ΜΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΗ ΠΟΛΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΙ ΙΟΥΛΗΣ

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΜΕΓΑ ΚΑΚΟ (6Mb mp3)

Του έρωτα μέγα κακό
σπαράζεις τους ανθρώπους
Με ματωμένους κόπους
αυτοί που αγάπησαν ξεχνούν
Με ματωμένους κόπους
αυτοί που αγάπησαν πενθούν
για όλη τους τη ζωή.

Α Δέσποινά μου παρακαλώ
το βέλος σου που είναι χρυσό
- λυπήσου με, και ποτέ μη
μού σημαδέψει την ψυχή
Με τη βαμμένη την αιχμή
στον πόθο βαφτισμένη

Ας είναι ευλογημένη
η σωφροσύνη των θεών
- που με κρατεί, αυτόν που αγαπώ μην τον πληγώσω
Ω εσύ ξόρκι των ερώτων των κρυφών
από στάχτη παρθένων εραστών
φύλαγέ με, ποτέ έρωτα μη νοιώσω

Το ξέρω, μη μου το λες, σε είδα
δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα
- δεν έχεις φίλο για να γιάνει
στην δυστυχία σου να σκύψει με φροντίδα

Κι αν η Κατάρα πιάνει -
τέτοιο κακό να πάθει
όποιος στο πλάι μου μ’ αγάπη δεν εστάθη


Μήδεια , Ευριπίδης

Απόδοση στίχων : Γιώργος Χειμωνάς
Μελοποίηση : Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεία : Τάνια Τσανακλίδου

H βασίλισσα του σαρδάμ

Το πλέον πρόσφατό μου: Κρατσερός Κατούλης

Όταν βιάζομαι, είτε διαβάζω είτε μιλάω δεν υπάρχει περίπτωση να μην κάνω σαρδάμ. Εκεί δε που έχω δώσει τα καλύτερά μου είναι στα τραγούδια, π.χ.:

- Βρήκα στην Αμφιλοχία, τον Σταμούλη τον λοχία, παλιό μου συμπολεμιστή με το κεφάλι του στ' αυτί

- Μπροστά στην πύλη θα σταθώ, με τις κουβέρτες στο κεφάλι, κι αργοκουνώντας τη μασχάλη, θα χαιρετίσω το φρουρό

- Βγαίνεις νωρίς να πας στην εκκλησιά, σπαθί κι αστροπελέκι, χτυπάνε θεέ μου τα καμπαναριά, κι ο ήλιος πέρα βρέχει

- Καμαρούλα μιά σταλιά, δύο επί τρία, όχι και λατρεία, δίχως και μιλιά

Επί πλέον όταν είμαι ΚΑΙ ερωτευμένη, ζητάω ένα "κουστάκι ματίχες", "μιά σοκολάτα με πύραυλο", βλέπω και "Βέξα Αλεφιάδου"...

Δυσλεξία λέγεται αυτό; Ό,τι και να 'ναι μ' αρέσει :)

Nα μην με ψάξεις φως...

Που να κρύψω την γύμνια μου σαν κατεβαίνει το σκοτάδι τρέχοντας από τους λόφους;

Πες μου που να χωθώ να μην με βλέπεις και να μην με ακούς;

Σε ποιά λαγούμια να θάψω τα θέλω μου;

Και σε ποιές μαύρες τρύπες να βάλω την ψυχή μου να σωπάσει;

Στα αγρίμια μου, με τι χέρια να δώσω αγκαλιές και με τι στόμα εσέ να σου γλυκομιλήσω;

Πες μου μια λέξη και δεν θα σου ζητήσω άλλη αερικό.

Όλη τη νύχτα να με μαζεύω από πάνω σου μπορώ. Μικρά κομμάτια θραύσματα.
Αρκεί να ανασαίνεις.

Πες μου. Σε ποιά κορυφή βουνήσια να ανεβώ;
Θα περπατήσω στις χαράδρες και στα χωμάτινα τα μονοπάτια να την προσεγγίσω.

Πες μου, θες να πετάξω από κει; Nα γίνω αετός να σκίζω το γαλάζιο;

Να ανέβω μέχρι τον ηλιάτορα, να αφήσω να με κάψει;

Μονάχα πες ΕΣΥ πως θες και θα γενεί αμέσως.

Mην πεις πως ξέχασες μονάχα. Αυτό μόνο να μην μου ξεστομίσεις.


Photo : "we fix broken wings"

(Αφιερωμένο σε όλους όσους που...για να μπορώ να είμαι μερικές φορές εδώ)

Στο άπειρο του πόθου μου το φίδι...

για σένα δε με νοιάζει, εν κατακλείδι!


Οι στίχοι ανήκουν σε ένα πολύ νέο αγόρι, τους έγραψε πριν πατήσει τα δεκαοχτώ. Τους μελλοποίησα μετά από μικρές επεμβάσεις και μπορείτε να τους ακούσετε εδώ για 7 μέρες. Ο ρυθμός του τανγκό κρίθηκε απαραίτητος για να ελαφρύνει με το ρετρό στυλ το βάρος τους. Πέφτει κομματάκι βαρύς, όπως ακριβώς βαρείς είναι οι στίχοι αυτοί, γραμμένοι από έναν έφηβο που αδημονεί να πονέσει από έρωτα. Θα ταίριαζε να τραγουδηθεί από μια βαθειά αισθαντική φωνή σαν της αξέχαστης Κάκιας Μέντρη -ή μήπως μονάχα εγώ τη θυμάμαι;- αυτής της φοβερής τραγουδίστριας με την τραγανιστή φωνή που άκουγα στη δεκαετία του '50. Ελλείψει καλύτερης φωνής, αρκεστείτε στη δική μου!

Ο προσκυνητής (Bonus Track)

Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά

Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι οταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να'σαι ζωντανή
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ - ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
CD: Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή (2003)

Στίχοι από: music corner.gr

σ.σ. Σήμερα το βράδυ καταφεύγω στην αγαπημένη μου γωνιά των Ανωνύμων Μελαγχολικών, για να βρω καταφύγιο και να ανεβάσω ένα πολυαγαπημένο μου τραγούδι που άκουσα σήμερα καθώς περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος στη πολύβουη πλατεία. Το σιγοψυθύριζα κι εγώ και με ακολούθησε μέχρι το σπίτι ή μάλλον στοίχειωσε μέσα στο μυαλό μου: "Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά, αύριο βράδυ θα ναι αργά..."

Μου στειλες μήνυμα στο κινητό το απόγευμα. "Με σκέφτεσαι καθόλου?" και πανικοβλήθηκα. Και κρατούσα το κινητό στο χέρι σαν χαζή προσπαθώντας να βρω τις λέξεις να σου πω πως νιώθω σε αυτό που με ρώτησες. Και κατόρθωσα να γράψω ότι είσαι μια ευχάριστη έκπληξη στη ζωή μου κλπ κλπ αλλά αυτό που ήθελες ίσως να ακούσεις, δεν το άκουσες! Δεν μου απάντησες κάτι γιατί σε φρέναρα με την απάντησή μου. Τρέχεις με χίλια ενώ εγώ πάω με ταχύτητα χελώνας. Έχεις προχωρήσει ενώ εγώ είμαι ακόμα στην αρχή. Και αγχώνομαι και ξεπροβάλλουν αυτοί οι απαίσιοι φόβοι της προσέγγισης ξανά μέσα μου. "Με σκέφτεσαι?"... Τι θες να σου πω, χρόνο χρειάζομαι και αν είναι να ρθει θε να ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει, αλλά να σε γνωρίσω πρώτα, να σε εμπιστευτώ για να ανοίξω και γω τη καρδιά μου!

Ξέρεις τι θέλω, θέλω να φύγω διακοπές και εγώ με μένα να αποκαταστήσω τις ισορροπίες μου. Βιώνω αυτό το ρημάδι το κενό που κατοικοεδρεύει στο στομάχι μου για να μου θυμίζει ότι ζω μια μεταβατική περίοδο. Ούτε πριν, ούτε όμως και μετά, είμαι ακριβώς στο ανάμεσα. Και ώρες ώρες αυτό το κενό, με ξεπερνά και ορίζει τη συμπεριφορά μου. Θέλω σαν τη σαύρα να αλλάξω δέρμα κάτω από τον καυτό ήλιο, κατάλαβες? Δεν μπορώ άλλες πιέσεις, όχι τώρα!

Και ο έρωτας, τι κάνεις με τον έρωτα? Δεν ξέρω να σου απαντήσω ειλικρινά. Δεν είναι ότι δεν θέλω, το αντίθετο μάλιστα, αλλά τώρα προτιμώ την σιωπή μου. Αυτή που θα με πάει παρακάτω και με κρατάει εντοπισμένη στα αγκαθάκια που χουν μπει στο δέρμα μου από παλιά. Θέλω μα πως θέλω να χτυπήσει κι η καρδιά χωρίς να παρεμβαίνει η λογική! Όχι τρελλά, αλλά τουλάχιστον αμοιβαία. Γίνεται? Αν γίνεται, είμαι μέσα, αλλιώς άστο καλύτερα, δεν...

(c) Μαριαλένα, 26/07/2006 (για όσα μπορώ να γράψω, μα δεν μπορώ ακόμα να πω)
Καλή ακρόαση!

αδια-φορία

Είναι συναίσθημα ο θυμός. Η αδιαφορία τι είναι; Μπορώ να τη νιώσω, να καταλάβω ότι μ' ακουμπάει, ότι έχει μπει στο μυαλό μου; Όχι. Είναι αθόρυβη. Και ύπουλη. Σβήνει μνήμες, παίρνει λέξεις, αδειάζει μάτια. Δεν επιτρέπει σπασμωδικές κινήσεις. Περιορίζει το αυθόρμητο, αποστρέφεται και το λογικό. Έχει εξουσία. Λόγο ύπαρξης έχει; Ποιος και γιατί την έφερε;

Shower of thoughts

Δεν φτάνει το νερό και το σαπούνι για να ξεπλύνει τον οργασμό απ' το σώμα σου... Δεν φτάνει η κατανόηση, η διάθεση να μοιραστείς κάτι, που ίσως δεν είχες, για να φτάσεις σ'αυτόν...

Θέλει σύννεφα να κυκλώνουν τον ουρανό της ψυχής σου, να τον βαραίνουν τόσο που ο οργασμός να 'ναι η καταιγίδα που θα την λυτρώσει... Θέλει αγριεμένες θάλασσες, και βυθούς που αναδεύονται από τα κύματα της σκέψης σου, για να ξεσπάσει το σώμα σου στα βράχια του άλλου...

Χρειάζεται να στηριχτείς σε ένα ψέμμα για να ζήσεις την αλήθεια του οργασμού, πρέπει να θυσιάσεις κάτι από την αξιοπιστία, την σοβαρότητα, το ίδιο σου το εγώ ... για να το ανακαλύψεις άλλη μια φορά..

Δεν φτάνουν όσα ήξερες για να ξεπλύνεις την θυσία από πάνω σου... πρέπει να ανοίξεις την συνείδηση σου σε όσα την έκανες δώρο... Να αφήσεις μια νέα πραγματικότητα να ξεχυθεί από μέσα σου, να παραμερίσει το νερό και το σαπούνι, το σφουγγάρι, να τρέξει μέσα από σιφόνια και σωλήνες και μες την νύχτα να φωτίζει τα ίδια σου τα σκοτάδια...

τι λείπει;

τι φταίει;

Ενα μέλος παραιτείται...

Rodia,
θα ηθελα σε παρακαλω να με διαγραψεις απο τους Ανωνυμους Μελαγχολικους εφοσον δυσκολευομαι τελευταια να δημιουργησω διαθεση για να γραψω εστω και στο δικο μου blog το βρισκω περιττο να συνεχιζω να ειμαι απλα ως ονομα εκει αφου δεν postαρω,
ελπιζω να μην με παρεξηγεις
σευχαριστω
dryada

---------------------------
Ελαβα αυτό το e-mail σήμερα και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να μην έχει ανάγκη πια η φίλη μας τη συντροφιά μας, αλλά να περιπλανιέται χαρούμενη στα δάση -δρυάδα γαρ.

Σταματήστε τον κόσμο να κατέβω..

Το σημάδι του χρόνου που περνάει, γίνεται ορατό, όταν αρχίζεις να μην θυμάσαι πότε πήγες διακοπές τελευταία φορά... Οταν δεν θυμάσαι πότε ήσουν ευτυχισμένος τελευταία φορά, όταν η μνήμη σου αποτυγχάνει να εντοπίσει το σημείο που η ζωή είχε ορθή φορά...

Περιφερόμενη στις λέξεις που αφορούν διακοπές διαπίστωσα πως δεν αναγνωρίζω πια, ούτε την μοναξιά του να κάνεις διακοπές μόνος σου... Λες και κάποιος είχε κλέψει με τέχνη το νόημα της λέξης απ' τον εγκέφαλο μου, λες και όλα τα link από και προς αυτήν είχαν σβηστεί...

Σίγουρα πρέπει να πήγαινα κάποτε διακοπές... το μαρτυρούν φωτογραφίες, το μαρτυρούν αντικείμενα που μόνο έτσι θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί... Το μαρτυρούν τόσοι άνθρωποι που ήρθαν μαζί ... Κι όμως... αυτός ο κύκλος ζωής που φέρνει την καθημερινότητα, τις διακοπές και επιστρέφει στην καθημερινότητα, έχει διαταραχθεί... Εχει γίνει μία ταλάντωση τόσο γρήγορη καθώς στέκομαι ακίνητη, που μοιάζει σαν να μην υπάρχει..

Αν έχω καταλάβει καλά από τις διηγήσεις των άλλων τι σημαίνει διακοπές, χρειάζομαι ένα διάλειμμα επειγόντως απ' αυτόν τον κόσμο...

Χρυσαλλίδα ή Προμηθέας Δεσμώτης?

Χωρίς να το καταλάβω καλά καλά, έφτασε ο καιρός των αποφάσεων για το τι θα κάνω στις διακοπές μου φέτος. Σκέψεις πολλές και διάθεση για να γίνουν πραγματικότητα κάποια όνειρα, τόσο μόνη όσο και με παρέα που θα θελα πολύ να ανταποκριθεί και να σμίξουμε με διάθεση να απολαύσουμε κάποιες μέρες ο ένας την συντροφιά του άλλου. Μακάρι!

Τρομερή λέξη "οι διακοπές", δεν τις προσμένω ως μάννα εξ ουρανού κατ' αρχήν, αλλά προσδοκώ να διοχετεύσω αρκετή από την ενέργειά μου για να ξεκουραστώ, να ξεαγχωθώ, να αφήσω για λίγο τους ρυθμούς της μεγαλούπολης πίσω μου. Δεν ξέρω γιατί, φέτος έχω αγχωθεί αρκετά με αυτό το ζήτημα, ενώ άλλες χρονιές το άφηνα όπως έρθει και δεν είχα παράπονο μετέπειτα. Λάθος οπτική από μέρους μου, το ξέρω, διαστρευλώνω την πραγματικότητα έτσι και βασανίζομαι άδικα τελικά.


(Ιδεατή και επιθυμητή εικόνα διακοπών για το 2006, αλλά το τζίνι κάνει απεργία διαρκείας και δεν ξέρω πότε θα λήξει, βλέπετε!)

Ίσως φταίει το γεγονός ότι κάπου στο βάθος φοβάμαι μην φάω την χλαπάτσα!
Άλλες φορές την βλέπω να ρχεται, άλλες νομίζω πως μπορώ να την αποφύγω, μα η απειλή του "Όχι" είναι αρκετή να με κάνει να τρέμω προκαταβολικά ότι θα το ακούσω ό,τι κι αν κάνω. Γαμώτο, shit! Γιατί βρε κοριτσάκι μου δεν αλλάζεις διάθεση να τελειώνουμε?Ορισμένα πράγματα συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια κι εδώ είναι πραγματική ζωή, γκέκε!

Εγώ λέω να το ρίξω στην τρελλή πριν αλλάξω δέρμα από το γδάρσιμο που μου έχω κάνει, ως άλλη σαύρα των Νησιών Γκαλαπάγκος! Μπαααα, θα μεταμορφωθώ σε Χρυσαλλίδα καλύτερα, τριαλαρί τριαλαρό, λοβοτομή πλήρης! Χα,χα,χα ας γελάσω, αποκλείεται, μάλλον σε Προμηθέα Δεσμώτη με βλέπω να με τρώνε τα όρνια λίγο-λίγο, γιατί πονάω αλλά μ'αρέσει!

Get a life μωρέ, get a life γιατί αλλιώς δεν σε βλέπω καλά, μπάζει η βάρκα καπετάνιεεε!

Δυνατός & ο Jocker

Νόμιζα,

ότι και οι δικές μου φετινές διακοπές, ήταν ένας άσσος στο μανίκι του ψαράδικου rock πουκαμίσου μου.

Έκανα όμως λάθος.

Ήμουν απλώς ο jocker που έβγαινε εθελουσίως, από το παιχνίδι, κάθε φορά. Το παιχνίδι του κύκλου των φίλων και της οικογένειας. Συνεχίζω το ίδιο τροπάρι, προσπαθώντας να καθαρίσω τη σκέψη μου από τα μπαστούνια, τις καρδιές, τα διαμάντια και τα τριφύλλια. Μια ιεροτελεστία - το ξέρω - επίπονη, αλλα εξαιρετικά σημαντική. Σαν τη μελέτη των λατινικών σε απόλυτη ησυχία.

Σε λίγες ημέρες θα συναντήσω τον Βασιλέα της σκέψης αυτού του παιχνιδιού. Αυτός είναι και ο λόγος που απόλαυσα & απολαμβάνω προς το παρόν, την αποχή μου από αυτό.

Δυνατό χαρτί ο 'Ασος

- Έχετε δωμάτια για τέλος Ιουλίου; - Πόσα άτομα είστε; - 'Ενα! - Λυπούμαστε, δεν υπάρχει μονόκλινο... Την πρώτη φορά που αποφάσισα (πριν τέσσερα χρόνια) να κάνω μοναχικές διακοπές, ο τηλεφωνικός διάλογος επαναλαμβανόταν καθημερινά με το ίδιο πάντα αποτέλεσμα. Άλλαξα εισαγωγή : - Θα ήθελα ένα δίκλινο για τέλος Ιουλίου - Με θέα στη θάλασσα το θέλετε; Με μεγάλο μπαλκόνι ; Με διπλό κρεββάτι; - Φυσικά, ναι! Και κατέφθασα ένα απόγευμα στο ξενοδοχείο του νησιού, με τη θάλασσα ν' απέχει δέκα βήματα, με την ξενοδόχα να μου δίνει τα κλειδιά ρωτώντας πότε θα έρθει η παρέα μου. Όταν κατάλαβε ότι είμαι εγώ και το κόκκινο σακ βουαγιάζ μου, πρότεινε να μου κάνει μια μικρή έκπτωση στο δωμάτιο. Το δέχτηκα, δέχτηκα και τη βοήθειά της στο ανέβασμα της μιας κι ασήκωτης αποσκευής μου. Δεν δέχτηκα περίεργες ερωτήσεις, τις άφησα να αιωρούνται αναπάντητες, πάντα χαμογελώντας. Στο δωμάτιο, πέταξα τα ρούχα του ταξιδιού από πάνω μου, άπλωσα παντού μπουκάλια και μπουκαλάκια , γέμισα νερά το μπάνιο , ξάπλωσα γυμνή στο διπλό κρεββάτι πηγαίνοντας από το ένα μαξιλάρι στο άλλο. Κοιμήθηκα μέχρι τα χαράματα. Περιμένοντας ν' ανοίξει η τραπεζαρία για το πρωϊνό, έφαγα ένα κουτί μπισκότα, ήπια έναν έτοιμο φραπέ, έλυσα σταυρόλεξα χωρίς να τα τελειώνω, καθισμένη στο μπαλκόνι με τις δυό καρέκλες (η μία για τα πόδια μου). Κατέβηκα πρώτη στη σάλα του πρωϊνού, γέμισα ένα δίσκο, όλα ανέγγιχτα, γεμάτα, κάθησα στο καλύτερο τραπέζι κι άφησα τα βλέμματα του προσωπικού να με επεξεργάζονται όσο έτρωγα. Μόλις άρχισαν να έρχονται οι υπόλοιποι ένοικοι, έφυγα. Το ίδιο θα γινόταν όλα τα πρωϊνά μου εκεί. Πήρα "τα της παραλίας" , έκανα τα δέκα βήματα, όλες οι ξαπλώστρες, οι ομπρέλλες, τα δέντρα στη διάθεσή μου. Χαμόγελο, καλημέρα, πέντε ευρώ στον υπεύθυνο. Με πλησιάζει μια ηλικιωμένη κυρία "να προσέχετε τον ήλιο, είστε πολύ άσπρη" . Χαμογελάω και βουτάω στο γαλάζιο. Έρχεται κόσμος. Μια οικογένεια δίπλα στην ξαπλώστρα μου. Σκουπίζομαι, με χαιρετάνε, βάζω αντιηλιακό όσο φτάνει το χέρι μου στην πλάτη, κλείνω τα μάτια, ανοίγω το γουόκμαν, δεν ακούω τα πιτσιρίκια να ζητάνε παγωτό, το ζευγάρι να διαπληκτίζεται, ακούω "έλα κύμα πάρε με...". Μια τυρόπιτα και μπόλικο νερό με συνοδεύουν στο γυρισμό στο ξενοδοχείο. Μπάνιο, ύπνος. Πριν πέσει ο ήλιος, βιβλίο, καφές και τσιγάρο στο μπαλκόνι. Ντύσιμο απλό, άρωμα διακριτικό, ταξί και βόλτα στη χώρα. Ταξί και γυρισμός. Στα εστιατόρια λίγος κόσμος, είναι νωρίς για τους Έλληνες, καλή ώρα για αλλοδαπούς και μόνους. Κάθομαι σε τραπέζι κεντρικό, άμεση εξυπηρέτηση, αφήνω τα γκαρσόνια να με επεξεργάζονται, όσο τρώω με περισσή όρεξη. Αφήνω φιλοδώρημα, "καληνύχτα σας, ευχαριστούμε". Στάση για παγωτό, τρεις μπάλες, σιρόπι, σαβαγιάρ, σαντιγύ. Στο δρόμο για το ξενοδοχείο, παρέες κανονίζουν που θα πάνε για φαγητό και διασκέδαση. Ανοίγω το κλιματιστικό, βγαίνω στο μπαλκόνι , καπνίζω και σκέφτομαι. Ξαπλώνω, αλλά δεν με παίρνει ο ύπνος. Από πολύ κοντά ακούγεται μουσική, δυνατή. Βάζω βερμούδα, φανελάκι, λυτά παπούτσια και την ακολουθώ. Ένα μπαράκι δίπλα στο ξενοδοχείο. Στέκομαι και κοιτάζω. Μου κάνουν νόημα να πλησιάσω, το ζευγάρι που είχε το μπαρ. Κάθομαι, με κερνάνε ένα ποτό. Αφήνω τον κόσμο στα τραπέζια να με επεξεργάζεται. Το επόμενο βράδυ ξαναπήγα "καλησπέρα", "καλησπέρα". Μέχρι να νυστάξω. Ξανά χάραμα, ξανά σούρουπο. Δέκα. Οι μοναχικές, μοναδικές μου μέρες διακοπών σαν μονάδα, σαν άσος.

Στο τίποτα του κόσμου σας...

"ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΑΣ ΔΕ ΧΩΡΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ"




Αυτό το σύνθημα βρήκα γραμμένο σε μια κολώνα με κίτρινα γράμματα, στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη στην Αθήνα. Χθες ξαναγύρισα να το αποτυπώσω, γιατί από τότε που το πρωτοείδα δεν έφυγε από το μυαλό μου!

Χωρίς άλλα σχόλια από μέρους μου, δικό σας...

Η Σοφία

Δεν γουστάρει. Θέλει να μείνουμε δυο φίλοι. Την αγάπησα. Πραγματικά. Στ' αλήθεια, δε πρόλαβα όμως να της το πω. Με άδειασε. Δεν θέλει. Πιστεύει οτι επειδή γνωριστήκαμε σαν φίλοι πρέπει να παραμείνουμε φίλοι. Δηλαδή εκείνη όποια σχέση έχει την έκανε αμέσως με το καλημέρα. Καλημέρα, θες να γίνουμε ζευγάρι; Τελος πάντων. Ο καθένας έχει τον τρόπο του. Τι κι αν ο Κώστας θέλει να τρώει πιτόγυρα από το Γυράδικο με την κοπέλα του; Τι κι αν ο Κώστας θέλει να φωνάζει ΜΠΑΟΚ! μέρα μεσημέρι χωρίς λόγο και αιτία και να τον καταλαβαίνει η κοπέλα του; Τι κι αν ο Κώστας θέλει να εκμυστηρεύεται τις πιο μύχιες σκέψεις του σε αυτή που θα επιλέξει για σύντροφο; Τι κι αν ο Κώστας γουστάρει να γελάει δυνατά και να έχει κατσαρά μαλλιά χωρίς ζελέ - όχι πάντα - σαν το "παιδί με τις τιράντες"; (όσοι βγάλανε το δημοτικό κάτι θυμούνται από την Ε' τάξη). Τι κι αν ο Κώστας θέλει να πίνει φραπεδιές συνέχεια και να βρίζει τους πολιτικούς σαν τον Λεβέντη; Η Σοφία δε γουστάρει. Ας είναι. Μακάρι να είναι ευτυχισμένη. Πραγματικά. Τι κι αν ο Κώστας δεν είχε ποτέ πραγματική φιλενάδα; Τι κι αν πρόσεξε τον εαυτό του και απέκτησε δαπίτικο look με βραχιολάκι Livestrong;

Το ίδιο συνέβη με την Γιώτα. Πρώτη εκείνη υποβάθμισε την αγάπη. Με άδειασε ρωτώντας με αν είμαι ερωτευμένος μαζί της. Ερωτευμένος! 4 χρόνια στο ακουστικό και ο Κώστας θα ήταν απλά ερωτευμένος! Ω μα ναι! Σημασία έχει ο έρωτας. Το πραγματικό και δύσβατο μονοπάτι του Ηρακλή, η Οδός Αγάπης έχει χαθεί. Η Κακία δείχνει τον εύκολο δρόμο στον Κώστα μα αυτός σαν βλάκας επιλέγει να γίνει ένας μικρός Ηρακλής. Γιατί άραγε; Ποιο το έπαθλο; Ενα κολλημένο δέρμα λιονταριού στο σώμα και κάψιμο στο βωμό των θεών. Αλλά αυτή η ιστορία παραείναι πλέον παλιά. Τώρα γράφτηκε νεα ιστορία. Αυτή τη Σοφίας. 2 χρόνια όχι στο ακουστικό του ασυρμάτου, αλλά στο δρόμο, στο ακουστικό του κινητού, στο τιμόνι του 307, στην είσοδο του σινεμά, στην πόρτα της σχολής. Ισοφαρίστηκε λες το δικό μου πρώτο όχι στη Γιώτα; Αλλά μήπως και τότε δεν είπα εγώ όχι αλλά εκείνη; Έχω καταμπερδευτεί. Αλλά ρε γαμώτο ξέρω ακριβώς τι θέλω.

Θέλω να αγαπήσω. Ξανά.

Scripta manent, verba volant!

(ή για όσους τα λατινικά είναι κινέζικα σημαίνει: Τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν)

Προβληματίζομαι πολύ τελευταία με την κατάσταση στα ελληνικά ιστολόγια. Όσο αυξανόμαστε και πολλαπλασιαζόμαστε (φυσικό και θεμιτό), τόσο μέσα σε πολλά αξιόλογα ημερολόγια, ξεφυτρώνουν και ορισμένα που θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει επαίσχυντα!

Αναφέρομαι σε κάποια ελάχιστα, που σκοπό έχουν να ξεφτυλίσσουν άλλα ημερολόγια και άλλους χρήστες κατά συνέπεια, αναφερόμενα εμμέσως πλην σαφώς στα γραπτά και λεγόμενα του καθενός, συνήθως με υβριστικές και απαξιωτικές εκφράσεις!

Θα μου πείτε πως με δεδομένη την ελευθερία του λόγου, ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ό,τι θέλει στη σελίδα του. ΟΚ, πρόβλημα ουδέν σ' αυτό, αλλά το να μοιάζει το περιεχόμενο με δημόσιο ουρητήριο, υπάρχει απόσταση από το ένα στο άλλο...

Το να εκφράζονται απόψεις για την προσωπική ζωή τρίτων και κατά συνέπεια να παραβιάζεται το προσωπικό απόρρητο, μέσα από ανάλογα δημοσιεύματα, είναι για μένα εμετικό και απαράδεκτο. Ναι, στην ελληνική πραγματικότητα λίγο ή πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας, αλλά το να διαπομπεύονται άτομα και δη γυναίκες από ένα τυχαίο username ή κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία του μέσου καταντάει συμπεριφορά που ξεφεύγει από τις κοινωνικές νόρμες.

Ναι ζούμε σε μια κοινωνία που οι διέξοδοι για να εκτονώσουμε τις όποιες διαθέσεις μας, έχουν στενά κοινωνικά και προσωπικά πλαίσια γι' αυτό η αποσυμπίεση μέσα από το άψυχο μέσο του Διαδυκτίου είναι εν πολλοίς ασφαλές και προσφέρει μια ασπίδα προστασίας στους εκδηλώνοντες τη παραβατική συμπεριφορά, όμως, μην ξεχνάμε πως κρύβονται άνθρωποι πίσω από κάθε ευφάνταστο όνομα ή μη, που ο άλλος διαλέγει να τον καλύψει και εδώ είναι το θλιβερό της υπόθεσης.

Έχεις ρε φίλε/φίλη πρόβλημα που δεν σου κάθησε η γκόμενα/γκόμενος? Γιατί πρέπει να το λύσεις κάνοντας το ανάγνωσμα σε χιλιάδες άλλους? Στη τελική η γκόμενα ή ο γκόμενος δεν σου κατσε ούτως ή άλλως! Με το να δείξεις πόσο μισογύνης ή κατά των ανδρών είσαι, νομίζεις ότι θα σε καταξιώσει στα μάτια των άλλων και θα βρεις το δίκιο σου? ΈΛΕΟΣ!!!

Αν φερόμαστε έτσι μέσα από ένα προσωπικό ημερολόγιο, ας φανταστούμε πως είμαστε και στην κανονική μας ζωή και όχι τίποτα άλλο, μετά μας φταίνε (πάντα-στάνταρ) οι άλλοι για την όποια ψυχανωμαλία μας.

Αδέλφια, ψυχραιμία γιατί χανόμαστε!

Ανανέωση (με άλφα κεφαλαίο)

Ποσείδι 2006. 10 μέρες. 240 ώρες γεμάτες με μπάνιο στη θάλασσα, ύπνο στο αντίσκηνο, σοβαρές και μη συζητήσεις με γνωστούς και αγνώστους, μακριά από οτιδήποτε ηλεκτρονικό (πέρα του απαραίτητου κινητού τηλεφώνου - και αυτό υπο περιορισμό), τρέλες στην παραλία, φαγητό με κουπόνια, δαπίτικα σάντουιτς, ξεφάντωμα στο μπιτσόμπαρο (beach-o-bar-o), μουντιάλ στην γαλάζια καντίνα, τα πρώτα τσιγάρα, άπειρες ώρες ακούγοντας τρίτο πρόγραμμα και "λύρα μεσημεριού", χωρίς γκόμενα, χιλιάδες ώρες παλέρμο, λίγα εκατοστά καλοκαιρινής βροχής, μεσημέρια με βιβλίο στο χέρι, παιχνίδια με μπάλα, έντεχνα τραγούδια με κιθάρα τραγουδημένα από παράφωνους πανεπιστημιακούς σοσιαλιστές, ατελείωτα βράδια με ποτό και προσωπικές εξομολογήσεις, εν κατακλείδι, το τέλος μιας μακράς περιόδου μελαγχολίας που ελπίζω να μην επιστρέψει - τουλάχιστον σύντομα.

..οδεύοντας προς τη θάλασσα..

Για να φτάσεις στη θάλασσα
χρειάζεται συχνά να περάσεις μέσα από πολλές σήραγγες

Ωρες ώρες νομίζεις πως οι σήραγγες σε καταπίνουν

Μοιάζουν με ένα τεράστιο οισοφάγο

Πιστεύεις ότι οδηγείσαι στο στομάχι του θηρίου που λέγεται δρόμος

Βλέπεις να μπαίνει φως και ελπίζεις

Ναι, η σήραγγα-οισοφάγος σε ξερνάει, σε φτύνει στο φως

Αποκτάς τη βεβαιότητα πως θα φτάσεις στη θάλασσα
-θα κολυμπήσεις επιτέλους!

βγάλε το κεφάλι έξω

Δοκιμάζω τις δυνάμεις μου.
Θέλω να δω πως είναι αν βγάλω το κεφάλι μου έξω από το γυαλί.
Κλεφτές ματιές έχω ρίξει ως τώρα.
Αν βρισκόταν κάποιος να με έσπρωχνε έξω, νομίζω ότι θα βοηθούσε.
Ή κάποιος από έξω να με τραβήξει.
Κανείς ε?
Θέλω να δω πως είναι αν βγάλω το κεφάλι μου έξω από το γυαλί.

Ποιό κορμί σε ταξιδεύει

Ερμηνευτής: Αντώνης Ρεμος
Δίσκος: Πάλι απ' την αρχή (1999)



Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε

Πέντε μερόνυχτα η καρδιά μου περιμένει

Δε βρήκες λόγια να μου πεις ότι τελειώνουμε

Και έχω χαθεί εκεί που τ' όνειρο πεθαίνει



Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε

Μα στην καρδιά μου τη μορφή σου θα κρατάω

Σώμα με σώμα με τον πόνο θ' ανταμώνουμε

Και εγώ ο τρελός που τόσο ακόμα σ' αγαπάω




Ποιο κορμί σε ταξιδεύει κι η καρδιά μου δραπετεύει

Σα σκιά μες στη σκιά σου αλητεύει

Μέσα στου μυαλού τη ζάλη δε συγκρίνεσαι με άλλη

Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι

Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι



Δεν ξέρω πια αν είν' αλήθεια ή παραίσθηση

Όμως αυτή η ερημιά μ' έχει διαλύσει

Δεν το πιστεύω ειλικρινά δεν έχω αίσθηση

Πως τόσο απλά χωρίς ζημιά βρήκες τη λύση



Ποιο κορμί σε ταξιδεύει κι η καρδιά μου δραπετεύει

Σα σκιά μες στη σκιά σου αλητεύει

Μέσα στου μυαλού τη ζάλη δε συγκρίνεσαι με άλλη

Έλα για λίγο να σε δώ και φεύγεις πάλι

Έλα για λίγο να σε δώ και φεύγεις πάλι

--------------------

«Poor is the man whose pleasures depend on the permission of another»

«Έχουμε 40.000.000 αιτίες να αποτύχουμε, αλλά ούτε μια δικαιολογία»

Some angel food...

O Αγγελος έσκυψε πάνω μου και ψιθύρισε...

- Μην κλαίς κορίτσι μου και μη λυπάσαι. Κανείς δεν έπαιξε μαζί σου, κανείς δεν σε απάτησε, κανείς δεν σε εξαπάτησε... Αυτός που αγαπάς, είναι ο ίδιος μ'αυτόν που αγάπησες, μ'αυτόν που θα αγαπήσεις. Τους βλέπεις σαν τρεις διαφορετικούς ανθρώπους αλλά δεν είναι, ποτέ δεν ήταν. Δεν έχει σημασία αν αυτό που εσύ ονομάζεις αγάπη δεν είναι ερωτική. Δεν έχει σημασία που ανοίγεις την καρδιά σου, όπως εγώ τα φτερά μου, για να αγκαλιάσεις το Σύμπαν.. Σημασία έχει το Παιχνίδι, αυτό να χαίρεσαι και να ακολουθείς, κι όπου σε βγάλει...

Ο Αγγελος με ακούμπησε στον ώμο...

- Μη γελάς κορίτσι μου και μην χαίρεσαι... Δεν είναι όλα Παιχνίδι... Δεν είναι όλα απλά στη ζωή. Οι άνθρωποι είναι περίπλοκοι μερικές φορές και δολοπλόκοι... Κανείς δεν σε αγάπησε, ούτε αυτός ούτε ο προηγούμενος, ούτε ο επόμενος... Γιατί δεν υπάρχουν. Κολυμπάνε όλοι στην τεράστια σούπα του Κόσμου χωρίς καμμία συνείδηση... Σταμάτα να κυνηγάς τους ορίζοντες, μην ανοίγεις την καρδιά σου, όπως εγώ τα φτερά μου, η αγάπη δεν είναι παρά ερωτική..

O Αγγελος σώπασε...

κούνησε αργά τις φτερούγες του, τα πούπουλα ανατρίχιασαν, κάποια απ' αυτά έπεσαν γύρω μου... γύρισα να δω, και δεν μπορούσα να πετάξω...

"Τί έχεις"

Με αφορμή το αντίστοιχο ποστ της αγαπημένης Ραφινάτας σκεφτόμουν..

Μήπως είναι καλύτερα να σκεφτόμαστε "τί δεν έχουμε" από πλευράς ψυχικού "υλικού" μιλάω, κι όχι "τί έχουμε";;
Τί είναι αυτό που μας λείπει και είμαστε, συχνά πυκνά αν όχι συνεχώς, σε κακή διάθεση;

Εγώ λοιπόν..
.. δεν έχω τόσες χαρούμενες στιγμές όσες θέλω..δεν έχω τόσες δημιουργικές στιγμές που θέλω..δεν ελέγχω τόσες καταστάσεις που θέλω..δεν προσπαθώ τόσο όσο θέλω για να δίνω περισσότερο βάρος στη θετική πλευρά των καταστάσεων..δεν έχω τόση αυτοπεποίθηση όση θέλω..
..'εχω όμως ένα σκορπισμένο εγώ σε κομμάτια παζλ που προσπαθώ να συνθέσω..κι 'εχω και τη διάθεση να το κάνω και την υπομονή..θα το παλέψω λοιπόν για μένα και για όσους αγαπάνε εμένα ό,τι κι αν είμαι..
..αυτό τον καιρό θυμάμαι πολύ συχνά μια κουβέντα του Αϊνστάιν που έλεγε"ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ.Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ.Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ!" και προσπαθώ να την κάνω καθημερινότητα μου..

Ραφινάτα σ' ευχαριστώ που μου θύμισες αυτά που δεν θέλω να ξεχνάω..:-*

Edgar Degas' Little Dancer

μια νεαρη μαθητρια χορου η Marie van Goethem ,εγινε το μοντελο του Edgar Degas και εμεινε στην ιστορια οχι για το ταλεντο της στο μπαλετο ,αλλα για ενα απο τα πιο αγαπημενα και διασημα γλυπτα παρολο που οι πρωτες κριτικες για το εργο ηταν κακες,

απο τοτε ταξιδευει στον κοσμο,φιλοξενειται σε μουσεια και καταφερνει να χορευει ακομη ακινητη...

ειναι μαγευτικη...

καλο καλοκαιρι και σε κεινη λοιπον...

Η σκέψη της ημέρας

photo: The buddha and the pigeon. Asakusa, Tokyo, Japon, 2002-01

"There are two mistakes one can make along the road to truth -- not going all the way, and not starting."

- Buddha

Κάνεις σαν γυναικούλα..

Παθαίνω υστερία... ακριβώς εκείνη την στιγμή που ο άλλος απέναντι μου ξεστομίζει αυτή την φράση κλισέ "μα έχεις τρελλαθεί?"
Που το μοναδικό του επιχείρημα απέναντι στην δική μου προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία είναι μόνο αυτή η ύπουλη φράση... Που δεν βρίσκει άλλο τρόπο να με κάνει να συμφωνήσω με την δική του οπτική των πραγμάτων παρά μόνο με την απειλή του διαχωρισμού/απομόνωσης από τον κόσμο των "λογικών"... Οταν αυτομάτως με καλεί να πάρω θέση στο περίφημο "εμείς ή οι άλλοι"...

εκεί ναι, παθαίνω υστερία.. τρελλαίνομαι.. γίνομαι μαινάδα και είμαι ικανή για τα πιο απίστευτα πράγματα... ακριβώς την στιγμή που αυτός, ο "φίλος", "σύντροφος", "συγγενής" καταπατάει τα όρια της μοναδικότητας της προσωπικότητας μου και προσπαθεί να με εξομοιώσει με όλους τους υπόλοιπους...

κι όταν μετά παίρνει εκείνο το μειλίχιο και αυτάρεσκο ύφος του "λογικού" λέγοντας "μα εγώ για το καλό σου το λέω..." τότε είμαι ικανή ακόμα και να αυτοκαταστραφώ... με συνοπτικές διαδικασίες μάλιστα..

ναι, παθαίνω υστερία, πρώτου μεγέθους και μεγάλου βεληνεκούς...

γιατί τα ασήμαντα δικά μου, αυτά τα μικρά που τόσο σνομπάρει ο άλλος απέναντι μου, για μένα είναι σημαντικά.. είναι κομμάτι του εαυτού μου και δεν θα του τα παραδώσω μόνο για να μη νιώθει μοναξιά μέσα στην ανικανότητα του, για να κόψει και την δική μου ουρά επειδή είναι κομμένη η δική του...

γιατί αυτή η υστερία που αυτός τόσο χλευάζει, αυτός ο τόσο ψύχραιμος και συγκροτημένος "δικός μου" άνθρωπος είναι ο τρόπος μου να παραμένω ζωντανή και μοναδική... κι αυτός να παραμένει μέσα στην λογική του ένα με όλους τους άλλους...

τους ξένους...

Ολα θα πάνε καλά...

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα κάποιον να μου λέει "μη σε νοιάζει, όλα θα πάνε καλά"... Πρέπει να ήταν μάλλον όταν ήμουν πολύ μικρή.. Θα είχα πέσει ίσως και θα είχα χτυπήσει τα γόνατα μου και θα έκλαιγα γιατί πονούσα, ή ίσως γιατί απλά έπεσα...

Μετά, δεν νομίζω ότι το ξανάκουσα ποτέ... Υπήρχε πάντα γύρω μου η αντίληψη πως αυτό είναι κάτι που το λέμε μόνο όταν πράγματι μπορούμε να διασφαλίσουμε την έκβαση των πραγμάτων... Και δεν ξέρω ποια πραγματικότητα έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία.. η εσωτερική ή η εξωτερική... Αν δηλαδή, έχει σημασία πόσο ασφαλής είναι η διαβεβαίωση του "όλα θα πάνε καλά" ή το πόσο ασφαλείς θα νιώσουμε όταν κάποιος απλά το πει...

Αυτό που μας διαχωρίζει από τους ψυχασθενείς είναι ότι όταν κάποιος μας καθησυχάσει την στιγμή που το έχουμε ανάγκη, γνωρίζουμε πως αυτό δεν είναι ντε και καλά έτσι, αλλά πως απλά κάποιος στέκεται δίπλα μας εκείνη την ώρα... Πως για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει αυτή η φράση, μπορούμε να πάρουμε μια ανάσα, να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας οξυγόνο για να συνεχίσουμε το τρέξιμο..

Θα μου πείτε εσύ το κάνεις? Αγκαλιάζεις τον άλλο, να του πεις "όλα θα πάνε καλά" ?
νομίζω πως ναι.. αλλά όλο και σπανιότερα πια.. κι εξάλλου, βαρέθηκα να πρέπεινα "αξίζω" έναν καλό λόγο μόνο μέσα από την διαδικασία της ανταλλαγής.. Αν δεν το πω εγώ δηλαδή, ο άλλος έχει κάθε δικαιολογία να μην το κάνει? Αυτό ψάχνουμε? Δικαιολογίες?

τελικά η πιο σοφή φράση που άκουσα τελευταία ήταν στο V for Vendetta :
"κάθε φορά που άλλαξε ο κόσμος (μου) ήταν προς το χειρότερο"...

ενημέρωση

Ο solaris μου ζήτησε, πολύ ευγενικά, να μην τον θεωρώ πλέον "συγγράφοντα" στους "Ανώνυμους Μελαγχολικούς". Σεβόμενη την επιθυμία του, αυτό και έπραξα, χωρίς να ζητήσω φυσικά εξηγήσεις. Ελπίζω να μην προηγήθηκαν παρεξηγήσεις... Αυτό δεν θα το ήθελα σ' αυτόν το χώρο. Με στενοχώρησε, κι οφείλω να το πω, το γεγονός ότι έσβησε τα κείμενα που είχε γράψει :(
Καλή καρδιά, και καλή συνέχεια σε όσους θέλουν να γράφουν κάτι εδώ.
Μαρία.

Ποσειδών

Μόλις είδα την ταινία Ποσειδών. Η συγκεκριμένη είναι κάτι περισσότερο από μια ταινία της σειράς γιατί προσωπικά με έκανε να νιώσω και να καταλάβω κάποια πράγματα. Η αλληγορία του πλοίου που βυθίζεται και των ανθρώπων που παλεύουν να σώσουν το τομάρι τους με κάθε τρόπο αντικατοπτρίζει την ψυχική μου διάθεση αυτή την περίοδο. Τα καράβια μου βουλιάξανε, ότι προσπάθησα στον φοιτητικό συνδικαλισμό, δύο χρόνια τώρα κατέρρευσε μονομιάς μέσα σε μια βδομάδα. Λόγια του αέρα. Σχέσεις που ποτέ δεν έγιναν γιατί πάντα κάποιος από τους δυο φοβόταν ή το έβαζε στα πόδια. Τηλέφωνα στον βρόντο. Φιλίες που τελικά αποδείχτηκαν χειρότερες και από αυτές των λύκων επειδή δεν έγινε η σωστή εκτίμηση του απέναντι από την αρχή. Άχρηστες χειραψίες. Μαθήματα που δεν κατάφερα μέχρι τώρα να περάσω γιατί ο καθηγητής ήταν στραβόξυλο και κομπλεξικός. Τζάμπα διάβασμα.

Όμως είμαι ακόμα εδώ και αυτό το καλοκαίρι. Το λιωμένο μου παγωτό κολλάει στο χέρι και εγώ προσπαθώ να βρω την άκρη. Το παλεύω, θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις μέχρι να ξεπεράσω τα προβλήματα που εμφανίζονται σαν τεράστια κύματα στον ορίζοντα της ζωής μου. Μπορεί να μην είμαι ο Curt Russel αλλά έχω και εγώ αξία. Κάποτε πάλεψα και τα κατάφερα. Θα το ξανακάνω και όταν το πετύχω αφού ευχαριστήσω πρώτα-πρώτα τον εαυτό μου που δεν έπεσε στην παγίδα του τσιγάρου, θα κάνω το ίδιο και για τους ανθρώπους που μου συμπαραστέκονται σήμερα σ' αυτή την πορεία.

Τρρρίχες φίλε μου, τρρρρίχες!

Γιατί μόνο έτσι σωζόμαστε....

το οποιοδήποτε λάθος κάνουμε ως άνθρωποι να ασχοληθούμε με αυτά που ονομάζουμε βλακωδώς "ουσιώδη" αποβαίνει καταστροφικό...

σε κάνει να αναρωτιέσαι δηλαδή... με αυτό τον άνθρωπο κάποτε μοιραζόμουν τα πάντα, τις σκέψεις μου, τις αδυναμίες μου, τα πάθη μου, ακόμη και την βαρεμάρα μου... Κι όμως ξαφνικά, μόνο αν μιλάμε για "τρίχες" υπάρχει περίπτωση να μην αρπαχτούμε...

μόνο αν η θεματολογία μας περιοριστεί στα "ανώδυνα" σταυρώνουμε δύο κουβέντες, κι αυτές με το ζόρι...

γιατί κάπου, σε κάποιο σημείο αδιόρατο η προ-θέση άλλαξε... είμαι εγώ απέναντι σου, ό,τι κι αν πεις δεν το ακούω, δεν το καταλαβαίνω, δεν το συμμερίζομαι... εγώ δεν έχω πια για σένα συναισθήματα, κρίνονται όλα μόνο πάνω σε επιχειρήματα... τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν εξυπηρετούν και σε τίποτα... εσύ θα κάνεις αυτό που θέλεις, εγώ θα κάνω αυτό που θέλω, κανείς μας δεν κάνει αυτό που θέλει..

έτσι που λες Μαρία μου... τρέχουμε οι γυναίκες στα κομμωτήρια, γιατί όλα κατέληξαν να είναι "τρίχες"....

κατσαρές...

(υπάρχει και άλλη λέξη γι'αυτό αλλά η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να την πω)


σε πολύ απογοήτευση mode

καλημέρα σας

ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΧΕΡΟΝΤΑ...

Gérard de Nerval, 1808-1855

El desdichado

Είμαι ο Σκοτεινός, -ο Χήρος, -ο Πικρός
Ο Πρίγκηπας της Θλίψης στo γκρεμισμένo κάστρo
Πέθανε το μονάκριβο Αστέρι μου - κι ο Μαύρος τώρα ήλιος, ο Μελαγχολικός
Βαραίνει το λαούτο μου που έφεγγε σαν Άστρo

Στη νύχτα αυτή του Τάφου μου, εσύ, παρηγοριά μου,
ξανάφερέ μου το Παυσίλυπο, τη θάλασσα του Νότου
το Άνθος που μού γλύκαινε την θλιβερή καρδιά μου,
την πέργκολα που σμίγανε Κλήμα κι ανθός του Ρόδου

Να Είμαι Έρωτας, ή Φοίβος ; … Προδότης ή Εκδικητής ;
Απ΄το φιλί της Ρήγισσας στο μέτωπό μου σημαδεύτηκα
Μές στη σπηλιά που η Σειρήνα κολυμπά την ονειρεύτηκα

Και διέσχισα δύο φορές τον Αχέροντα νικητής
Πάλλοντας της λύρας του Ορφέα τις χορδές
Στους στεναγμούς της Αγίας, και στης Μάγισσας τις κραυγές!

Gerard De Nerval, 1854
Μετάφραση Μαύρος Γάτος
Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση

Μιλάτε Ελληνικά?

Η ελληνική γλώσσα έχει ρήματα, σε ενεργητική και παθητική φωνή...

Αντικείμενα, υποκείμενα, προθέσεις, επιθετικούς και επιρρηματικούς προσδιορισμούς... Είναι μια τόσο πλούσια γλώσσα. Τόσο σε νοήματα όσο και στην χρήση της...

Τότε γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε? Γιατί αυτή η γλώσσα μας απομακρύνει? Γιατί εγώ λέω κάτι, εσύ διαβάζεις κάτι άλλο, απαντάς ένα τρίτο κι εγώ καταλαβαίνω πάλι κάτι διαφορετικό? Ποια πρόθεση μπήκε ανάμεσα μας και έκανε την διαδρομή αυτής της λέξης τόσο δύσκολη?

Γιατί όλοι οι προσδιορισμοί έγιναν πια επιθετικοί?

που πήγε ο πληθυντικός του Εμείς και υπάρχει μόνο το Εγώ και το Εσύ?

και τα θαυμαστικά γιατί δεν σημαίνουν πια θαυμασμό αλλά ένταση?

Επιτέλους, ας κυλιστούμε στα χορτάρια!

Την περασμένη βδομάδα ήρθε μια κυρία στο εργαστήριό μου και ζήτησε να δώσω ένα έργο μου για δημοσίεψη σε μια ατζέντα του 2007. Ε, πλησιάζει το 2007, Κυριακή κοντή γιορτή που λένε...

Ανοιξιάτικο λιβάδι, ακρυλικό σε καμβά, 50Χ35 εκ

Ο υπολογιστής μου όμως είχε πρόβλημα και δε μπορούσα να αντιγράψω σε δισκέτα. Σήμερα, έπιτέλους τα κατάφερα! Ετσι, το στέλνω και εδώ το εργάκι να μου πείτε κι εσείς αν διάλεξα το σωστό. Εμένα μου αρέσει επειδή νομίζω ότι έχω πετύχει την αίσθηση που δίνει ένα λιβάδι υγρό από την ανοιξιάτικη πάχνη...

Καιρός να γράψω κάτι τι...

Περί μελαγχολίας φυσικά. Κάτι προσπαθώ να βρω που να ανακουφίσει νέους ανθρώπους που περνούν δύσκολες φάσεις στη ζωή τους. Αναρωτιέμαι... με το να γράφω «και'γώ τα πέρασα αυτά» είναι δυνατό να ανακουφιστεί κάποιος;

Ισως να έπρεπε να γράφω ιστορίες ζωής, ανέβασα κιόλας μερικά δείγματα στα "paraponasas stonOHE" αλλά μάλλον χρειάζεται να το κάνω και εδώ:

Θα γράψω λοιπόν για το λεκέ. Αυτόν που απλώνεται και ζητά να κυριέψει το μυαλό και να (εξ)αφανίσει τη λογική σκέψη. Χύνεται μέσα μας και απλώνεται και καταλαμβάνει όσο χώρο μπορεί περισσότερο, κι όσο παραδινόμαστε στο νοσηρό συναίσθημα, τόσο αυτός απλώνεται περισσότερο και σκοτεινιάζει τη σκέψη μας.

Ο λεκές αυτός εμφανίζεται μόλις του δώσουμε τη πρέπουσα σημασία, αυτή τη σημασία δηλαδή που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να του δίνουμε, και θα μπορούσε να καταπιεί ολόκληρη την ύπαρξή μας αν δεν έχουμε αναπτύξει αντιστάσεις.

Τι είδους αντιστάσεις; Πρώτη πρώτη είναι η ανάπτυξη και καλλιέργεια της αυτοεκτίμησης, μετά η αντίσταση στο φόβο. Προσθέστε φίλοι μου ό,τι νομίζετε πως είναι καλό για την αντιμετώπιση του φριχτού αυτού λεκέ. Του λεκέ που ονομάζεται κατάθλιψη, εννοώ.

Επισκέπτομαι ένα μπλογκ όπου ένα νέο αγόρι, όμορφο και λαμπερό, έχει πέσει στη λακκούβα παρέα με το λεκέ αυτό και δε βρίσκω τρόπο να το βοηθήσω. Σκέφτομαι καμιά φορά ότι μπορεί αυτή η δηλωμένη θλίψη να οφείλεται σε μια σφοδρή επιθυμία επικοινωνίας ή ακόμα και ένα ναρκισσισμό, να ασχολούνται μαζί του δηλαδή... αλλά...

Αλλά αν δεν είναι έτσι τα πράγματα; Αν αυτό το αγόρι κινδυνεύει πραγματικά;

.

Απέραντο Γαλάζιο...

Γαλάζιο το χρώμα των ματιών σου, γαλάζιο,
απέραντο όπως ο ουρανός και η θάλασσα μαζί,
γαλάζιο...

(c) Μαριαλένα, 05/06/2006

Μέχρι τα σαράντα..

"Όσο ζει ο άνθρωπος, κοίτα, παρατήρησε

μέχρι τα σαράντα του, κι ύστερα μπατίρισε.."
Διότι και καθότι αγαπητοί μου φίλοι αναγνώστες (πήρα και το μικρόφωνο) η ποιότητα ζωής μας αλλάζει γμτ μπελά μου μετά τα σαράντα! :-( Ωχ η μέση μου, ωχ τα πόδια μου, ωχ πού να πάμε τώρα βαριέμαι, είμαι κουράσμενη.. διάθεση κάτσε καλά δηλαδής..:-(
Αν υποθέσουμε οτι ο μέσος όρος ζωής είναι 70-75 τότε τι μας έμεινε εμάς τους άνω των σαράντα;; Καμμιά τρανταριά χρονάκια με υγεία σε φθίνουσα μορφή, με διάθεση σε κατιούσα και μόνο με φαντασιώση στην ανιούσα! :-)
Γι' αυτό..
"..Μες στον ψεύτικο ντουνιά

παίξτε μου διπλοπενιά,

παίξτε μου διπλοπενιά

και ο μήνας έχει εννιά.." :-)

(Καλά όλα αυτά αλλά για να με υπολογίσω να μην ξεχνιέμαι...75 μείον 43 ίσον 32 χρονάκια μου απομένουν ..:-) ) Αντε και καλά να 'μαστε όλοι οι συνομήλικοι!

κάτι λείπει?

Αν σε τρώει κάτι πες το, είπε η Μαριαλένα και επειδή όντως κάτι με τρώει, είπα να το βρω και να το γράψω εδώ.
Τι είναι όμως?
Κάτι υπάρχει αλλά... τι?
Η καθημερινότητά μου κυλάει σαν νεράκι, δουλειά κάποιες ώρες, σπίτι, τα παιδιά, να βοηθήσω τον μικρό στα μαθήματα, να πάμε βόλτα στο πάρκο, ίσως κάποιοι φίλοι το βράδυ... κι όμως κάτι είναι εκεί μέσα βαθιά.
Μήπως δεν υπάρχει τίποτα και άδικα αναλώνομαι? Αυτό το μαζοχιστικό που με πιάνει είναι τρομερό.
Κάτι λείπει, κάπου υπάρχει ένα κενό και τώρα που το καλοσκέφτομαι δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να το βρω.

Η επαφή (διάλογοι)

-Μου επιτρέπεις?
-Τι?
-Να σε αγγίξω, μου επιτρέπεις?
-Τι σε έπιασε ξαφνικά?
-Θέλω να σε αγγίξω…
-Τι να σου πω, με φέρνεις σε δύσκολη θέση.
-Γιατί?
-Αναρωτιέμαι γιατί θες να με αγγίξεις, δεν φτάνει που μιλάμε?
-Δεν φτάνει πίστεψέ με, δε φτάνει.
-Θέλω να σε αγγίξω, δώσε μου το χέρι σου!!!
-Πάρε το να δω τι θα το κάνεις!
- (….)

-Πως αισθάνεσαι?
-Δεν ξέρω, μάλλον όμορφα…
-Σ’ αρέσει που σου κρατώ το χέρι?
-Καλά είναι. Εσύ τι αισθάνεσαι?
-Επαφή, κάνω επαφή μαζί σου και μ’ αρέσει.
-Ζεστό είναι το χέρι σου, ίδρωσα.
-Είναι η ενέργεια μεταξύ μας, γι’ αυτό ζεσταίνεσαι.
-Ενέργεια, άλλο πάλι και τούτο!
-Νιώσε τη ζεστασιά στη παλάμη σου, αυτό είναι ενέργεια που βγαίνει από σένα.
-Μμμ, προσπαθώ αλλά δεν καταλαβαίνω πολλά από αυτά τα πράγματα.
-Άστη να σε διαπεράσει με την ζεστασιά της, δεν είναι υπέροχα?
-(χαμόγελο με έκπληξη)

-Μα είναι πράγμα μεγάλοι άνθρωποι να αναζητούμε την επαφή έτσι απεγνωσμένα?
-Διψάει το σώμα μας για χάδι, κοίτα τι μπορεί να κάνει το χέρι σου σε μένα.
-Έχεις δίκιο, καταπνίγουμε την ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, να αγγιχτούμε…
-… να νιώσουμε, να ξεφοβηθούμε, πες καλύτερα!
-Πες το ψέματα, έρχονται φορές που το άγγιγμα είναι τρομακτικό και το αποφεύγουμε.
-Ούτε αυτό δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας, ούτε αυτό το λίγο, φαντάσου!
-Να σου χαϊδέψω τα μαλλιά?
-Τι όμορφα που το κάνεις, σ’ ευχαριστώ! Ξέρεις, δεν αφήνω να με χαϊδέψουν στα μαλλιά, τραβιέμαι μακριά.
-Γιατί?
-Παλιές συμπεριφορές, μην το ψάχνεις. Άμυνα, καθαρή άμυνα. Και τι καταλαβαίνω?
-(….)

-Καρδούλα μου σ’ αγαπώ…
-Κι εγώ σ’ αγαπώ ψυχή μου και σε ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να είμαι ο εαυτός μου μαζί σου!

© Μαριαλένα, 30/05/2006 (γιατί ένα χάδι μπορεί να κάνει θαύματα, νιώστε την μαγεία του).

Το (μαγικό) βουνό!

Με θέα τη Πεντέλη...


Η Αθήνα στο βάθος


Που να οδηγεί άραγε το ανηφορικό μονοπάτι?


Με τον Αστραπόγιαννο παρέα


Η νότια μεριά του Υμηττού και τα παράλια

Στο βόρειο-δυτικό κομμμάτι του Όρους Αιγάλεω βρίσκεται ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη σε αυτήν την πόλη. Στο πάρκο Νεολαίας του Δήμου Χαϊδαρίου, που αρκετά συχνά πηγαίνω για να περπατήσω και να χαλαρώσω στις πλαγιές του βουνού. Χθες το απόγευμα μετά τη δουλειά πήγα καπάκι εκεί. Η ώρα ήταν 7 παρά και το φως ακόμα έλουζε τη πλάση, χωρίς όμως να πυρακτώνει το χώμα. Έκατσα στο πλάτωμα που βλέπετε σε στάση διαλογισμού και έκλεισα τα μάτια. Η ένταση της ημέρας βγήκε σε χοντρά δάκρυα και κοφτές αναπνοές. Προσπάθησα να αναπνεύσω διαφραγματικά και όλο και περισσότερο χανόμουν στο μέσα μου. Σε λίγο ξάπλωσα κιόλας και άνοιξα τα χέρια μου να εισπνέω καλύτερα. Προσπάθησα να φωνάξω, να εκτονώσω το συναίσθημα. Βγήκαν πολλά μικρά και ένα μεγαλύτερο "Φύγεεεεεεε" που λίγο έλειψε να με αφήσει λυπόθυμη αλλά επειδή ήμουν μόνη μου εκεί, αντιρρήθηκα να το αφήσω να εξελιχθεί σε πραγματική απώλεια αισθήσεων.

Λίγη ώρα αργότερα συνήλθα και περπάτησα τριγύρω τραβώντας και τις φωτογραφίες που βλέπετε με το κινητό μου. Η Αθήνα στο βάθος ήταν ακόμα φωτισμένη από τον απογευματινό ήλιο και φαινόταν μαγευτική από αυτή τη μεριά του βουνού. Όταν ερχόμαστε με την Άρτεμη εδώ κάνουμε τη βόλτα μας τριγύρω και μετά ξεκουραζόμαστε στο πλάτωμα πριν ξανακατεβούμε στην είσοδο. Τώρα το πλάτωμα ήταν το απάγγειό μου μπας και καταφέρω να εκφράσω αυτό που με έπνιγε. Έφυγα καβάλα στο μηχανάκι μου, τον Αστραπόγιαννο κατά πως το αποκαλώ λόγω design. Το βουνό αυτή τη φορά με δέκτηκε με τη μεγαλοσύνη και την απεραντότητά του. Εγώ απλά δεν μπόρεσα να του εμπιστευθώ το άφημά μου... Μ.

ΒΡΑΔΥ ΟΠΟΥ ΠΟΝΕΣΕ ΠΟΛΥ, ΜΑ ΟΠΟΥ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΟ, ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΧΤΗ

Ευγενικιά περήφανη μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη

Pierre Jean Jouve
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
από το βιβλίο "Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980

η raffinata πάει λαϊκή!

Ό,τι αγαπώ δεν το ορίζω (διάλογοι)

- Μαμά...
- Τι είναι παιδί μου?
- Μαμά, φοβάμαι!
- Τι φοβάσαι καρδιά μου?
- Το σκοτάδι μαμά, το μεγάλο μαύρο σκοτάδι που με περιβάλλει.
- ...

- Μαμά?
- Ορίστε.
- Μαμά θέλω να μου κρατήσεις το χέρι, αλλά δεν σε νιώθω κοντά μου.
- Εδώ είμαι ψυχούλα μου, εδώ δίπλα σου, δώσε μου το χέρι σου.
- Μαμά, γιατί δεν αισθάνομαι ασφάλεια όταν σου κρατώ το χέρι?
- Τι είναι αυτά που λες τώρα?
- Μαμά το χέρι σου είναι σαν ξένο, δεν το νιώθω να μ' αγαπάει γι'αυτό!
- Μα τι λες σ' αγαπάω, δεν σ' αγαπάω νομίζεις?
- Όχι με τον τρόπο που θέλω εγώ πια μαμά... όχι δεν μ' αγαπάς όπως θέλω.
- ....

- Μαμά, κοίταξέ με μεγάλωσα!
- Για μένα θα είσαι πάντα το μικρό μου παιδάκι.
- Όχι μαμά μεγάλωσα σου λέω, κοίτα με μπορώ και μόνο μου.
- Τι?
- Δε θέλω πια να μ' έχεις στη σκιά σου μαμά, θέλω να φύγω.
- Να πας που, εγώ σ' αγαπάω...
- Μαμά τα παιδιά όταν μεγαλώνουν παίρνουν το δρόμο τους.
- Μα εδώ μαζί είμαστε καλά, κοίτα τι σκέφτεσαι τώρα!
- Μαμά θέλω μια χάρη από σένα.
- Τι θες?
- Θέλω να με αφήσεις να φύγω μαμά και γω...
- ... και συ τι, παιδί μου?
- Και γω μαμά δεν θα φύγω σαν κυνηγημένο αλλά...
- ... αλλά τι, τι, πες μου!
- θα φύγω γιατί πρέπει να φύγω μαμά, μόνον αυτό. Ξεπροβόδισέ με με αγάπη σε παρακαλώ!
- Και θα με αφήσεις μόνη, τη μανούλα σου? Και γω τι θα απογίνω χωρίς εσένα σπλάχνο μου?
- Πες μου μονάχα ότι δεν θύμωσες που θέλω να φύγω και ότι μου επιτρέπεις να φύγω μανούλα.
- ...

- Άφησέ με μανούλα σε παρακαλώ!
- Θα μου υποσχεθείς ένα πράγμα: Θα προσέχεις τον εαυτό σου και θα σαι ευτυχισμένο...
- Και συ μανούλα?
- Και γω θα μαι καλά και δεν θα σου θυμώσω που μεγάλωσες και θέλεις να φύγεις. Με το καλό αγάπη μου, καλό σου ταξίδι. Θα σε αγαπώ για πάντα, αυτό να θυμάσαι! Φύγε τώρα, φύγε...
- Σ' ευχαριστώ μανούλα, θα σ' αγαπώ για πάντα, για πάντα! Αντίο...

(c) Marialena, 18/05/2006

Το σ' αγαπώ μπορεί... (Bonus Track)

Αυτό το σαββατοκύριακο παρακολούθησα ένα πολύ ενδιαφέρον σεμινάριο με τίτλο "Ενεργοποιώντας τον εσωτερικό σας θεραπευτή" στο Καφέ Σχολειό. Με φόβο Θεού πήγα, γιατί η θεματολογία του ήταν πέρα από εξαιρετικά ενδιαφέρουσα στη θεωρία, αποκαλυπτική στη πράξη! Έχοντας βιώσει σε κάθε δραστηριότητα το ξεπέρασμα των φόβων που μου έθετε η λογική για να φτάσω εκεί που ήταν ο στόχος μου εξ αρχής, στο πέρας του σεμιναρίου βίωσα μια μοναδική εμπειρία, σταθμό θα την έλεγα για τη ζωή μου ως τώρα. Ήταν η ώρα να νιώσω την ολότητα της ύπαρξής μου, την επαφή με το Είναι μου και τον βαθύτερο εαυτό μου. Όταν μου συνέβει αυτό, τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την αίσθηση που με πλημμύρισε. Αυτό που πάντα ήθελα να γίνω, ήμουν ήδη και το ένιωθα ψυχή τε και σώματι!

Ο δρόμος είναι μπροστά για να πραγματώσω αυτά που καλούμαι να κάνω ως αποστολή στη ζωή μου. Όμως μετά από πολλά χρόνια, απεκατέστησα με υγεία, την εικόνα του εαυτού μου. Και αυτό είναι κάτι,ή μη τι άλλο, για να συνεχίσω την εξελικτική πορεία της συνειδητοποίησης!

Το τραγούδι αυτό που μιλάει για την δύναμη της αγάπης, σας το αφιερώνω για την περίσταση. Καλή ακρόαση και ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Σύμπαν και τον Δημιουργό για το δώρο που μου έκανε απόψε! Μ.

http://rapidshare.de/files/20466686/To_s__agapo_borei.mp3.html

Update: Η καλή μου φίλη και συνοδοιπόρος Serenity δίνει μια ακόμα συγκλονιστική μαρτυρία γι' αυτό που ζήσαμε. Αξίζει την προσοχή σας!

Για όσους καρτερούν

Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουν μ' άνθια το παρτέρι.
Πικρή που ειν' η 'Ανοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι!
Πικρή που 'ν' η ζωή!

'Ανοιξε το παράθυρο στη πρωϊνή γιορτή,
για να 'μπουν οι μοσχοβολιές από το περιβόλι.
Αχ κάθε του τριαντάφυλλο και μια πληγή από βόλι,
είναι για 'σε ποιητή!

Κουράστηκα να σε καρτερώ, Έρωτα και να λιώνω,
'πα στο βιβλίο της ζωής σκυμμένος, μια ζωή.
Μ' αν ήτανε να 'ρχόσουνα για ένα έστω πρωΐ,
χίλια θε να 'δινα πρωϊνά, να ζήσω εκείνο μόνο.



"Οι Κερασιές Θ' Ανθίσουν Και Φέτος"Μενέλαος Λουντέμης

OUR HOPES REMAIN WITH US LIKE A DRIVING FORCE, DAY AND NIGHT, IN BOTH GOOD AND BAD TIMES

Αφιερωμένο στο αγαπημένο μου Μαράκι, ΑΚΑ Raffinata

Μιλτιάδης
Σ;)

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ "ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ"

...Ο σκοπός μου είναι ο εξής: Τα σωματίδια ύλης που πήρα από το Σύμπαν και που έχουν μπει μέσα στο εργαστήριο του σώματός μου και της ψυχής μου έχω να τα δουλέψω για να γίνουν λίγο καλύτερα. Ώστε, όταν πεθάνω, να μπορέσω να παραδώσω στο Σύμπαν κάποια σωματίδια που είναι λίγο καλύτερα από αυτά που πήρα εγώ. Γιατί, όταν ο καθένας μας το κάνει αυτό, το Σύμπαν θα πάει μπροστά και θα αναπτυχθεί. Κι αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος για τον οποίον εγώ τουλάχιστον πιστεύω πως ήρθα στον κόσμο...

...Το σώμα μας είναι εκείνο που δεν θέλει να ονομαστεί ωραίο σώμα, δεν θέλει να ονομαστεί δυνατό σώμα, δεν θέλει να ονομαστεί ξεχωριστό σώμα, γιατί απλώς είναι ΣΩΜΑ. Αυτό το σώμα πρέπει να ανακαλύψουμε. Γιατί όμως φτάσαμε να έχουμε σώμα που δεν είναι το δικό μας? Επειδή όλος μας ο πολιτισμός καλλιεργεί την ανευθυνότητα...

Κώστας Φωτεινός
Από το βιβλίο "Μεταφυσική Ανάπτυξη" Α΄τόμος

Ο εσωτερικός μας θεραπευτής είναι ο πιο ευγενικός, ο πιο λεπτός, ο πιο ακίνδυνος θεραπευτής για τον καθένα μας. ΄Ομως, για να τον ακούσουμε, χρειάζεται να σωπάσουμε μέσα μας τα κοινωνικά και πολιτιστικά μοντέλα. Αυτή τη σιωπή θα δοκιμάσουμε να εγκαθιδρύσουμε στη διάρκεια του Σαββατοκυριάκου.

Τα "εργαλεία" που θα χρησιμοποιήσουμε είναι: διαλογισμός, θεραπευτικές ασκήσεις, ελάχιστος εσωτερικός χορός, βιώματα για να ξαναμάθουμε να ακούμε τα μηνύματα της υγείας, της φυσικής δύναμης και της γνώσης που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς μέσα μας. Επίσης, ζωγραφική, χορός και παραμύθια. Αυτό, όμως, που είναι το πιο σημαντικό είναι η πρόθεσή μας για αλλαγή να είναι αφυπνισμένη και παρούσα για να απογραμματίσουμε παλιές συνήθειες που μας έχουν κουράσει, ώστε να σπάσουμε την αλυσίδα "στρες-απογοήτευση-αρρώστια". Έτσι, το ΣΩΜΑ θα ζει εναρμονισμένο με τον εσωτερικό εαυτό-θεραπευτή και τη ΦΥΣΗ.

13 & 14 Μαϊου 2006
Σάββατο: 11:00 - 19:00
Κυριακή: 12:00 - 18:00

Συντονίζουν: Σόφη Χατζηκοκόλη
Βάσω Μωϋσίδη

σ.σ. Για περισσότερες πληροφορίες για αυτό το σεμινάριο καθώς και για άλλες δραστηριότητες του Καφέ Σχολειού παρακαλώ απευθυνθείτε στο διαδυκτιακό τόπο http://www.cafecole.gr ή στα τηλέφωνα 210-8670424, 210-8661553.

Θάνος Μικρούτσικος - Ερωτικό (Bonus Track)

Το τραγούδι αυτό είναι του Θάνου Μικρούτσικου και το πρωτάκουσα από τη φωνή της Χάρης Αλεξίου κάποια χρόνια πριν. Τότε στην εφηβεία μου, δεν αντιλαμβανόμουν το νόημα των στίχων του. Τώρα, αυτή τη φορά το άκουσα τυχαία σε μια συλλογή, τραγουδισμένο από τον Νότη Σφακιανάκη και ξανανακάλυψα τη δύναμη και την γοητεία που μου ασκεί, τόσο στιχουργικά όσο και μελωδικά.

Σας προσκαλώ να το ακούσουμε μαζί και να ταξιδέψουμε ξανά και ξανά στη γοητεία του!

http://rapidshare.de/files/19871150/30._Erwtiko.mp3.html

Καλή σας ακρόαση με την αγάπη που την λέγαν Αντιγόνη, Μαριαλένα

παραμελήσαμε

Το παραμελήσαμε και μοιάζει έρημο.
Το αφήσαμε χωρίς νέα κείμενα, χωρίς σχόλια και πώς να ζήσει ένα ημερολόγιο χωρίς αυτά?
Είναι σαν στολισμένο τραπέζι χωρίς καλεσμένους.
Εγώ τις τελευταίες μέρες έχασα το δικό μου ημερολόγιο, μιας και το blogs.gr που με φιλοξενούσε αναβαθμίζεται... νομίζω δλδ.
Δεν είχα καταλάβει πόσο απαραίτητο μου ήταν, ήξερα πόσο διασκεδάζω να ασχολούμαι με αυτό και με όλους εσάς εδώ, αλλά η απώλειά του μου έδειξε το πραγματικό μέγεθος της ανάγκης μου αυτής για επικοινωνία.
Τα έχω όλα μαζεμένα εκεί, όλα μου τα γραπτά, όλα τα σχόλια που μου έχουν κάνει.
Όλοι μου οι φίλοι είναι ένα κλικ μακριά και τώρα χωρίς αυτό νοιώθω αποκομένη.
Μπαίνω, ξαναμπαίνω εδώ αλλά τίποτα
Μην χαθούμε.

ΤΟ ΜΑΗ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ (4,3MB mp3)

"Το Μάη λένε πως θα βρέξει" (4,3Mb mp3)
Αφιερωμένο σε όλους όσους αγάπησαν... και θα ξαναγαπήσουν!

Ερμηνεύτρια: Βούλα Σαββίδη
Μουσική/Στίχοι: Γιώργος Αρσενίδης /Ηλίας Κατσούλης
από τον - εξαιρετικό - δίσκο "Αλκυονίδα Μέρα" (2003)


Το Μάη λένε πως θα βρέξει
και ένα παράπονο θα τρέξει
να σου το πει
Πως πέρασε όλος ο χειμώνας
όπως περνάει μισός αιώνας
μεσ' τη σιωπή

Θ' αλλάζουν μήνες κι εποχές
και τις λιακάδες οι βροχές θ' ακολουθάνε
κι αν μπαίνουν τ' άστρα σε τροχιές
χωρίς εσένα οι εποχές το ίδιο θα 'ναι

Το Μάη λένε πως θα βρέξει
και ένα παράπονο θα τρέξει
να σου το πει

Ιούλιο λεν θα συννεφιάσει
Το μαύρο φως σου θα σκιάσει την αμμουδιά
Τέλος Αυγούστου θα σου στείλω
το πρώτο του Σεπτέμβρη φύλλο απ' την καρδιά

Αρχές Νοέμβρη θα χιονίσει
η απουσία σου θα ντύσει γη κι ουρανό
Κι εγώ θα νοιώθω πως παγώνω
σαν το καράβι, που 'ναι μόνο, σ'ωκεανό

Θ' αλλάζουν μήνες κι εποχές
και τις λιακάδες οι βροχές θ' ακολουθάνε
κι αν μπαίνουν τ' άστρα σε τροχιές
χωρίς εσένα οι εποχές το ίδιο θα 'ναι

Το Μάη λένε πως θα βρέξει
και ένα παράπονο θα τρέξει
να σου το πει

άστο εκεί...

Χτες το βράδυ θυμήθηκα κάτι που μου έλεγε ένας φίλος πριν λίγο καιρό.
χαμογελούσα όταν μου το έλεγε, θυμάμαι.
"Πολλές φορές ξαπλώνω και ψάχνω να βρω κάτι στην τηλεόραση να χαζέψω, δεν βρίσκω τίποτα και συνεχίζω να αλλάζω τα κανάλια μήπως μου κάνει κάτι εντύπωση. Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα να ήταν κάποιος εκεί και να μου πεi: άστο εκεί..."
Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ χτες το βράδυ, αλλά δεν υπήρχε κανείς να μου πει άστο εκεί, παρά συνέχισα να αλλάζω τα κανάλια....
Δεν χαμογελούσα καθόλου.
Με πήρε ο ύπνος με διαφημίσεις... η τελευταία που θυμάμαι ήταν από ένα αυτοκίνητο νομίζω.

Θα περιμένω...

photo by Webshots

Στη ζωή μου μέχρι στιγμής τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν έχει έρθει άκοπα ή χαριστικά. Διάλεξα να διάγω τον βίο μου με προκλήσεις και εμπόδια που χρειάζεται να υπερκεράσω για να πάω παρακάτω. Ανεβαίνω βουνά, περιπλανιέμαι σε πεδιάδες, ακολουθώ το φως του ήλιου και προσανατολίζομαι από την λάμψη της σελήνης, για να συνεχίζω να βαδίζω στο μονοπάτι της πορείας της ζωής μου.

Κάποτε όχι πολύ παλιά, ήμουν ένα σπουργιτάκι, ένα φοβισμένο σπουργιτάκι που αντίκρυζε τους άλλους με φόβο για το ποιοί είναι και τι θέλουν. Έζησα πολλές απογοητεύσεις, γιατί οι επιλογές μου με οδηγούσαν σε αυτό το μοντέλο, ξανά και ξανά. Όμως, ήρθε η ώρα να αρχίσω να αναζητώ την άλλη όψη του φεγγαριού στις σχέσεις μου. Μετά την χειμερία νάρκη, βγήκα από την σπηλιά μου και άρχισα να ανοίγω τη ψυχή σε νέα πρόσωπα και καταστάσεις.

Και εκεί συνάντησα και κάποια άλλα φοβισμένα σπουργιτάκια, όμορφα και τρυφερά, ευαίσθητα και με ανησυχίες που μοιραζόμαστε από κοινού. Με κάποια από αυτά ξέρεις από την αρχή πως δεν είναι τυχαία η γνωριμία, ούτε η επικοινωνία. Μαζί τους παύεις να φοβάσαι τόσο τι είναι ο άλλος, χτίζεις τη σχέση και προχωράς. Νιώθεις ότι τους ξέρεις από πριν, ίσως και από προηγούμενη ζωή, γι' αυτό και η επαφή είναι αβίαστη.

Βλέπω όμως ότι υπάρχουν οι προτεραιότητες που θέτει ο καθένας μας για τις ανάγκες του. Βλέπω οι προτεραιότητες αυτές να καθορίζουν τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις τους, όπως σε όλους μας. Και εκεί καλούμαι να κατανοήσω, να συμπονέσω και να στηρίξω τους σημαντικούς αυτούς ανθρώπους για μένα. Να μην ζητάω πράγματα πριν την ώρα τους, αλλά αυτό που κατακτώ σιγά σιγά με την αυτογνωσία, να το προσφέρω σε εκείνους χωρίς να περιμένω ανταλλάγματα. Να δίνω, χωρίς να παίρνω κατ' ανάγκην και να το κάνω συνειδητά.

Θα περιμένω αγαπημένοι μου, θα περιμένω ο ουρανός να γίνει πιο γαλανός και αν μπορώ να διώξω κάποια σύννεφα από τον ουρανό της ψυχής σας, θα το κάνω με όλες μου τις δυνάμεις και τη πίστη. Θα περιμένω, γιατί τα πράγματα συμβαίνουν στη ζωή μας με λόγο και αιτία και είμαι εδώ για να το ζήσουμε, εσείς και εγώ μαζί όπου κι αν είστε...

έλα να το μετρήσουμε

εδώ

Μια Α.Μ. το Πάσχα

69 και κάτι στάσεις (παλιό αλλά ενδιαφέρον)

Από το πολύ καλό και πρωτοπόρο στο χώρο NYGMA..


1. Στάση Αγγελοπούλου
Κάθε αρχή και δύσκολη.

2. Στάση Καλλιφρονά
Για όσους πηγαίνουν προς Κυψέλη.

3. Στάση Ερυθρός Σταυρός
Για περίεργα και αιμοσταγή γούστα. Πιθανές αιτίες τραυματισμού από αιχμηρά αντικείμενα, από ραπίσματα, από χτυπήματα με διάφορα αντικείμενα ή και από αντικείμενα κάποιου μήκους (τόσα, με το συμπάθιο)

4. Στάση Λυσσιατρείο
Για άτομα που γενικώς έχουν από ελάχιστες έως μηδαμινές εμπειρίες αυτού του είδους με συνέπεια να έχουν κάτι περίεργο στο βλέμμα τους (θολούρα, παίξιμο, αλληθώρισμα). Πιθανές παρενέργειες και στη στοματική λειτουργία. Μερικές φορές πάσχουν και από μόνιμες φαντασιώσεις. Από εκεί και η γνωστή έκφραση “έχει λυσσάξει”.

5. Στάση ΦΙΞ
Εσείς βάζετε την μπύρα και εκείνος βάζει την πείρα.

6. Στάση Δράκου
Για κάποιους με ψυχολογικά προβλήματα. Δεν έχει καμμία σχέση με τη στάση του δράκου στο Kung-Fu, αλλά περισσότερο με τον δράκο της Δράμας, του Σέιχ Σου, κλπ. Θα συνιστούσαμε στις κοπέλες που δεν γνωρίζουν αυτοάμυνα να την αποφεύγουν.

7. Στάση Κουκάκι
Για όσους πάσχουν από μέγεθος.

8. Στάση Χαροκόπου
Για πολλές χαρές και εξίσου πολλούς κόπους.

9. Στάση 1η -8η Ζωγράφου
Για άτομα που είναι αρκετά οργανωμένα και που προτιμούν να κρατούν κάποια τάξη στα πράγματά τους. Με τον τρόπο αυτό γίνεται απόλυτα κατανοητή η πρότασή σας και αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις, πχ:
-Τι στάση να κάνουμε;
-Να κάνουμε την 2η Ζωγράφου.

10. Στάση 1η - 5η Χολαργού
Βλέπε 1η - 8η Ζωγράφου. Πιθανές διαφορές ως προς την περιοχή και την αρίθμηση, λόγω έλλειψης τυποποίησης (η ISO 6969 είναι πλέον ξεπερασμένη).

11. Στάση Πεντάγωνο
Μία στάση που είναι πιο προχωρημένη από το τρίγωνο. Όπως καταλαβαίνετε χρειάζεται πέντε άτομα. Προτιμείστε κάποιους που γνωρίζετε ώστε να αποφύγετε ανεπιθύμητες καταστάσεις.

12. Στάση Φάρος
Προτιμάται από κάποιους που θέλουν να είναι κοντά στο Βασιλόπουλο για να κάνουν και τα ψώνια τους. Συνήθως αφήνουν μόνο ένα φως αναμμένο, κατά προτίμηση του μπάνιου (φάρος), ώστε να μη χάνουν τον προσανατολισμό τους.

13. Στάση Παναγίτσα
Βοήθειά μας. Απαιτεί σύντροφο αρκετά ανεκτικό ή και με περίεργες προτιμήσεις. Πιθανόν να ενοχληθούν οι γείτονες από τη φασαρία και ιδιαίτερα από τις βωμολοχίες. Απαραίτητο αξεσουάρ: η νταλίκα παρκαρισμένη απ’ έξω.

14. Στάση ΟΤΕ
Προτιμάται από ζευγάρια τα οποία βρίσκονται σε απόσταση (πχ φοιτητής/τρια στο εξωτερικό, φαντάρος στην Ορεστιάδα, αγροτικός γιατρός στη Γαύδο, κλπ). Πλήρης εκμετάλλευση των νέων παροχών του ΟΤΕ (χρονοχρέωση, ταυτόχρονη συνομιλία με άλλους δύο, ανοιχτή ακρόαση, μετάδοση εικόνας μέσω ISDN κλπ). Σε μερικές περιπτώσεις γίνεται χρήση και από μοναχικούς την ώρα που βλέπουν προχωρημένα προγράμματα στην τηλεόραση. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος φουσκωμένου λογαριασμού, λόγω του υπεραστικού, συνήθως, τηλεφωνήματος.

15. Στάση Ηρώδειο
Μακριά από μικρά παιδιά!

16. Στάση Ακαδημία
Για όσους θέλουν να έχουν στυλ σε κάθε τους δραστηριότητα

17. Στάση Κάνιγγος
Για όσους πάνε σε πορείες

18. Στάση AGORA
Gia osous den phgainoun sth laiki. Protimeiste thn stis ekptwseis.

19. Στάση ΗΒΗ
Πίνεις χυμό!

20. Στάση ΦΛΟΚΑ
Και για πριν και για μετά και για κάτι ανάμεσα. Ή και στάση φλόκια.

21. Στάση Κολοκοτρώνη
Κολοκοτρώνη μου!

22. Στάση Αμερικής
Με όλη την Dream Team!

23. Στάση Σόνια
Θα μπορούσε να έχει και άλλο γυναικείο όνομα, ανάλογα με την προτίμησή σας. Υπάρχει μεγάλη ζήτηση από ηλικιωμένους κυρίους, λόγω του εξεζητημένου ονόματος, που εξάπτει τη φαντασία τους. Τηλεφώνησε τώρα.

24. Στάση Ασφάλεια
Τώρα τι να σας πούμε; Χειροπέδες, κλομπ, ασπίδες, κράνη, χαστούκια, ντύσιμο ανάλογα με την υπόθεση κλπ.

25. Στάση Ο.Α.Κ.Α.
Ο Άντρας Κάτω Ανάσκελα

26. Στάση Ε.Κ.Α.Μ.
Επάνω Κάτω Ανάσκελα Μπρούμυτα (τέσσερις επιλογές)

27. Στάση Νέο Ψυχικό
Ένα ψυχικό που είναι να γίνει...

28. Στάση Ελληνικό
Για τους λάτρεις της ελληνικής υπαίθρου. Απαραίτητα αξεσουάρ: φουστανέλα, γκλίτσα, ραχούλα, πηγή, στάμνα και αποσπάσματα από Όμηρο.

29. Στάση Σχολεία
Για παππούδες με καραμέλες και σοκολάτες

30. Στάση Φιλοσοφική
Για Πολυτεχνίτες

31. Στάση Ομόνοια
Με τη στάση αυτή μπορείτε να γνωρίσετε τους υπόλοιπους βαλκάνιους λαούς. Απαιτούνται γνώσεις λίγων αλβανικών, λίγων σερβικών και ίσως λίγων πολωνικών. Καλή διάθεση να υπάρχει και όλα γίνονται. Προφανώς τα οικονομικά σας δεν βρίσκονται και στην καλύτερη κατάσταση.

32. Στάση Γκάζι
Για όσους ανάβουν εύκολα

33. Στάση Καλλιμάρμαρο
Για τους λάτρεις του κλασικού αθλητισμού (Ολυμπιάδα, Διακογιάννης, meeting στίβου κλπ). Φορέστε τα spikes σας, βάλτε το νούμερο στη φανέλα σας και αρχίστε το Δέκαθλο. Αγαπημένα αθλήματα σας είναι σίγουρα το μήκος, το ύψος και το επί κοντώ.

34. Στάση Χαμοστέρνας
Χάμω, δίπλα στη στέρνα

35. Στάση Πολυτεχνείο
Γνωστή σε αρκετούς από εμάς. Χαρακτηριστικό της η μεγάλη διάρκεια (τουλάχιστον πέντε χρόνια) και το άστατο ωράριο (ανάλογα με τις ορέξεις του διδάσκοντος). Τρεις φορές το χρόνο γίνεται πιο δύσκολη και πιο κουραστική.

36. Στάση Μουσείο
Μπράβο παππού!

37. Στάση Οφθαλμιατρείο
Για αυτούς που δεν βλέπουν πολύ καλά και για αυτούς που βλέπουν πάρα πολύ καλά. Απαραίτητα βοηθήματα: γυαλιά, κιάλια, τηλεσκόπια, τηλεφακοί, φωτογραφικές μηχανές, μεγεθυντικοί φακοί, στολή παραλλαγής, αδιάβροχο, γάντια.

38. Στάση Σύνταγμα
Προτιμάται από εγωκεντρικούς, από άτομα που τους αρέσει η φασαρία, το άγχος, τα έργα του μετρό, η Βουλή, οι βουλευτές, τα περιστέρια, τα μεγάλα Χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι τσολιάδες. Αν έχετε αυτοκίνητο μην το προτιμήσετε.

39. Στάση Μακρυγιάννη
Στάση γνωστή εδώ και 150 χρόνια. Απλή και δοκιμασμένη. Απαιτείται Γιάννης με κατάλληλα προσόντα...

40. Στάση Φειδιππίδου
Τρέχω τρέχεις κυνηγάς, αν με πιάσεις με κλπ, κλπ. Δύσκολη στάση, ιδιαίτερα μετά τα έργα που έκαναν το τετράγωνο τρίγωνο και τον κύκλο τετράγωνο. Να την αποφεύγετε πρωινές και μεσημβρινές ώρες. Απαιτείται μεγάλη υπομονή.

41. Στάση 401
Ή είστε πολύ κοινωνικοί ή πολύ αδιάφοροι. Πού να μαζευτεί, ρε παιδιά, τόσος κόσμος;

42. Στάση ΕΡΤ
Για τους τηλεορασόπληκτους και τηλεοπτικά παθιασμένους. Πιθανόν και για τους υπέρμαχους του κρατισμού. Πανελλαδικής εμβέλειας και αρκετά δημοφιλής πριν μερικά χρόνια. Μπορείτε κατά τη διάρκεια της πράξης να χρησιμοποιήσετε και τον ανάλογο εξοπλισμό (κάμερα, βίντεο, ηχοληψία, ρεφλεκτέρ, προβολείς, κονσόλες κ.α.).

43. Στάση Χίλτον
Για όσους έχουν απαιτήσεις από καλό σέρβις και τους αρέσει η χλιδή. Απαραίτητα κάποια παραπάνω μετρητά ή καλή πιστωτική κάρτα. Φέρνετε τη δική σας κοπέλα ή διαλέγετε από τη δική τους μεγάλη ποικιλία.

44. Στάση Ταύρος
Για Παρθένους

45. Στάση Αεροδρόμιο
Για δύο: ο ένας να προσγειώνει το BOEING του στον αεροδιάδρομο του άλλου.
Για τρεις: ο ένας προσγειώνει το BOEING του στο αεροδρόμιο του άλλου και ο τρίτος κάνει τον πύργο ελέγχου.

46. Στάση Νομική
Για τον Βασίλη

47. Στάση Μπουμπουλίνας
Μαλάμω με τη φούρια σου βάρα τα κουμπούρια σου!

48. Στάση Φάληρο
Για γαύρους

49. Στάση Παλαιό Φάληρο
Για παλιούς γαύρους

50. Στάση Πεδίον του Άρεως
Εδίον του Πάρεως

51. Στάση Κολιάτσου
Βλέπε στάση Κολλέγιο

52. Στάση Κολλέγιο
Βλέπε στάση Κολιάτσου

53. Στάση Αγ. Βαρβάρα
Αγία Βαρβάρα κάνε το θαύμα σου

54. Στάση Παναθήναια
Κάντε το με όλη την Αθήνα

55. Στάση Ζωοδόχου Πηγής
Γεια σου Δημήτρη

56. Στάση ΚΑΤ (CUT)
Για έκτακτες περιπτώσεις και για όσους δεν προσέχουν όσο θα έπρεπε.
Cut, cut. Stop. Lights, please. Sorry, we have to do this scene again.

57. Στάση Ζηρίνειο
Για αθλητικούς τύπους. Απαιτείται καλή φυσική κατάσταση, αθλητικά παπούτσια, κολάν και κορμάκι για τις κοπέλες και αθλητικό σορτσάκι για τους νεαρούς. Για όσες επιθυμούν μπορούν να ζητήσουν και ποδοσφαιρικά παπούτσια. Στο τέλος χτυπήστε και ένα Gatorade καλού-κακού.

58. Στάση Αγ. Σάββα
Άγιε Σάββα κάνε το θαύμα σου

59. Στάση Στάδιο
Βλέπε: Στάση Καλλιμάρμαρο

60. Στάση Πανόρμου
Βλέπε Στάση Κολιάτσου

61. Στάση ΙΚΑ
Για μαζοχιστές

62. Στάση Υγεία
Παρεμφερής με τη στάση Ερυθρός Σταυρός, με τη διαφορά ότι για αυτή πληρώνετε κάτι παραπάνω, αλλά έχετε καλύτερη εξυπηρέτηση. Για τους λάτρεις της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

63. Στάση ΗΡΑ
Για τον Δία

64. Στάση Πλατεία Μαβίλη
Προλαβαίνετε και για ένα βρώμικο...

65. Στάση Αγ. Μελετίου
Αφού δεν βοήθησε ο Άγιος Σώστης, ας βοηθήσει ο Μελέτης (ομελέτης)

66. Στάση Μοναστηράκι
Για μοναχικούς και απέχοντες

67. Στάση Πευκάκια
Προτιμάται από μοναχικούς περίεργους και ψιλοδιεστραμμένους. Είναι αρκετά παθητική στάση, αφού συμμετέχετε βλέποντας και μόνο. Απαιτείται καλή υγεία και καλή όραση. Πιθανές παρενέργειες: ρευματικά, ιώσεις, βρογχίτιδες, πνευμονίες και κακώσεις της σπονδυλικής στήλης.

68. Στάση Νεκροταφείο
Για όσους έχουν βαρεθεί όλες τις υπόλοιπες στάσεις και θέλουν να δοκιμάσουν κάτι τελείως διαφορετικό. Αρκετά άβολη, αφού απαιτείται εξοικείωση με σκληρές και κρύες επιφάνειες. Ασφαλώς και δεν πρέπει να έχετε παιδικές φοβίες για φαντάσματα, βρικόλακες κλπ. Καλό θα ήταν να πάτε σε κανένα γιατρό να σας εξετάσει ή σε κανέναν παπά να σας διαβάσει.

69. Στάση Α΄ Πλαζ
Για σφίχτες που αρέσκονται να πετάνε την κορμάρα με το τάνγκα και να βάζουν άφθονο αντηλιακό. Επίσης για κοπέλες που έχουν λιώσει στο aerobic και έχουν ως πρότυπό τους (στο σώμα) την Ελένη Πετρουλάκη. Προσοχή στην ηλίαση, στα εγκαύματα, στους αχινούς και στις τσούχτρες. Απαραίτητα αξεσουάρ: καπέλο, αντηλιακό, κασετόφωνο, φραπόγαλο.

70. Στάση Β΄ Πλαζ
Για όσους πήγαν στην Πλαζ Α΄ και είχε πολύ κόσμο. Κατά τα άλλα βλέπε Πλαζ Α΄.

71. Στάση Σίδερα
Κάγκελα, λοστάρια, χειροπέδες, σωλήνες διαφόρων διαμέτρων, βάνες, δοκοί, καρφιά, πινέζες, καρφίτσες, βρύσες, περιφράξεις. Φως, νερό, τηλέφωνο.

72. Στάση Παπαστράτου
Για καπνιστές

73. Στάση Δημαρχείο
Με σκοπό τον πολιτικό γάμο

74. Στάση Παπαστράτειο
Βλέπε στάση Παπαστράτου

75. Στάση Άλσος
Για ravers, για μητέρες ravers, για όσους έχουν προτίμηση στις μικρές ώρες και προτιμούν τα χάπια από τα ποτά

76. Στάση Πηγαδάκια
Για κουτσομπόληδες

77. Στάση Ταμπούρια
Για ντράμερς

78. Στάση Τελωνείο
Για FGKs (famous-greek-kamakia)

79. Στάση Περιβολάκι
Για κηπουρούς

80. Στάση Περισσός
Πατήσια πηγαίνω, αν δεν βιάζεστε να πάω πρώτα τον κύριο

81. Στάση Αναπαύσεως
Μετά από τόσες στάσεις χρειάζεται και λίγη ξεκούραση...
Κατόπιν ψηφοφορίας η ομάδα σύνταξης ανακήρυξε ως καλύτερη στάση τη στάση του NIKAS (Περιστέρι).

___________
Οποιος/α γνωρίζει Στάση η οποία δεν αναφέρεται, παρακαλείται να ενημερώσει.
Οποιος/α επίσης έχει διαφορετικές περιγραφές των Στάσεων, παρακαλείται να καταθέσει τις εμπειρίες του/της.

δανεικά

Όλα στη ζωή είναι δανεικά?
Παίρνει αλήθεια ο καθένας μας αυτό που του αξίζει?
Αν δώσω χαρά θα πάρω χαρά? Αν εμπιστευτώ θα με εμπιστευτούν κλπ κλπ?
Αλήθεια συμβαίνει αυτό ή είναι απλά ΤΟ μεγάλο παραμύθι?
Αν είναι κανείς αληθινός και τίμιος με τον εαυτό του (με ότι κι αν σημαίνει αυτό) τότε και οι άλλοι θα είναι το ίδιο απέναντί του?
Όταν φερόμαστε με ευγένεια τότε μας απαντούν με τον ίδιο τρόπο?
Ζούμε επικίνδυνα και όλα είναι σχετικά
Θα είμαι σχετικά καλή με τους ανθρώπους κι εκείνοι θα είναι περίπου σχετικά καλοί με μένα.
Καμία σχέση δηλαδή.



Ας ηρεμήσω τώρα που τα έβαλα σε σειρά

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ - ΜΗ ΜΕ ΡΩΤΑΣ

Μη με ρωτάς

Μη με ρωτάς τί απόγιναν τ'αγριολούλουδα
μη με ρωτάς γιατί σωπάσαν τα πουλιά
μη με ρωτάς αν ξεψυχήσαν οι ελπίδες των ανθρώπων

πιάσε γρήγορα κι εσύ ένα τουφέκι
έχουμε πόλεμο


Λοχίας Μαυρόγατος

It's my party and I cry if I want to

πάμε στο πάρτυ?

Για τον Μιλτό-Γατο

Εορτολόγιο της Δευτέρας 10/4/2006

10/4 Γιορτάζουν:
Θεμιστοκλής,
Μιλτιάδης,
Θησέας,
Ισοκράτης,
Μάξιμος,
Ζήνων,
Δημοσθένης,
Διονύσιος,
Επαμεινώνδας,
Ηρακλής,
Αναξιμένης

Ενημερώνω απλώς ποιοι γιορτάζουν λέμε...
(έχω μια αμυδρή υποψία ότι ο Γατούλης μας έχει το όνομα κάποιου άλλου αρχαίου)

Στρες: Τρια λεπτά είναι αρκετά...

Αναδημοσιεύω αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο από τη σελίδα της Βεατρίκης http://psychognosia.blogspot.com/2006/04/3.html, με σκοπό να σχηματίσουμε μια καλύτερη εικόνα για το τι προκαλεί το στρες και να μην "σκάμε" για ψύλλου πήδημα ή τουλάχιστον να αφυπνιστούμε γιατί μας συμβαίνει αυτό και σε ποιά έκταση στη καθημερινότητά μας.

να μας θυμάσαι και να μας αγαπάς

Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί

Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί
θα φύγεις ξένε, άσπρα τα πανιά
παραμονεύει η λησμονιά

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί

ΤΑΞΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ...

ξέχασα

Μέρες σαν την σημερινή νοιώθω να μου ταιρίαζει γάντι το ανώνυμος μελαγχολικός.
Ξέρει κανείς να μου πει γιατί δεν κλαίω?
Σταμάτησα να κλαίω
Το συνειδητοποίησα χτες το βράδυ και τρόμαξα
Δεν θέλω να ξεχάσω να κλαίω

FOR ANIMAL LOVERS ONLY!!! (συνέχεια)

λοιπόν, παραθέτω κι εγώ μερικές ζωοφωτογραφίες, κι ας μπούμε στο παιχνίδι, ποιο ζώο από τα εικονιζόμενα - παίζουν και τα προηγούμενα - μας θυμίζει ποιον blogger (παρεξηγήσεις επιτρέπονται.... χεχεχε)