα μάτια τότε θα δεις! Είσαι ο μόνος που μπορεί και έχει πρόσβαση στα παρασκήνια , οι άλλοι βλέπουν μόνο την παράσταση και σου λένε ότι μπορούν να κρίνουν, εσύ όμως γνωρίσει πως δημιουργήθηκε το έργο δες πίσω από την αυλαία, έχεις την δύναμη. Δες τον εαυτό σου με την οπτική του παρατηρητή δες το είδωλο σου σαν έναν άγνωστο. Κοίταξε τον εαυτό σου στο καθρέφτη , ότι νιώσεις βγάλτο: χαμογέλασε, κλάψε σκέψου, όμως μην ταυτιστείς.

''Είναι όπως το παράδειγμα στο cinema: Όταν βλέπουμε μια ταινία ταυτιζόμαστε σε μεγάλο βαθμό , χαμογελάμε, κλαίμε για αυτά που συμβαίνουν λες και είναι αλήθεια. Όταν όμως δούμε το trailer πως φτιάχτηκε η ταινία αλλάζει η όψη που την βλέπουμε διότι απλά μάθαμε την αλήθεια. ''

''Ακόμα και ο ουρανός έχει την δική του αυλαία, τα παρασκήνια – γιατί νομίζεται ότι υπάρχουν τα σύννεφα; Όταν έχει βροχή εμφανίζονται τα σύννεφα να προστατέψουν τον ουρανό το ότι καλύπτον γαλάζιο δεν πάει να πει ότι ο ουρανός χάθηκε.''

''Το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε για την ζωή και τον εαυτό μας είναι ότι πραγματικά δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα.
Στην ουσία δεν γνωρίζεις ποιος πραγματικά είσαι.
Θα μαθαίνεις συνέχεια ακόμα και στο λεπτό που θα φεύγεις , θα είναι ένα λεπτό μάθησης.''

''Αυτό που νιώθεις μέσα σου δεν μπορεί να το νιώσει άλλος.''

''Κανείς δεν μπορεί να σου πει πόσο και αν πονάς από την στιγμή που τον πόνο τον βλέπει δεν τον βιώνει, στο μόνο που μπορεί να σε βοηθήσει είναι να σου δώσει το φάρμακο, πρόσεξε να το χρησιμοποιήσεις σωστά.''

''Την στιγμή που βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη συναντάς την αλήθεια αρκεί να κοιτάξεις πίσω από το είδωλο και να δείς το εσωτερικό φώς.''

Μοναξιά . . .

Είναι η νέα μάστιγα του αιώνα. Άνθρωποι κλεισμένοι σε κελιά, στην ουσία κρατάνε το κλειδί της εξόδου μέσα τους, αλλά παρόλα αυτά παραμένουν μέσα. Μοναξιά πολλών επιπέδων, ατομική, οικογενειακή, ομαδική.Η καθημερινότητα έχει περιορίσει την ελευθερία των ανθρώπων στο εσωτερικό τους πεδίο αλλά και σε συνδυασμό με τους άλλους ανθρώπους.
Πολλές φορές μπορεί μια οικογένεια να τρώει μεσημεριανό αλλά το μόνο κοινό που έχουν είναι το είδος του φαγητού ενώ στην πραγματικότητα ο καθένας είναι στο δικό του πλασμένο κόσμο και τις περισσότερες φορές οι επικοινωνία ανύπαρκτη και όλοι βυθισμένοι σε μοναχικά βάθη.
Από την άλλη τα παιδιά βιώνουν την δική τους μοναξιά μέσα στο σπίτι , λόγω του χάσματος οι γονείς τα χαρακτηρίζουν ‘’μαύρα πρόβατα’’ χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν ότι όταν δεν μπορείς να καταλάβεις κάτι το μόνο δεν πρέπει να κάνεις είναι να το αμφισβητείς.
Η μοναξιά στις μέρες μας βρίσκεται παντού ακόμα και στις σχέσεις, το ζευγάρι βλέπει ότι ασυνείδητα έχουν βάλει πολλά σκαλοπάτια προτεραιοτήτων και η σχέση με το σύντροφο έχει πέσει στο τελευταίο, δεν βλέπουν στο βάθος το γκρεμό που έχουν σκάψει και αναβλύζουν δικαιολογίες του στυλ ‘’μας έφαγε η καθημερινότητα, η συνήθεια, τα χρόνια, οι δουλειές’’ και μετά από κάποιο καιρό κοιτάζονται στον καθρέφτη και αναρωτιούνται γιατί χώρισαν. Στην ουσία ο καθένας είχε σχέση με την μοναξιά του.

Όλα έχουν την αξία τους , ακόμα και η μοναξιά χρειάζεται μέσα στην μέρα ως απομόνωση , με σκοπό τον απολογισμό και την εσωτερική κάθαρση με στόχο την εξέλιξη.

''Καλύτερα να αφήσεις ένα ποτήρι άδειο παρά να το γεμίσεις με δηλητήριο για να λες ότι το γέμισες, διότι κάποια στιγμή θα σε σκοτώσει.''

''Η μοναξιά έχει το χρώμα που τις δίνεις.''

''Η μοναξιά δεν είναι αντίπαλος είναι φίλος , είσαι τομέας της φύσης του ανθρώπου μη ξεχνάμε μόνοι ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο μόνοι θα φύγουμε ας δώσουμε χρώμα στο ενδιάμεσο.''

Κάποιος είπε:''Η καλύτερη σχέση είναι αυτή που είσαι και μαζί και μόνος.''

''Μην φύγεις απο την μοναξιά τρέχοντας, αλλα περπατώντας και τον χώρο αυτό να το επισκέπτεσαι συχνά και συνηδειτά διότι μόνο καλό θα σου κάνει''

Nick and jennys...

μαζί με την αγάπη και τις πιο θερμές ευχές μας, από τον χιονισμένο Καναδά!

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?

Οδυσσέας Ελύτης


Ολα μπορούν όμως να χωρέσουν σε δυο χεράκια και μια ανθοδέσμη μαζί με εκείνο το ταπεινό χαρτάκι που λέγεται πτυχίο.

Οπως χώρεσε η Αφροδίτη σ΄ενα όστρακο του Μποτιτσέλλι.

Τόσο μικρό και πανέμορφο ήταν το όστρακο!


Αλλά αυτό που εμένα με συνεπήρε ήταν εκείνες οι "κόρες,όμορφες και γυμνές,λείες σαν το βότσαλο ,να φυσάν όρθιες μέσα στην κοχύλα..."


Ο Ελύτης και ο Σεφέρης ονομάζουν"κοχύλα"την Tritonis.Οι ναυτικοί την λένε μπουρού γιατί βγάζει ήχους σαν την μπουρού του καραβιού αν την φυσήξεις,μέσα στην νεκρική σιγή των υπερπόντιων ταξιδιών με παρέα την μοναξιά τους.

....εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζοντας το πανί και τ'αστέρια,ακούνε τον αγέρα,ακούνε πέρα απο τον αγέρα την άλλη θάλασσα,σαν ένα κοχύλι κλειστό,κοντά τους δεν ακούνε τίποτα άλλο,δεν ψάχνουν...
Γ.Σεφέρης.

Κάπως έτσι έγινε η πτυχιακή της Μαρίας.Ταξίδεψα μαζί της.Ταξίδεψα στο θέμα"τα όστρακα στην λογοτεχνία".
Με μάγεψε ο Λόρκα,με μελαγχόλησε ο Ελλιοτ,ακολούθησα τον Λόπε Ντε Βέγγα στην Φουέντε Οβεχούνα αλλά.....ξεγυμνώθηκα "στων ψιθύρων την επώαση μες΄τα κοχύλια"του δικού μου γητευτή Ελύτη,κι έφυγα μαζί του"Δυτικά της λύπης" για να βρω τον Ν.Καββαδία,μέσα στο πούσι να μου λέει"ενα κοχύλι έχεις σκουλαρίκι στο αυτί..." κι εγώ να του φωνάζω:τραγούδησε μου το καραντί,το καραντί θα μας μπατάρει.....μέχρι το τέλος που λέει:κατάκοιτη πελεκημέμη απο σπαθιά,διπλά φορώντας των Ινκας τα σκουλαρίκια....
..σήμερα χωρίς σκουλαρίκια,πήρα τον δρόμο που χάραξε"το φίδι και η σμέρνα".
50k.m.ανάμεσα στα λιόδεντρα και την πρωινή ηλιόλουστη αύρα η διαδρομή είναι σαν ενα κομπολόι με μαργαριτάρια που τα αφήνεις ένα προς ένα να γίνουν ανάμνηση και μελλοντική εικόνα προσμονής ανάμεσα στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Ανακατωμένα συναισθήματα,συγκεχυμένες σκέψεις,αναμνήσεις φόβοι και μια πικρή νοσταλγία για όσα χάθηκαν,για όσα πέρασαν,για όσα δεν πρόκειται ποτέ να ξανάρθουν.

Θέλω να κλάψω,αλλά κρατιέμαι,θέλω να το βάλω στα πόδια αλλά μένω καρφωμένη στην μπλέ πολυθρόνα.Ανοίγω την μηχανή και τα χέρια μου τρέμουν.Ουτε φωτογραφίες δεν θα μπορέσω να βγάλω το παιδί μου,σκέφτομαι,τόσο άχρηστη είμαι.Ψάχνω με τα μάτια την είσοδο για να βρώ τον Βαγγέλη.Αργεί κι αυτός,αργεί πολύ.Δίπλα μου ο δάσκαλος,ο παππούς της,ψάχνει την εγγονή του επί"σκηνής"για να της στείλει φιλάκια.Δεν μπορεί να καταλάβει πια πως νοιώθω εγώ.Γέρασε πολύ ο αγαπημένος μου πατέρας.Αλλά με τίποτα δεν θα έχανε την ορκωμοσία της εγγονής του.Αναρωτιέμαι αν έκανε συμφωνία με τον Λούσιφερ η με τους Αρχαγγέλους για να ζήσει κάτι τέτοιες στιγμές.
Ευτυχώς ήρθε ο Βαγγέλης...κρυμμένος πίσω απο την ανθοδέσμη.
-Θα πάτε να της την δώσετε κυρία Γ.?
-Οχι,πήγαινε εσύ καλύτερα Β.μου!
Βλέπω αυτό το γλυκό και ήσυχο αγόρι που είναι μαζί της εδώ και 3 χρόνια ,να χαίρεται στην χαρά μας,και να συμπορεύεται με τα όνειρα μας και δακρύζω.

Κι αφού δόθηκαν οι όρκοι και πήραμε τον πάπυρο,μου λέει η Μαριώ "μια στιγμή μάμα,έρχομαι"και μετά να φύγουμε γιατί ο παππούς θα κουράστηκε.
Την βλέπω να μιλάει,να αγκαλιάζεται,και να κρύβει πίσω απο πλαστά χαμόγελα κάποια καμουφλαρισμένα υγρά μάτια που είναι έτοιμα να στάξουν,με μια κυρία ντυμένη με σκούρο κοστούμι.
Στην έξοδο συναντιόμαστε με την κυρία αυτή.....και συστηνόμαστε.Είναι η επιβλέπουσα καθηγήτρια της πτυχιακής της.Η Dr.M.Σ.
Δεν θυμάμαι τι ειπώθηκε.(Θυμάμαι,Θυμάμαι,και μετά έψαχνα απεγνωσμένα την τσάντα μου για να βρω χαρτομάντηλα.....Και τα δάκρυα ήταν χαράς,ανακούφισης και εκπλήρωσης προσδοκιών.)
Αυτή η η κυρία με το σκούρο κοστούμι"μια Δευτέρα πρωινή άδειασε μες τους ουρανούς την άμμο και χτύπησε το όστρακο της καρδιάς μου με χρυσαφένιο φτυάρι"

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?
Ο.Ελύτης

Με αγάπη νομίζω πως χωράει...

(...η εξαφάνιση των φωτογραφιών οφείλεται στην ντροπαλότητα των παρευρισκόμενων!)

Χυλός...

Γίναμε λοιπόν "χυλός"; Συμβιβαστήκαμε, κουραστήκαμε/κουράσαμε, βαρεθήκαμε, "κάτσαμε"; Ξεχάσαμε τα οράματα της νιότης μας, απεμπολήσαμε το δικαίωμά μας να αλλάξουμε τον κόσμο; Βολευτήκαμε, "αράξαμε στα κιλά μας", χορτάσαμε ζωή;

Εμείς οι Έλληνες μοιάζουμε περισσότερο με σπρίντερ παρά με δρομείς μεγάλων αποστάσεων: τις πρώτες 2-3 δεκαετίες της ζωής μας τις διάγουμε με πάθος γλεντώντας, ταξιδεύοντας, χορεύοντας, διαδηλώνοντας, ερωτευόμενοι με ορμή και χωρίζοντας για "ψύλλου πήδημα" εφαρμόζοντας τα νάματα του αείμνηστου λαϊκού αοιδού Χριστάκη (στο σουξέ "η κανάρα"...).

Και όταν μπουν τα δεύτερα ...άντα, τα πρώτα ...ήντα; Μένουμε ξέπνοοι, λαχανιασμένοι στη γωνία...Έχουμε "καταλήξει/κατασταλάξει", συζητάμε για πολυτελή αυτοκίνητα που ήδη έχουμε ή θέλουμε να αποκτήσουμε, για τη μαιζονέττα με πισίνα που φτιάχνουμε, για την "μικρά" απέναντι που θα θέλαμε να "ξαπλώσουμε" με την πρώτη ευκαιρία... Τη γυναίκα μας τη βαρεθήκαμε, τα παιδιά τα κάναμε για να μας γηροκομήσουν, μόνο για λεφτά και καριέρα ενδιαφερόμαστε και γυαλίζει το μάτι μας!
Διάβασμα βιβλίων; - "Μπααα"...Εφημερίδες; - "Βέβαια, ξέρουμε ότι έσκισε η ομαδάρα χτες"... Περιοδικά; - "Να φάνε και οι κότες, τα ξεκοκκαλίζω στην παραλία, άλλωστε πρέπει να ξέρουμε τί γίνεται "πολιτιστικά" στην πόλη μας"...Σινεμά; - "Ναι, ξέρω ότι σκίζει αυτή η γερμανική, πώς τη λένε βρε παιδί μου αυτή την ταινία που όλοι μιλάνε για αυτήν, ίσως πάω να την δω αν την παίζει κάπου κοντά"... Πολιτική; - " Τί ψάχνεις τώρα, να πλακώσουν μόνο τους ταραξίες τους μαλλιάδες που διαδηλώνουν και δεν μας αφήνουν να πάμε στη δουλειά μας"... Σφρίγος, ζωντάνια, πάθος, ΖΩΗ; - "Αυτά είναι για τους νέους"...

Με πόσους άραγε 40ρηδες/50ρηδες μπορούμε στον περίγυρό μας να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση για τέχνη, βιβλία, μουσεία, πεζοπορία, εθελοντισμό, πολιτική; να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να καυγαδίσουμε τέλος πάντων; Πόσοι παθιάζονται για μια βόλτα στο δάσος (όχι για να χωνέψουμε το κοψίδι που φάγαμε), τις αιρετικές απόψεις του τάδε συγγραφέα, μια έκθεση φωτογραφίας; Πόσοι πάμε σε μπαρ να ακούσουμε τις ροκιές της νιότης μας και να χορέψουμε;

Και έτσι πορευόμαστε μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει τη λήξη...

Υπάρχει σκέψη;

Είναι χαρά μου να συνεισφέρω κάτι μικρό με κάποιες σκέψεις μου. Ευχαριστώ!


Μου τυχαίνει πολλές φορές να θέλω να συζητήσω και με άλλους ανθρώπους (πέρα από τους στενά δικούς μου) θέματα που, κατά τη γνώμη μου, επηρρεάζουν τη ζωή μας και συναντάω αδιάφορα πρόσωπα και στερεότυπες απαντήσεις. Προβάλω αντιρρήσεις σε στερεότυπα που διατρέχουν τις σκέψεις μας και με κοιτούν σαν να είμαι από άλλο πλανήτη.


Θέτω π.χ. το θέμα της αντιμετώπισης των καμένων περιοχών της Ηλείας και η συνομιλήτριά μου βρίσκει να μου πει ότι είχε πάει παλαιότερα με τον άντρα της και της άρεσε το τάδε εστιατόριο ή το δείνα ξενοδοχείο.


Αντιδρώ στην ασχήμια πολλών νεόκτιστων σπιτιών και ο συνομιλητής μου βρίσκει ότι ο ηλιακός θερμοσίφωνας και το κλιματιστικό δείχνει προόδο και ευημερία και καλά κάνει και υπάρχει.


Αισθάνομαι περήφανη που η κόρη μου ακολουθεί στις σπουδές της τον δρόμο που εκείνη επέλεξε και πολλές μητέρες θεωρούν ότι κακώς δεν την πίεσα να πάει σε σχολή "υψηλών" προδιαγραφών παρόλο που είχε τη δυνατότητα.


Θεωρώ ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι καθόλου κακά και βγάζουν ισάξιους επιστήμονες με αυτές του εξωτερικού και με κοιτάζουν λες και είμαι ούφο...


Τι συμβαίνει; Γιατί όταν ακούω να μιλούν οι περισότεροι άνθρωποι έχω την αίσθηση ότι επαναλαμβάνουν χιλιοειπωμένες αηδίες της τηλεόρασης; Πού είναι το σπινθηροβόλο πνεύμα μας; Που είναι η αμφισβήτηση; Που είναι η σκέψη επιτέλους;

Kατάθλιψη . . .

Ένα μέρος σκοτεινό . . .
Ένας ανεξερεύνητος βυθός . . .
Λίγο πολύ όλοι έχουν πάει εκεί, δεν έχει σημασία ο λόγος, η αιτία το ότι επισκέφθηκες αυτό το μέρος λέει πολλά. Το έχω επισκεφτεί και εγώ φυσικά αυτό το μέρος, άγγιξα τα όρια μου έφτασα στον ψυχικό μου βυθό εκεί που ο νους δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα.Αυτό που έχω να πω, είναι ότι είχε πολλά θετικά η βύθιση αυτή. Έφτασα στο βυθό με αποτέλεσμα να γνωρίζω πλέον πόσο βάθος έχει ο ωκεανός μου ώστε να μην ξαναπάω εκεί , και αν τύχει να ξαναπάω ξέρω ποια το δρόμο για την επιφάνεια, είναι δύσκολος αλλά τον έχω περπατήσει, είναι τραχύς ανηφορικός αλλά διδακτικός.Στην κατάθλιψη ο εγκέφαλος νοητικά δεν μπορείς να κάνει διακρίσεις: Το σωστό – λάθος , ή ζωή – θάνατος, όλες οι μορφές αντίθετου δυαδισμού πλέον εφάπτονται με αποτέλεσμα να μην έχει την κρίση να διακρίνει. Ο νους σου θεωρεί φυσιολογικό να πάει στον θάνατο σαν να πηγαίνει σε διπλανό δωμάτιο του σπιτιού σου. Ο νους είναι τόσο βυθισμένος που οι νοητικοί μηχανισμοί έχουν παραδοθεί στην ουσία το μυαλό ζει μια εναλλακτική μορφή εφιαλτικής πραγματικότητας. Η κατάθλιψη οφείλεται για το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών , συν τοις άλλοις υπάρχει κίνδυνος να κάψει τον εσώτερο εαυτό σου και να σου αφήσει εσωτερικά σημάδια. Υπάρχουν ακόμη τομείς που την τρέφουν όπως είναι η μοναξιά και οι εξαρτήσεις. Να φτάσεις στο βυθό και συνειδησιακά να αναδυθείς είναι καλό , αν φτάσεις όμως εκεί και αφεθείς δεν ξέρεις που θα καταλήξεις.Η κατάθλιψη είναι μέσα στην ζωή είναι ένα μέρος που μπορεί να βρεθείς εκεί , να σε πάει μια κατάσταση εκεί , ένας άνθρωπος , ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός. Φρόντισε να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το σκοτεινό αυτό μέρος. Σαφώς , δεν μπορείς να σβήσεις η να κρύψεις το σκοτάδι , την στιγμή όμως που ανάψεις φώς το κερδίζεις, αυτός είναι ο στόχος! Η νίκη! Αν την αποφύγεις θα σε τραβήξει και πάλι, μην φύγεις από την μάχη με κατεβασμένο το κεφάλι, μπορείς να κερδίσεις αρκεί να το θελήσεις. Παρατήρησε ποια αιτία σε έφτασε εκεί , και φρόντισε να μην ξανάχεις σχέση μαζί της.

''Μην αναζητήσεις φάρμακα(εκτός αν το πρόβλημα είναι βιολογικό) Το φάρμακο βρίσκεται μέσα σου! Να θυμάσαι αν σε τραβήξει κάποιος στην επιφάνεια και αφεθείς σε αυτή την εξάρτηση την επόμενη φορά μπορεί να μην έχεις βοήθεια. Ο δρόμος προς την κορυφή , ο εσωτερικός πόλεμος είναι μία μάχη μοναχική.''

''Ο ψυχολογικός σου κόσμος είναι σαν ένα πανέμορφο δάσος εύκολα μπορεί να φυτέψεις πανέμορφα φυτά εύκολα όμως μπορείς με μία σπίθα να γίνουν όλα στάχτη.''

''Η καλύτερη περίοδος ειρήνης είναι η προετοιμασία για πόλεμο.''

''Η κατάθλιψη είναι σαν την νύχτα, ο ήλιος είναι ζήτημα χρόνου να βγει αρκεί να το πιστέψεις και τότε θα αντικρίσεις τις πρώτες ακτίνες.''

''Για να έφτασες στον βυθό σίγουρα ξεκίνησες από την επιφάνεια , άρα τον δρόμο τον ξέρεις, η μόνη διαφορά είναι η κλίση, ξεκίνα! Ήρθε η ώρα για το ταξίδι προς την επιφάνεια.''

''Όπου σκοτάδι , άναψε φώς ακόμα και ένα κερί μπορεί να κάνει την διαφορά. Πρόσεξε σε ένα τεράστιο σκοτεινό μέρος, ένα κερί μπορεί να κάνει την διαφορά , άρα μόνο ακατόρθωτο δεν είναι, η λύση υπάρχει μέσα σου αρκεί να την ανακαλύψεις και να την ενεργοποιήσεις.''

''Στην κατάθλιψη είσαι ένα σώμα κεριού μέσα στο σκοτάδι σβησμένο, άναψε και πάλι το φιτίλι,η φλόγα βρίσκεται μέσα σου ''

FROM LOCKHEART WORLD

Σκιρτήματα

Μαίνεται ο άνεμος
στο ακρογιάλι

με τα σεπτά ανομήματα

αιρετικών φιλιών

και χτύπων άστεγων

που κρύβονται στις σκιές

και στα φυλλώματα

των απολιθωμένων δέντρων

και των οιμωγών

π΄ ακούγονται στη διαπασών

και διαπερνούν τη σκοτοδίνη μου

Ακροβατεί το όνειρο

κι αργοσαλεύει μέσα μου,

κενό ατέρμονο και δάκρυ

νόθα φιλέματα της θύελλας,

αχνά σκιρτήματα της πλάνης

που ασελγεί

πάνω στις λέξεις μου

πριν γίνουν ποιήματα κι ανάσες

κι απογυμνώσουν τη σιωπή,

πριν πορευτούν

πάνω στο σώμα σου

και το λεηλατήσουν

(c) Τάκης Τσαντήλας

Σκέψεις...!

1. Life isn't fair, but it's still good.
Η ζωή δεν είναι δίκαια, αλλά εξακολουθεί να είναι καλή.

2. When in doubt, just take the next small step.
Όταν αμφιβάλεις, κάνε ένα μικρό επόμενο βήμα.

3. Life is too short to waste time hating anyone.
Η ζωή είναι τόσο μικρή για να χάνουμε χρόνο για να μισούμε κάποιον.

4. Don't take yourself so seriously. No one else does.
Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.

5. Pay off your credit cards every month.
Να αποπληρώνεις την πιστωτική σου κάρτα κάθε μήνα.

6. You don't have to win every argument. Agree to disagree.
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε αντιπαράθεση. Συμφώνησε να διαφωνείς.

7. Cry with someone. It's more healing than crying alone.
Κλάψε με κάποιον. Είναι περισσότερο θεραπευτικό από το να κλαις μόνος.

8. It's OK to get angry with God. He can take it.
Δεν υπάρχει πρόβλημα να εξαγριωθείς με τον Θεό. Μπορεί να το αντέξει.

9. Save for retirement starting with your first paycheck.
Αποταμίευε για την σύνταξή σου αρχίζοντας με τον πρώτο σου μισθό.

***ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ***: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΙΛΤΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ

Αν συμφωνείτε με το ακόλουθο κείμενό μου, στείλτε το στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις που ακολουθούν και διαδώστε το όσο μπορείτε. Όλοι μαζί ίσως μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Γιατί το να μην αντιδράς σε ένα ΕΓΚΛΗΜΑ σε κάνει συνυπεύθυνο γι αυτό.

Μαύρος Γάτος


ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΣ:

sg-web-president@ec.europa.eu
(το email του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso)

stavros.dimas@ec.europa.eu
(το email του Επίτροπου Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρου Δήμα)

http://blogs.ec.europa.eu/dimas/ (το blog του Επιτρόπου Περιβάλλοντος Σταύρου Δήμα)

και η φόρμα επικοινωνίας με τους πολίτες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Κοινοποιήστε το και στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας



ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ


TO:
1. M. José Manuel Barroso, President of the European Commission
2. M. Stavros Dimas, EU Commissioner for the Environment
3. The European Parliament

REGARDING:
Unprecedented Environmental Disasters in Greece and Hunting Restoration



Ladies and Gentlemen

On November 14, 2007, the Greek Government have violated a decree of the Supreme Administrative Court of Greece (“Symvoulio tis Epikrateias”) regarding a provisional total ban on hunting, and have permitted anew hunting throughout Greece, even in the heavily devastated areas of last summer’s unprecedented fires (imposing locally some minor restrictions). The related Ministerial Decree has been signed by the Minister of Agricultural Development m. K. Kiltidis.

We live in an era of rapid climatic changes originating in the human activities and having tremendous and catastrophic consequences for the whole Planet’s ecosystems. Last summer, unprecedentedly disastrous fires have devastated 30,000 hectars of wild forest and agricultural land in Greece, bringing a lot of wildlife species to the borders of extinction, by the means of decimating their populations and destroying their natural habitats.

Having considered the above arguments, we regard the aforementioned arbitrary decision of Minister Kiltidis and of the Greek Government on hunting feloniously disastrous, and we kindly ask for your proper action.

With Honour
(full name and address)


ΠΡΟΣ:
Τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. José Manuel Barroso
Τον Επίτροπο Περιβάλλοντος της Ε.Ε. κ. Σταύρο Δήμα
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

ΘΕΜΑ:
Οι πρόσφατες άνευ προηγουμένου περιβαλλοντικές καταστροφές στην Ελλάδα και η επανανομιμοποίηση του κυνηγιού

ο

Κυρίες και Κύριοι

Στις 14 Νοεμβρίου 2007 η Ελληνική Κυβέρνηση παραβίασε την απόφαση του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου της Ελλάδας (του Συμβουλίου της Επικρατείας) για καθολική προσωρινή αναστολή του κυνηγιού, και επέτρεψε εκ νέου το κυνήγι σε όλη την ελληνική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων και των πυρόπληκτων περιοχών του φετινού καλοκαιριού (με κάποιους επουσιώδεις περιορισμούς). Την σχετική Υπουργική Απόφαση υπέγραψε ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κ. Κιλτίδης.

Βρισκόμαστε σε μιαν εποχή ραγδαίων ανθρωπογενών κλιματικών αλλαγών, με τεράστιες και καταστροφικές συνέπειες για τα οικοσυστήματα του Πλανήτη. Το περσινό καλοκαίρι πρωτοφανούς έκτασης πυρκαγιές έκαψαν 3.000.000 στρέμματα στην Ελλάδα, και έφεραν πολλά είδη άγριων ζώων στα όρια της επιβίωσης, αποδεκατίζοντας τους πληθυσμούς τους και καταστρέφοντας τους βιοτόπους τους.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, θεωρούμε την ανωτέρω αυθαίρετη κίνηση της Ελληνικής Κυβέρνησης δια του Υφυπουργού κ. Κιλτίδη εγκληματικά καταστροφική για την άγρια πανίδα και για το περιβάλλον γενικότερα, και παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες.

Με τιμή

(ονοματεπώνυμο, πλήρης διεύθυνση)

17 του μήνα Νοέμβρη....

...ποιά χρονολογία άραγε???

Ο Νικόλας είχε αρραβωνιαστεί την Αννα μέσα στην ταραγμένη εποχή του εμφυλίου.Αγαπούσε με πάθος ο ένας τον άλλον με όλη την δύναμη του έρωτα που προσδιορίζει η νιότη.
Εκείνος έκανε τις επαναστάσεις του και διάλεξε την μεριά των χαμένων.Εκείνη καρτερούσε τις καλύτερες μέρες....που ποτέ δεν ήρθαν.
Ο Νικόλας δεν έφυγε στην Τασκένδη με τα συντρόφια του.Τον έκλεισαν στο Γεντί-κουλέ,ως ύποπτο για την απόπειρα δολοφονίας του αντιβασιλέα Δαμασκηνού κι η Αννα πότιζε με δάκρυα τα προικιά που κεντούσε τα βράδια κάνοντας ευχές και προσευχές στους αγγέλους.
Μόνη συντροφιά του Νικόλα στην φυλακή ο Ιταλός ο Λουίτζι,ο συγκρατούμενος και η Τασία η αδελφή του που πήγαινε το καθημερινό φαγητό,που το μοιράζονταν οι δύο φυλακισμένοι.

Οταν έγινε η δίκη του ξαναείδε την Αννα μετά απο πολύ καιρό.Τον ικέτευσε να φύγουν στο παραπέτασμα."ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ" της είπε.Δεν είμαι εγκληματίας για να δραπετεύσω.Στην χώρα μου και στον αγώνα μου θα μείνω μέχρι να πεθάνω.Κι έτσι έγινε...
Με κόκκινη γραβάτα και κόκκινο λουλούδι στο πέτο(που το βρήκε άραγε)πήγε στο δικαστήριο.Το κόμμα ήταν ο μεγάλος απών...(τ'ακούς Δαμανάκη και Παπαρήγα και ο,τι σκατά είστε εσείς που θέλετε την κουτάλα μόνο?)
Τον έβγαλαν υπο επιτήρηση της αστυνομίας με εγγύηση 60000 δραχμές που μαζεύτηκαν απο τους φτωχότερους των φτωχότερων συγγενών και φίλων.Ξαναμπλέχτηκε πάλι με τις ιδέες του και τις εμμονές του για την ισότητα των ανθρώπων,και οι γονείς της Αννας την πάντρεψαν για να ξεφύγει πια απο τον Νικόλα τον ληστή.
Ανταλλάξανε κάποια γράμματα,αλλά ήταν πια αργά και για τους δύο.
Ο Νικόλας ο ληστής πέθανε στα 26 του φτύνοντας και καταπίνοντας το αίμα της φυματίωσης που του χάρισε η πατρίδα-Ελλαδα μέσα στο γεντι-κουλέ.



Κι επειδή"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"όπως λέει και ο Ανδρέας Κάλβος,το hasta siempre νομίζω πως πάει καλύτερα για τον θειό μου τον Νικόλα(που ποτέ δεν τον γνώρισα) που ξόδεψε την ζωή και άφησε να τον απαρνηθεί η Αννα για τα πιστεύω του.Κάτι σαν τον Ερνέστο ήταν κι αυτός....Χαμένος.Νόμιζε πως θα φτιάξει εναν καλύτερο κόσμο.

17 του Νοέμβρη κλαίνε οι ψυχές πάντα για την ανθρώπινη καταπίεση,την ανισότητα και την αδικία.....

Hasta siempre

Το ροζ φόρεμα

Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο.
Όλοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δει γιατί έμοιαζε να
είναι τόσο θλιμμένο. Ντυμένο με ένα φθαρμένο ροζ φορεματάκι, ξυπόλυτο
και βρώμικο, το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθούσε τους
ανθρώπους που περνούσαν. Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει. Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη.

Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε.
Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο. Ήθελα να
δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί.
Και ναι, ήταν εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την
προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα.
Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι. Εξάλλου
ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει ένα
μικρό παιδί ολομόναχο.

Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δω την πλάτη του κοριτσιού. Είχε ένα
περίεργο σχήμα. Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την
προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμία προσπάθεια να της μιλήσουν.
Οι παραμορφώσεις δεν είναι καλοδεχούμενες στην κοινωνία μας, και αυτό
οδηγεί στον αποκλεισμό αυτών που είναι διαφορετικοί.
Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να
αποφύγει tο εξεταστικό βλέμμα μου. Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το
σχήμα της πλάτης της. Είχε κάτι περίεργο, που έμοιαζε σαν μια παράξενη
καμπούρα. Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει. Ήμουν εκεί για να
την βοηθήσω, για να μιλήσουμε.

Έκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα 'γειά'. Το μικρό
κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο
απάντησε 'γειά'. Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή ντροπαλά.
Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο
άδειασε από κόσμο.
Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη.
Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε
"γιατί είμαι διαφορετική".
"Αυτό είναι αλήθεια" είπα εγώ χαμογελώντας.
"Το ξέρω" είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο.
"Μικρή μου" της είπα, "μου θυμίζεις έναν γλυκό και αθώο άγγελο".
Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε "αλήθεια το λές?"
"Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελος που στάλθηκε να φυλάει
τους ανθρώπους που περνούν".

Εκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι.
Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε την πλάτη του ροζ της φορέματος και από μέσα
βγήκαν και απλώθηκαν δύο λευκά φτερά, "ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο
δικός σου φύλακας άγγελος".
Έμεινα άφωνος, σίγουρος πως όλα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου.
Τότε το κορίτσι είπε "Για μία φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός από
τον εαυτό σου. Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε".

Σηκώθηκα τότε όρθιος και είπα " Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε
να βοηθήσει έναν άγγελο;"
Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε "Είσαι ο μόνος που μπορούσε να με δει" και
μετά εξαφανίστηκε.

Και μ' αυτό η ζωή μου άλλαξε ριζικά.

Έτσι, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις κανένα, να θυμάσαι ότι ο άγγελος σου
είναι κοντά σου και σε προσέχει.

Όπως λέει και η ιστορία, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον .....

Και ο καθένας από τους φίλους σου είναι ένας άγγελος με τον δικό του
τρόπο....


σ.σ. Ευχαριστώ τη φίλη μου Σία που μου έστειλε αυτό το μήνυμα. Με συγκίνηση το αφιερώνω σε όλους μας, όπως και το παρακάτω τραγούδι! Μαριαλένα

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Toni Braxton - How could an angel break my heart

Δεν γεράσαμε ακόμα....

...και δεν γίναμε αναπαυόμενοι και αναίσθητοι.



Μπορούμε να ξεσηκώσουμε τους ανθρώπους και να πούμε:no more excuses....
Στην αδικία......

Κάποιος είπε...

Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ενα αστέρι κατοικεί...



Μακριά είναι τα αστέρια...
...ας ψάξουμε καλύτερα στην Γη!!!