Διαλύθηκε και κόπηκε στα δυο.
Ένας φίλος κάπου κάποτε είχε αναρωτηθεί
«Το κομμάτι που ξεκολλά και πέφτει από το βουνό, πάλι του βουνού είναι?»
Στη φοτο είναι ο Όλυμπος του Αλέξη
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006
νικιέται η μελαγχολία;
...κι όμως∙ μερικές φορές, ο ήλιος λάμπει τόσο πολύ μέσα από το παράθυρο μου...
...κι όμως∙ κατάφερα να κόψω νωρίς το τσιγάρο και να μην πέσω στη παγίδα του...
...κι όμως∙ παρόλο που έκλαψα μέσα στη βροχή πάνω στην υγρή άσφαλτο ανάρρωσα...
...κι όμως∙ παρόλο που παρεξηγήθηκα και μάλωσα, το ξεπέρασα με αυτοπεποίθηση...
...κι όμως∙ υπάρχουν και καλύτερες μέρες αν το πιστέψεις με όλη σου την ψυχή...
...κι όμως∙ κατάφερα να κόψω νωρίς το τσιγάρο και να μην πέσω στη παγίδα του...
...κι όμως∙ παρόλο που έκλαψα μέσα στη βροχή πάνω στην υγρή άσφαλτο ανάρρωσα...
...κι όμως∙ παρόλο που παρεξηγήθηκα και μάλωσα, το ξεπέρασα με αυτοπεποίθηση...
...κι όμως∙ υπάρχουν και καλύτερες μέρες αν το πιστέψεις με όλη σου την ψυχή...
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2006
Γράμμα προς το τζίνι της Αγάπης!
Αγαπητό τζίνι,
ξέρω ότι είσαι πολυάσχολο και εμείς οι άνθρωποι σε πρήζουμε με τα αιτήματά μας, αλλά μου συνέστησαν να απευθυνθώ σε σένα, γιατί είσαι, κατά πως λένε, ειδικό στην πραγματοποίηση ευχών! Παίρνω αριθμό πρωτοκόλλου στα τεφτέρια σου και θα ήθελα τα παρακάτω από σένα, αν μπορείς:
1. Το ΜΕΤΑ να είναι καλύτερο από το ΠΡΙΝ!
2. Η ΑΓΑΠΗ να είναι φαφούτα για να γλύφει, παρά να δαγκώνει!
3. Οι άνθρωποι να ΕΝΝΟΟΥΝ αυτά που ΛΕΝΕ!
Δεν πιστεύω να σου ζήτησα πολλά, φανταστικό μου τζίνι!!! Κάνε μου αυτά και γω θα κάνω τα υπόλοιπα, στο υπόσχομαι! Αλλιώς θα το κόψω το κεφάλι μου, δεν τη γλυτώνω...
Μια λαλημένη οπαδός σου,
Μαριαλένα
ξέρω ότι είσαι πολυάσχολο και εμείς οι άνθρωποι σε πρήζουμε με τα αιτήματά μας, αλλά μου συνέστησαν να απευθυνθώ σε σένα, γιατί είσαι, κατά πως λένε, ειδικό στην πραγματοποίηση ευχών! Παίρνω αριθμό πρωτοκόλλου στα τεφτέρια σου και θα ήθελα τα παρακάτω από σένα, αν μπορείς:
1. Το ΜΕΤΑ να είναι καλύτερο από το ΠΡΙΝ!
2. Η ΑΓΑΠΗ να είναι φαφούτα για να γλύφει, παρά να δαγκώνει!
3. Οι άνθρωποι να ΕΝΝΟΟΥΝ αυτά που ΛΕΝΕ!
Δεν πιστεύω να σου ζήτησα πολλά, φανταστικό μου τζίνι!!! Κάνε μου αυτά και γω θα κάνω τα υπόλοιπα, στο υπόσχομαι! Αλλιώς θα το κόψω το κεφάλι μου, δεν τη γλυτώνω...
Μια λαλημένη οπαδός σου,
Μαριαλένα
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 10, 2006
χωρίς
Χωρίς θέμα θα είναι
Χωρίς όρεξη
Χωρίς κέφι
Χωρίς πολλά πολλά λόγια
Χωρίς εσένα εδώ...
Η φθινοπωρινή, πολύχρωμη φοτο είναι του Αλέξη.
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006
Πες μου θάλασσα...
Azure waters in Blue Grotto, Malta
picture by Marialena, 2006
Πες μου θάλασσα, πόσα μυστικά σου
απ' τον κόσμο κρύβεις και μεσ' της σιωπής τα βαθιά
χρόνια τα κλείνεις
Ποια ναυάγια, λάθη αλλοτινά σου
λάφυρα της μνήμης με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις
Θάλασσά μου σαν κι εσένα κάποτε φουρτούνες σήκωνα κι εγώ
στα νερά μου τα αγριεμένα αγάπες αδικούσα δίχως να σκεφτώ
κι έστειλα πολλές φορές καράβια στης καρδιάς μου το βυθό
ίδια εγώ με εσένα
Θάλασσά μου σαν κι εσένα τώρα με ναυάγια ζω κι εγώ παλιά
για όσες χάθηκαν ζωές στη μπόρα το μετάνιωσα μα είναι αργά
κι έχω κάνει πια τα λάθη δώρα δυο κοράλια αληθινά
στην καρδιά κλεισμένα
ίδια εγώ με εσένα
Πες μου θάλασσα, πόσα μυστικά σου
λάφυρα της μνήμης με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις
Άλκηστις Πρωτοψάλτη από το ομώνυμο άλμπουμ του 2002
διαχρονικά λόγια και νοήματα... καλημέρα σας!
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 03, 2006
Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006
Μικρές "αναιπαίσθητες" απώλειες
Ήταν το 1990 όταν η μητέρα μου για την εισαγωγή μου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μου έκανε δώρο έναν σάκο Samsonite, μαύρο με κόκκινες λεπτομέρειες. Ο σάκος αυτός με συντρόφευσε σε όλα τα χρόνια των σπουδών μου, αλλά και μετά στα ταξίδια μου παντού.
Φέτος, μετά από 16 χρόνια αγώγγιστης μεταφοράς, των συνήθως πολλών προσωπικών μου αντικειμένων, σκίστηκε το χερούλι του, ενώ περπατούσα καταμεσήμερο στη πρωτεύουσα της Μάλτας, τη Βαλέτα. Χωρίς καθυστέρηση αγόρασα μια άλλη τσάντα άμεσα, γιατί δεν μπορούσα πλέον να την κουβαλήσω έτσι στον ώμο μου. ΄Αδειασα το περιεχόμενό της ενώ έτρωγα το τελευταίο μας γεύμα σε τοπικό εστιατόριο και έβαλα τη Samsonite σε μια σακούλα. Μικρά ενθυμήματα από την περίοδο της Αμερικής ξεπρόβαλλαν από τις θήκες που καθάριζα, που πηγαίνουν και έρχονται μαζί μου σε κάθε ταξίδι και εκδρομή. Η νέα τσάντα έστεκε περίφανη και έτοιμη να την φορέσω και να επιστρέψει στην Ελλάδα μαζί μου. Η παλιά καθώς περπατούσαμε το δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο πριν την αναχώρησή μας για το αεροδρόμιο, μπήκε διστακτικά σε έναν κάδο απορριμάτων τυλιγμένη.
"Τι την κρατάς σκισμένη, πέτα τη!" μου είπε η μητέρα μου λίγο πριν την πετάξω. Πετάξω, τι λέξη κι αυτή... Πετάς 16 χρόνια σκόπιμων ή άσκοπων περιηγήσεων? Δουλειάς ή διασκέδασης? Μεταφοράς βιβλίων, τη νιότη σου, τους δόκιμους και αδόκιμους έρωτές σου, τα καλοκαίρια και τους χειμώνες 16 ετών παρέα με τα βασανάκια σου, την αίσθηση να την έχεις στον ώμο σου σαν ένα κομμάτι δικό σου? Δεν τα πετάς, δεν τα ξεχνάς, μα η ζωή συνεχίζεται ότι και να λέμε. Αφήνεις κάτι πίσω και κάτι άλλο παίρνει ή μήπως όχι, τη θέση του, σε αυτήν την απατηλή πραγματικότητα που ζούμε!
Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006
Μαγεμένο δειλινό...
... σαν κι αυτό που απαθανάτισα ένα σούρουπο του Αυγούστου που σε λίγες μέρες φεύγει οριστικά, καθώς ο ήλιος έδυε και ο ορίζοντας έπαιρνε τα χρώματα που βλέπετε στις φωτογραφίες.
pictures by Marialena, 2006
Με το άρωμα και χρώμα της θάλασσας να μην έχει σβήσει από τις αισθήσεις μου ακόμα, επιστρέφω στη μέγγενη της καθημερινότητας στη πόλη. Δάκρυσα που έπαιρνα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι πριν λίγες ώρες. Αν είχα μια βδομάδα ακόμα... έλεγα από μέσα και απέξω μου. Δε βαριέσαι! Τελικά δεν ήταν καθόλου κακές αυτές οι διακοπές, έμαθα να ζω με μένα ηρεμότερα, να αναθεωρήσω κάποιες οπτικές μου, να φωτιστούν κάποια κομμάτια από εκεί που δεν το περίμενα και όπως λέει και το τραγούδι "...και αυτό είναι κάτι".
Καλώς σας βρίσκω φίλοι Ανώνυμοι Μελαγχολικοί!
Μαριαλένα
pictures by Marialena, 2006
Με το άρωμα και χρώμα της θάλασσας να μην έχει σβήσει από τις αισθήσεις μου ακόμα, επιστρέφω στη μέγγενη της καθημερινότητας στη πόλη. Δάκρυσα που έπαιρνα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι πριν λίγες ώρες. Αν είχα μια βδομάδα ακόμα... έλεγα από μέσα και απέξω μου. Δε βαριέσαι! Τελικά δεν ήταν καθόλου κακές αυτές οι διακοπές, έμαθα να ζω με μένα ηρεμότερα, να αναθεωρήσω κάποιες οπτικές μου, να φωτιστούν κάποια κομμάτια από εκεί που δεν το περίμενα και όπως λέει και το τραγούδι "...και αυτό είναι κάτι".
Καλώς σας βρίσκω φίλοι Ανώνυμοι Μελαγχολικοί!
Μαριαλένα
Δευτέρα, Αυγούστου 21, 2006
χόρευα πέφτοντας
-"Να σου δείξω μια φωτογραφία που μου θυμίζει εσένα?" με ρώτησε και εγώ είπα ναι
-"Να, αυτή είναι. Το φυλλαράκι που πέφτει χορεύοντας είσαι εσύ" μου είπε και εγώ μελαγχόλησα.
Έπεσα χορεύοντας
Δευτέρα, Αυγούστου 14, 2006
Παρασκευή, Αυγούστου 11, 2006
Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΖΟΜΠΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΚΑΛΟ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟ
Καθόταν στο πεζούλι της διπλανής πολυκατοικίας, κάπου τον είχα ξαναδεί αλλά δεν ήμουν και σίγουρος. Φαινόταν ανήσυχος, και δεν μού ζήτησε λεφτά, δεν τόλμησε, όχι αυτήν την φορά, αυτήν την φορά ήταν ανήσυχος, σάς το είπα. Ανήσυχος, ψηλός, καθιστός, και λεπτός σαν πρεζόνι, το "σαν" είναι καλολογικό στοιχείο, λέγεται παρομοίωση, όχι μεταφορά, άλλο εκείνο, το μάθαμε στην τετάρτη δημοτικού, κι εδώ συγκεκριμένα περισσεύει έτσι κι αλλιώς.
Ο λόγος της ανησυχίας του ήταν δυό οικοδομές παραπέρα και κατουρούσε όρθιος την είσοδο του παιδικού σταθμού "Τα κάμποσα γουρουνάκια". Καθώς κατουρούσε αγωνιζόταν να κρατηθεί όρθιος, για να πω την αλήθεια δεν ξέρω καν αν προσπαθούσε πραγματικά να κατουρήσει ή αν τσακωνόταν με τον τοίχο στα τοιχιανά ή αν απλά έπαιζε το πουλί του, κοιτώντας τη Χιονάτη στη βιτρίνα του παιδικού σταθμού. Γιατί την άλλη φορά που τους είχα δει, το θυμήθηκα τώρα, όντως τον έπαιζε, μέρα μεσημέρι στην μέση του δρόμου, και ο ψηλός-λιγνός -ανήσυχος του έλεγε "άντε ρε μαλάκα τέλειωνε", και έκρωξε και σε μένα "σάς παρακαλώ, δώστε μου πέντε ευρώ να πάρω ένα ταξί να τον πάω σπίτι". Σιγά μην τού έδινα. Ακόμα και αν είχα.
Απόψε όμως δεν μού ζήτησε τίποτα, καλά καλά ούτε με κοίταξε, είχε το νου του στον άλλον που κατουροτσακωνογαμούσε τον τοίχο. Πολλή ζέστη ρε παιδί μου, τόσες μέρες υγρασία και ζέστη, ακόμα και στους αναρχικούς της γειτονιάς τους την βάρεσε και άρχισαν να διαφημίζουν τα χοιρινά, να φτωχαίνουν την παιδεία και διάφορα άλλα κουλά.
Α, τι καλά που τα περνάμε στην Πόλη τον Αύγουστο.... Μόνο στην Βηρυττό περνάνε καλύτερα από εμάς.
Ο λόγος της ανησυχίας του ήταν δυό οικοδομές παραπέρα και κατουρούσε όρθιος την είσοδο του παιδικού σταθμού "Τα κάμποσα γουρουνάκια". Καθώς κατουρούσε αγωνιζόταν να κρατηθεί όρθιος, για να πω την αλήθεια δεν ξέρω καν αν προσπαθούσε πραγματικά να κατουρήσει ή αν τσακωνόταν με τον τοίχο στα τοιχιανά ή αν απλά έπαιζε το πουλί του, κοιτώντας τη Χιονάτη στη βιτρίνα του παιδικού σταθμού. Γιατί την άλλη φορά που τους είχα δει, το θυμήθηκα τώρα, όντως τον έπαιζε, μέρα μεσημέρι στην μέση του δρόμου, και ο ψηλός-λιγνός -ανήσυχος του έλεγε "άντε ρε μαλάκα τέλειωνε", και έκρωξε και σε μένα "σάς παρακαλώ, δώστε μου πέντε ευρώ να πάρω ένα ταξί να τον πάω σπίτι". Σιγά μην τού έδινα. Ακόμα και αν είχα.
Απόψε όμως δεν μού ζήτησε τίποτα, καλά καλά ούτε με κοίταξε, είχε το νου του στον άλλον που κατουροτσακωνογαμούσε τον τοίχο. Πολλή ζέστη ρε παιδί μου, τόσες μέρες υγρασία και ζέστη, ακόμα και στους αναρχικούς της γειτονιάς τους την βάρεσε και άρχισαν να διαφημίζουν τα χοιρινά, να φτωχαίνουν την παιδεία και διάφορα άλλα κουλά.
Α, τι καλά που τα περνάμε στην Πόλη τον Αύγουστο.... Μόνο στην Βηρυττό περνάνε καλύτερα από εμάς.
Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006
Ξωτικό είναι το φεγγάρι του Αυγούστου σου λέω
Μαξιλάρι το παίρνεις και σεντόνι σου των άστρων τη θαμπάδα.
Από το μεγάλο παράθυρο, λαμποκοπάει όλη η άσφαλτος. Απέναντι, πάνω στην άμμο, έφηβοι ανάψανε φωτιές και τραγουδάνε.
Τα νερά ψιθυρίζουν τις μουσικές και ο δειλός αέρας ανασαίνει δίπλα στο αυτί σου.Στις βραδινές συνουσίες ενός καλοκαιριού ζεστού που σε τυλίγει.
Καινούργια ταξίδια περιμένουν στην αποβάθρα. Να τα ταξιδέψεις.Ενα ένα τα μέτρησες απόψε τα αστέρια. Μέχρι εκεί που άντεχες να φτάσεις.
Στο άπειρο των αριθμών περπάτησες χαμογελώντας, μυρίζοντας το αλάτι.
Δίπλα στη φωτιά, βγάλε τα ρούχα και μπες στο νερό.
Στο σκοτάδι κάνει αντανακλάσεις το κόκκινο σύννεφο που σκαρφάλωσε πάνω από το κεφάλι σου.
Πορφυρό νερό κι εσύ να στροβιλίζεσαι να βρέχεσαι, να αναπνέεις. Να γεμίζεις τα πνευμόνια σου με ζωή. Να βουτάς να αναδύεσαι και τέλος να μην έχει. Να αιωρείσαι σαν έμβρυο μέσα σε ζεστή μήτρα, ασφαλής και προφυλαγμένος.Και από πάνω να κινείται ένας κόσμος που μπορείς να τον πιάσεις. Αρκεί να απλώσεις το χέρι.
Βροχές διατόντων μπορείς να μαζέψεις και να τις κρύψεις για να βγάλεις τους χειμώνες. Γνωρίζοντας, πως υπάρχουν άστρα που δεν τα βλέπεις με γυμνό μάτι, αλλά με γυμνή ψυχή.
Με πανάρχαια όργανα, χάρτες και εξάντες, ευθυγραμμίζομαι με το κόκκινο φεγγάρι.
Καθώς θα ανατέλει μυσταγωγικά πίσω από τον Αττικό λόφο, σε τελετή θα του προσφέρω την ψυχή μου, υπόσχεση από τις λίγες. Τις μεγάλες. Με μουσικές μιας άλλης εποχής, άλλων ανθρώπων και φυλών που τώρα δεν υπάρχουν.
Χάδι είναι η μουσική. Εκεί που πονάς να σε γιατρεύει...
(Ψάξε την μαγεία σου. Μα όχι περιμένοντας τα μεγάλα που θα έρθουν αργότερα. Ψάξτη σ'αυτά που έχεις τώρα δίπλα σου και αύριο θα σου φύγουν. Μην τα αφήνεις χωρίς να τα γευθείς. Αυτή θα είναι η περιουσία που θα δώσεις μετά, σε αυτό που θα βρεθεί στο διάβα σου, το Ένα. Τότε, θα απλώσεις όλα όσα μάζεψες από τους ανθρώπους της ζωής σου και θα του τα χαρίσεις. Γιατί αυτό είμαστε. Και αυτό δίνουμε. Τα κομμάτια, που οι άλλοι μας εμπιστεύονται).
* Πανσέληνος Αυγούστου ~~ Για τους Κέλτες «της Διαμάχης»~ Για την Μεσαιωνική Αγγλία «του Καλαμποκιού» (Corn Moon)~ Για τους άποικους της Αμερικής «Φεγγάρι της Μέρας του Σκύλου» (Dog Day's Moon)~ Για τους Νεο-Παγανιστές «της Αστραπής»~ Για τους Ινδιάνους «του Οξύρρυγχου»~ Για την Ινδιάνικη φυλή των Cherokee «των Φρούτων»~ Για την Ινδιάνικη φυλή των Choctaw «της Γυναίκας»~ Για τους Κινέζους «του Θερισμού» ~ Άλλες ονομασίες είναι «Κόκκινο Φεγγάρι», «των Σιτηρών», «του Καλαμποκιού», «του Πράσινου Καλαμποκιού» και «Πράσινο Φεγγάρι»
πηγή : http://www.geocities.com/artofwise/FullMoonNames.html
Μέτρα ενάντια στη βία
του Μπέρτολτ Μπρεχτ (Ιστορίες του κ. Κόϊνερ)
--------------------------------------------------
Όταν ο κ. Κ. ο στοχαστής έτυχε να μιλήσει κάποτε σε μιάν αίθουσα μπροστά σε πολύ κόσμο ενάντια στη βία, είδε τους ανθρώπους γύρω του να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε τότε κι αντίκρυσε τη βία. Τι έλεγες; τον ρώτησε η βία. Εγώ; αποκρίθηκε ο κ. Κ. υποστήριζα τη βία. Σαν έφυγε η βία οι μαθητές του κ. Κ. τον ρώτησαν γιατί έσκυψε το κεφάλι. Γιατί δεν έχω κεφάλι για σπάσιμο, αποκρίθηκε ο κ. Κ. Εξάλλου εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο από τη βία.
Και ο κ. Κ. αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία :
Στο σπίτι του κ. Έγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα τον καιρό της παρανομίας ένας πράχτορας και του παρουσίασε ένα χαρτί, που το είχαν εκδώσει αυτοί που εξουσίαζαν την πόλη. Το χαρτί έλεγε ότι στον πράχτορα αυτόν θ' ανήκε κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του, όπως και κάθε φαγητό που θα ζητούσε. Θα 'πρεπε ακόμα να τον υπηρετεί και κάθε άνθρωπος που θ' αντάμωνε.
Ο πράχτορας κάθησε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, πλάγιασε και προτού κοιμηθεί ρώτησε τον κ. Έγκε με το πρόσωπο στον τοίχο: Θα με υπηρετείς;
Ο κ. Έγκε τον σκέπασε με την κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κάθησε δίπλα στο προσκεφάλι του, κι όπως εκείνη τη μέρα τον υπάκουσε άλλα εφτά χρόνια. Ό,τι κι αν έκανε όμως για δαύτον, ένα πράγμα απόφυγε να κάνει : δεν του 'πε ποτέ μια λέξη. Σαν πέρασαν τα εφτά χρόνια κι ο πράχτορας χόντρυνε από το πολύ φαί, τον ύπνο και τις διαταγές - πέθανε. Ο κ. Έγκε τον τύλιξε τότε στην ξεφτισμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, άσπρισε τους τοίχους, ανάσανε βαθιά κι αποκρίθηκε : Όχι.
--------------------------------------------------
Όταν ο κ. Κ. ο στοχαστής έτυχε να μιλήσει κάποτε σε μιάν αίθουσα μπροστά σε πολύ κόσμο ενάντια στη βία, είδε τους ανθρώπους γύρω του να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε τότε κι αντίκρυσε τη βία. Τι έλεγες; τον ρώτησε η βία. Εγώ; αποκρίθηκε ο κ. Κ. υποστήριζα τη βία. Σαν έφυγε η βία οι μαθητές του κ. Κ. τον ρώτησαν γιατί έσκυψε το κεφάλι. Γιατί δεν έχω κεφάλι για σπάσιμο, αποκρίθηκε ο κ. Κ. Εξάλλου εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο από τη βία.
Και ο κ. Κ. αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία :
Στο σπίτι του κ. Έγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα τον καιρό της παρανομίας ένας πράχτορας και του παρουσίασε ένα χαρτί, που το είχαν εκδώσει αυτοί που εξουσίαζαν την πόλη. Το χαρτί έλεγε ότι στον πράχτορα αυτόν θ' ανήκε κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του, όπως και κάθε φαγητό που θα ζητούσε. Θα 'πρεπε ακόμα να τον υπηρετεί και κάθε άνθρωπος που θ' αντάμωνε.
Ο πράχτορας κάθησε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, πλάγιασε και προτού κοιμηθεί ρώτησε τον κ. Έγκε με το πρόσωπο στον τοίχο: Θα με υπηρετείς;
Ο κ. Έγκε τον σκέπασε με την κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κάθησε δίπλα στο προσκεφάλι του, κι όπως εκείνη τη μέρα τον υπάκουσε άλλα εφτά χρόνια. Ό,τι κι αν έκανε όμως για δαύτον, ένα πράγμα απόφυγε να κάνει : δεν του 'πε ποτέ μια λέξη. Σαν πέρασαν τα εφτά χρόνια κι ο πράχτορας χόντρυνε από το πολύ φαί, τον ύπνο και τις διαταγές - πέθανε. Ο κ. Έγκε τον τύλιξε τότε στην ξεφτισμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, άσπρισε τους τοίχους, ανάσανε βαθιά κι αποκρίθηκε : Όχι.
Σάββατο, Αυγούστου 05, 2006
Ηταν ένα μικρό καράβι
Οι μεγάλοι φόβοι, μεταμορφώνονται σε ανύποπτες στιγμές, σχηματιζόμενοι σε μορφές που πολλές φορές ούτε η πιο περίεργη και μεγάλη φαντασία δεν μπορεί να δεχτεί.
Μπορεί να είναι η φωνή που χορεύει την νύχτα μέσα στα καλώδια του τηλεφώνου, η μικρή γωνίτσα ενός κρεβατιού που δεν είναι δικό σου και σου ανήκει για λίγες μόνο ώρες μέχρι το ξημέρωμα, το ταξί που ψάχνεις στις 7 το πρωί σε άγνωστες γειτονιές και δεν το βρίσκεις, ένα εισητήριο διακοπών χωρίς τους ανθρώπους που αγαπάς, τα παραμύθια που λες και ακούς, ξέροντας πως με το πρώτο φως του ήλιου θα σβηστούν από ένα σφουγγάρι μνήμες, τα τηλέφωνα που περιμένεις και δεν γίνονται, αυτά που εσύ θες να κάνεις, στις 3 το πρωί έχοντας πιεί του κόσμου τις τεκίλες και θες να πεις την λέξη ίσως τώρα, που έχεις το κουράγιο που δίνει το αλκοόλ σε μεγάλες ποσότητες, που το κάνεις και δεν λες τίποτα τελικά και το πρωί ξυπνάς και λες ευτυχώς, οι παραστάσεις που πρέπει να δώσεις (θα αυτοσχεδιάσω σε κίνηση, λέξεις, εκφράσεις, μόνη μου. Πες μόνο πότε έχουμε πρεμιέρα).
Υπάρχει καλός; Υπάρχει κακός σε τούτα τα παιχνίδια; Δίκαιο και άδικο; Σωστό και λάθος;
Kάποτε με έπεισαν ότι όντως σε εκείνο το παιδικό καραβάκι που ήταν αταξίδευτο, τα αγόρια ήταν τα σκυλόψαρα και τα κορίτσια ήταν οι πριγκήπισσες. Το τραγούδαγα με τις συμμαθήτριες και ύψωνα κι εγώ την φωνή μου στο επίμαχο σημείο, κοιτάζοντας τα μικροκαμωμένα αρσενικά της τάξης υποτιμητικά όταν τους έδινα τον χαρακτηρισμό που νόμιζα ότι τους αξίζει.
Πολύ αργότερα, κατάλαβα ότι όλοι το τραγουδούσαμε αναλόγως την στιγμή. Οτι όπως και νάχει, όλοι ίδιοι είμαστε και ότι πολλές φορές, κοιτάζωντας στον δικό μου καθρέφτη, έπαιρνα κι εγώ μορφές άσχημες και αποκρουστικές. Να όπως τώρα.
Ακόμα και η αντανάκλαση (μου) στην οθόνη, ξένη μου μοιάζει. Και άσχημη. Γιατί ξέρω ότι δεν δίχνει πρόσωπο, μα κάτι άλλο πιο εσωτερικό.
Αυτός ο γαμημένος ο κλήρος που πέφτει τελικά; Και τι είδους κλήρωση είναι αυτή που σου δίνει χαρακτηρισμούς στα εφτά σου χρόνια που τους κουβαλάς μια ζωή;
Ερώτηση ρητορική. όπως εκατομμύρια που έχω να κάνω και ξέρω ότι ποτέ δεν θα λάβουν τις απαντήσεις που πρέπει ή που εμένα βολεύουν.
(όμορφη μέρα, ζεστή, καλοκαιρινή, αισιόδοξη, Αυγουστιάτικη, Σάββατο μεσημέρι με τις βαλίτσες έτοιμες ξανά, να μην ξεχάσω να γράψω κάτι χαρούμενο, να κάνω κάτι να αλλάξω τον κόσμο μου, να μάθω τις ατάκες που θα πω απόψε, να αγοράσω εκείνα τα υπέροχα πέδιλα, να βρω το δώρο που ψάχνω μα εγώ ξέρω ότι ήδη το έχω δώσει, έρχεται το φθινόπωρο σε δύο μήνες, ανάποδη φύση από πάντα, αγόρασα και τα εισητήρια για την συναυλία, χωρίς να ρωτήσω αν θα έρθεις, αν όχι, υπάρχουν κι άλλοι θα μου πεις. Υποκατάστατα. Με χαμηλές θερμίδες. "Και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιός θα φαγωθεί") .
Μπορεί να είναι η φωνή που χορεύει την νύχτα μέσα στα καλώδια του τηλεφώνου, η μικρή γωνίτσα ενός κρεβατιού που δεν είναι δικό σου και σου ανήκει για λίγες μόνο ώρες μέχρι το ξημέρωμα, το ταξί που ψάχνεις στις 7 το πρωί σε άγνωστες γειτονιές και δεν το βρίσκεις, ένα εισητήριο διακοπών χωρίς τους ανθρώπους που αγαπάς, τα παραμύθια που λες και ακούς, ξέροντας πως με το πρώτο φως του ήλιου θα σβηστούν από ένα σφουγγάρι μνήμες, τα τηλέφωνα που περιμένεις και δεν γίνονται, αυτά που εσύ θες να κάνεις, στις 3 το πρωί έχοντας πιεί του κόσμου τις τεκίλες και θες να πεις την λέξη ίσως τώρα, που έχεις το κουράγιο που δίνει το αλκοόλ σε μεγάλες ποσότητες, που το κάνεις και δεν λες τίποτα τελικά και το πρωί ξυπνάς και λες ευτυχώς, οι παραστάσεις που πρέπει να δώσεις (θα αυτοσχεδιάσω σε κίνηση, λέξεις, εκφράσεις, μόνη μου. Πες μόνο πότε έχουμε πρεμιέρα).
Υπάρχει καλός; Υπάρχει κακός σε τούτα τα παιχνίδια; Δίκαιο και άδικο; Σωστό και λάθος;
Kάποτε με έπεισαν ότι όντως σε εκείνο το παιδικό καραβάκι που ήταν αταξίδευτο, τα αγόρια ήταν τα σκυλόψαρα και τα κορίτσια ήταν οι πριγκήπισσες. Το τραγούδαγα με τις συμμαθήτριες και ύψωνα κι εγώ την φωνή μου στο επίμαχο σημείο, κοιτάζοντας τα μικροκαμωμένα αρσενικά της τάξης υποτιμητικά όταν τους έδινα τον χαρακτηρισμό που νόμιζα ότι τους αξίζει.
Πολύ αργότερα, κατάλαβα ότι όλοι το τραγουδούσαμε αναλόγως την στιγμή. Οτι όπως και νάχει, όλοι ίδιοι είμαστε και ότι πολλές φορές, κοιτάζωντας στον δικό μου καθρέφτη, έπαιρνα κι εγώ μορφές άσχημες και αποκρουστικές. Να όπως τώρα.
Ακόμα και η αντανάκλαση (μου) στην οθόνη, ξένη μου μοιάζει. Και άσχημη. Γιατί ξέρω ότι δεν δίχνει πρόσωπο, μα κάτι άλλο πιο εσωτερικό.
Αυτός ο γαμημένος ο κλήρος που πέφτει τελικά; Και τι είδους κλήρωση είναι αυτή που σου δίνει χαρακτηρισμούς στα εφτά σου χρόνια που τους κουβαλάς μια ζωή;
Ερώτηση ρητορική. όπως εκατομμύρια που έχω να κάνω και ξέρω ότι ποτέ δεν θα λάβουν τις απαντήσεις που πρέπει ή που εμένα βολεύουν.
(όμορφη μέρα, ζεστή, καλοκαιρινή, αισιόδοξη, Αυγουστιάτικη, Σάββατο μεσημέρι με τις βαλίτσες έτοιμες ξανά, να μην ξεχάσω να γράψω κάτι χαρούμενο, να κάνω κάτι να αλλάξω τον κόσμο μου, να μάθω τις ατάκες που θα πω απόψε, να αγοράσω εκείνα τα υπέροχα πέδιλα, να βρω το δώρο που ψάχνω μα εγώ ξέρω ότι ήδη το έχω δώσει, έρχεται το φθινόπωρο σε δύο μήνες, ανάποδη φύση από πάντα, αγόρασα και τα εισητήρια για την συναυλία, χωρίς να ρωτήσω αν θα έρθεις, αν όχι, υπάρχουν κι άλλοι θα μου πεις. Υποκατάστατα. Με χαμηλές θερμίδες. "Και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιός θα φαγωθεί") .
Παρασκευή, Αυγούστου 04, 2006
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ:
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΨΗΦΙΣΜΑ
Ενώστε τη φωνή σας στην υπεράσπιση της διδασκαλίας της Εξέλιξης !!
Κλικ! στον τίτλο:
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Eμείς που υπογράφουμε το ακόλουθο κείμενο ζητούμε από την Ελληνική Πολιτεία να αναγνωρίσει τη σημασία της διδασκαλίας της Βιολογίας στην εκπαίδευση, προχωρώντας στην αναμόρφωση των ωρολογίων προγραμμάτων και των προγραμμάτων σπουδών του Γυμνασίου, του Λυκείου (Ενιαίου και Τεχνικού), σύμφωνα με τα διεθνώς ισχύοντα και τις ανάγκες του έλληνα μαθητή και αυριανού πολίτη για ουσιαστική γνώση και κατανόηση των βιολογικών φαινομένων.
Ιδιαιτέρως ζητούμε στην αναμόρφωση αυτή να περιλαμβάνεται η διδασκαλία της Εξέλιξης, που είτε δεν προβλέπεται (Λύκειο), είτε προβλέπεται και για διάφορους λόγους δεν πραγματοποιείται (Γυμνάσιο), παρά τη σημασία της ως ενοποιητικό πλαίσιο της επιστήμης της Βιολογίας και την ανυπολόγιστη παιδαγωγική αξία της.
Χωρίς τη διδασκαλία της Εξέλιξης οι μαθητές μας δεν στερούνται της γνώσης ενός εξειδικευμένου κεφαλαίου της Βιολογίας, αλλά της δυνατότητας να κατανοήσουν τα μεγάλα θέματα υγείας και περιβάλλοντος που καθημερινά καταγράφει η τρέχουσα παγκόσμια επικαιρότητα.
Χωρίς τη διδασκαλία της Εξέλιξης οι μαθητές μας δεν μπορούν να κατανοήσουν,
• Γιατί ο ιός της γρίπης των πτηνών μπορεί να εξελιχθεί σε παγκόσμια απειλή,
• Γιατί η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών εξασθενίζει το οπλοστάσιό μας έναντι των παθογόνων μικροβίων,
• Γιατί είναι απομακρυσμένη χρονικά η δυνατότητα παραγωγής εμβολίου κατά του AIDS,
• Πώς δημιουργήθηκαν και γιατί δεν είναι ανεξάντλητα τα ορυκτά καύσιμα,
• Πώς διαμορφώθηκε και πώς επηρεάζεται από την ανθρώπινη δραστηριότητα η ατμόσφαιρα και συνεπώς το κλίμα του πλανήτη,
• Ποιους κινδύνους εγκυμονεί για το περιβάλλον η απελευθέρωση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών,
και συνεπώς δεν είναι σε θέση να πάρουν αποφάσεις και να υιοθετήσουν στάσεις και συμπεριφορές, που είναι κρίσιμες για τη διατήρηση του αγαθού της ατομικής και δημόσιας υγείας και την προστασία του περιβάλλοντος.
Τέλος χωρίς τη διδασκαλία της Εξέλιξης οι μαθητές μας στερούνται από τη γνώση ενός σημαντικού μαθήματος που αφορά στη γνώση του κόσμου στον οποίο ζουν και ταυτόχρονα στη γνώση της βιολογικής υπόστασής τους και της ιστορίας της.
• Αυτό το μάθημα βιολογικής αυτογνωσίας μπορεί να κάνει το νέο μας ικανό να απολαμβάνει και να σέβεται περισσότερο το αγαθό της ζωής σε όποια μορφή και αν εκδηλώνεται.
• Αυτό το μάθημα μπορεί να κάνει το νέο μας περισσότερο υπεύθυνο ως πολίτη σε ένα κόσμο του οποίου οι ραγδαίες μεταβολές δεν είναι απειλή, αλλά προκλήσεις για ατομικές και συλλογικές αποφάσεις που θα τον καταστήσουν περισσότερο δίκαιο, περισσότερο βιώσιμο και ευτυχή.
Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006
The fields of gold (Bonus Track)
Image by Sharon Rogers "Fields of Gold"
Eva Cassidy "Fields of Gold" (Bonus Track)
You'll remember me
when the west wind moves
Among the fields of barley
You can tell the sun in his jealous sky
When we walked in fields of gold
So she took her love for to gaze awhile
Among the fields of barley
In his arms she fell as her hair came down
Among the fields of gold
Will you stay with me
will you be my love
Among the fields of barley
And you can tell the sun in his jealous sky
When we walked in fields of gold
I never made promises lightly
And there have been some that I've broken
But I swear in the days still left
We will walk in fields of gold
We'll walk in fields of gold
I never made promises lightly
And there have been some that I've broken
But I swear in the days still left
We will walk in fields of gold
We'll walk in fields of gold
Many years have passed since those summer days
Among the fields of barley
See the children run as the sun goes down
As you lie in fields of gold
You'll remember me when the west wind moves
Among the fields of barley
You can tell the sun in his jealous sky
When we walked in fields of gold
When we walked in fields of gold
When we walked in fields of gold
======================================================
σ.σ. Με αυτό το πανέμορφο τραγούδι, αυτή τη φορά τραγουδισμένο από την Eva Cassidy, πολύ τρυφερά και ευαίσθητα με τη γυναικεία της φωνή, σας χαιρετώ για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Παρέα με τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τα όνειρα, τους εφιάλτες, τις ανασφάλειες και τις φοβίες μου, παίρνω τη Μαριαλένα να πάμε "διακοπές" εντός, εκτός και επί τα αυτά...
Ανώνυμοι Μελαγχολικοί, φίλοι μου μακρινοί και κοντινοί, γνωστοί και άγνωστοι: Ράφι, Ροδιά, Μαύρε Γάτε, Χνούδι, Μαύρη Πέρλα, Αερικό, Μαριώ, μαζί με τους: Σολάρις και Ίσιδα που μας αποχαιρετήσατε, συν όσους διαβάζετε τις καταγραφές μας εδώ,
ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!
Αν μπορείτε πείτε "Σ' ΑΓΑΠΩ" σ' ένα έμψυχο πλάσμα κοιτάζοντάς το στα μάτια, χαϊδέψτε μια γιαγιά, ένα μωρό, ένα ζωάκι, εσάς τους ίδιους. Τολμήστε ακόμα να ερωτευτείτε είτε στην πραγματικότητα, είτε στη φαντασία!!! Στις 14 Αυγούστου, δείτε την Πανσέληνο και προσπαθήστε να μην μελαχολήσετε πολύ (δεν σας το υπόσχομαι... εκτός αν μου στέλνετε κύματα θετικής ενέργειας όλοι μαζί και γω θα σας το ανταποδώσω με χαμόγελα γλυκά...).
Να προσέχετε τους όμορφους εαυτούς σας, καλή ακρόαση και καλή αντάμωση, Μαριαλένα
Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006
για πάμε
θα φορέσω χρώματα, θα ντυθώ πολύχρωμα και θα αγκαλιάσω όλο τον κόσμο.
θα γελάω δυνατά και θα λάμπω.
θα τρώω παγωτό καϊμάκι με σιρόπι κεράσι σαν να κρέμεται η ζωή μου από αυτό.
θα κοιτάζω την μεγαλύτερη πανσέληνο της χρονιάς και θα γεμίζει η ψυχή μου φως.
Επειδή το σήμερα κυλάει σαν νεράκι και επειδή νοιώθω σαν βράχος που του κόβει την ορμή, θα το αφήσω να με παρασύρει...
Η φοτο είναι του Αλέξη.
Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006
Φίδι
1.8.2006: Ήρθε ο φιδάς και το έπιασε (σε 3sec!!!). Ήταν σαπίτης, αν σε τσιμπήσει, παθαίνεις σηψαιμία/γάγγραινα και σου κόβουν πόδι η χέρι...
---
Σήμερα το πρωί είδα ένα φίδι. Όχι στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, κανονικά. Μια φορά στην κουζίνα για καφέ. Δεύτερη φορά στην κουζίνα για καφέ και μια καμμένη φρυγανιά. Τρίτη φορά στην κουζίνα για να βάλω τα αθλητικά και να φύγω εκτός και να! σου το φιδάκι...
Κοτζαμάν γαϊδούρι 22 χρονών φοβήθηκα. Πήδηξα πάνω στην καρέκλα και άρχισα να τσιρίζω σαν γυναικούλα. Μετά ηρέμησα. Φόρεσα και το άλλο παπούτσι και με βιαστικές κινήσεις έφυγα και έκλεισα πίσω μου την πόρτα της κουζίνας.
Πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου ο οποίος τηλεφώνησε στη μάνα μου και αυτή στην αδελφή μου και αυτή στη θεία μου. Μου την ψιλοέδωσε λίγο αυτή η κοινοποίηση αν και πρέπει να ομολογήσω ήθελα να μιλήσω πολύ με τη θεία μου την οποία έχω πολύ καιρό να δω. Όχι όμως με αυτή την αφορμή. Όταν με πήρε μου είπε "περαστικά σου" και νόμιζα οτι με ειρωνεύεται γιατί είχε παρουσιάσει ένα πρόβλημα υγείας και δεν την είχα πάρει τηλέφωνο. Μόλις όμως είπα "έλα θεία, περαστικά, τι έγινε; μου είπε κάτι η μάνα μου αλλά..." γύρισε και με ευθυμία είπε "έ καλά αυτό, σ' εσένα περαστικά, με το φίδι". Ψιλοέμεινα μαλάκας γιατί όντως την έχω ξεχάσει τη θεία μου. Για τους 2 άλλους αδελφούς της μάνας μου ούτε κουβέντα. Εκείνους μόνο σε κάτι γιορτές και πανηγύρια τους βλέπω.
Τώρα που πήγε 12 το βράδυ συνειδητοποιώ οτι σήμερα ένα κακό φίδι έκανε ένα καλό. Μίλησα με τη θεία μου. Ο πατέρας μου έχει μαλώσει με τα ξαδέλφια μου και έτσι οι επισκέψεις στο χωριό δεν είναι τόσο ευχάριστες και συχνές όσο στο παρελθόν. Ποτέ όμως δε θα περίμενα ότι ο διαβολικός όφις θα γινόταν αιτία επαφής...
...τελικά ίσως να είναι πολύ φιλοσοφημένος ο στίχος:
"Στο άπειρο του πόθου μου το φίδι"
Μελαγχόλησα να πάρει.
---
Σήμερα το πρωί είδα ένα φίδι. Όχι στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, κανονικά. Μια φορά στην κουζίνα για καφέ. Δεύτερη φορά στην κουζίνα για καφέ και μια καμμένη φρυγανιά. Τρίτη φορά στην κουζίνα για να βάλω τα αθλητικά και να φύγω εκτός και να! σου το φιδάκι...
Κοτζαμάν γαϊδούρι 22 χρονών φοβήθηκα. Πήδηξα πάνω στην καρέκλα και άρχισα να τσιρίζω σαν γυναικούλα. Μετά ηρέμησα. Φόρεσα και το άλλο παπούτσι και με βιαστικές κινήσεις έφυγα και έκλεισα πίσω μου την πόρτα της κουζίνας.
Πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου ο οποίος τηλεφώνησε στη μάνα μου και αυτή στην αδελφή μου και αυτή στη θεία μου. Μου την ψιλοέδωσε λίγο αυτή η κοινοποίηση αν και πρέπει να ομολογήσω ήθελα να μιλήσω πολύ με τη θεία μου την οποία έχω πολύ καιρό να δω. Όχι όμως με αυτή την αφορμή. Όταν με πήρε μου είπε "περαστικά σου" και νόμιζα οτι με ειρωνεύεται γιατί είχε παρουσιάσει ένα πρόβλημα υγείας και δεν την είχα πάρει τηλέφωνο. Μόλις όμως είπα "έλα θεία, περαστικά, τι έγινε; μου είπε κάτι η μάνα μου αλλά..." γύρισε και με ευθυμία είπε "έ καλά αυτό, σ' εσένα περαστικά, με το φίδι". Ψιλοέμεινα μαλάκας γιατί όντως την έχω ξεχάσει τη θεία μου. Για τους 2 άλλους αδελφούς της μάνας μου ούτε κουβέντα. Εκείνους μόνο σε κάτι γιορτές και πανηγύρια τους βλέπω.
Τώρα που πήγε 12 το βράδυ συνειδητοποιώ οτι σήμερα ένα κακό φίδι έκανε ένα καλό. Μίλησα με τη θεία μου. Ο πατέρας μου έχει μαλώσει με τα ξαδέλφια μου και έτσι οι επισκέψεις στο χωριό δεν είναι τόσο ευχάριστες και συχνές όσο στο παρελθόν. Ποτέ όμως δε θα περίμενα ότι ο διαβολικός όφις θα γινόταν αιτία επαφής...
...τελικά ίσως να είναι πολύ φιλοσοφημένος ο στίχος:
"Στο άπειρο του πόθου μου το φίδι"
Μελαγχόλησα να πάρει.
Σε δίχτυ κατακίτρινο, πιάσαν το καλοκαίρι...
...κι ένα ολόκληρο νησί, μπήκε σε δυο κοχύλια.
Μία γαλήνη θάλασσα τις νύχτες σου μιλάνε.
Κι όσα δεν μπόρεσες εσύ, εκείνα τα χωρέσαν.
Τις νύχτες ρίχνεις στα νερά, αυτά που οι άνθρωποι δεν θέλουν.
Χιλιάδες τα ναυάγια, από αγάπες μόνες.
Όστρακα γίνανε κι αυτές, στολίδια του βυθού.
(Ζωή αρμύρα. Όσο και να την ξεπλύνεις, η μυρωδιά της σου τρυπάει τα σωθηκά.
Και ναρκώνει το μυαλό με θάλασσες πλανεύτρες, για να τα βγάλεις πέρα τους χειμώνες.
Να έχεις να θυμάσαι).
Θυμάται κανείς;;.....
(το εξώφυλλο του δίσκου)Ο δίσκος πρωτοκυκλοφόρησε το 1971 από την polygram.
Τον άκουσα για πρώτη φορά το '82 χάρη σ' ένα παλιό φίλο, εκεί σ' ένα χωριουδάκι κοντά στον Πολύγυρο που πηγαίναμε παρέα τρία-τεσσερα άτομα.. Τότε μου άρεσε, τώρα με μελαγχολεί..
Υπάρχει άραγε κανείς άλλος εδώ που να τον ξέρει;..
Ακούστε ένα τραγούδι από το δίσκο.
Στον τοίχο η μνήμη μου αφίσα, έβρεξε πάλι χθές αργά
Χιλιάδες ήχοι με φιγούρες, σχέδια, χρώματα πολλά.
Βγήκα για λίγο στο μπαλκόνι. Μεσ' στην πλατεία περπατάς..
Περνάς με κόκκινο και φεύγεις και σαν εικόνα με κοιτάς.
Ψάχνεις σε θάλασσες, στο σκοτάδι, απ΄το νερό να κρατηθείς..
Κοιτάς ξανά στο παρελθόν μια ιστορία να θυμηθείς.
Κάθε φορά μου λες τα ίδια,τα έμαθα σαν προσευχή.
Θέλεις ν' αλλάξω τη ζωή μου,λες πως δεν έχω προκοπή.
Βλέπεις τις νύχτες μου φαρμάκι και τα μαλλιά των κοριτσιών..
Μα η αλήθεια τριγυρίζει πάνω στις στέγες των σπιτιών.
Βρίσκεσαι μόλις στο ισόγειο, το ασανσέρ είναι κλειστό.
Γυρίζεις πίσω το ρολόι για να προλάβεις τον καιρό.
Στάσου και κοίταξε τον ήλιο. Βγάλε τα μαύρα σου γυαλιά.
Είναι νωρίς να σε θαμπώσει κι είναι το βράδυ μακριά.
Δεν ωφελεί να ξαναγράφεις ημερολόγια παιδικά,
τον άλλο μήνα θα σου στείλω κάποια παλιά σου ζωγραφιά.
Στον δρόμο παίρνω εφημερίδα, είναι η στάση μακριά.
Μιλάω σ' άγνωστα κορίτσια, καλησπερίζω μια γριά.
Γυρίζω άσκοπα και ψάχνω νέες ιδέες για να βρω,
μα το κενό είναι μεγάλο και δεν μου δίνεις τον καιρό.
Διαστημόπλοια με παίρνουν ακούω άλλη μουσική
ακούω 6 Σεπτεμβρίου ώρα 11 πρωινή..
Λοιπόν; ..Ποιός τραγουδάει και ποιός δίσκος είναι;; :-)
Κυριακή, Ιουλίου 30, 2006
Αν αύριο βομβαρδίσουν τον Πειραιά...
Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω και πως να αντιδράσω. Υπάρχουν καταφύγια; Πρέπει να πάω στη δουλειά ή να τρέξω στο σούπερ μάρκετ; Θα μας στέλνουν κουβέρτες και φάρμακα; Θα έχουμε καθαρό νερό να πιούμε; Θα γίνουν διαδηλώσεις αντιπολεμικές στο Τόκυο και στο Βερολίνο; Θα συναντηθούν οι G8; Η Ευρώπη θα σφυρίζει αδιάφορα; Το CNN θα δείχνει το "κόκκινο λιμάνι" μας, πράσινο; Κι αν σκοτωθώ ως άμαχος πληθυσμός; Ας μάθαινα τι σημαίνει πόλεμος. Κι αν σκοτωθεί η μικρή τετράχρονη που λατρεύω; Θα οργιστώ και θα μάθω να πολεμάω.
Όπως.
Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006
ΜΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΗ ΠΟΛΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΙ ΙΟΥΛΗΣ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΜΕΓΑ ΚΑΚΟ (6Mb mp3)
Του έρωτα μέγα κακό
σπαράζεις τους ανθρώπους
Με ματωμένους κόπους
αυτοί που αγάπησαν ξεχνούν
Με ματωμένους κόπους
αυτοί που αγάπησαν πενθούν
για όλη τους τη ζωή.
Α Δέσποινά μου παρακαλώ
το βέλος σου που είναι χρυσό
- λυπήσου με, και ποτέ μη
μού σημαδέψει την ψυχή
Με τη βαμμένη την αιχμή
στον πόθο βαφτισμένη
Ας είναι ευλογημένη
η σωφροσύνη των θεών
- που με κρατεί, αυτόν που αγαπώ μην τον πληγώσω
Ω εσύ ξόρκι των ερώτων των κρυφών
από στάχτη παρθένων εραστών
φύλαγέ με, ποτέ έρωτα μη νοιώσω
Το ξέρω, μη μου το λες, σε είδα
δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα
- δεν έχεις φίλο για να γιάνει
στην δυστυχία σου να σκύψει με φροντίδα
Κι αν η Κατάρα πιάνει -
τέτοιο κακό να πάθει
όποιος στο πλάι μου μ’ αγάπη δεν εστάθη
Μήδεια , Ευριπίδης
Απόδοση στίχων : Γιώργος Χειμωνάς
Μελοποίηση : Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεία : Τάνια Τσανακλίδου
H βασίλισσα του σαρδάμ
Το πλέον πρόσφατό μου: Κρατσερός Κατούλης
Όταν βιάζομαι, είτε διαβάζω είτε μιλάω δεν υπάρχει περίπτωση να μην κάνω σαρδάμ. Εκεί δε που έχω δώσει τα καλύτερά μου είναι στα τραγούδια, π.χ.:
- Βρήκα στην Αμφιλοχία, τον Σταμούλη τον λοχία, παλιό μου συμπολεμιστή με το κεφάλι του στ' αυτί
- Μπροστά στην πύλη θα σταθώ, με τις κουβέρτες στο κεφάλι, κι αργοκουνώντας τη μασχάλη, θα χαιρετίσω το φρουρό
- Βγαίνεις νωρίς να πας στην εκκλησιά, σπαθί κι αστροπελέκι, χτυπάνε θεέ μου τα καμπαναριά, κι ο ήλιος πέρα βρέχει
- Καμαρούλα μιά σταλιά, δύο επί τρία, όχι και λατρεία, δίχως και μιλιά
Επί πλέον όταν είμαι ΚΑΙ ερωτευμένη, ζητάω ένα "κουστάκι ματίχες", "μιά σοκολάτα με πύραυλο", βλέπω και "Βέξα Αλεφιάδου"...
Δυσλεξία λέγεται αυτό; Ό,τι και να 'ναι μ' αρέσει :)
Όταν βιάζομαι, είτε διαβάζω είτε μιλάω δεν υπάρχει περίπτωση να μην κάνω σαρδάμ. Εκεί δε που έχω δώσει τα καλύτερά μου είναι στα τραγούδια, π.χ.:
- Βρήκα στην Αμφιλοχία, τον Σταμούλη τον λοχία, παλιό μου συμπολεμιστή με το κεφάλι του στ' αυτί
- Μπροστά στην πύλη θα σταθώ, με τις κουβέρτες στο κεφάλι, κι αργοκουνώντας τη μασχάλη, θα χαιρετίσω το φρουρό
- Βγαίνεις νωρίς να πας στην εκκλησιά, σπαθί κι αστροπελέκι, χτυπάνε θεέ μου τα καμπαναριά, κι ο ήλιος πέρα βρέχει
- Καμαρούλα μιά σταλιά, δύο επί τρία, όχι και λατρεία, δίχως και μιλιά
Επί πλέον όταν είμαι ΚΑΙ ερωτευμένη, ζητάω ένα "κουστάκι ματίχες", "μιά σοκολάτα με πύραυλο", βλέπω και "Βέξα Αλεφιάδου"...
Δυσλεξία λέγεται αυτό; Ό,τι και να 'ναι μ' αρέσει :)
Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006
Nα μην με ψάξεις φως...
Που να κρύψω την γύμνια μου σαν κατεβαίνει το σκοτάδι τρέχοντας από τους λόφους;
Πες μου που να χωθώ να μην με βλέπεις και να μην με ακούς;
Σε ποιά λαγούμια να θάψω τα θέλω μου;
Και σε ποιές μαύρες τρύπες να βάλω την ψυχή μου να σωπάσει;
Στα αγρίμια μου, με τι χέρια να δώσω αγκαλιές και με τι στόμα εσέ να σου γλυκομιλήσω;
Πες μου μια λέξη και δεν θα σου ζητήσω άλλη αερικό.
Όλη τη νύχτα να με μαζεύω από πάνω σου μπορώ. Μικρά κομμάτια θραύσματα.
Αρκεί να ανασαίνεις.
Πες μου. Σε ποιά κορυφή βουνήσια να ανεβώ;
Θα περπατήσω στις χαράδρες και στα χωμάτινα τα μονοπάτια να την προσεγγίσω.
Πες μου, θες να πετάξω από κει; Nα γίνω αετός να σκίζω το γαλάζιο;
Να ανέβω μέχρι τον ηλιάτορα, να αφήσω να με κάψει;
Μονάχα πες ΕΣΥ πως θες και θα γενεί αμέσως.
Mην πεις πως ξέχασες μονάχα. Αυτό μόνο να μην μου ξεστομίσεις.
Photo : "we fix broken wings"
(Αφιερωμένο σε όλους όσους που...για να μπορώ να είμαι μερικές φορές εδώ)
Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006
Στο άπειρο του πόθου μου το φίδι...
για σένα δε με νοιάζει, εν κατακλείδι!
Οι στίχοι ανήκουν σε ένα πολύ νέο αγόρι, τους έγραψε πριν πατήσει τα δεκαοχτώ. Τους μελλοποίησα μετά από μικρές επεμβάσεις και μπορείτε να τους ακούσετε εδώ για 7 μέρες. Ο ρυθμός του τανγκό κρίθηκε απαραίτητος για να ελαφρύνει με το ρετρό στυλ το βάρος τους. Πέφτει κομματάκι βαρύς, όπως ακριβώς βαρείς είναι οι στίχοι αυτοί, γραμμένοι από έναν έφηβο που αδημονεί να πονέσει από έρωτα. Θα ταίριαζε να τραγουδηθεί από μια βαθειά αισθαντική φωνή σαν της αξέχαστης Κάκιας Μέντρη -ή μήπως μονάχα εγώ τη θυμάμαι;- αυτής της φοβερής τραγουδίστριας με την τραγανιστή φωνή που άκουγα στη δεκαετία του '50. Ελλείψει καλύτερης φωνής, αρκεστείτε στη δική μου!Ο προσκυνητής (Bonus Track)
Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι οταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να'σαι ζωντανή
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ - ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
CD: Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή (2003)
Στίχοι από: music corner.gr
σ.σ. Σήμερα το βράδυ καταφεύγω στην αγαπημένη μου γωνιά των Ανωνύμων Μελαγχολικών, για να βρω καταφύγιο και να ανεβάσω ένα πολυαγαπημένο μου τραγούδι που άκουσα σήμερα καθώς περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος στη πολύβουη πλατεία. Το σιγοψυθύριζα κι εγώ και με ακολούθησε μέχρι το σπίτι ή μάλλον στοίχειωσε μέσα στο μυαλό μου: "Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά, αύριο βράδυ θα ναι αργά..."
Μου στειλες μήνυμα στο κινητό το απόγευμα. "Με σκέφτεσαι καθόλου?" και πανικοβλήθηκα. Και κρατούσα το κινητό στο χέρι σαν χαζή προσπαθώντας να βρω τις λέξεις να σου πω πως νιώθω σε αυτό που με ρώτησες. Και κατόρθωσα να γράψω ότι είσαι μια ευχάριστη έκπληξη στη ζωή μου κλπ κλπ αλλά αυτό που ήθελες ίσως να ακούσεις, δεν το άκουσες! Δεν μου απάντησες κάτι γιατί σε φρέναρα με την απάντησή μου. Τρέχεις με χίλια ενώ εγώ πάω με ταχύτητα χελώνας. Έχεις προχωρήσει ενώ εγώ είμαι ακόμα στην αρχή. Και αγχώνομαι και ξεπροβάλλουν αυτοί οι απαίσιοι φόβοι της προσέγγισης ξανά μέσα μου. "Με σκέφτεσαι?"... Τι θες να σου πω, χρόνο χρειάζομαι και αν είναι να ρθει θε να ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει, αλλά να σε γνωρίσω πρώτα, να σε εμπιστευτώ για να ανοίξω και γω τη καρδιά μου!
Ξέρεις τι θέλω, θέλω να φύγω διακοπές και εγώ με μένα να αποκαταστήσω τις ισορροπίες μου. Βιώνω αυτό το ρημάδι το κενό που κατοικοεδρεύει στο στομάχι μου για να μου θυμίζει ότι ζω μια μεταβατική περίοδο. Ούτε πριν, ούτε όμως και μετά, είμαι ακριβώς στο ανάμεσα. Και ώρες ώρες αυτό το κενό, με ξεπερνά και ορίζει τη συμπεριφορά μου. Θέλω σαν τη σαύρα να αλλάξω δέρμα κάτω από τον καυτό ήλιο, κατάλαβες? Δεν μπορώ άλλες πιέσεις, όχι τώρα!
Και ο έρωτας, τι κάνεις με τον έρωτα? Δεν ξέρω να σου απαντήσω ειλικρινά. Δεν είναι ότι δεν θέλω, το αντίθετο μάλιστα, αλλά τώρα προτιμώ την σιωπή μου. Αυτή που θα με πάει παρακάτω και με κρατάει εντοπισμένη στα αγκαθάκια που χουν μπει στο δέρμα μου από παλιά. Θέλω μα πως θέλω να χτυπήσει κι η καρδιά χωρίς να παρεμβαίνει η λογική! Όχι τρελλά, αλλά τουλάχιστον αμοιβαία. Γίνεται? Αν γίνεται, είμαι μέσα, αλλιώς άστο καλύτερα, δεν...
(c) Μαριαλένα, 26/07/2006 (για όσα μπορώ να γράψω, μα δεν μπορώ ακόμα να πω)
Καλή ακρόαση!
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι οταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να'σαι ζωντανή
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ - ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
CD: Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή (2003)
Στίχοι από: music corner.gr
σ.σ. Σήμερα το βράδυ καταφεύγω στην αγαπημένη μου γωνιά των Ανωνύμων Μελαγχολικών, για να βρω καταφύγιο και να ανεβάσω ένα πολυαγαπημένο μου τραγούδι που άκουσα σήμερα καθώς περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος στη πολύβουη πλατεία. Το σιγοψυθύριζα κι εγώ και με ακολούθησε μέχρι το σπίτι ή μάλλον στοίχειωσε μέσα στο μυαλό μου: "Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά, αύριο βράδυ θα ναι αργά..."
Μου στειλες μήνυμα στο κινητό το απόγευμα. "Με σκέφτεσαι καθόλου?" και πανικοβλήθηκα. Και κρατούσα το κινητό στο χέρι σαν χαζή προσπαθώντας να βρω τις λέξεις να σου πω πως νιώθω σε αυτό που με ρώτησες. Και κατόρθωσα να γράψω ότι είσαι μια ευχάριστη έκπληξη στη ζωή μου κλπ κλπ αλλά αυτό που ήθελες ίσως να ακούσεις, δεν το άκουσες! Δεν μου απάντησες κάτι γιατί σε φρέναρα με την απάντησή μου. Τρέχεις με χίλια ενώ εγώ πάω με ταχύτητα χελώνας. Έχεις προχωρήσει ενώ εγώ είμαι ακόμα στην αρχή. Και αγχώνομαι και ξεπροβάλλουν αυτοί οι απαίσιοι φόβοι της προσέγγισης ξανά μέσα μου. "Με σκέφτεσαι?"... Τι θες να σου πω, χρόνο χρειάζομαι και αν είναι να ρθει θε να ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει, αλλά να σε γνωρίσω πρώτα, να σε εμπιστευτώ για να ανοίξω και γω τη καρδιά μου!
Ξέρεις τι θέλω, θέλω να φύγω διακοπές και εγώ με μένα να αποκαταστήσω τις ισορροπίες μου. Βιώνω αυτό το ρημάδι το κενό που κατοικοεδρεύει στο στομάχι μου για να μου θυμίζει ότι ζω μια μεταβατική περίοδο. Ούτε πριν, ούτε όμως και μετά, είμαι ακριβώς στο ανάμεσα. Και ώρες ώρες αυτό το κενό, με ξεπερνά και ορίζει τη συμπεριφορά μου. Θέλω σαν τη σαύρα να αλλάξω δέρμα κάτω από τον καυτό ήλιο, κατάλαβες? Δεν μπορώ άλλες πιέσεις, όχι τώρα!
Και ο έρωτας, τι κάνεις με τον έρωτα? Δεν ξέρω να σου απαντήσω ειλικρινά. Δεν είναι ότι δεν θέλω, το αντίθετο μάλιστα, αλλά τώρα προτιμώ την σιωπή μου. Αυτή που θα με πάει παρακάτω και με κρατάει εντοπισμένη στα αγκαθάκια που χουν μπει στο δέρμα μου από παλιά. Θέλω μα πως θέλω να χτυπήσει κι η καρδιά χωρίς να παρεμβαίνει η λογική! Όχι τρελλά, αλλά τουλάχιστον αμοιβαία. Γίνεται? Αν γίνεται, είμαι μέσα, αλλιώς άστο καλύτερα, δεν...
(c) Μαριαλένα, 26/07/2006 (για όσα μπορώ να γράψω, μα δεν μπορώ ακόμα να πω)
Καλή ακρόαση!
Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006
αδια-φορία
Είναι συναίσθημα ο θυμός. Η αδιαφορία τι είναι; Μπορώ να τη νιώσω, να καταλάβω ότι μ' ακουμπάει, ότι έχει μπει στο μυαλό μου; Όχι. Είναι αθόρυβη. Και ύπουλη. Σβήνει μνήμες, παίρνει λέξεις, αδειάζει μάτια. Δεν επιτρέπει σπασμωδικές κινήσεις. Περιορίζει το αυθόρμητο, αποστρέφεται και το λογικό. Έχει εξουσία. Λόγο ύπαρξης έχει; Ποιος και γιατί την έφερε;
Κυριακή, Ιουλίου 23, 2006
Shower of thoughts
Δεν φτάνει το νερό και το σαπούνι για να ξεπλύνει τον οργασμό απ' το σώμα σου... Δεν φτάνει η κατανόηση, η διάθεση να μοιραστείς κάτι, που ίσως δεν είχες, για να φτάσεις σ'αυτόν...
Θέλει σύννεφα να κυκλώνουν τον ουρανό της ψυχής σου, να τον βαραίνουν τόσο που ο οργασμός να 'ναι η καταιγίδα που θα την λυτρώσει... Θέλει αγριεμένες θάλασσες, και βυθούς που αναδεύονται από τα κύματα της σκέψης σου, για να ξεσπάσει το σώμα σου στα βράχια του άλλου...
Χρειάζεται να στηριχτείς σε ένα ψέμμα για να ζήσεις την αλήθεια του οργασμού, πρέπει να θυσιάσεις κάτι από την αξιοπιστία, την σοβαρότητα, το ίδιο σου το εγώ ... για να το ανακαλύψεις άλλη μια φορά..
Δεν φτάνουν όσα ήξερες για να ξεπλύνεις την θυσία από πάνω σου... πρέπει να ανοίξεις την συνείδηση σου σε όσα την έκανες δώρο... Να αφήσεις μια νέα πραγματικότητα να ξεχυθεί από μέσα σου, να παραμερίσει το νερό και το σαπούνι, το σφουγγάρι, να τρέξει μέσα από σιφόνια και σωλήνες και μες την νύχτα να φωτίζει τα ίδια σου τα σκοτάδια...
Θέλει σύννεφα να κυκλώνουν τον ουρανό της ψυχής σου, να τον βαραίνουν τόσο που ο οργασμός να 'ναι η καταιγίδα που θα την λυτρώσει... Θέλει αγριεμένες θάλασσες, και βυθούς που αναδεύονται από τα κύματα της σκέψης σου, για να ξεσπάσει το σώμα σου στα βράχια του άλλου...
Χρειάζεται να στηριχτείς σε ένα ψέμμα για να ζήσεις την αλήθεια του οργασμού, πρέπει να θυσιάσεις κάτι από την αξιοπιστία, την σοβαρότητα, το ίδιο σου το εγώ ... για να το ανακαλύψεις άλλη μια φορά..
Δεν φτάνουν όσα ήξερες για να ξεπλύνεις την θυσία από πάνω σου... πρέπει να ανοίξεις την συνείδηση σου σε όσα την έκανες δώρο... Να αφήσεις μια νέα πραγματικότητα να ξεχυθεί από μέσα σου, να παραμερίσει το νερό και το σαπούνι, το σφουγγάρι, να τρέξει μέσα από σιφόνια και σωλήνες και μες την νύχτα να φωτίζει τα ίδια σου τα σκοτάδια...
Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006
Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006
Ενα μέλος παραιτείται...
Rodia,
θα ηθελα σε παρακαλω να με διαγραψεις απο τους Ανωνυμους Μελαγχολικους εφοσον δυσκολευομαι τελευταια να δημιουργησω διαθεση για να γραψω εστω και στο δικο μου blog το βρισκω περιττο να συνεχιζω να ειμαι απλα ως ονομα εκει αφου δεν postαρω,
ελπιζω να μην με παρεξηγεις
σευχαριστω
dryada
---------------------------
Ελαβα αυτό το e-mail σήμερα και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να μην έχει ανάγκη πια η φίλη μας τη συντροφιά μας, αλλά να περιπλανιέται χαρούμενη στα δάση -δρυάδα γαρ.
θα ηθελα σε παρακαλω να με διαγραψεις απο τους Ανωνυμους Μελαγχολικους εφοσον δυσκολευομαι τελευταια να δημιουργησω διαθεση για να γραψω εστω και στο δικο μου blog το βρισκω περιττο να συνεχιζω να ειμαι απλα ως ονομα εκει αφου δεν postαρω,
ελπιζω να μην με παρεξηγεις
σευχαριστω
dryada
---------------------------
Ελαβα αυτό το e-mail σήμερα και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να μην έχει ανάγκη πια η φίλη μας τη συντροφιά μας, αλλά να περιπλανιέται χαρούμενη στα δάση -δρυάδα γαρ.
Σταματήστε τον κόσμο να κατέβω..
Το σημάδι του χρόνου που περνάει, γίνεται ορατό, όταν αρχίζεις να μην θυμάσαι πότε πήγες διακοπές τελευταία φορά... Οταν δεν θυμάσαι πότε ήσουν ευτυχισμένος τελευταία φορά, όταν η μνήμη σου αποτυγχάνει να εντοπίσει το σημείο που η ζωή είχε ορθή φορά...
Περιφερόμενη στις λέξεις που αφορούν διακοπές διαπίστωσα πως δεν αναγνωρίζω πια, ούτε την μοναξιά του να κάνεις διακοπές μόνος σου... Λες και κάποιος είχε κλέψει με τέχνη το νόημα της λέξης απ' τον εγκέφαλο μου, λες και όλα τα link από και προς αυτήν είχαν σβηστεί...
Σίγουρα πρέπει να πήγαινα κάποτε διακοπές... το μαρτυρούν φωτογραφίες, το μαρτυρούν αντικείμενα που μόνο έτσι θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί... Το μαρτυρούν τόσοι άνθρωποι που ήρθαν μαζί ... Κι όμως... αυτός ο κύκλος ζωής που φέρνει την καθημερινότητα, τις διακοπές και επιστρέφει στην καθημερινότητα, έχει διαταραχθεί... Εχει γίνει μία ταλάντωση τόσο γρήγορη καθώς στέκομαι ακίνητη, που μοιάζει σαν να μην υπάρχει..
Αν έχω καταλάβει καλά από τις διηγήσεις των άλλων τι σημαίνει διακοπές, χρειάζομαι ένα διάλειμμα επειγόντως απ' αυτόν τον κόσμο...
Περιφερόμενη στις λέξεις που αφορούν διακοπές διαπίστωσα πως δεν αναγνωρίζω πια, ούτε την μοναξιά του να κάνεις διακοπές μόνος σου... Λες και κάποιος είχε κλέψει με τέχνη το νόημα της λέξης απ' τον εγκέφαλο μου, λες και όλα τα link από και προς αυτήν είχαν σβηστεί...
Σίγουρα πρέπει να πήγαινα κάποτε διακοπές... το μαρτυρούν φωτογραφίες, το μαρτυρούν αντικείμενα που μόνο έτσι θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί... Το μαρτυρούν τόσοι άνθρωποι που ήρθαν μαζί ... Κι όμως... αυτός ο κύκλος ζωής που φέρνει την καθημερινότητα, τις διακοπές και επιστρέφει στην καθημερινότητα, έχει διαταραχθεί... Εχει γίνει μία ταλάντωση τόσο γρήγορη καθώς στέκομαι ακίνητη, που μοιάζει σαν να μην υπάρχει..
Αν έχω καταλάβει καλά από τις διηγήσεις των άλλων τι σημαίνει διακοπές, χρειάζομαι ένα διάλειμμα επειγόντως απ' αυτόν τον κόσμο...
Χρυσαλλίδα ή Προμηθέας Δεσμώτης?
Χωρίς να το καταλάβω καλά καλά, έφτασε ο καιρός των αποφάσεων για το τι θα κάνω στις διακοπές μου φέτος. Σκέψεις πολλές και διάθεση για να γίνουν πραγματικότητα κάποια όνειρα, τόσο μόνη όσο και με παρέα που θα θελα πολύ να ανταποκριθεί και να σμίξουμε με διάθεση να απολαύσουμε κάποιες μέρες ο ένας την συντροφιά του άλλου. Μακάρι!
Τρομερή λέξη "οι διακοπές", δεν τις προσμένω ως μάννα εξ ουρανού κατ' αρχήν, αλλά προσδοκώ να διοχετεύσω αρκετή από την ενέργειά μου για να ξεκουραστώ, να ξεαγχωθώ, να αφήσω για λίγο τους ρυθμούς της μεγαλούπολης πίσω μου. Δεν ξέρω γιατί, φέτος έχω αγχωθεί αρκετά με αυτό το ζήτημα, ενώ άλλες χρονιές το άφηνα όπως έρθει και δεν είχα παράπονο μετέπειτα. Λάθος οπτική από μέρους μου, το ξέρω, διαστρευλώνω την πραγματικότητα έτσι και βασανίζομαι άδικα τελικά.
(Ιδεατή και επιθυμητή εικόνα διακοπών για το 2006, αλλά το τζίνι κάνει απεργία διαρκείας και δεν ξέρω πότε θα λήξει, βλέπετε!)
Ίσως φταίει το γεγονός ότι κάπου στο βάθος φοβάμαι μην φάω την χλαπάτσα!
Άλλες φορές την βλέπω να ρχεται, άλλες νομίζω πως μπορώ να την αποφύγω, μα η απειλή του "Όχι" είναι αρκετή να με κάνει να τρέμω προκαταβολικά ότι θα το ακούσω ό,τι κι αν κάνω. Γαμώτο, shit! Γιατί βρε κοριτσάκι μου δεν αλλάζεις διάθεση να τελειώνουμε?Ορισμένα πράγματα συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια κι εδώ είναι πραγματική ζωή, γκέκε!
Εγώ λέω να το ρίξω στην τρελλή πριν αλλάξω δέρμα από το γδάρσιμο που μου έχω κάνει, ως άλλη σαύρα των Νησιών Γκαλαπάγκος! Μπαααα, θα μεταμορφωθώ σε Χρυσαλλίδα καλύτερα, τριαλαρί τριαλαρό, λοβοτομή πλήρης! Χα,χα,χα ας γελάσω, αποκλείεται, μάλλον σε Προμηθέα Δεσμώτη με βλέπω να με τρώνε τα όρνια λίγο-λίγο, γιατί πονάω αλλά μ'αρέσει!
Get a life μωρέ, get a life γιατί αλλιώς δεν σε βλέπω καλά, μπάζει η βάρκα καπετάνιεεε!
Τρομερή λέξη "οι διακοπές", δεν τις προσμένω ως μάννα εξ ουρανού κατ' αρχήν, αλλά προσδοκώ να διοχετεύσω αρκετή από την ενέργειά μου για να ξεκουραστώ, να ξεαγχωθώ, να αφήσω για λίγο τους ρυθμούς της μεγαλούπολης πίσω μου. Δεν ξέρω γιατί, φέτος έχω αγχωθεί αρκετά με αυτό το ζήτημα, ενώ άλλες χρονιές το άφηνα όπως έρθει και δεν είχα παράπονο μετέπειτα. Λάθος οπτική από μέρους μου, το ξέρω, διαστρευλώνω την πραγματικότητα έτσι και βασανίζομαι άδικα τελικά.
(Ιδεατή και επιθυμητή εικόνα διακοπών για το 2006, αλλά το τζίνι κάνει απεργία διαρκείας και δεν ξέρω πότε θα λήξει, βλέπετε!)
Ίσως φταίει το γεγονός ότι κάπου στο βάθος φοβάμαι μην φάω την χλαπάτσα!
Άλλες φορές την βλέπω να ρχεται, άλλες νομίζω πως μπορώ να την αποφύγω, μα η απειλή του "Όχι" είναι αρκετή να με κάνει να τρέμω προκαταβολικά ότι θα το ακούσω ό,τι κι αν κάνω. Γαμώτο, shit! Γιατί βρε κοριτσάκι μου δεν αλλάζεις διάθεση να τελειώνουμε?Ορισμένα πράγματα συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια κι εδώ είναι πραγματική ζωή, γκέκε!
Εγώ λέω να το ρίξω στην τρελλή πριν αλλάξω δέρμα από το γδάρσιμο που μου έχω κάνει, ως άλλη σαύρα των Νησιών Γκαλαπάγκος! Μπαααα, θα μεταμορφωθώ σε Χρυσαλλίδα καλύτερα, τριαλαρί τριαλαρό, λοβοτομή πλήρης! Χα,χα,χα ας γελάσω, αποκλείεται, μάλλον σε Προμηθέα Δεσμώτη με βλέπω να με τρώνε τα όρνια λίγο-λίγο, γιατί πονάω αλλά μ'αρέσει!
Get a life μωρέ, get a life γιατί αλλιώς δεν σε βλέπω καλά, μπάζει η βάρκα καπετάνιεεε!
Κυριακή, Ιουλίου 16, 2006
Δυνατός & ο Jocker
Νόμιζα,
ότι και οι δικές μου φετινές διακοπές, ήταν ένας άσσος στο μανίκι του ψαράδικου rock πουκαμίσου μου.
Έκανα όμως λάθος.
Ήμουν απλώς ο jocker που έβγαινε εθελουσίως, από το παιχνίδι, κάθε φορά. Το παιχνίδι του κύκλου των φίλων και της οικογένειας. Συνεχίζω το ίδιο τροπάρι, προσπαθώντας να καθαρίσω τη σκέψη μου από τα μπαστούνια, τις καρδιές, τα διαμάντια και τα τριφύλλια. Μια ιεροτελεστία - το ξέρω - επίπονη, αλλα εξαιρετικά σημαντική. Σαν τη μελέτη των λατινικών σε απόλυτη ησυχία.
Σε λίγες ημέρες θα συναντήσω τον Βασιλέα της σκέψης αυτού του παιχνιδιού. Αυτός είναι και ο λόγος που απόλαυσα & απολαμβάνω προς το παρόν, την αποχή μου από αυτό.
ότι και οι δικές μου φετινές διακοπές, ήταν ένας άσσος στο μανίκι του ψαράδικου rock πουκαμίσου μου.
Έκανα όμως λάθος.
Ήμουν απλώς ο jocker που έβγαινε εθελουσίως, από το παιχνίδι, κάθε φορά. Το παιχνίδι του κύκλου των φίλων και της οικογένειας. Συνεχίζω το ίδιο τροπάρι, προσπαθώντας να καθαρίσω τη σκέψη μου από τα μπαστούνια, τις καρδιές, τα διαμάντια και τα τριφύλλια. Μια ιεροτελεστία - το ξέρω - επίπονη, αλλα εξαιρετικά σημαντική. Σαν τη μελέτη των λατινικών σε απόλυτη ησυχία.
Σε λίγες ημέρες θα συναντήσω τον Βασιλέα της σκέψης αυτού του παιχνιδιού. Αυτός είναι και ο λόγος που απόλαυσα & απολαμβάνω προς το παρόν, την αποχή μου από αυτό.
Δυνατό χαρτί ο 'Ασος
- Έχετε δωμάτια για τέλος Ιουλίου; - Πόσα άτομα είστε; - 'Ενα! - Λυπούμαστε, δεν υπάρχει μονόκλινο... Την πρώτη φορά που αποφάσισα (πριν τέσσερα χρόνια) να κάνω μοναχικές διακοπές, ο τηλεφωνικός διάλογος επαναλαμβανόταν καθημερινά με το ίδιο πάντα αποτέλεσμα. Άλλαξα εισαγωγή : - Θα ήθελα ένα δίκλινο για τέλος Ιουλίου - Με θέα στη θάλασσα το θέλετε; Με μεγάλο μπαλκόνι ; Με διπλό κρεββάτι; - Φυσικά, ναι! Και κατέφθασα ένα απόγευμα στο ξενοδοχείο του νησιού, με τη θάλασσα ν' απέχει δέκα βήματα, με την ξενοδόχα να μου δίνει τα κλειδιά ρωτώντας πότε θα έρθει η παρέα μου. Όταν κατάλαβε ότι είμαι εγώ και το κόκκινο σακ βουαγιάζ μου, πρότεινε να μου κάνει μια μικρή έκπτωση στο δωμάτιο. Το δέχτηκα, δέχτηκα και τη βοήθειά της στο ανέβασμα της μιας κι ασήκωτης αποσκευής μου. Δεν δέχτηκα περίεργες ερωτήσεις, τις άφησα να αιωρούνται αναπάντητες, πάντα χαμογελώντας. Στο δωμάτιο, πέταξα τα ρούχα του ταξιδιού από πάνω μου, άπλωσα παντού μπουκάλια και μπουκαλάκια , γέμισα νερά το μπάνιο , ξάπλωσα γυμνή στο διπλό κρεββάτι πηγαίνοντας από το ένα μαξιλάρι στο άλλο. Κοιμήθηκα μέχρι τα χαράματα. Περιμένοντας ν' ανοίξει η τραπεζαρία για το πρωϊνό, έφαγα ένα κουτί μπισκότα, ήπια έναν έτοιμο φραπέ, έλυσα σταυρόλεξα χωρίς να τα τελειώνω, καθισμένη στο μπαλκόνι με τις δυό καρέκλες (η μία για τα πόδια μου). Κατέβηκα πρώτη στη σάλα του πρωϊνού, γέμισα ένα δίσκο, όλα ανέγγιχτα, γεμάτα, κάθησα στο καλύτερο τραπέζι κι άφησα τα βλέμματα του προσωπικού να με επεξεργάζονται όσο έτρωγα. Μόλις άρχισαν να έρχονται οι υπόλοιποι ένοικοι, έφυγα. Το ίδιο θα γινόταν όλα τα πρωϊνά μου εκεί. Πήρα "τα της παραλίας" , έκανα τα δέκα βήματα, όλες οι ξαπλώστρες, οι ομπρέλλες, τα δέντρα στη διάθεσή μου. Χαμόγελο, καλημέρα, πέντε ευρώ στον υπεύθυνο. Με πλησιάζει μια ηλικιωμένη κυρία "να προσέχετε τον ήλιο, είστε πολύ άσπρη" . Χαμογελάω και βουτάω στο γαλάζιο. Έρχεται κόσμος. Μια οικογένεια δίπλα στην ξαπλώστρα μου. Σκουπίζομαι, με χαιρετάνε, βάζω αντιηλιακό όσο φτάνει το χέρι μου στην πλάτη, κλείνω τα μάτια, ανοίγω το γουόκμαν, δεν ακούω τα πιτσιρίκια να ζητάνε παγωτό, το ζευγάρι να διαπληκτίζεται, ακούω "έλα κύμα πάρε με...". Μια τυρόπιτα και μπόλικο νερό με συνοδεύουν στο γυρισμό στο ξενοδοχείο. Μπάνιο, ύπνος. Πριν πέσει ο ήλιος, βιβλίο, καφές και τσιγάρο στο μπαλκόνι. Ντύσιμο απλό, άρωμα διακριτικό, ταξί και βόλτα στη χώρα. Ταξί και γυρισμός. Στα εστιατόρια λίγος κόσμος, είναι νωρίς για τους Έλληνες, καλή ώρα για αλλοδαπούς και μόνους. Κάθομαι σε τραπέζι κεντρικό, άμεση εξυπηρέτηση, αφήνω τα γκαρσόνια να με επεξεργάζονται, όσο τρώω με περισσή όρεξη. Αφήνω φιλοδώρημα, "καληνύχτα σας, ευχαριστούμε". Στάση για παγωτό, τρεις μπάλες, σιρόπι, σαβαγιάρ, σαντιγύ. Στο δρόμο για το ξενοδοχείο, παρέες κανονίζουν που θα πάνε για φαγητό και διασκέδαση. Ανοίγω το κλιματιστικό, βγαίνω στο μπαλκόνι , καπνίζω και σκέφτομαι. Ξαπλώνω, αλλά δεν με παίρνει ο ύπνος. Από πολύ κοντά ακούγεται μουσική, δυνατή. Βάζω βερμούδα, φανελάκι, λυτά παπούτσια και την ακολουθώ. Ένα μπαράκι δίπλα στο ξενοδοχείο. Στέκομαι και κοιτάζω. Μου κάνουν νόημα να πλησιάσω, το ζευγάρι που είχε το μπαρ. Κάθομαι, με κερνάνε ένα ποτό. Αφήνω τον κόσμο στα τραπέζια να με επεξεργάζεται. Το επόμενο βράδυ ξαναπήγα "καλησπέρα", "καλησπέρα". Μέχρι να νυστάξω. Ξανά χάραμα, ξανά σούρουπο. Δέκα. Οι μοναχικές, μοναδικές μου μέρες διακοπών σαν μονάδα, σαν άσος.
Πέμπτη, Ιουλίου 13, 2006
Στο τίποτα του κόσμου σας...
"ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΑΣ ΔΕ ΧΩΡΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ"
Αυτό το σύνθημα βρήκα γραμμένο σε μια κολώνα με κίτρινα γράμματα, στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη στην Αθήνα. Χθες ξαναγύρισα να το αποτυπώσω, γιατί από τότε που το πρωτοείδα δεν έφυγε από το μυαλό μου!
Χωρίς άλλα σχόλια από μέρους μου, δικό σας...
Αυτό το σύνθημα βρήκα γραμμένο σε μια κολώνα με κίτρινα γράμματα, στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη στην Αθήνα. Χθες ξαναγύρισα να το αποτυπώσω, γιατί από τότε που το πρωτοείδα δεν έφυγε από το μυαλό μου!
Χωρίς άλλα σχόλια από μέρους μου, δικό σας...
Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006
Η Σοφία
Δεν γουστάρει. Θέλει να μείνουμε δυο φίλοι. Την αγάπησα. Πραγματικά. Στ' αλήθεια, δε πρόλαβα όμως να της το πω. Με άδειασε. Δεν θέλει. Πιστεύει οτι επειδή γνωριστήκαμε σαν φίλοι πρέπει να παραμείνουμε φίλοι. Δηλαδή εκείνη όποια σχέση έχει την έκανε αμέσως με το καλημέρα. Καλημέρα, θες να γίνουμε ζευγάρι; Τελος πάντων. Ο καθένας έχει τον τρόπο του. Τι κι αν ο Κώστας θέλει να τρώει πιτόγυρα από το Γυράδικο με την κοπέλα του; Τι κι αν ο Κώστας θέλει να φωνάζει ΜΠΑΟΚ! μέρα μεσημέρι χωρίς λόγο και αιτία και να τον καταλαβαίνει η κοπέλα του; Τι κι αν ο Κώστας θέλει να εκμυστηρεύεται τις πιο μύχιες σκέψεις του σε αυτή που θα επιλέξει για σύντροφο; Τι κι αν ο Κώστας γουστάρει να γελάει δυνατά και να έχει κατσαρά μαλλιά χωρίς ζελέ - όχι πάντα - σαν το "παιδί με τις τιράντες"; (όσοι βγάλανε το δημοτικό κάτι θυμούνται από την Ε' τάξη). Τι κι αν ο Κώστας θέλει να πίνει φραπεδιές συνέχεια και να βρίζει τους πολιτικούς σαν τον Λεβέντη; Η Σοφία δε γουστάρει. Ας είναι. Μακάρι να είναι ευτυχισμένη. Πραγματικά. Τι κι αν ο Κώστας δεν είχε ποτέ πραγματική φιλενάδα; Τι κι αν πρόσεξε τον εαυτό του και απέκτησε δαπίτικο look με βραχιολάκι Livestrong;
Το ίδιο συνέβη με την Γιώτα. Πρώτη εκείνη υποβάθμισε την αγάπη. Με άδειασε ρωτώντας με αν είμαι ερωτευμένος μαζί της. Ερωτευμένος! 4 χρόνια στο ακουστικό και ο Κώστας θα ήταν απλά ερωτευμένος! Ω μα ναι! Σημασία έχει ο έρωτας. Το πραγματικό και δύσβατο μονοπάτι του Ηρακλή, η Οδός Αγάπης έχει χαθεί. Η Κακία δείχνει τον εύκολο δρόμο στον Κώστα μα αυτός σαν βλάκας επιλέγει να γίνει ένας μικρός Ηρακλής. Γιατί άραγε; Ποιο το έπαθλο; Ενα κολλημένο δέρμα λιονταριού στο σώμα και κάψιμο στο βωμό των θεών. Αλλά αυτή η ιστορία παραείναι πλέον παλιά. Τώρα γράφτηκε νεα ιστορία. Αυτή τη Σοφίας. 2 χρόνια όχι στο ακουστικό του ασυρμάτου, αλλά στο δρόμο, στο ακουστικό του κινητού, στο τιμόνι του 307, στην είσοδο του σινεμά, στην πόρτα της σχολής. Ισοφαρίστηκε λες το δικό μου πρώτο όχι στη Γιώτα; Αλλά μήπως και τότε δεν είπα εγώ όχι αλλά εκείνη; Έχω καταμπερδευτεί. Αλλά ρε γαμώτο ξέρω ακριβώς τι θέλω.
Θέλω να αγαπήσω. Ξανά.
Το ίδιο συνέβη με την Γιώτα. Πρώτη εκείνη υποβάθμισε την αγάπη. Με άδειασε ρωτώντας με αν είμαι ερωτευμένος μαζί της. Ερωτευμένος! 4 χρόνια στο ακουστικό και ο Κώστας θα ήταν απλά ερωτευμένος! Ω μα ναι! Σημασία έχει ο έρωτας. Το πραγματικό και δύσβατο μονοπάτι του Ηρακλή, η Οδός Αγάπης έχει χαθεί. Η Κακία δείχνει τον εύκολο δρόμο στον Κώστα μα αυτός σαν βλάκας επιλέγει να γίνει ένας μικρός Ηρακλής. Γιατί άραγε; Ποιο το έπαθλο; Ενα κολλημένο δέρμα λιονταριού στο σώμα και κάψιμο στο βωμό των θεών. Αλλά αυτή η ιστορία παραείναι πλέον παλιά. Τώρα γράφτηκε νεα ιστορία. Αυτή τη Σοφίας. 2 χρόνια όχι στο ακουστικό του ασυρμάτου, αλλά στο δρόμο, στο ακουστικό του κινητού, στο τιμόνι του 307, στην είσοδο του σινεμά, στην πόρτα της σχολής. Ισοφαρίστηκε λες το δικό μου πρώτο όχι στη Γιώτα; Αλλά μήπως και τότε δεν είπα εγώ όχι αλλά εκείνη; Έχω καταμπερδευτεί. Αλλά ρε γαμώτο ξέρω ακριβώς τι θέλω.
Θέλω να αγαπήσω. Ξανά.
Scripta manent, verba volant!
(ή για όσους τα λατινικά είναι κινέζικα σημαίνει: Τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν)
Προβληματίζομαι πολύ τελευταία με την κατάσταση στα ελληνικά ιστολόγια. Όσο αυξανόμαστε και πολλαπλασιαζόμαστε (φυσικό και θεμιτό), τόσο μέσα σε πολλά αξιόλογα ημερολόγια, ξεφυτρώνουν και ορισμένα που θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει επαίσχυντα!
Αναφέρομαι σε κάποια ελάχιστα, που σκοπό έχουν να ξεφτυλίσσουν άλλα ημερολόγια και άλλους χρήστες κατά συνέπεια, αναφερόμενα εμμέσως πλην σαφώς στα γραπτά και λεγόμενα του καθενός, συνήθως με υβριστικές και απαξιωτικές εκφράσεις!
Θα μου πείτε πως με δεδομένη την ελευθερία του λόγου, ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ό,τι θέλει στη σελίδα του. ΟΚ, πρόβλημα ουδέν σ' αυτό, αλλά το να μοιάζει το περιεχόμενο με δημόσιο ουρητήριο, υπάρχει απόσταση από το ένα στο άλλο...
Το να εκφράζονται απόψεις για την προσωπική ζωή τρίτων και κατά συνέπεια να παραβιάζεται το προσωπικό απόρρητο, μέσα από ανάλογα δημοσιεύματα, είναι για μένα εμετικό και απαράδεκτο. Ναι, στην ελληνική πραγματικότητα λίγο ή πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας, αλλά το να διαπομπεύονται άτομα και δη γυναίκες από ένα τυχαίο username ή κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία του μέσου καταντάει συμπεριφορά που ξεφεύγει από τις κοινωνικές νόρμες.
Ναι ζούμε σε μια κοινωνία που οι διέξοδοι για να εκτονώσουμε τις όποιες διαθέσεις μας, έχουν στενά κοινωνικά και προσωπικά πλαίσια γι' αυτό η αποσυμπίεση μέσα από το άψυχο μέσο του Διαδυκτίου είναι εν πολλοίς ασφαλές και προσφέρει μια ασπίδα προστασίας στους εκδηλώνοντες τη παραβατική συμπεριφορά, όμως, μην ξεχνάμε πως κρύβονται άνθρωποι πίσω από κάθε ευφάνταστο όνομα ή μη, που ο άλλος διαλέγει να τον καλύψει και εδώ είναι το θλιβερό της υπόθεσης.
Έχεις ρε φίλε/φίλη πρόβλημα που δεν σου κάθησε η γκόμενα/γκόμενος? Γιατί πρέπει να το λύσεις κάνοντας το ανάγνωσμα σε χιλιάδες άλλους? Στη τελική η γκόμενα ή ο γκόμενος δεν σου κατσε ούτως ή άλλως! Με το να δείξεις πόσο μισογύνης ή κατά των ανδρών είσαι, νομίζεις ότι θα σε καταξιώσει στα μάτια των άλλων και θα βρεις το δίκιο σου? ΈΛΕΟΣ!!!
Αν φερόμαστε έτσι μέσα από ένα προσωπικό ημερολόγιο, ας φανταστούμε πως είμαστε και στην κανονική μας ζωή και όχι τίποτα άλλο, μετά μας φταίνε (πάντα-στάνταρ) οι άλλοι για την όποια ψυχανωμαλία μας.
Αδέλφια, ψυχραιμία γιατί χανόμαστε!
Προβληματίζομαι πολύ τελευταία με την κατάσταση στα ελληνικά ιστολόγια. Όσο αυξανόμαστε και πολλαπλασιαζόμαστε (φυσικό και θεμιτό), τόσο μέσα σε πολλά αξιόλογα ημερολόγια, ξεφυτρώνουν και ορισμένα που θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει επαίσχυντα!
Αναφέρομαι σε κάποια ελάχιστα, που σκοπό έχουν να ξεφτυλίσσουν άλλα ημερολόγια και άλλους χρήστες κατά συνέπεια, αναφερόμενα εμμέσως πλην σαφώς στα γραπτά και λεγόμενα του καθενός, συνήθως με υβριστικές και απαξιωτικές εκφράσεις!
Θα μου πείτε πως με δεδομένη την ελευθερία του λόγου, ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ό,τι θέλει στη σελίδα του. ΟΚ, πρόβλημα ουδέν σ' αυτό, αλλά το να μοιάζει το περιεχόμενο με δημόσιο ουρητήριο, υπάρχει απόσταση από το ένα στο άλλο...
Το να εκφράζονται απόψεις για την προσωπική ζωή τρίτων και κατά συνέπεια να παραβιάζεται το προσωπικό απόρρητο, μέσα από ανάλογα δημοσιεύματα, είναι για μένα εμετικό και απαράδεκτο. Ναι, στην ελληνική πραγματικότητα λίγο ή πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας, αλλά το να διαπομπεύονται άτομα και δη γυναίκες από ένα τυχαίο username ή κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία του μέσου καταντάει συμπεριφορά που ξεφεύγει από τις κοινωνικές νόρμες.
Ναι ζούμε σε μια κοινωνία που οι διέξοδοι για να εκτονώσουμε τις όποιες διαθέσεις μας, έχουν στενά κοινωνικά και προσωπικά πλαίσια γι' αυτό η αποσυμπίεση μέσα από το άψυχο μέσο του Διαδυκτίου είναι εν πολλοίς ασφαλές και προσφέρει μια ασπίδα προστασίας στους εκδηλώνοντες τη παραβατική συμπεριφορά, όμως, μην ξεχνάμε πως κρύβονται άνθρωποι πίσω από κάθε ευφάνταστο όνομα ή μη, που ο άλλος διαλέγει να τον καλύψει και εδώ είναι το θλιβερό της υπόθεσης.
Έχεις ρε φίλε/φίλη πρόβλημα που δεν σου κάθησε η γκόμενα/γκόμενος? Γιατί πρέπει να το λύσεις κάνοντας το ανάγνωσμα σε χιλιάδες άλλους? Στη τελική η γκόμενα ή ο γκόμενος δεν σου κατσε ούτως ή άλλως! Με το να δείξεις πόσο μισογύνης ή κατά των ανδρών είσαι, νομίζεις ότι θα σε καταξιώσει στα μάτια των άλλων και θα βρεις το δίκιο σου? ΈΛΕΟΣ!!!
Αν φερόμαστε έτσι μέσα από ένα προσωπικό ημερολόγιο, ας φανταστούμε πως είμαστε και στην κανονική μας ζωή και όχι τίποτα άλλο, μετά μας φταίνε (πάντα-στάνταρ) οι άλλοι για την όποια ψυχανωμαλία μας.
Αδέλφια, ψυχραιμία γιατί χανόμαστε!
Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006
Ανανέωση (με άλφα κεφαλαίο)
Ποσείδι 2006. 10 μέρες. 240 ώρες γεμάτες με μπάνιο στη θάλασσα, ύπνο στο αντίσκηνο, σοβαρές και μη συζητήσεις με γνωστούς και αγνώστους, μακριά από οτιδήποτε ηλεκτρονικό (πέρα του απαραίτητου κινητού τηλεφώνου - και αυτό υπο περιορισμό), τρέλες στην παραλία, φαγητό με κουπόνια, δαπίτικα σάντουιτς, ξεφάντωμα στο μπιτσόμπαρο (beach-o-bar-o), μουντιάλ στην γαλάζια καντίνα, τα πρώτα τσιγάρα, άπειρες ώρες ακούγοντας τρίτο πρόγραμμα και "λύρα μεσημεριού", χωρίς γκόμενα, χιλιάδες ώρες παλέρμο, λίγα εκατοστά καλοκαιρινής βροχής, μεσημέρια με βιβλίο στο χέρι, παιχνίδια με μπάλα, έντεχνα τραγούδια με κιθάρα τραγουδημένα από παράφωνους πανεπιστημιακούς σοσιαλιστές, ατελείωτα βράδια με ποτό και προσωπικές εξομολογήσεις, εν κατακλείδι, το τέλος μιας μακράς περιόδου μελαγχολίας που ελπίζω να μην επιστρέψει - τουλάχιστον σύντομα.
Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006
..οδεύοντας προς τη θάλασσα..
Για να φτάσεις στη θάλασσα
χρειάζεται συχνά να περάσεις μέσα από πολλές σήραγγες
Ωρες ώρες νομίζεις πως οι σήραγγες σε καταπίνουν
Μοιάζουν με ένα τεράστιο οισοφάγο
Πιστεύεις ότι οδηγείσαι στο στομάχι του θηρίου που λέγεται δρόμος
Βλέπεις να μπαίνει φως και ελπίζεις
Ναι, η σήραγγα-οισοφάγος σε ξερνάει, σε φτύνει στο φως
Αποκτάς τη βεβαιότητα πως θα φτάσεις στη θάλασσα
-θα κολυμπήσεις επιτέλους!
Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006
βγάλε το κεφάλι έξω
Δοκιμάζω τις δυνάμεις μου.
Θέλω να δω πως είναι αν βγάλω το κεφάλι μου έξω από το γυαλί.
Κλεφτές ματιές έχω ρίξει ως τώρα.
Αν βρισκόταν κάποιος να με έσπρωχνε έξω, νομίζω ότι θα βοηθούσε.
Ή κάποιος από έξω να με τραβήξει.
Κανείς ε?
Θέλω να δω πως είναι αν βγάλω το κεφάλι μου έξω από το γυαλί.
Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2006
Ποιό κορμί σε ταξιδεύει
Ερμηνευτής: Αντώνης Ρεμος
Δίσκος: Πάλι απ' την αρχή (1999)
Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
Πέντε μερόνυχτα η καρδιά μου περιμένει
Δε βρήκες λόγια να μου πεις ότι τελειώνουμε
Και έχω χαθεί εκεί που τ' όνειρο πεθαίνει
Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
Μα στην καρδιά μου τη μορφή σου θα κρατάω
Σώμα με σώμα με τον πόνο θ' ανταμώνουμε
Και εγώ ο τρελός που τόσο ακόμα σ' αγαπάω
Ποιο κορμί σε ταξιδεύει κι η καρδιά μου δραπετεύει
Σα σκιά μες στη σκιά σου αλητεύει
Μέσα στου μυαλού τη ζάλη δε συγκρίνεσαι με άλλη
Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
Δεν ξέρω πια αν είν' αλήθεια ή παραίσθηση
Όμως αυτή η ερημιά μ' έχει διαλύσει
Δεν το πιστεύω ειλικρινά δεν έχω αίσθηση
Πως τόσο απλά χωρίς ζημιά βρήκες τη λύση
Ποιο κορμί σε ταξιδεύει κι η καρδιά μου δραπετεύει
Σα σκιά μες στη σκιά σου αλητεύει
Μέσα στου μυαλού τη ζάλη δε συγκρίνεσαι με άλλη
Έλα για λίγο να σε δώ και φεύγεις πάλι
Έλα για λίγο να σε δώ και φεύγεις πάλι
--------------------
«Poor is the man whose pleasures depend on the permission of another»
«Έχουμε 40.000.000 αιτίες να αποτύχουμε, αλλά ούτε μια δικαιολογία»
Δίσκος: Πάλι απ' την αρχή (1999)
Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
Πέντε μερόνυχτα η καρδιά μου περιμένει
Δε βρήκες λόγια να μου πεις ότι τελειώνουμε
Και έχω χαθεί εκεί που τ' όνειρο πεθαίνει
Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
Μα στην καρδιά μου τη μορφή σου θα κρατάω
Σώμα με σώμα με τον πόνο θ' ανταμώνουμε
Και εγώ ο τρελός που τόσο ακόμα σ' αγαπάω
Ποιο κορμί σε ταξιδεύει κι η καρδιά μου δραπετεύει
Σα σκιά μες στη σκιά σου αλητεύει
Μέσα στου μυαλού τη ζάλη δε συγκρίνεσαι με άλλη
Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
Δεν ξέρω πια αν είν' αλήθεια ή παραίσθηση
Όμως αυτή η ερημιά μ' έχει διαλύσει
Δεν το πιστεύω ειλικρινά δεν έχω αίσθηση
Πως τόσο απλά χωρίς ζημιά βρήκες τη λύση
Ποιο κορμί σε ταξιδεύει κι η καρδιά μου δραπετεύει
Σα σκιά μες στη σκιά σου αλητεύει
Μέσα στου μυαλού τη ζάλη δε συγκρίνεσαι με άλλη
Έλα για λίγο να σε δώ και φεύγεις πάλι
Έλα για λίγο να σε δώ και φεύγεις πάλι
--------------------
«Poor is the man whose pleasures depend on the permission of another»
«Έχουμε 40.000.000 αιτίες να αποτύχουμε, αλλά ούτε μια δικαιολογία»
Πέμπτη, Ιουνίου 29, 2006
Some angel food...
O Αγγελος έσκυψε πάνω μου και ψιθύρισε...
- Μην κλαίς κορίτσι μου και μη λυπάσαι. Κανείς δεν έπαιξε μαζί σου, κανείς δεν σε απάτησε, κανείς δεν σε εξαπάτησε... Αυτός που αγαπάς, είναι ο ίδιος μ'αυτόν που αγάπησες, μ'αυτόν που θα αγαπήσεις. Τους βλέπεις σαν τρεις διαφορετικούς ανθρώπους αλλά δεν είναι, ποτέ δεν ήταν. Δεν έχει σημασία αν αυτό που εσύ ονομάζεις αγάπη δεν είναι ερωτική. Δεν έχει σημασία που ανοίγεις την καρδιά σου, όπως εγώ τα φτερά μου, για να αγκαλιάσεις το Σύμπαν.. Σημασία έχει το Παιχνίδι, αυτό να χαίρεσαι και να ακολουθείς, κι όπου σε βγάλει...
Ο Αγγελος με ακούμπησε στον ώμο...
- Μη γελάς κορίτσι μου και μην χαίρεσαι... Δεν είναι όλα Παιχνίδι... Δεν είναι όλα απλά στη ζωή. Οι άνθρωποι είναι περίπλοκοι μερικές φορές και δολοπλόκοι... Κανείς δεν σε αγάπησε, ούτε αυτός ούτε ο προηγούμενος, ούτε ο επόμενος... Γιατί δεν υπάρχουν. Κολυμπάνε όλοι στην τεράστια σούπα του Κόσμου χωρίς καμμία συνείδηση... Σταμάτα να κυνηγάς τους ορίζοντες, μην ανοίγεις την καρδιά σου, όπως εγώ τα φτερά μου, η αγάπη δεν είναι παρά ερωτική..
O Αγγελος σώπασε...
κούνησε αργά τις φτερούγες του, τα πούπουλα ανατρίχιασαν, κάποια απ' αυτά έπεσαν γύρω μου... γύρισα να δω, και δεν μπορούσα να πετάξω...
- Μην κλαίς κορίτσι μου και μη λυπάσαι. Κανείς δεν έπαιξε μαζί σου, κανείς δεν σε απάτησε, κανείς δεν σε εξαπάτησε... Αυτός που αγαπάς, είναι ο ίδιος μ'αυτόν που αγάπησες, μ'αυτόν που θα αγαπήσεις. Τους βλέπεις σαν τρεις διαφορετικούς ανθρώπους αλλά δεν είναι, ποτέ δεν ήταν. Δεν έχει σημασία αν αυτό που εσύ ονομάζεις αγάπη δεν είναι ερωτική. Δεν έχει σημασία που ανοίγεις την καρδιά σου, όπως εγώ τα φτερά μου, για να αγκαλιάσεις το Σύμπαν.. Σημασία έχει το Παιχνίδι, αυτό να χαίρεσαι και να ακολουθείς, κι όπου σε βγάλει...
Ο Αγγελος με ακούμπησε στον ώμο...
- Μη γελάς κορίτσι μου και μην χαίρεσαι... Δεν είναι όλα Παιχνίδι... Δεν είναι όλα απλά στη ζωή. Οι άνθρωποι είναι περίπλοκοι μερικές φορές και δολοπλόκοι... Κανείς δεν σε αγάπησε, ούτε αυτός ούτε ο προηγούμενος, ούτε ο επόμενος... Γιατί δεν υπάρχουν. Κολυμπάνε όλοι στην τεράστια σούπα του Κόσμου χωρίς καμμία συνείδηση... Σταμάτα να κυνηγάς τους ορίζοντες, μην ανοίγεις την καρδιά σου, όπως εγώ τα φτερά μου, η αγάπη δεν είναι παρά ερωτική..
O Αγγελος σώπασε...
κούνησε αργά τις φτερούγες του, τα πούπουλα ανατρίχιασαν, κάποια απ' αυτά έπεσαν γύρω μου... γύρισα να δω, και δεν μπορούσα να πετάξω...
Τετάρτη, Ιουνίου 21, 2006
"Τί έχεις"
Με αφορμή το αντίστοιχο ποστ της αγαπημένης Ραφινάτας σκεφτόμουν..
Μήπως είναι καλύτερα να σκεφτόμαστε "τί δεν έχουμε" από πλευράς ψυχικού "υλικού" μιλάω, κι όχι "τί έχουμε";;
Τί είναι αυτό που μας λείπει και είμαστε, συχνά πυκνά αν όχι συνεχώς, σε κακή διάθεση;
Εγώ λοιπόν..
.. δεν έχω τόσες χαρούμενες στιγμές όσες θέλω..δεν έχω τόσες δημιουργικές στιγμές που θέλω..δεν ελέγχω τόσες καταστάσεις που θέλω..δεν προσπαθώ τόσο όσο θέλω για να δίνω περισσότερο βάρος στη θετική πλευρά των καταστάσεων..δεν έχω τόση αυτοπεποίθηση όση θέλω..
..'εχω όμως ένα σκορπισμένο εγώ σε κομμάτια παζλ που προσπαθώ να συνθέσω..κι 'εχω και τη διάθεση να το κάνω και την υπομονή..θα το παλέψω λοιπόν για μένα και για όσους αγαπάνε εμένα ό,τι κι αν είμαι..
..αυτό τον καιρό θυμάμαι πολύ συχνά μια κουβέντα του Αϊνστάιν που έλεγε"ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ.Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ.Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ!" και προσπαθώ να την κάνω καθημερινότητα μου..
Ραφινάτα σ' ευχαριστώ που μου θύμισες αυτά που δεν θέλω να ξεχνάω..:-*
Μήπως είναι καλύτερα να σκεφτόμαστε "τί δεν έχουμε" από πλευράς ψυχικού "υλικού" μιλάω, κι όχι "τί έχουμε";;
Τί είναι αυτό που μας λείπει και είμαστε, συχνά πυκνά αν όχι συνεχώς, σε κακή διάθεση;
Εγώ λοιπόν..
.. δεν έχω τόσες χαρούμενες στιγμές όσες θέλω..δεν έχω τόσες δημιουργικές στιγμές που θέλω..δεν ελέγχω τόσες καταστάσεις που θέλω..δεν προσπαθώ τόσο όσο θέλω για να δίνω περισσότερο βάρος στη θετική πλευρά των καταστάσεων..δεν έχω τόση αυτοπεποίθηση όση θέλω..
..'εχω όμως ένα σκορπισμένο εγώ σε κομμάτια παζλ που προσπαθώ να συνθέσω..κι 'εχω και τη διάθεση να το κάνω και την υπομονή..θα το παλέψω λοιπόν για μένα και για όσους αγαπάνε εμένα ό,τι κι αν είμαι..
..αυτό τον καιρό θυμάμαι πολύ συχνά μια κουβέντα του Αϊνστάιν που έλεγε"ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ.Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ.Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ!" και προσπαθώ να την κάνω καθημερινότητα μου..
Ραφινάτα σ' ευχαριστώ που μου θύμισες αυτά που δεν θέλω να ξεχνάω..:-*
Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006
Edgar Degas' Little Dancer
μια νεαρη μαθητρια χορου η Marie van Goethem ,εγινε το μοντελο του Edgar Degas και εμεινε στην ιστορια οχι για το ταλεντο της στο μπαλετο ,αλλα για ενα απο τα πιο αγαπημενα και διασημα γλυπτα παρολο που οι πρωτες κριτικες για το εργο ηταν κακες,
απο τοτε ταξιδευει στον κοσμο,φιλοξενειται σε μουσεια και καταφερνει να χορευει ακομη ακινητη...
ειναι μαγευτικη...
καλο καλοκαιρι και σε κεινη λοιπον...
Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006
Η σκέψη της ημέρας
photo: The buddha and the pigeon. Asakusa, Tokyo, Japon, 2002-01
"There are two mistakes one can make along the road to truth -- not going all the way, and not starting."
- Buddha
Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006
Κάνεις σαν γυναικούλα..
Παθαίνω υστερία... ακριβώς εκείνη την στιγμή που ο άλλος απέναντι μου ξεστομίζει αυτή την φράση κλισέ "μα έχεις τρελλαθεί?"
Που το μοναδικό του επιχείρημα απέναντι στην δική μου προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία είναι μόνο αυτή η ύπουλη φράση... Που δεν βρίσκει άλλο τρόπο να με κάνει να συμφωνήσω με την δική του οπτική των πραγμάτων παρά μόνο με την απειλή του διαχωρισμού/απομόνωσης από τον κόσμο των "λογικών"... Οταν αυτομάτως με καλεί να πάρω θέση στο περίφημο "εμείς ή οι άλλοι"...
εκεί ναι, παθαίνω υστερία.. τρελλαίνομαι.. γίνομαι μαινάδα και είμαι ικανή για τα πιο απίστευτα πράγματα... ακριβώς την στιγμή που αυτός, ο "φίλος", "σύντροφος", "συγγενής" καταπατάει τα όρια της μοναδικότητας της προσωπικότητας μου και προσπαθεί να με εξομοιώσει με όλους τους υπόλοιπους...
κι όταν μετά παίρνει εκείνο το μειλίχιο και αυτάρεσκο ύφος του "λογικού" λέγοντας "μα εγώ για το καλό σου το λέω..." τότε είμαι ικανή ακόμα και να αυτοκαταστραφώ... με συνοπτικές διαδικασίες μάλιστα..
ναι, παθαίνω υστερία, πρώτου μεγέθους και μεγάλου βεληνεκούς...
γιατί τα ασήμαντα δικά μου, αυτά τα μικρά που τόσο σνομπάρει ο άλλος απέναντι μου, για μένα είναι σημαντικά.. είναι κομμάτι του εαυτού μου και δεν θα του τα παραδώσω μόνο για να μη νιώθει μοναξιά μέσα στην ανικανότητα του, για να κόψει και την δική μου ουρά επειδή είναι κομμένη η δική του...
γιατί αυτή η υστερία που αυτός τόσο χλευάζει, αυτός ο τόσο ψύχραιμος και συγκροτημένος "δικός μου" άνθρωπος είναι ο τρόπος μου να παραμένω ζωντανή και μοναδική... κι αυτός να παραμένει μέσα στην λογική του ένα με όλους τους άλλους...
τους ξένους...
Που το μοναδικό του επιχείρημα απέναντι στην δική μου προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία είναι μόνο αυτή η ύπουλη φράση... Που δεν βρίσκει άλλο τρόπο να με κάνει να συμφωνήσω με την δική του οπτική των πραγμάτων παρά μόνο με την απειλή του διαχωρισμού/απομόνωσης από τον κόσμο των "λογικών"... Οταν αυτομάτως με καλεί να πάρω θέση στο περίφημο "εμείς ή οι άλλοι"...
εκεί ναι, παθαίνω υστερία.. τρελλαίνομαι.. γίνομαι μαινάδα και είμαι ικανή για τα πιο απίστευτα πράγματα... ακριβώς την στιγμή που αυτός, ο "φίλος", "σύντροφος", "συγγενής" καταπατάει τα όρια της μοναδικότητας της προσωπικότητας μου και προσπαθεί να με εξομοιώσει με όλους τους υπόλοιπους...
κι όταν μετά παίρνει εκείνο το μειλίχιο και αυτάρεσκο ύφος του "λογικού" λέγοντας "μα εγώ για το καλό σου το λέω..." τότε είμαι ικανή ακόμα και να αυτοκαταστραφώ... με συνοπτικές διαδικασίες μάλιστα..
ναι, παθαίνω υστερία, πρώτου μεγέθους και μεγάλου βεληνεκούς...
γιατί τα ασήμαντα δικά μου, αυτά τα μικρά που τόσο σνομπάρει ο άλλος απέναντι μου, για μένα είναι σημαντικά.. είναι κομμάτι του εαυτού μου και δεν θα του τα παραδώσω μόνο για να μη νιώθει μοναξιά μέσα στην ανικανότητα του, για να κόψει και την δική μου ουρά επειδή είναι κομμένη η δική του...
γιατί αυτή η υστερία που αυτός τόσο χλευάζει, αυτός ο τόσο ψύχραιμος και συγκροτημένος "δικός μου" άνθρωπος είναι ο τρόπος μου να παραμένω ζωντανή και μοναδική... κι αυτός να παραμένει μέσα στην λογική του ένα με όλους τους άλλους...
τους ξένους...
Ολα θα πάνε καλά...
Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα κάποιον να μου λέει "μη σε νοιάζει, όλα θα πάνε καλά"... Πρέπει να ήταν μάλλον όταν ήμουν πολύ μικρή.. Θα είχα πέσει ίσως και θα είχα χτυπήσει τα γόνατα μου και θα έκλαιγα γιατί πονούσα, ή ίσως γιατί απλά έπεσα...
Μετά, δεν νομίζω ότι το ξανάκουσα ποτέ... Υπήρχε πάντα γύρω μου η αντίληψη πως αυτό είναι κάτι που το λέμε μόνο όταν πράγματι μπορούμε να διασφαλίσουμε την έκβαση των πραγμάτων... Και δεν ξέρω ποια πραγματικότητα έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία.. η εσωτερική ή η εξωτερική... Αν δηλαδή, έχει σημασία πόσο ασφαλής είναι η διαβεβαίωση του "όλα θα πάνε καλά" ή το πόσο ασφαλείς θα νιώσουμε όταν κάποιος απλά το πει...
Αυτό που μας διαχωρίζει από τους ψυχασθενείς είναι ότι όταν κάποιος μας καθησυχάσει την στιγμή που το έχουμε ανάγκη, γνωρίζουμε πως αυτό δεν είναι ντε και καλά έτσι, αλλά πως απλά κάποιος στέκεται δίπλα μας εκείνη την ώρα... Πως για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει αυτή η φράση, μπορούμε να πάρουμε μια ανάσα, να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας οξυγόνο για να συνεχίσουμε το τρέξιμο..
Θα μου πείτε εσύ το κάνεις? Αγκαλιάζεις τον άλλο, να του πεις "όλα θα πάνε καλά" ?
νομίζω πως ναι.. αλλά όλο και σπανιότερα πια.. κι εξάλλου, βαρέθηκα να πρέπεινα "αξίζω" έναν καλό λόγο μόνο μέσα από την διαδικασία της ανταλλαγής.. Αν δεν το πω εγώ δηλαδή, ο άλλος έχει κάθε δικαιολογία να μην το κάνει? Αυτό ψάχνουμε? Δικαιολογίες?
τελικά η πιο σοφή φράση που άκουσα τελευταία ήταν στο V for Vendetta :
"κάθε φορά που άλλαξε ο κόσμος (μου) ήταν προς το χειρότερο"...
Μετά, δεν νομίζω ότι το ξανάκουσα ποτέ... Υπήρχε πάντα γύρω μου η αντίληψη πως αυτό είναι κάτι που το λέμε μόνο όταν πράγματι μπορούμε να διασφαλίσουμε την έκβαση των πραγμάτων... Και δεν ξέρω ποια πραγματικότητα έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία.. η εσωτερική ή η εξωτερική... Αν δηλαδή, έχει σημασία πόσο ασφαλής είναι η διαβεβαίωση του "όλα θα πάνε καλά" ή το πόσο ασφαλείς θα νιώσουμε όταν κάποιος απλά το πει...
Αυτό που μας διαχωρίζει από τους ψυχασθενείς είναι ότι όταν κάποιος μας καθησυχάσει την στιγμή που το έχουμε ανάγκη, γνωρίζουμε πως αυτό δεν είναι ντε και καλά έτσι, αλλά πως απλά κάποιος στέκεται δίπλα μας εκείνη την ώρα... Πως για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει αυτή η φράση, μπορούμε να πάρουμε μια ανάσα, να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας οξυγόνο για να συνεχίσουμε το τρέξιμο..
Θα μου πείτε εσύ το κάνεις? Αγκαλιάζεις τον άλλο, να του πεις "όλα θα πάνε καλά" ?
νομίζω πως ναι.. αλλά όλο και σπανιότερα πια.. κι εξάλλου, βαρέθηκα να πρέπεινα "αξίζω" έναν καλό λόγο μόνο μέσα από την διαδικασία της ανταλλαγής.. Αν δεν το πω εγώ δηλαδή, ο άλλος έχει κάθε δικαιολογία να μην το κάνει? Αυτό ψάχνουμε? Δικαιολογίες?
τελικά η πιο σοφή φράση που άκουσα τελευταία ήταν στο V for Vendetta :
"κάθε φορά που άλλαξε ο κόσμος (μου) ήταν προς το χειρότερο"...
ενημέρωση
Ο solaris μου ζήτησε, πολύ ευγενικά, να μην τον θεωρώ πλέον "συγγράφοντα" στους "Ανώνυμους Μελαγχολικούς". Σεβόμενη την επιθυμία του, αυτό και έπραξα, χωρίς να ζητήσω φυσικά εξηγήσεις. Ελπίζω να μην προηγήθηκαν παρεξηγήσεις... Αυτό δεν θα το ήθελα σ' αυτόν το χώρο. Με στενοχώρησε, κι οφείλω να το πω, το γεγονός ότι έσβησε τα κείμενα που είχε γράψει :(
Καλή καρδιά, και καλή συνέχεια σε όσους θέλουν να γράφουν κάτι εδώ.
Μαρία.
Καλή καρδιά, και καλή συνέχεια σε όσους θέλουν να γράφουν κάτι εδώ.
Μαρία.
Ποσειδών
Μόλις είδα την ταινία Ποσειδών. Η συγκεκριμένη είναι κάτι περισσότερο από μια ταινία της σειράς γιατί προσωπικά με έκανε να νιώσω και να καταλάβω κάποια πράγματα. Η αλληγορία του πλοίου που βυθίζεται και των ανθρώπων που παλεύουν να σώσουν το τομάρι τους με κάθε τρόπο αντικατοπτρίζει την ψυχική μου διάθεση αυτή την περίοδο. Τα καράβια μου βουλιάξανε, ότι προσπάθησα στον φοιτητικό συνδικαλισμό, δύο χρόνια τώρα κατέρρευσε μονομιάς μέσα σε μια βδομάδα. Λόγια του αέρα. Σχέσεις που ποτέ δεν έγιναν γιατί πάντα κάποιος από τους δυο φοβόταν ή το έβαζε στα πόδια. Τηλέφωνα στον βρόντο. Φιλίες που τελικά αποδείχτηκαν χειρότερες και από αυτές των λύκων επειδή δεν έγινε η σωστή εκτίμηση του απέναντι από την αρχή. Άχρηστες χειραψίες. Μαθήματα που δεν κατάφερα μέχρι τώρα να περάσω γιατί ο καθηγητής ήταν στραβόξυλο και κομπλεξικός. Τζάμπα διάβασμα.
Όμως είμαι ακόμα εδώ και αυτό το καλοκαίρι. Το λιωμένο μου παγωτό κολλάει στο χέρι και εγώ προσπαθώ να βρω την άκρη. Το παλεύω, θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις μέχρι να ξεπεράσω τα προβλήματα που εμφανίζονται σαν τεράστια κύματα στον ορίζοντα της ζωής μου. Μπορεί να μην είμαι ο Curt Russel αλλά έχω και εγώ αξία. Κάποτε πάλεψα και τα κατάφερα. Θα το ξανακάνω και όταν το πετύχω αφού ευχαριστήσω πρώτα-πρώτα τον εαυτό μου που δεν έπεσε στην παγίδα του τσιγάρου, θα κάνω το ίδιο και για τους ανθρώπους που μου συμπαραστέκονται σήμερα σ' αυτή την πορεία.
Όμως είμαι ακόμα εδώ και αυτό το καλοκαίρι. Το λιωμένο μου παγωτό κολλάει στο χέρι και εγώ προσπαθώ να βρω την άκρη. Το παλεύω, θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις μέχρι να ξεπεράσω τα προβλήματα που εμφανίζονται σαν τεράστια κύματα στον ορίζοντα της ζωής μου. Μπορεί να μην είμαι ο Curt Russel αλλά έχω και εγώ αξία. Κάποτε πάλεψα και τα κατάφερα. Θα το ξανακάνω και όταν το πετύχω αφού ευχαριστήσω πρώτα-πρώτα τον εαυτό μου που δεν έπεσε στην παγίδα του τσιγάρου, θα κάνω το ίδιο και για τους ανθρώπους που μου συμπαραστέκονται σήμερα σ' αυτή την πορεία.
Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006
Τρρρίχες φίλε μου, τρρρρίχες!
Γιατί μόνο έτσι σωζόμαστε....
το οποιοδήποτε λάθος κάνουμε ως άνθρωποι να ασχοληθούμε με αυτά που ονομάζουμε βλακωδώς "ουσιώδη" αποβαίνει καταστροφικό...
σε κάνει να αναρωτιέσαι δηλαδή... με αυτό τον άνθρωπο κάποτε μοιραζόμουν τα πάντα, τις σκέψεις μου, τις αδυναμίες μου, τα πάθη μου, ακόμη και την βαρεμάρα μου... Κι όμως ξαφνικά, μόνο αν μιλάμε για "τρίχες" υπάρχει περίπτωση να μην αρπαχτούμε...
μόνο αν η θεματολογία μας περιοριστεί στα "ανώδυνα" σταυρώνουμε δύο κουβέντες, κι αυτές με το ζόρι...
γιατί κάπου, σε κάποιο σημείο αδιόρατο η προ-θέση άλλαξε... είμαι εγώ απέναντι σου, ό,τι κι αν πεις δεν το ακούω, δεν το καταλαβαίνω, δεν το συμμερίζομαι... εγώ δεν έχω πια για σένα συναισθήματα, κρίνονται όλα μόνο πάνω σε επιχειρήματα... τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν εξυπηρετούν και σε τίποτα... εσύ θα κάνεις αυτό που θέλεις, εγώ θα κάνω αυτό που θέλω, κανείς μας δεν κάνει αυτό που θέλει..
έτσι που λες Μαρία μου... τρέχουμε οι γυναίκες στα κομμωτήρια, γιατί όλα κατέληξαν να είναι "τρίχες"....
κατσαρές...
(υπάρχει και άλλη λέξη γι'αυτό αλλά η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να την πω)
σε πολύ απογοήτευση mode
καλημέρα σας
το οποιοδήποτε λάθος κάνουμε ως άνθρωποι να ασχοληθούμε με αυτά που ονομάζουμε βλακωδώς "ουσιώδη" αποβαίνει καταστροφικό...
σε κάνει να αναρωτιέσαι δηλαδή... με αυτό τον άνθρωπο κάποτε μοιραζόμουν τα πάντα, τις σκέψεις μου, τις αδυναμίες μου, τα πάθη μου, ακόμη και την βαρεμάρα μου... Κι όμως ξαφνικά, μόνο αν μιλάμε για "τρίχες" υπάρχει περίπτωση να μην αρπαχτούμε...
μόνο αν η θεματολογία μας περιοριστεί στα "ανώδυνα" σταυρώνουμε δύο κουβέντες, κι αυτές με το ζόρι...
γιατί κάπου, σε κάποιο σημείο αδιόρατο η προ-θέση άλλαξε... είμαι εγώ απέναντι σου, ό,τι κι αν πεις δεν το ακούω, δεν το καταλαβαίνω, δεν το συμμερίζομαι... εγώ δεν έχω πια για σένα συναισθήματα, κρίνονται όλα μόνο πάνω σε επιχειρήματα... τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν εξυπηρετούν και σε τίποτα... εσύ θα κάνεις αυτό που θέλεις, εγώ θα κάνω αυτό που θέλω, κανείς μας δεν κάνει αυτό που θέλει..
έτσι που λες Μαρία μου... τρέχουμε οι γυναίκες στα κομμωτήρια, γιατί όλα κατέληξαν να είναι "τρίχες"....
κατσαρές...
(υπάρχει και άλλη λέξη γι'αυτό αλλά η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να την πω)
σε πολύ απογοήτευση mode
καλημέρα σας
Σάββατο, Ιουνίου 10, 2006
ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΧΕΡΟΝΤΑ...
Gérard de Nerval, 1808-1855El desdichado
Είμαι ο Σκοτεινός, -ο Χήρος, -ο Πικρός
Ο Πρίγκηπας της Θλίψης στo γκρεμισμένo κάστρo
Πέθανε το μονάκριβο Αστέρι μου - κι ο Μαύρος τώρα ήλιος, ο Μελαγχολικός
Βαραίνει το λαούτο μου που έφεγγε σαν Άστρo
Στη νύχτα αυτή του Τάφου μου, εσύ, παρηγοριά μου,
ξανάφερέ μου το Παυσίλυπο, τη θάλασσα του Νότου
το Άνθος που μού γλύκαινε την θλιβερή καρδιά μου,
την πέργκολα που σμίγανε Κλήμα κι ανθός του Ρόδου
Να Είμαι Έρωτας, ή Φοίβος ; … Προδότης ή Εκδικητής ;
Απ΄το φιλί της Ρήγισσας στο μέτωπό μου σημαδεύτηκα
Μές στη σπηλιά που η Σειρήνα κολυμπά την ονειρεύτηκα
Και διέσχισα δύο φορές τον Αχέροντα νικητής
Πάλλοντας της λύρας του Ορφέα τις χορδές
Στους στεναγμούς της Αγίας, και στης Μάγισσας τις κραυγές!
Gerard De Nerval, 1854
Μετάφραση Μαύρος Γάτος
Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση
Είμαι ο Σκοτεινός, -ο Χήρος, -ο Πικρός
Ο Πρίγκηπας της Θλίψης στo γκρεμισμένo κάστρo
Πέθανε το μονάκριβο Αστέρι μου - κι ο Μαύρος τώρα ήλιος, ο Μελαγχολικός
Βαραίνει το λαούτο μου που έφεγγε σαν Άστρo
Στη νύχτα αυτή του Τάφου μου, εσύ, παρηγοριά μου,
ξανάφερέ μου το Παυσίλυπο, τη θάλασσα του Νότου
το Άνθος που μού γλύκαινε την θλιβερή καρδιά μου,
την πέργκολα που σμίγανε Κλήμα κι ανθός του Ρόδου
Να Είμαι Έρωτας, ή Φοίβος ; … Προδότης ή Εκδικητής ;
Απ΄το φιλί της Ρήγισσας στο μέτωπό μου σημαδεύτηκα
Μές στη σπηλιά που η Σειρήνα κολυμπά την ονειρεύτηκα
Και διέσχισα δύο φορές τον Αχέροντα νικητής
Πάλλοντας της λύρας του Ορφέα τις χορδές
Στους στεναγμούς της Αγίας, και στης Μάγισσας τις κραυγές!
Gerard De Nerval, 1854
Μετάφραση Μαύρος Γάτος
Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση
Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2006
Μιλάτε Ελληνικά?
Η ελληνική γλώσσα έχει ρήματα, σε ενεργητική και παθητική φωνή...
Αντικείμενα, υποκείμενα, προθέσεις, επιθετικούς και επιρρηματικούς προσδιορισμούς... Είναι μια τόσο πλούσια γλώσσα. Τόσο σε νοήματα όσο και στην χρήση της...
Τότε γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε? Γιατί αυτή η γλώσσα μας απομακρύνει? Γιατί εγώ λέω κάτι, εσύ διαβάζεις κάτι άλλο, απαντάς ένα τρίτο κι εγώ καταλαβαίνω πάλι κάτι διαφορετικό? Ποια πρόθεση μπήκε ανάμεσα μας και έκανε την διαδρομή αυτής της λέξης τόσο δύσκολη?
Γιατί όλοι οι προσδιορισμοί έγιναν πια επιθετικοί?
που πήγε ο πληθυντικός του Εμείς και υπάρχει μόνο το Εγώ και το Εσύ?
και τα θαυμαστικά γιατί δεν σημαίνουν πια θαυμασμό αλλά ένταση?
Αντικείμενα, υποκείμενα, προθέσεις, επιθετικούς και επιρρηματικούς προσδιορισμούς... Είναι μια τόσο πλούσια γλώσσα. Τόσο σε νοήματα όσο και στην χρήση της...
Τότε γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε? Γιατί αυτή η γλώσσα μας απομακρύνει? Γιατί εγώ λέω κάτι, εσύ διαβάζεις κάτι άλλο, απαντάς ένα τρίτο κι εγώ καταλαβαίνω πάλι κάτι διαφορετικό? Ποια πρόθεση μπήκε ανάμεσα μας και έκανε την διαδρομή αυτής της λέξης τόσο δύσκολη?
Γιατί όλοι οι προσδιορισμοί έγιναν πια επιθετικοί?
που πήγε ο πληθυντικός του Εμείς και υπάρχει μόνο το Εγώ και το Εσύ?
και τα θαυμαστικά γιατί δεν σημαίνουν πια θαυμασμό αλλά ένταση?
Πέμπτη, Ιουνίου 08, 2006
Επιτέλους, ας κυλιστούμε στα χορτάρια!
Την περασμένη βδομάδα ήρθε μια κυρία στο εργαστήριό μου και ζήτησε να δώσω ένα έργο μου για δημοσίεψη σε μια ατζέντα του 2007. Ε, πλησιάζει το 2007, Κυριακή κοντή γιορτή που λένε...
Ανοιξιάτικο λιβάδι, ακρυλικό σε καμβά, 50Χ35 εκ
Ανοιξιάτικο λιβάδι, ακρυλικό σε καμβά, 50Χ35 εκ
Ο υπολογιστής μου όμως είχε πρόβλημα και δε μπορούσα να αντιγράψω σε δισκέτα. Σήμερα, έπιτέλους τα κατάφερα! Ετσι, το στέλνω και εδώ το εργάκι να μου πείτε κι εσείς αν διάλεξα το σωστό. Εμένα μου αρέσει επειδή νομίζω ότι έχω πετύχει την αίσθηση που δίνει ένα λιβάδι υγρό από την ανοιξιάτικη πάχνη...
Τρίτη, Ιουνίου 06, 2006
Καιρός να γράψω κάτι τι...
Περί μελαγχολίας φυσικά. Κάτι προσπαθώ να βρω που να ανακουφίσει νέους ανθρώπους που περνούν δύσκολες φάσεις στη ζωή τους. Αναρωτιέμαι... με το να γράφω «και'γώ τα πέρασα αυτά» είναι δυνατό να ανακουφιστεί κάποιος;
Ισως να έπρεπε να γράφω ιστορίες ζωής, ανέβασα κιόλας μερικά δείγματα στα "paraponasas stonOHE" αλλά μάλλον χρειάζεται να το κάνω και εδώ:
Θα γράψω λοιπόν για το λεκέ. Αυτόν που απλώνεται και ζητά να κυριέψει το μυαλό και να (εξ)αφανίσει τη λογική σκέψη. Χύνεται μέσα μας και απλώνεται και καταλαμβάνει όσο χώρο μπορεί περισσότερο, κι όσο παραδινόμαστε στο νοσηρό συναίσθημα, τόσο αυτός απλώνεται περισσότερο και σκοτεινιάζει τη σκέψη μας.
Ο λεκές αυτός εμφανίζεται μόλις του δώσουμε τη πρέπουσα σημασία, αυτή τη σημασία δηλαδή που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να του δίνουμε, και θα μπορούσε να καταπιεί ολόκληρη την ύπαρξή μας αν δεν έχουμε αναπτύξει αντιστάσεις.
Τι είδους αντιστάσεις; Πρώτη πρώτη είναι η ανάπτυξη και καλλιέργεια της αυτοεκτίμησης, μετά η αντίσταση στο φόβο. Προσθέστε φίλοι μου ό,τι νομίζετε πως είναι καλό για την αντιμετώπιση του φριχτού αυτού λεκέ. Του λεκέ που ονομάζεται κατάθλιψη, εννοώ.
Επισκέπτομαι ένα μπλογκ όπου ένα νέο αγόρι, όμορφο και λαμπερό, έχει πέσει στη λακκούβα παρέα με το λεκέ αυτό και δε βρίσκω τρόπο να το βοηθήσω. Σκέφτομαι καμιά φορά ότι μπορεί αυτή η δηλωμένη θλίψη να οφείλεται σε μια σφοδρή επιθυμία επικοινωνίας ή ακόμα και ένα ναρκισσισμό, να ασχολούνται μαζί του δηλαδή... αλλά...
Αλλά αν δεν είναι έτσι τα πράγματα; Αν αυτό το αγόρι κινδυνεύει πραγματικά;
.
Απέραντο Γαλάζιο...
Γαλάζιο το χρώμα των ματιών σου, γαλάζιο,
απέραντο όπως ο ουρανός και η θάλασσα μαζί,
γαλάζιο...
(c) Μαριαλένα, 05/06/2006
Πέμπτη, Ιουνίου 01, 2006
Μέχρι τα σαράντα..
"Όσο ζει ο άνθρωπος, κοίτα, παρατήρησε
μέχρι τα σαράντα του, κι ύστερα μπατίρισε.."
Διότι και καθότι αγαπητοί μου φίλοι αναγνώστες (πήρα και το μικρόφωνο) η ποιότητα ζωής μας αλλάζει γμτ μπελά μου μετά τα σαράντα! :-( Ωχ η μέση μου, ωχ τα πόδια μου, ωχ πού να πάμε τώρα βαριέμαι, είμαι κουράσμενη.. διάθεση κάτσε καλά δηλαδής..:-(
Αν υποθέσουμε οτι ο μέσος όρος ζωής είναι 70-75 τότε τι μας έμεινε εμάς τους άνω των σαράντα;; Καμμιά τρανταριά χρονάκια με υγεία σε φθίνουσα μορφή, με διάθεση σε κατιούσα και μόνο με φαντασιώση στην ανιούσα! :-)
Γι' αυτό..
"..Μες στον ψεύτικο ντουνιά
Διότι και καθότι αγαπητοί μου φίλοι αναγνώστες (πήρα και το μικρόφωνο) η ποιότητα ζωής μας αλλάζει γμτ μπελά μου μετά τα σαράντα! :-( Ωχ η μέση μου, ωχ τα πόδια μου, ωχ πού να πάμε τώρα βαριέμαι, είμαι κουράσμενη.. διάθεση κάτσε καλά δηλαδής..:-(
Αν υποθέσουμε οτι ο μέσος όρος ζωής είναι 70-75 τότε τι μας έμεινε εμάς τους άνω των σαράντα;; Καμμιά τρανταριά χρονάκια με υγεία σε φθίνουσα μορφή, με διάθεση σε κατιούσα και μόνο με φαντασιώση στην ανιούσα! :-)
Γι' αυτό..
"..Μες στον ψεύτικο ντουνιά
παίξτε μου διπλοπενιά,
παίξτε μου διπλοπενιά
και ο μήνας έχει εννιά.." :-)
(Καλά όλα αυτά αλλά για να με υπολογίσω να μην ξεχνιέμαι...75 μείον 43 ίσον 32 χρονάκια μου απομένουν ..:-) ) Αντε και καλά να 'μαστε όλοι οι συνομήλικοι!
(Καλά όλα αυτά αλλά για να με υπολογίσω να μην ξεχνιέμαι...75 μείον 43 ίσον 32 χρονάκια μου απομένουν ..:-) ) Αντε και καλά να 'μαστε όλοι οι συνομήλικοι!
Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006
κάτι λείπει?
Αν σε τρώει κάτι πες το, είπε η Μαριαλένα και επειδή όντως κάτι με τρώει, είπα να το βρω και να το γράψω εδώ.
Τι είναι όμως?
Κάτι υπάρχει αλλά... τι?
Η καθημερινότητά μου κυλάει σαν νεράκι, δουλειά κάποιες ώρες, σπίτι, τα παιδιά, να βοηθήσω τον μικρό στα μαθήματα, να πάμε βόλτα στο πάρκο, ίσως κάποιοι φίλοι το βράδυ... κι όμως κάτι είναι εκεί μέσα βαθιά.
Μήπως δεν υπάρχει τίποτα και άδικα αναλώνομαι? Αυτό το μαζοχιστικό που με πιάνει είναι τρομερό.
Κάτι λείπει, κάπου υπάρχει ένα κενό και τώρα που το καλοσκέφτομαι δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να το βρω.
Η επαφή (διάλογοι)
-Μου επιτρέπεις?
-Τι?
-Να σε αγγίξω, μου επιτρέπεις?
-Τι σε έπιασε ξαφνικά?
-Θέλω να σε αγγίξω…
-Τι να σου πω, με φέρνεις σε δύσκολη θέση.
-Γιατί?
-Αναρωτιέμαι γιατί θες να με αγγίξεις, δεν φτάνει που μιλάμε?
-Δεν φτάνει πίστεψέ με, δε φτάνει.
-Θέλω να σε αγγίξω, δώσε μου το χέρι σου!!!
-Πάρε το να δω τι θα το κάνεις!
- (….)
-Πως αισθάνεσαι?
-Δεν ξέρω, μάλλον όμορφα…
-Σ’ αρέσει που σου κρατώ το χέρι?
-Καλά είναι. Εσύ τι αισθάνεσαι?
-Επαφή, κάνω επαφή μαζί σου και μ’ αρέσει.
-Ζεστό είναι το χέρι σου, ίδρωσα.
-Είναι η ενέργεια μεταξύ μας, γι’ αυτό ζεσταίνεσαι.
-Ενέργεια, άλλο πάλι και τούτο!
-Νιώσε τη ζεστασιά στη παλάμη σου, αυτό είναι ενέργεια που βγαίνει από σένα.
-Μμμ, προσπαθώ αλλά δεν καταλαβαίνω πολλά από αυτά τα πράγματα.
-Άστη να σε διαπεράσει με την ζεστασιά της, δεν είναι υπέροχα?
-(χαμόγελο με έκπληξη)
-Μα είναι πράγμα μεγάλοι άνθρωποι να αναζητούμε την επαφή έτσι απεγνωσμένα?
-Διψάει το σώμα μας για χάδι, κοίτα τι μπορεί να κάνει το χέρι σου σε μένα.
-Έχεις δίκιο, καταπνίγουμε την ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, να αγγιχτούμε…
-… να νιώσουμε, να ξεφοβηθούμε, πες καλύτερα!
-Πες το ψέματα, έρχονται φορές που το άγγιγμα είναι τρομακτικό και το αποφεύγουμε.
-Ούτε αυτό δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας, ούτε αυτό το λίγο, φαντάσου!
-Να σου χαϊδέψω τα μαλλιά?
-Τι όμορφα που το κάνεις, σ’ ευχαριστώ! Ξέρεις, δεν αφήνω να με χαϊδέψουν στα μαλλιά, τραβιέμαι μακριά.
-Γιατί?
-Παλιές συμπεριφορές, μην το ψάχνεις. Άμυνα, καθαρή άμυνα. Και τι καταλαβαίνω?
-(….)
-Καρδούλα μου σ’ αγαπώ…
-Κι εγώ σ’ αγαπώ ψυχή μου και σε ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να είμαι ο εαυτός μου μαζί σου!
© Μαριαλένα, 30/05/2006 (γιατί ένα χάδι μπορεί να κάνει θαύματα, νιώστε την μαγεία του).
Παρασκευή, Μαΐου 26, 2006
Το (μαγικό) βουνό!
Με θέα τη Πεντέλη...
Η Αθήνα στο βάθος
Που να οδηγεί άραγε το ανηφορικό μονοπάτι?
Με τον Αστραπόγιαννο παρέα
Η νότια μεριά του Υμηττού και τα παράλια
Στο βόρειο-δυτικό κομμμάτι του Όρους Αιγάλεω βρίσκεται ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη σε αυτήν την πόλη. Στο πάρκο Νεολαίας του Δήμου Χαϊδαρίου, που αρκετά συχνά πηγαίνω για να περπατήσω και να χαλαρώσω στις πλαγιές του βουνού. Χθες το απόγευμα μετά τη δουλειά πήγα καπάκι εκεί. Η ώρα ήταν 7 παρά και το φως ακόμα έλουζε τη πλάση, χωρίς όμως να πυρακτώνει το χώμα. Έκατσα στο πλάτωμα που βλέπετε σε στάση διαλογισμού και έκλεισα τα μάτια. Η ένταση της ημέρας βγήκε σε χοντρά δάκρυα και κοφτές αναπνοές. Προσπάθησα να αναπνεύσω διαφραγματικά και όλο και περισσότερο χανόμουν στο μέσα μου. Σε λίγο ξάπλωσα κιόλας και άνοιξα τα χέρια μου να εισπνέω καλύτερα. Προσπάθησα να φωνάξω, να εκτονώσω το συναίσθημα. Βγήκαν πολλά μικρά και ένα μεγαλύτερο "Φύγεεεεεεε" που λίγο έλειψε να με αφήσει λυπόθυμη αλλά επειδή ήμουν μόνη μου εκεί, αντιρρήθηκα να το αφήσω να εξελιχθεί σε πραγματική απώλεια αισθήσεων.
Λίγη ώρα αργότερα συνήλθα και περπάτησα τριγύρω τραβώντας και τις φωτογραφίες που βλέπετε με το κινητό μου. Η Αθήνα στο βάθος ήταν ακόμα φωτισμένη από τον απογευματινό ήλιο και φαινόταν μαγευτική από αυτή τη μεριά του βουνού. Όταν ερχόμαστε με την Άρτεμη εδώ κάνουμε τη βόλτα μας τριγύρω και μετά ξεκουραζόμαστε στο πλάτωμα πριν ξανακατεβούμε στην είσοδο. Τώρα το πλάτωμα ήταν το απάγγειό μου μπας και καταφέρω να εκφράσω αυτό που με έπνιγε. Έφυγα καβάλα στο μηχανάκι μου, τον Αστραπόγιαννο κατά πως το αποκαλώ λόγω design. Το βουνό αυτή τη φορά με δέκτηκε με τη μεγαλοσύνη και την απεραντότητά του. Εγώ απλά δεν μπόρεσα να του εμπιστευθώ το άφημά μου... Μ.
Κυριακή, Μαΐου 21, 2006
ΒΡΑΔΥ ΟΠΟΥ ΠΟΝΕΣΕ ΠΟΛΥ, ΜΑ ΟΠΟΥ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΟ, ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΧΤΗ
Ευγενικιά περήφανη μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη
Pierre Jean Jouve
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
από το βιβλίο "Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
από το βιβλίο "Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980
Σάββατο, Μαΐου 20, 2006
Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006
Ό,τι αγαπώ δεν το ορίζω (διάλογοι)
- Μαμά...
- Τι είναι παιδί μου?
- Μαμά, φοβάμαι!
- Τι φοβάσαι καρδιά μου?
- Το σκοτάδι μαμά, το μεγάλο μαύρο σκοτάδι που με περιβάλλει.
- ...
- Μαμά?
- Ορίστε.
- Μαμά θέλω να μου κρατήσεις το χέρι, αλλά δεν σε νιώθω κοντά μου.
- Εδώ είμαι ψυχούλα μου, εδώ δίπλα σου, δώσε μου το χέρι σου.
- Μαμά, γιατί δεν αισθάνομαι ασφάλεια όταν σου κρατώ το χέρι?
- Τι είναι αυτά που λες τώρα?
- Μαμά το χέρι σου είναι σαν ξένο, δεν το νιώθω να μ' αγαπάει γι'αυτό!
- Μα τι λες σ' αγαπάω, δεν σ' αγαπάω νομίζεις?
- Όχι με τον τρόπο που θέλω εγώ πια μαμά... όχι δεν μ' αγαπάς όπως θέλω.
- ....
- Μαμά, κοίταξέ με μεγάλωσα!
- Για μένα θα είσαι πάντα το μικρό μου παιδάκι.
- Όχι μαμά μεγάλωσα σου λέω, κοίτα με μπορώ και μόνο μου.
- Τι?
- Δε θέλω πια να μ' έχεις στη σκιά σου μαμά, θέλω να φύγω.
- Να πας που, εγώ σ' αγαπάω...
- Μαμά τα παιδιά όταν μεγαλώνουν παίρνουν το δρόμο τους.
- Μα εδώ μαζί είμαστε καλά, κοίτα τι σκέφτεσαι τώρα!
- Μαμά θέλω μια χάρη από σένα.
- Τι θες?
- Θέλω να με αφήσεις να φύγω μαμά και γω...
- ... και συ τι, παιδί μου?
- Και γω μαμά δεν θα φύγω σαν κυνηγημένο αλλά...
- ... αλλά τι, τι, πες μου!
- θα φύγω γιατί πρέπει να φύγω μαμά, μόνον αυτό. Ξεπροβόδισέ με με αγάπη σε παρακαλώ!
- Και θα με αφήσεις μόνη, τη μανούλα σου? Και γω τι θα απογίνω χωρίς εσένα σπλάχνο μου?
- Πες μου μονάχα ότι δεν θύμωσες που θέλω να φύγω και ότι μου επιτρέπεις να φύγω μανούλα.
- ...
- Άφησέ με μανούλα σε παρακαλώ!
- Θα μου υποσχεθείς ένα πράγμα: Θα προσέχεις τον εαυτό σου και θα σαι ευτυχισμένο...
- Και συ μανούλα?
- Και γω θα μαι καλά και δεν θα σου θυμώσω που μεγάλωσες και θέλεις να φύγεις. Με το καλό αγάπη μου, καλό σου ταξίδι. Θα σε αγαπώ για πάντα, αυτό να θυμάσαι! Φύγε τώρα, φύγε...
- Σ' ευχαριστώ μανούλα, θα σ' αγαπώ για πάντα, για πάντα! Αντίο...
(c) Marialena, 18/05/2006
- Τι είναι παιδί μου?
- Μαμά, φοβάμαι!
- Τι φοβάσαι καρδιά μου?
- Το σκοτάδι μαμά, το μεγάλο μαύρο σκοτάδι που με περιβάλλει.
- ...
- Μαμά?
- Ορίστε.
- Μαμά θέλω να μου κρατήσεις το χέρι, αλλά δεν σε νιώθω κοντά μου.
- Εδώ είμαι ψυχούλα μου, εδώ δίπλα σου, δώσε μου το χέρι σου.
- Μαμά, γιατί δεν αισθάνομαι ασφάλεια όταν σου κρατώ το χέρι?
- Τι είναι αυτά που λες τώρα?
- Μαμά το χέρι σου είναι σαν ξένο, δεν το νιώθω να μ' αγαπάει γι'αυτό!
- Μα τι λες σ' αγαπάω, δεν σ' αγαπάω νομίζεις?
- Όχι με τον τρόπο που θέλω εγώ πια μαμά... όχι δεν μ' αγαπάς όπως θέλω.
- ....
- Μαμά, κοίταξέ με μεγάλωσα!
- Για μένα θα είσαι πάντα το μικρό μου παιδάκι.
- Όχι μαμά μεγάλωσα σου λέω, κοίτα με μπορώ και μόνο μου.
- Τι?
- Δε θέλω πια να μ' έχεις στη σκιά σου μαμά, θέλω να φύγω.
- Να πας που, εγώ σ' αγαπάω...
- Μαμά τα παιδιά όταν μεγαλώνουν παίρνουν το δρόμο τους.
- Μα εδώ μαζί είμαστε καλά, κοίτα τι σκέφτεσαι τώρα!
- Μαμά θέλω μια χάρη από σένα.
- Τι θες?
- Θέλω να με αφήσεις να φύγω μαμά και γω...
- ... και συ τι, παιδί μου?
- Και γω μαμά δεν θα φύγω σαν κυνηγημένο αλλά...
- ... αλλά τι, τι, πες μου!
- θα φύγω γιατί πρέπει να φύγω μαμά, μόνον αυτό. Ξεπροβόδισέ με με αγάπη σε παρακαλώ!
- Και θα με αφήσεις μόνη, τη μανούλα σου? Και γω τι θα απογίνω χωρίς εσένα σπλάχνο μου?
- Πες μου μονάχα ότι δεν θύμωσες που θέλω να φύγω και ότι μου επιτρέπεις να φύγω μανούλα.
- ...
- Άφησέ με μανούλα σε παρακαλώ!
- Θα μου υποσχεθείς ένα πράγμα: Θα προσέχεις τον εαυτό σου και θα σαι ευτυχισμένο...
- Και συ μανούλα?
- Και γω θα μαι καλά και δεν θα σου θυμώσω που μεγάλωσες και θέλεις να φύγεις. Με το καλό αγάπη μου, καλό σου ταξίδι. Θα σε αγαπώ για πάντα, αυτό να θυμάσαι! Φύγε τώρα, φύγε...
- Σ' ευχαριστώ μανούλα, θα σ' αγαπώ για πάντα, για πάντα! Αντίο...
(c) Marialena, 18/05/2006
Κυριακή, Μαΐου 14, 2006
Το σ' αγαπώ μπορεί... (Bonus Track)
Αυτό το σαββατοκύριακο παρακολούθησα ένα πολύ ενδιαφέρον σεμινάριο με τίτλο "Ενεργοποιώντας τον εσωτερικό σας θεραπευτή" στο Καφέ Σχολειό. Με φόβο Θεού πήγα, γιατί η θεματολογία του ήταν πέρα από εξαιρετικά ενδιαφέρουσα στη θεωρία, αποκαλυπτική στη πράξη! Έχοντας βιώσει σε κάθε δραστηριότητα το ξεπέρασμα των φόβων που μου έθετε η λογική για να φτάσω εκεί που ήταν ο στόχος μου εξ αρχής, στο πέρας του σεμιναρίου βίωσα μια μοναδική εμπειρία, σταθμό θα την έλεγα για τη ζωή μου ως τώρα. Ήταν η ώρα να νιώσω την ολότητα της ύπαρξής μου, την επαφή με το Είναι μου και τον βαθύτερο εαυτό μου. Όταν μου συνέβει αυτό, τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την αίσθηση που με πλημμύρισε. Αυτό που πάντα ήθελα να γίνω, ήμουν ήδη και το ένιωθα ψυχή τε και σώματι!
Ο δρόμος είναι μπροστά για να πραγματώσω αυτά που καλούμαι να κάνω ως αποστολή στη ζωή μου. Όμως μετά από πολλά χρόνια, απεκατέστησα με υγεία, την εικόνα του εαυτού μου. Και αυτό είναι κάτι,ή μη τι άλλο, για να συνεχίσω την εξελικτική πορεία της συνειδητοποίησης!
Το τραγούδι αυτό που μιλάει για την δύναμη της αγάπης, σας το αφιερώνω για την περίσταση. Καλή ακρόαση και ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Σύμπαν και τον Δημιουργό για το δώρο που μου έκανε απόψε! Μ.
http://rapidshare.de/files/20466686/To_s__agapo_borei.mp3.html
Update: Η καλή μου φίλη και συνοδοιπόρος Serenity δίνει μια ακόμα συγκλονιστική μαρτυρία γι' αυτό που ζήσαμε. Αξίζει την προσοχή σας!
Ο δρόμος είναι μπροστά για να πραγματώσω αυτά που καλούμαι να κάνω ως αποστολή στη ζωή μου. Όμως μετά από πολλά χρόνια, απεκατέστησα με υγεία, την εικόνα του εαυτού μου. Και αυτό είναι κάτι,ή μη τι άλλο, για να συνεχίσω την εξελικτική πορεία της συνειδητοποίησης!
Το τραγούδι αυτό που μιλάει για την δύναμη της αγάπης, σας το αφιερώνω για την περίσταση. Καλή ακρόαση και ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Σύμπαν και τον Δημιουργό για το δώρο που μου έκανε απόψε! Μ.
http://rapidshare.de/files/20466686/To_s__agapo_borei.mp3.html
Update: Η καλή μου φίλη και συνοδοιπόρος Serenity δίνει μια ακόμα συγκλονιστική μαρτυρία γι' αυτό που ζήσαμε. Αξίζει την προσοχή σας!
Παρασκευή, Μαΐου 12, 2006
Για όσους καρτερούν
Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουν μ' άνθια το παρτέρι.
Πικρή που ειν' η 'Ανοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι!
Πικρή που 'ν' η ζωή!
'Ανοιξε το παράθυρο στη πρωϊνή γιορτή,
για να 'μπουν οι μοσχοβολιές από το περιβόλι.
Αχ κάθε του τριαντάφυλλο και μια πληγή από βόλι,
είναι για 'σε ποιητή!
Κουράστηκα να σε καρτερώ, Έρωτα και να λιώνω,
'πα στο βιβλίο της ζωής σκυμμένος, μια ζωή.
Μ' αν ήτανε να 'ρχόσουνα για ένα έστω πρωΐ,
χίλια θε να 'δινα πρωϊνά, να ζήσω εκείνο μόνο.
"Οι Κερασιές Θ' Ανθίσουν Και Φέτος"Μενέλαος Λουντέμης
Τετάρτη, Μαΐου 10, 2006
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ "ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ"
...Ο σκοπός μου είναι ο εξής: Τα σωματίδια ύλης που πήρα από το Σύμπαν και που έχουν μπει μέσα στο εργαστήριο του σώματός μου και της ψυχής μου έχω να τα δουλέψω για να γίνουν λίγο καλύτερα. Ώστε, όταν πεθάνω, να μπορέσω να παραδώσω στο Σύμπαν κάποια σωματίδια που είναι λίγο καλύτερα από αυτά που πήρα εγώ. Γιατί, όταν ο καθένας μας το κάνει αυτό, το Σύμπαν θα πάει μπροστά και θα αναπτυχθεί. Κι αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος για τον οποίον εγώ τουλάχιστον πιστεύω πως ήρθα στον κόσμο...
...Το σώμα μας είναι εκείνο που δεν θέλει να ονομαστεί ωραίο σώμα, δεν θέλει να ονομαστεί δυνατό σώμα, δεν θέλει να ονομαστεί ξεχωριστό σώμα, γιατί απλώς είναι ΣΩΜΑ. Αυτό το σώμα πρέπει να ανακαλύψουμε. Γιατί όμως φτάσαμε να έχουμε σώμα που δεν είναι το δικό μας? Επειδή όλος μας ο πολιτισμός καλλιεργεί την ανευθυνότητα...
Κώστας Φωτεινός
Από το βιβλίο "Μεταφυσική Ανάπτυξη" Α΄τόμος
Ο εσωτερικός μας θεραπευτής είναι ο πιο ευγενικός, ο πιο λεπτός, ο πιο ακίνδυνος θεραπευτής για τον καθένα μας. ΄Ομως, για να τον ακούσουμε, χρειάζεται να σωπάσουμε μέσα μας τα κοινωνικά και πολιτιστικά μοντέλα. Αυτή τη σιωπή θα δοκιμάσουμε να εγκαθιδρύσουμε στη διάρκεια του Σαββατοκυριάκου.
Τα "εργαλεία" που θα χρησιμοποιήσουμε είναι: διαλογισμός, θεραπευτικές ασκήσεις, ελάχιστος εσωτερικός χορός, βιώματα για να ξαναμάθουμε να ακούμε τα μηνύματα της υγείας, της φυσικής δύναμης και της γνώσης που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς μέσα μας. Επίσης, ζωγραφική, χορός και παραμύθια. Αυτό, όμως, που είναι το πιο σημαντικό είναι η πρόθεσή μας για αλλαγή να είναι αφυπνισμένη και παρούσα για να απογραμματίσουμε παλιές συνήθειες που μας έχουν κουράσει, ώστε να σπάσουμε την αλυσίδα "στρες-απογοήτευση-αρρώστια". Έτσι, το ΣΩΜΑ θα ζει εναρμονισμένο με τον εσωτερικό εαυτό-θεραπευτή και τη ΦΥΣΗ.
13 & 14 Μαϊου 2006
Σάββατο: 11:00 - 19:00
Κυριακή: 12:00 - 18:00
Συντονίζουν: Σόφη Χατζηκοκόλη
Βάσω Μωϋσίδη
σ.σ. Για περισσότερες πληροφορίες για αυτό το σεμινάριο καθώς και για άλλες δραστηριότητες του Καφέ Σχολειού παρακαλώ απευθυνθείτε στο διαδυκτιακό τόπο http://www.cafecole.gr ή στα τηλέφωνα 210-8670424, 210-8661553.
...Το σώμα μας είναι εκείνο που δεν θέλει να ονομαστεί ωραίο σώμα, δεν θέλει να ονομαστεί δυνατό σώμα, δεν θέλει να ονομαστεί ξεχωριστό σώμα, γιατί απλώς είναι ΣΩΜΑ. Αυτό το σώμα πρέπει να ανακαλύψουμε. Γιατί όμως φτάσαμε να έχουμε σώμα που δεν είναι το δικό μας? Επειδή όλος μας ο πολιτισμός καλλιεργεί την ανευθυνότητα...
Κώστας Φωτεινός
Από το βιβλίο "Μεταφυσική Ανάπτυξη" Α΄τόμος
Ο εσωτερικός μας θεραπευτής είναι ο πιο ευγενικός, ο πιο λεπτός, ο πιο ακίνδυνος θεραπευτής για τον καθένα μας. ΄Ομως, για να τον ακούσουμε, χρειάζεται να σωπάσουμε μέσα μας τα κοινωνικά και πολιτιστικά μοντέλα. Αυτή τη σιωπή θα δοκιμάσουμε να εγκαθιδρύσουμε στη διάρκεια του Σαββατοκυριάκου.
Τα "εργαλεία" που θα χρησιμοποιήσουμε είναι: διαλογισμός, θεραπευτικές ασκήσεις, ελάχιστος εσωτερικός χορός, βιώματα για να ξαναμάθουμε να ακούμε τα μηνύματα της υγείας, της φυσικής δύναμης και της γνώσης που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς μέσα μας. Επίσης, ζωγραφική, χορός και παραμύθια. Αυτό, όμως, που είναι το πιο σημαντικό είναι η πρόθεσή μας για αλλαγή να είναι αφυπνισμένη και παρούσα για να απογραμματίσουμε παλιές συνήθειες που μας έχουν κουράσει, ώστε να σπάσουμε την αλυσίδα "στρες-απογοήτευση-αρρώστια". Έτσι, το ΣΩΜΑ θα ζει εναρμονισμένο με τον εσωτερικό εαυτό-θεραπευτή και τη ΦΥΣΗ.
13 & 14 Μαϊου 2006
Σάββατο: 11:00 - 19:00
Κυριακή: 12:00 - 18:00
Συντονίζουν: Σόφη Χατζηκοκόλη
Βάσω Μωϋσίδη
σ.σ. Για περισσότερες πληροφορίες για αυτό το σεμινάριο καθώς και για άλλες δραστηριότητες του Καφέ Σχολειού παρακαλώ απευθυνθείτε στο διαδυκτιακό τόπο http://www.cafecole.gr ή στα τηλέφωνα 210-8670424, 210-8661553.
Κυριακή, Μαΐου 07, 2006
Θάνος Μικρούτσικος - Ερωτικό (Bonus Track)
Το τραγούδι αυτό είναι του Θάνου Μικρούτσικου και το πρωτάκουσα από τη φωνή της Χάρης Αλεξίου κάποια χρόνια πριν. Τότε στην εφηβεία μου, δεν αντιλαμβανόμουν το νόημα των στίχων του. Τώρα, αυτή τη φορά το άκουσα τυχαία σε μια συλλογή, τραγουδισμένο από τον Νότη Σφακιανάκη και ξανανακάλυψα τη δύναμη και την γοητεία που μου ασκεί, τόσο στιχουργικά όσο και μελωδικά.
Σας προσκαλώ να το ακούσουμε μαζί και να ταξιδέψουμε ξανά και ξανά στη γοητεία του!
http://rapidshare.de/files/19871150/30._Erwtiko.mp3.html
Καλή σας ακρόαση με την αγάπη που την λέγαν Αντιγόνη, Μαριαλένα
Σας προσκαλώ να το ακούσουμε μαζί και να ταξιδέψουμε ξανά και ξανά στη γοητεία του!
http://rapidshare.de/files/19871150/30._Erwtiko.mp3.html
Καλή σας ακρόαση με την αγάπη που την λέγαν Αντιγόνη, Μαριαλένα
Παρασκευή, Μαΐου 05, 2006
παραμελήσαμε
Το παραμελήσαμε και μοιάζει έρημο.
Το αφήσαμε χωρίς νέα κείμενα, χωρίς σχόλια και πώς να ζήσει ένα ημερολόγιο χωρίς αυτά?
Είναι σαν στολισμένο τραπέζι χωρίς καλεσμένους.
Εγώ τις τελευταίες μέρες έχασα το δικό μου ημερολόγιο, μιας και το blogs.gr που με φιλοξενούσε αναβαθμίζεται... νομίζω δλδ.
Δεν είχα καταλάβει πόσο απαραίτητο μου ήταν, ήξερα πόσο διασκεδάζω να ασχολούμαι με αυτό και με όλους εσάς εδώ, αλλά η απώλειά του μου έδειξε το πραγματικό μέγεθος της ανάγκης μου αυτής για επικοινωνία.
Τα έχω όλα μαζεμένα εκεί, όλα μου τα γραπτά, όλα τα σχόλια που μου έχουν κάνει.
Όλοι μου οι φίλοι είναι ένα κλικ μακριά και τώρα χωρίς αυτό νοιώθω αποκομένη.
Μπαίνω, ξαναμπαίνω εδώ αλλά τίποτα
Μην χαθούμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
